Een-nieuwe-generatie--een-nieuwe-manier-van-begeleiden
Copyright© 'Hallo, ik ben Gwen'

Er is een nieuwe generatie kinderen, die een ander gedrag vertoont dan ‘de wereld’ gewend was.

En omdat dit nieuwe gedrag afwijkt van de standaard ‘normen’ en ‘visies’, die ooit voor ‘waar’ zijn aangenomen, wordt er driftig geprobeerd om labels en nieuwe hokjes te bedenken waar de kinderen op ‘ingedeeld’ kunnen worden.

Want geen labels, geen controle…

Ouders en opvoeders worden steeds bewuster en komen, samen met hun kinderen, steeds vaker klem te zitten tussen ‘de oude wereld van de labels’ en ‘de nieuwe wereld, waarin het hoog gevoelig zijn niet langer meer een uitzondering is’.

Een nieuwe weg vol ontdekking en verwondering

Het is zeker niet altijd makkelijk om het ‘oude’ te verlaten, want dat kan heel vertrouwd zijn. En ook de meeste instellingen zijn daar vooralsnog nog op ingericht. Alleen werkt het niet altijd meer… en mogen we dit nu stap voor stap gaan inzien en loslaten. En op zoek gaan naar een nieuwe weg en een nieuwe manier om onze kinderen te begeleiden.

Een weg die niet vanuit het hoofd wordt bedacht of wetenschappelijk onderbouwd hoeft te worden, maar vanuit het hart wordt gecreëerd. Waarbij gevolg wordt gegeven aan intuïtie, gevoel en ‘weten’.

Want zou er echt een fout zijn gemaakt? Door een generatie kinderen op de aarde te zetten, die zo anders is? En waarvan wij ‘moeten’ proberen ‘dit allemaal onder controle’ te krijgen?

Of zou het juist de bedoeling zijn, om op een andere manier te gaan denken, voelen en leven? En laten deze generatie kinderen ons juist zien, dat er een nieuwe tijd aankomt of er zelfs al is…!

En dat wij deze generatie kinderen nu mogen ontvangen en ervaren, precies zoals ze zijn. En juist van hun mogen leren, hoe een nieuwe weg in te slaan. En wat daarvoor nodig is?

Een nieuwe manier van begeleiden

We zijn gewend, dat wij voor onze kinderen mogen zorgen. En hun mogen begeleiden in het leven. Niet alleen fysiek, maar ook geestelijk. We leren onze kinderen de huidige normen en waarden. En hoe ‘het hoort’.

Maar wat als dit in deze nieuwe tijd juist andersom is?

En onze kinderen nu zelf aangeven, wat de visies, nomen en waarden van de nieuwe tijd zijn. En wat zij nodig hebben? Ben jij dan als ouder, verzorger of leerkracht bereid om hier (nog meer) naar te luisteren? En ook hiervoor de randvoorwaarden te gaan scheppen?

Het is een nieuwe weg, die we met elkaar mogen gaan ontdekken. En waarvan we gaan zien, dat er geen labels meer voor benodigd zijn. Er is geen fout gemaakt.

Elk kind is uniek en precies goed zoals het is. En er zijn geen uitzonderingen…!

Hartelijke groet,

Barbara Veer

9 REACTIES

  1. In elke generatie waren er nieuwe tijds kinderen maar daar werd alleen maar geheimzinnig over gedaan. Hoeveel mensen zijn er daardoor verkeerd behandeld en zelfs levenslang opgesloten geworden? Men mag hopen dat er nu meer inzicht en begrip voor is.

  2. Hallo

    Ik dacht altijd dat ik heel goed was in loslaten, de oudste kinderen hebben hun weg gevonden met de nodige obstakels maar met het nodige vertrouwen dat alles goed kwam.
    De jongste (intussen 24 en een nakomer) werd geboren in de tijd van Dutroux en werd in tegenstelling tot de oudste jongens nogal overbeschermd, niet met de fiets naar school, moest dan langs een bos, met de bus of gebracht met de auto.
    Buiten spelen was er ook niet meer bij, weinig leeftijdsgenoten dus al heel jong was hij bezig met nintendo, game-boy ..
    Wij waren als ouders bezig met onze job en de oudste kinderen waren al bijna het huis uit of op kot.
    Op 17 stellen ze bij hem een erfelijke oogaandoening vast en krijgt hij het verdict dat hij nooit mag autorijden.Computergebruik zou zijn oogspieren trainen dus dat werd niet afgeraden.
    Sinds die dag is precies alle levenslust weg, hij heeft weinig doelen, verschillende opleidingen maar er is weinig op de arbeidsmarkt wat hem interesseert.
    Hij wordt door een speciale dienst voor gehandicapten begeleid als administratief bediende.
    Heeft ook even gewerkt in deze functie maar in een familiebedrijf en enkel in drukke periodes.
    Hij is in mijn ogen wat depressief, maar met alles wat ik probeer bots ik tegen een muur dat ik mij niet moet moeien.
    Zijn slaap-en eetpatroon is danig verstoort, hij slaapt tot een uur of 2 en staat dan op met koffie en sigaretten en dan gamen tot weeral 's nachts, eten doet hij éénmaal 's avonds en liefst iets vet (weinig groenten en geen fruit).
    Ik ben intussen thuis met een burn-out, met de zorg voor een oude zieke moeder een pas geopereerde zoon die intussen ook thuis woont omdat hij langs ons aan het bouwen is.
    Ik zou willen dat mijn zoon iets vindt wat hem gelukkig maakt maar ik maak mij in deze situatie toch wel erg ongerust.
    Ik heb geprobeerd te babbelen met mijn homeopate, maar zij zegt zolang hij zelf niet inziet dat het anders moet zal het niet lukken.
    Ik lees dan deze artikels en het enige wat ik zou kunnen leren is geduldig zijn en vertrouwen hebben maar het is verdomd moeilijk als je ziet hoe je eigen kind zichzelf langzaam opsluit in zijn kelder (want daar is zijn ontspanningsruimte)en geen licht meer in zijn leven toelaat.

  3. Ik zelf volg mijn zoontje van 2.5jaar hij moet mij niet volgen en dring hem daarom ook niets op. Heeft toch geen zin. Ik krijg veel negatieve reactie daarop. Ik trek me dit meestal niet aan. Wat ik wel erg vind is dat dit soms heel moeilijk is voor mijn zoontje waardoor hij heel weerspannig word omdat hij niet begrepen word. Veel mensen houden zich nog vast aan de oude normen zelfs jonge mensen.

  4. Lieve Barbara, prachtig omschreven! Dit is precies het bewustzijn dat nu nodig is. Verspreiden van dit bewustzijn vraagt veel mensen in hun kracht te gaan staan om dit weten ter inspiratie aan de mensheid te bengen. Liefs Indra

  5. Hoi Silvie, dank je wel voor je reactie 🙂
    Inderdaad het heeft zo 'moeten' zijn en de verbinding vraagt iets van beide kanten.
    Mooi hoe jij dat omschrijft in je laatste alinea…

  6. Beste Barbara,

    Ik denk echt dat het zo heeft moeten zijn, het is niet meer dan de volgende stap in de ontwikkeling van de mensheid op aarde. Ik ben blij en dankbaar dat we dit kunnen inzien en vooral ook mogen meemaken; hoeveel kunnen wij zelf hiervan leren!
    De struggle die we ervaren met deze 'nieuwe' kinderen is naar mijn gevoel niet zozeer het proberen de controle over hen te houden (want dat is echt heel lastig), maar meer hoe wij kunnen bijdragen aan hun levensgeluk op dit moment, op deze plaats, met de middelen die wij hier tot onze beschikking hebben. Hoe vaak zie je niet dat deze kinderen eigenlijk gewoon gefrustreerd zijn of zich niet begrepen voelen? Ik vind dat moeilijk om te zien, want ik begrijp hen vaak wel.
    Misschien moeten wij als oudere generatie een stukje 'harder' vooruit (in leren begrijpen, meevoelen en veranderen), en moeten zij een klein momentje langer op ons wachten (uit respect en liefde). Want uiteindelijk moeten we het samen doen, nieuw en oud, en dat vraagt van allen een inzet. Verbinding komt van twee kanten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in