DELEN
innerlijk licht

– door Gissmoo –

Vanaf het moment dat ik tot leven kwam op deze wereld had ik een sterk gevoel om mensen en de natuur te verbinden in plaats van me afgescheiden te voelen van iedereen en alles. Nu ben ik 35 jaar en ik zoek nog steeds naar een middenweg. Ik merk vaak dat mensen in mijn omgeving zo met zichzelf bezig zijn, maar voor mij werkt dat anders. Ik probeer, wanneer ik iemand ontmoet, een verbinding met deze persoon te leggen op een dieper niveau, terwijl ik dan merk dat die ander daar helemaal niet mee bezig is. Wanneer er conflicten zijn tussen mensen, zoek ik voor hen naar een middenweg zodat ze alle aspecten van elkaar weer respecteren. Ook wanneer ik iemand niet helemaal accepteer, dan probeer ik altijd weer de andere delen van zijn of haar persoonlijkheid wel te respecteren.

Vertrouwen hebben in de natuur, je omgeving en jezelf is van groot belang in deze tijd
Vertrouwen hebben in de natuur, je omgeving en jezelf is van groot belang in deze tijd

Het klinkt allemaal zo mooi om iemand onvoorwaardelijk lief te hebben, hoewel ik denk dat het wel uiteindelijk het doel is voor ons mensen. Maar de tijd is er nog niet klaar voor. Mensen in mijn omgeving zitten momenteel vaak in een moeilijk proces van aantrekken en afstoten. Het zich richten op de buitenwereld of juist zich terugtrekken in hun eigen wereld. Dat merk ik ook in mijn eigen gedachten en gevoelswereld. Ik merk dat ik op sommige momenten dichter bij mijn ziel kom dan op andere momenten en dan ben ik in een halleluja-stemming, maar vervolgens stoot ik diezelfde ziel weer af en word ik als het ware teruggetrokken naar de ‘veilige’ buitenwereld, waarin ik de afgelopen 35 jaar ben opgegroeid. Het lijkt een gevecht met mezelf.

Het afstoten en aantrekken wordt steeds heviger. Angsten worden afgewisseld met blijheid. Dat proces wordt steeds sterker. Ik heb het gevoel dat straks de bom barst, maar van de andere kant wanneer ik dit proces doorleefd heb, dan kan er ook juist een sterk gevoel van rust en vrede over me heen komen. Dit alles zie ik ook in de buitenwereld gebeuren. Oorlog wordt afgewisseld met verzoening en vrede. Toch heb ik de hoop in onze maatschappij niet opgegeven. Dit is een proces wat we met zijn allen door moeten maken om tot een middenweg van eenheid en rust te komen. We zullen beide kanten van dezelfde medaille moeten kennen en ervaren, voordat we verder kunnen.

In een korte tijd in mijn leven heb ik vele ervaringen mogen doorleven, van negatief tot positief, van diepe dalen tot intens geluk. Wat ik er van geleerd heb is dat de uiterlijke strijd die zich in mijn leven afspeelde vergelijkbaar is met de strijd die zich in mijn innerlijk afspeelt. Volgens mij is het de bedoeling om alle tegenstellingen in jezelf en in jouw buitenwereld te verenigen, zodat er een gevoel van eenheid kan ontstaan.

Ik begin steeds meer te ontdekken wat mijn ziel mij te vertellen heeft en dat ik het beste vertrouwen in die innerlijke stem kan hebben in plaats van steeds de strijd aan te gaan met gevoelens van angst en onmacht. Angst en onmacht halen mij uit mijn ritme en zijn dus slechte raadgevers. Ze halen mij uit balans. Echter wanneer ik mijn intuïtie volg, merk ik elke keer dat zij gelijk heeft. Ook merk ik dat wat ik ook denk of me afvraag het direct tot manifestatie komt. Heb ik een persoon al een tijd niet meer innerlijk lichtgezien en ik vraag me af hoe het met hem gaat, dan belt hij of komt hij langs korte tijd daarna.

De tijd en de wereld zijn aan het veranderen en de mensen veranderen mee, ieder op zijn of haar eigen moment. Ik merk ook dat wat eerst veilig en als thuishaven voor me was op dit moment langzaam aan het afbrokkelen is en dat ik een nieuwe weg ben ingeslagen waarvan ik het einde nog niet weet. Wat ik wel weet is dat ik vertrouwen moet hebben in iedereen en mezelf.

Mensen worden steeds individualistischer en richten hun focus meer naar zichzelf. Dit is een proces naar verinnerlijking, maar dat niet alleen want het is ook een proces van verrijking. Wanneer je jezelf kent, weet je je plaats in de wereld en kun je jouw taak gaan uitvoeren. Je kent je grenzen en weet wat je te bieden hebt, want dan je bent uiteindelijk in reine gekomen met je eigen ‘ik’. Van daaruit kun je weer een stap doen naar buiten en een nieuwe wereld ontdekken, een wereld die zichzelf kent en van zichzelf bewust is. Een wereld waarin iedereen verbinding met elkaar zoekt. Niet uit een innerlijk gevoel van leegte en onzekerheid, maar met voldaan gevoel in en over zichzelf, die je naar de buitenwereld kan uitstralen. Een verbinding van volheid en eenheid.

Ook al heb ik gemerkt dat dit proces nogal eenzaam kan zijn en kun je het gevoel hebben er helemaal alleen voor te staan. Het belangrijkste is vertrouwen te hebben in de toekomst, zonder je van te voren je vast te klampen aan bepaalde toekomstzekerheden. Want die zekerheden kunnen elk moment weer in duigen vallen en dan zul je van voren af aan moeten beginnen. Leer vertrouwen op je intuïtie en integreer de verschillende delen van je persoonlijkheid, zodat je een heel mens zal worden. Je bent niet alleen of eenzaam, we zijn één samen en allen één.

Over de auteur:

Reguliere basis- en middelbare school doorlopen, daarna universiteit biologie, richting de gedrags- en neurowetenschappen. Vervolgens begonnen aan een innerlijke reis naar zichzelf, waaruit de diagnose autisme en ADHD rolde na verloop van tijd. Zij heeft haar hele leven al open gestaan voor de spirituele kant van het bestaan en is opgegroeid met wetenschap en probeert nu een brug te slaan tussen wetenschap en spiritualiteit op weg naar eenheid. Zij is ook bezig met het schrijven van een boek over dit laatste onderwerp.

8 REACTIES

  1. Hoi Gissmo,
    Mooi zoals je de dingen kunt omschrijven. Het is heel herkenbaar. We zijn aan het transformeren naar individuen met een hogere frequentie. We gaan van ons hoofd naar ons hart. Dualiteit gaat over in eenheid. Het is een proces dat we doormaken.Ik heb soul body fusion gehad en voelde me een ander mens. Meer vertrouwen in mezelf meer geaard en minder last van negativiteit. Ik kan nu beter bij mezelf blijven in plaats van als een spons alle indrukken in me opnemen die ik ervaarde. Mijn aura is nu compact i.p.v. 20 meter. Wij zijn natuur en de natuur praat tegen ons luister ernaar. “gesprekken met Jeshua”is het laatste boek dat ik gelezen heb. Het is van Pamela Kribbe en een ware openbaring! Ook boeken van Deepack Chopra zijn zeer de moeite waard. Ik hoop dat je er iets mee kunt. Ik wens je veel liefde, geluk en vreugde toe.

    Groet Edwin

    • Beste Edwin,

      Dankje voor je reactie.
      Het is inderdaad het transformatieproces dat gaande is. Die weg is soms lang en ik merk dat ik soms nog veel oud verdriet moet verwerken. Ik weet dat ik vertrouwen moet hebben in mijn innerlijke stem, maar soms ben ik dat contact even kwijt. Dan is het moeilijk om weer in contact met mezelf te komen. Dan weet ik: ik heb weer een les te leren (zo probeer ik het tenminste te bekijken). Heb ik de les geleerd, dan komt na de regen weer zonneschijn. Maar zit je midden in de warboel dan is het best moeilijk om positief te blijven denken en te kunnen blijven vertrouwen in de kosmos en jezelf.
      Bedankt ook voor het advies van die boeken.

      Groetjes Gissmoo

      • Beste Gissmoo,

        Ik denk dat het woord”loslaten”hier van toepassing is. Het is goed om stil te staan bij gevoelens want ze bevatten informatie voor je. Blijf er echter niet te lang in hangen. Probeer het los te laten als je er even mee bezig bent geweest. Actie, ga iets doen, wat zijn je talenten, waar word je blij van? Het is goed dat je schrijft, dat werkt voor mij ook goed. Ik herken het maar al te goed. Probeer meer vanuit je hart te leven i.p.v. uit je hoofd.Leer je gedachten stop te zetten dit kun je leren door te mediteren. Schop iedere negatieve gedachten eruit.Probeer ze te herkennen en stop er geen energie meer in. Alles wat je energie (aandacht)geeft groeit.Zeg tegen jezelf dat er geen plaats meer voor donkerte is. Het is misschien interessant om er achter te komen of je aura erg groot is. Want als dat zo is dan komt er te veel informatie bij je binnen en is het lastig om bij jezelf te blijven. Ik wens je veel positiviteit en succes toe.Je bent het meer dan waard.

        Groetjes, Edwin

  2. @ Aart

    Het lijkt me heerlijk om met een fluitketel alleen samen te zijn, alleen maakt een fluitketel nogal veel herrie las hij kookt.

    Mensen kunnen wel degelijk samen zijn als ze alleen zijn. We zijn verbonden met dezelfde eenheid van het bestaan. Dit maakt dat we samen op onze ‘eigen’ manier het leven een invulling geven, met uiteindelijk een gezamenlijk doel te dienen.

    Ieder individu heeft een unieke plaats in het geheel, maar we zijn uiteindelijk samen 1 want we hebben in principe hetzelfde doel voor ogen. Je kunt je wel alleen voelen, maar je leeft toch samen op 1 aardbol. Je moet er samen iets van maken.

    Over de toekomst…
    Die kennen we niet, al kun je er misschien naar gissen. Ook in het heden maak je soms keuzes afhankelijk van andere mensen, want uiteindelijk ben je niet alleen, maar samen. De toekomst bepaal je dus niet in je eentje. Je zal zeker op jezelf moeten vertrouwen, maar ook op de samenleving en de mensen in je omgeving, want ook de samen-leving bepaalt hoe de toekomst eruit ziet.

    Groetjes Gissmoo

    • @Kissme, schaamhaar zit ook op een unieke plaats in het geheel maar het blijft schaamhaar.

      Ego/mind spreekt in termen van uniek.

      Maar vanuit het geheel is alles 1 pot nat oftewel EENheidsWORST.

      Ik woon samen met 3 bomen en die zijn tenminste te vertrouwen, die doen gewoon wat ze doen vanuit het geheel.

      Daar kan de mens een voorbeeld aan nemen maar neen we zijn uniek.

      Waar de mens uniek in is, is hebzucht, ikke, ikke, ikke en zijn leefomgeving kan stikke.

      Neen zolang dat samen enkel gebaseerd is eigen behoefte is eenheid ver te zoeken.

      Samen is dan niets anders dan pappie en mammie.

      Wie weet komt de mens er nog wel eens achter wat geheel is als een boom meer nut gaat krijgen t.b.v. overleven dan een medemens.

      Wonderlijk dat die mens enkel van zichzelf uit kan gaan.

      Stort een vliegtuig neer en ik verneem nooit wat over het planten- en dierenrijk. Neen, plots zijn teddy beren belangrijk.

      Zou een flinke stap qua bewustzijn kunnen zijn als de mens toch eens gaat (h)erkennen dat het enkel om zichzelf/eigenbelang gaat.

      Maar dat ego/mind is zo slim en gaat praten in termen van eenheid, om zo zichzelf maar niet te hoeven doorzien.

      Gissmoo, wat voor hetzelfde doel hebben we in principe voor ogen?

      http://www.youtube.com/watch?v=NICSqVQXpZA

  3. “Ook al heb ik gemerkt dat dit proces nogal eenzaam kan zijn en kun je het gevoel hebben er helemaal alleen voor te staan.

    Het belangrijkste is vertrouwen te hebben in de toekomst, zonder je van te voren je vast te klampen aan bepaalde toekomstzekerheden.”

    Wat is eenzaam?

    En wat is er niet heerlijker dan het gevoel te hebben er helemaal alleen voor te staan.

    Als ik ergens geen vertrouwen in heb dan is het de toekomst.

    De toekomst wordt bepaald door hoe ik nu (letterlijk op dit moment) in het leven sta (okay, ik ben er even bij gaan liggen).

    Als vertrouwen (mind) nog speelt dan draait het er enkel om of jij jezelf wel vertrouwd.

    Dat jij jezelf ziet als volwassen zelfstandig kunnen handelen in elke situatie of jezelf ziet als nog dat hulpeloos afhankelijk geboren wezentje.

    Trouwens, in eenheid bestaat er niet zoiets als samen.

    Eenheid is 1.

    Het is toch wonderlijk (nee hoor) dat die mens maar blijft vasthouden aan dat samen.

    En dat samen is dan ook enkel gebaseerd op een ander mens.

    Hoe is die zotheid toch ontstaan.

    Waarom geen samen met bv een fluitketel?

    Zou samen niet kunnen staan voor veiligheid, vertrouwd, afhankelijkheid.

    Als de grens die de mens ik noemt is verdwenen enkel dan is er eenheid.

    En waar eenheid is, is er geen samen.

    Ach, ik zal er wel weer alleen voor staan.

  4. Gissmoo,
    Wat heb je dit helder omschreven!
    Het transformatieproces komt inderdaad neer op het zoeken naar de middenweg, het bereiken van evenwicht tussen de paren van tegenstelling. Zo wordt dualiteit omgezet in eenheid. Het is ook een langdurig proces want je geeft aan: “ alle tegenstellingen moeten verenigd worden”, en daar ben je wel even mee bezig.
    O.a. wordt het aantrekken en afstoten heviger ervaren, omdat er aandacht op wordt gericht. Het is een teken van bewustwording en dat een bepaald stukje van het proces ten einde loopt (tot rust komt en in balans).
    🙂

    Groet van Lia

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in