Een maatschappij vol met labels
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Dankzij de kwantumfysica ontmoet de wetenschappelijke wereld weer eens de spirituele wereld. Men leert van elkaars verworvenheden. Er bestaan vandaag ook hoogsensitieve dokters, dokters met ADD, met ADHD, met autismespectrumstoornissen… dus waarom zouden die zelf niet op zoek gaan naar informatie buiten de verplichte cursussen die ze op de universiteiten aangeboden kregen?

Natuurlijk doen ze dat en hun patiënten varen er wel bij, want het zijn mensen die ook uit eigen ervaring kunnen spreken en zo een veel bredere wetenschappelijke kijk kunnen meegeven. Niets gebeurt zomaar; de aarde had vast behoefte aan meer gevoelige zieltjes.

Labeling inzake karakters

Toch zijn er gevaren in verband met het verregaande labelen dat de dokters altijd zo graag (en niet altijd even voorzichtig) doen. Ten eerste ondervond ik zelf dat sommige mensen heel huiverig zijn om een label te krijgen. Ze zien het als een stigma, hoewel het eigenlijk juist bedoeld is om de vraag te beantwoorden waarom je je zus of zo gedraagt in bepaalde situaties, of waarom je telkens weer dezelfde soort mensen aantrekt of waarom je herhaaldelijk op dezelfde problemen stuit.

Dat woordje ‘problemen’ brengt ons al meteen bij het tweede nadeel. Sommigen blijven zich focussen op die problemen en horen zelfs niet meer dat HSP-ers bijvoorbeeld erg sociaal en meevoelend zijn, goed van hart, creatief en kunstzinnig, wijs, perfectionistisch, spiritueel aangelegd… en noem maar op. Ze blijven zich blind staren op de mankementen van de karaktergroep.

Een label verschaft inzicht

Dus het label is er in feite om inzicht te verschaffen en ervaringen te delen en je te laten zien: “Hee, je bent helemaal niet alleen en je kunt ook zo met bepaalde dingen omgaan…” Toch blijven de mensen zich focussen op de imperfecties. Omdat ze ook perfectionistisch zijn?

Met het label voelen ze zich ineens beladen of aangevallen. Sommigen vragen me ook wel: “Ben ik dan gehandicapt?” Iemand zei zelfs: “Hoe durf je? Wellicht ben je het zelf en maak je het tot een probleem van de ander. Pure projectie!” Van zulke vragen en reacties schrik ik best wel, omdat ik ze niet zie aankomen. Zelf ben ik wel degelijk hoogsensitief, hoor, ik ben er zelfs trots op, want waar vaart die superrationele mens nou naartoe met deze wereld?

Ik wil nog meer hoogsensitieve mensen op deze planeet, ook al zijn we nu al wel met veel. Daarom ga ik anderen nog niet lichtzinnig zitten labelen. Maar als iemand steeds opnieuw weer de vraag stelt: “Waarom kom ik dit of dat telkens weer tegen?” Tja, dan geef ik je uiteindelijk het antwoord waarnaar je zo lang al hengelt.

Hoogsensitiviteit

Toen een collega er mij na 45 jaar in het leven op wees, deed ik dus gauw een HSP zelftest op de computer. En ja, ik mocht bijna overal een vinkje plaatsen. Vervolgens ging ik kijken naar wat de term precies inhield en eigenlijk viel er toen een hele last van mijn schouders. “Oef, dàt is het dus? Oké, hier kan ik wel wat mee.”

Eerst voelde ik me betrapt, maar ik ben die collega nog steeds dankbaar voor de hint want het vormde het begin van een veel grotere zelfacceptatie. Die ballon gaat blijkbaar niet op voor alle mensen. Ik ging er helaas van uit dat iedereen wel op die manier zou reageren. Zou het samenvallen met je ingesteldheid? Met een positieve instelling of een negatieve instelling? Of moet je toe zijn aan zelfinzicht omdat anders informatie altijd op je afketst? Mijn label ‘hoogsensitief’ zag ik alleszins eerder als een positieve affirmatie.

Labeling inzake ziektebeelden

Anderzijds is het wel zo dat onze westerse maatschappij graag smijt met labels. We hebben alles leren in vakjes plaatsen. We hebben voor alles wel een naam gecreëerd. Zo trekken we het vaak los van de bredere context. Labels zijn blijkbaar sterk verwant aan problemen. Wij westerse mensen gebruiken het woord ‘probleem’ in nagenoeg elk betoog, want wij hebben leren denken in termen van probleemstellingen.

We gaan ondertussen al niet meer naar de dokter om oorzakelijk te genezen, maar voor een snelle oplossing, een pilletje. Of we gaan voor een labeling want dan kunnen we ermee leven. Dan kunnen we zeggen: “We hebben dit of we hebben dat, want de dokter heeft het zwart op wit vastgesteld. Ik heb het mij dus niet ingebeeld. Mijn lichaam is werkelijk ziek.” En dan zegt iedereen: “Ach zo…”

Zelfprogrammering

Voor sommigen werkt het dus geruststellend, in ieder geval als het gaat om ziektes en ziektebeelden. En hier sta ik dan weer heel huiverig tegenover. Voor mij is een ziektelabel zeker niet iets wat me geruststelt. Ik wil vooral mijn zelfhelend vermogen (mentaal, fysiek of energetisch) aanzwengelen, want het heeft vat op gans het systeem. Zeggen dat iets ‘chronisch’ is, maakt het volgens mij overigens ook werkelijk chronisch. Het wordt een zelfprogrammering. En je isoleert het probleem van het geheel. Een holistische aanpak doet net het tegenovergestelde.

Daarnet was ik dus bij de dokter en hij was me met veel moeite aan het overtuigen mijn jaarlijkse borstkankerscreening te ondergaan, want de kans was zo groot dat… gezien mijn leeftijd… Wel, met zulke ‘stellingnamen’ jaag je mensen juist schrik aan. Angst dringt dingen aan je op die je zelf intuïtief niet wil. Angst werkt uitstekend als trigger inzake de grote ziektes. Er wordt geschermd met statistieken en ook dat vergroot die angst, want cijfers tonen, dat is toch het resultaat van wetenschapbeoefening? Het is bewijs.

Negatieve affirmaties

Ik heb hem dan maar gezegd dat ik als hoogsensitieve mens toch terecht huiverig sta ten opzichte van straling want ik ben al zo gevoelig voor allerlei omgevingsfactoren, energieën… Maar of je wel of niet gaat naar zo’n screening, dat moet je natuurlijk helemaal zelf uitmaken. Ik zei hem dat ik mogelijk niet beantwoord aan het standaardmodel van de gemiddelde mens, net door mijn hoogsensitiviteit. Ja, ik moest mijn weigering blijkbaar verantwoorden en blijven verantwoorden, eer hij het onderwerp liet rusten.

Stel dat iemand een ziektelabel krijgt opgeplakt. Of men zegt: “Het ziet er niet goed uit, mevrouw”. Misschien werkt dat al traumatisch, want: mag je dit wel zeggen vooraleer er zekerheid is? Is dit wel ethisch verantwoord? Misschien gaat het door je hoofd blijven malen… En zo werk je toch ook aan een negatieve affirmatie? Ook negatieve affirmaties werken je naar onderen, toch? Het kan zelfs ziektes uitlokken. Zoiets noemen ze ook self fulfilling prophecy!

Hardleers als ik ben

Wat wil ik nu in feite zeggen? In beide gevallen is het labelen van mensen en problemen iets waar heel terughoudend mee moet worden omgesprongen. En aangezien ik er zelf aan meedoe inzake HSP, om zulke mensen na het vele twijfelen over zichzelf, terug in hun kracht te zetten, kreeg ik door een heel boze reactie van iemand plots in de gaten, dat hier omzichtig mee moet worden omgesprongen. Dat was wellicht mijn les achter die ervaring.

Voor mezelf kan ik enkel zeggen: ik ben nog steeds heel blij dat ik hoogsensitief mag zijn. Wat een rijkdom aan (gevoels-)ervaringen brengt het met zich mee, aan inzichten en aan te exploreren gaven! Maar ook ik mag mijn perceptie op die dingen niet veralgemenen, want dan doe ik in feite hetzelfde als die dokter die met kankercijfers schermt en me zo, ongewild en volledig onbewust, bang maakte.

6 REACTIES

  1. Als superhoogsensitief wezen benoem ik het niet naar de buitenwereld, ik heb meegemaakt in mijn werk dat je er op afgerekend wordt. Het draait nu eenmaal om geld en niet om de clienten een goede dienst te bewijzen, of soms wel maar dan zo snel mogelijk. Ook weleens.tegen een kennis benoemt die het zelf invult verder als zwakte. Ik voel me juist sterk en ben trots.op wie ik ben inclusief mijn zachter gevoelige kant.. maar weiger ook het feit dat bv dieren ernstig gebruikt worden door de mens-ik voel hun pijn- te negeren en ik probeer te helpen het beter te maken voor dieren op deze wereld. Ik benoem het niet meer omdat.dat niet is wie ik brn. Ik ben geen HSP. Maar een mens die voelt wat andere voelen en die voelt wat zuiver is en wat niet. Ps. Huisarts doet hatelijk tegen mij..kijkt geirriteerd en boos als ik zeg dat ik voel dat bepaalde medicijnen niet goed voor mij zijn en ik liever natuurproduct neem. Ik leef nu al een tijd afgezonderd vd maatschappij in liefdevolle eigen energie en voel me beter dan ooit.

  2. Labelen is m.i. hetzelfde als in hokjes stoppen. Het houdt alles overzichtelijk. Probleem gaat zich opdoen als er geen label of hokje past.

  3. Barbara: Het label zou jou moeten helpen jezelf beter in te schatten, maar als labels zouden moeten dienen opdat anderen je toelaten jezelf te mogen zijn omdat ze er nu een sticker kunnen op plakken en er zo vrede mee hebben? Of nog anderen die je dan zelfs afwijzen owv dat stickertje? Wie is er dan beperkt? Diegenen met beperkende ideeën omtrent anderen denk ik. Iedereen heeft wel iets. De perfecte mens ben ik nog niet tegengekomen. Mogelijk zou ik die zelfs als zeer saai ervaren. 🙂

  4. Inderdaad herkenbaar. Op mijn 27 heb ik mijzelf laten ‘labelen’ met ADHD. Alsof ik daardoor anderen liet weten dat ze bepaalde gedragingen van mij met een gerust hart en publiekelijk mochten accepteren. Zelf had ik van het zogenaamd typische ADHD gedrag geen last, het was (en is) vooral de mensen in mijn omgeving die daar moeite hadden. Wat tot gevolg had dat ik verbinding en aansluiting verloor en daar had ik op mijn beurt dan verdriet om. Met mijn ADHD sticker ‘mag’ ik wel oa wiebelen, rommel niet gelijk opruimen en er wereldvreemde ideeën op na houden .
    Een keerzijde is er ook: opeens heb ik een beperking, een handicap zo je wil. Dan leg ik uit dat ik de ADHD ( de eigenschappen en gedragingen) zo niet ervaar, integendeel! Ik ben op mijn plek in de chaos en zou het een ieder gunnen dat ook te (kunnen) zijn.

  5. Zeer herkenbaar verhaal, dat over hoogsensitief zijn. Ik heb me altijd een buitenbeentje gevoeld. Hoorde nergens bij en werd “overgevoelig” genoemd. Sinds enkele jaren weet ik dat ik hoogsensitief ben. Ook ik werd er door iemand op gewezen. Ik ben met de neus in de literatuur gedoken om te begrijpen wat de term inhield. En ik was blij. Blij dat ik “normaal” was. Alleen werken mijn zintuigen anders en het verwerkingsproces ervan ook. Niks mis mee. Maar ik kon er mee beginnen werken en van de ‘nadelen die ik ondervond, sterktes maken. En de momenten dat ik in mijn kracht sta is het gewoonweg een totale verrijking!
    Ik begrijp dat voor sommige mensen labels nodig zijn om te begrijpen waarom ze doen en reageren zoals ze doen. Ook voor de omgeving is dat soms makkelijker MAAR het is inderdaad zo jammer als alleen de negatieve aspecten aandacht krijgen en mensen op medicatie gezet worden om ‘handelbaar’te zijn. (Handelbaar volgens de normen die de maatschappij oplegt) Als je eens anders zou kijken naar deze gelabelde mensen, bvb iemand met ADHD, die nodigt je gewoon uit om meer te doen en te bewegen, zodat je energie goed gaat stromen, iemand met autisme leert je dicht bij jezelf te blijven… mooi toch?
    En van een beetje begrip en openstaan om mensen zichzelf te laten zijn, daar is bij mijn weten nog niemand van gestorven….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in