DELEN
hooggevoelig kind

door Jessica Vrolijk- www.balancerenkunjeleren.com

Toen als hooggevoelig kind

Als ik zie aan hoeveel prikkels, eisen, druk en verantwoordelijkheden de huidige mens, maar vooral aan de huidige kinderen worden blootgesteld dan raakt mij dat echt.
Ik kom uit een andere generatie, geboren in 1988.
De mobiele telefoons waren er nog niet toen ik jong was en ik kreeg pas op mijn veertiende een mobiele telefoon, zo´n hele oude Motorola. We hadden een oude computer en internet ging nog via de telefoonlijn met zo’n raar geluid en je moest even geduld hebben voordat er een verbinding was. Niet te vergeten de Nintendo, met als favoriete spel Donkey Kong en later kwam de playstation, maar we mochten er een beperkte tijd op.
Als kinderprogramma’s Telekids, Barbapapa, de Miniplaybackshow, de Grote meneer Kaktus Show, Geef nooit op, Dommel, de Fabeltjeskrant etc.
Tv programma’s met weinig geweld en liefdevolle boodschappen.

Ik heb ook een tijd gekend zonder internet, mobiele telefoons, social media etc.
Wat ik toen zoal deed? Buitenspelen, altijd bij vriendinnetjes over de vloer, knikkeren, een glijbaan maken van encyclopedieën, toneelstukjes verzinnen en opvoeren, knutselen, thee drinken op een laken met het berenservies en nog heel veel meer.

Op school kregen we in groep 8 de eind Cito toets die toen nog niet zorgde voor het eindadvies.
Je werd niet afgerekend op een momentopname, maar de leerkracht keek naar het kind zelf en naar het gehele jaar. (ik had de Cito-toets ook niet goed gemaakt trouwens)
Er was nog rust en stilte in de klas en dit vond ik heerlijk. Dit had ik ook nodig om mij te concentreren. De favoriete momenten van ontladen waren de pauzes, buiten spelen en ik wilde vooral van de stoel af en bewegen, al kon ik urenlang stil zitten als ik aan het knutselen was of met een andere creatief taakje.spelen-natuur

Problemen als hooggevoelig kind

Mijn grote zegening was toen wij gingen verhuizen van Den Haag naar Spijkenisse.
Ik kon niet wennen in Den Haag, het was te druk voor mij de stad, er waren teveel prikkels en mijn kamer was aan de kant van de weg, waardoor ik amper sliep.
Op de basisschool had ik moeite om mijn plek te vinden en heb ik eerst wekenlang onder de tafel gezeten totdat er een juf kwam die mij begreep en mij in mijn waarde liet als hooggevoelig kind.
En toen de juf een tijd uit de running was door een gebroken enkel, was ik totaal van slag, maandenlang heb ik gehuild, werd ik in alle groepen gezet, op de gang, bij de directeur en ze wisten niet meer wat ze moesten doen. Ik moest en zal de juf bezoeken en een cadeau geven en dit hebben wij toen gedaan.
Uiteindelijk ging ik naar groep 3. Ik presteerde slecht op school en vooral met rekenen en er werd verteld dat het nooit wat zal gaan worden met het rekenen. Met dit soort opmerkingen ontwikkel je faalangst en het ging steeds slechter op school.

Uiteindelijk gingen wij verhuizen naar Spijkenisse voor mijn vaders werk en daar was ik echt op mijn plek. We woonden in een groene rustige buurt, mijn slaapkamer zat aan de kant van de tuin en ik kreeg een hele lieve juf die mij mezelf liet zijn en ons stap voor stap leerde rekenen. En wat bleek? Ik kon wel gewoon rekenen!
Er zaten kinderen in de klas die in de huidige tijd een label hadden gekregen, ADHD, ADD, PDD NOS, maar we stonden er niet bij stil het was gewoon zo.
In mijn ogen kan je voor ADHD, ADD, PPD NOS de term hooggevoeligheid in zijn algemeenheid gebruiken.

Geen labels en huidige eisen aan kinderen

Nu zitten er 2 kanten aan het verhaal natuurlijk. Ik had het als hooggevoelig kind wel fijn gevonden als iemand mij toen kon begeleiden met het omgaan van mijn hooggevoeligheid en ik ben blij dat er steeds meer kennis is vrijgekomen hierover.
Ik heb mij ook vaak onbegrepen en alleen gevoeld hierin en ik was toen al vaak overprikkeld en dan trok ik mij of volledig terug, was ik zoals ze noemden ’’onhandelbaar, lastig, vervelend, overgevoelig’’, alleen maar aan het huilen of kreeg ik een driftbui. En kun je nagaan waar de huidige kinderen aan bloot worden gesteld qua prikkels.
Waarschijnlijk heb ik mijn hele leven al ADD, maar door sport als uitlaatklep en doorzettingsvermogen heb ik dit goed kunnen managen en zonder dit had ik misschien niet de creatieve kwaliteiten gehad.
Aan de andere kant ben ik blij dat ik toen geen label heb gekregen.
Het is voor een hooggevoelig kind namelijk lastig om niet het label te worden en met de verkeerde benadering van een label geef je aan dat er iets mis is met het kind, dat het anders is en het een probleem is. En oei wat gaat het daar nu fout!
De labels die worden opgeplakt zonder de juiste hulp aan te bieden en de eisen en prikkels waar de kinderen aan bloot worden gesteld zijn absurd. Een Cito-toets voor peuters, te bizar voor worden, het kind heeft dyslexie en wordt in een klasje gestopt en krijgt elke dag bijles ervoor, het kind toont ander gedrag of we vermoeden een leerachterstand, we zetten gelijk een onderzoek in.
Opmerkingen zoals ’’het kind is zo lastig en vervelend’’ ik denk dat we moeten onderzoeken of het ADHD, ADD, of PDD NOS heeft’’
”Nee maar Pietje is anders omdat hij ADD heeft’’
Het lastige is hoe er juist mee om te gaan, het kind niet te beschadigen hierin en faalangst te creëren en het kind zelf te zien en niet het label en daardoor ‘’anders’’ maakt.
Rekening houden en omgaan met is in mijn opzicht de juiste manier.
Er wordt veel bij het kind gelegd en velen beseffen ook niet dat de huidige prikkelverwerking en eisen die aan kinderen worden gesteld in deze maatschappij absurd zijn.
Deze kinderen komen met een boodschap en het signaal dat het op deze manier niet werkt, maar de meesten horen en zien het niet.hooggevoelig kind

Laat het hooggevoelig kind gewoon kind zijn, zijn wie hij of zij is. Dat het zichzelf mag accepteren (zonder label) , beseft dat het niet erg is als het minder goed is in een bepaald vak, of minder goed kan leren. Ontdek het talent in elk kind en leg daar de aandacht op en biedt een kind structuur en grenzen en leer het om door te zetten binnen zijn mogelijkheid.
De prikkels waar kinderen aan bloot worden gesteld, Iphones, Ipads, tablets, flatscreens, smarboards, social media, internet, games. Hoeveel prikkelverwerking is dit op een dag naast de dagelijkse activiteiten? Wat dacht je van mama en papa die druk zijn met hun telefoon, waar is de echte gefocuste aandacht?

Wij als hooggevoelige volwassenen kunnen een stem zijn voor onze kinderen.
Mijn taak hier op aarde is onder andere om hooggevoelige kinderen hierin te begeleiden en mee te helpen en de maatschappij hierin wakker te schudden, want de kinderen hebben een stem, steun en de juiste begeleiding nodig.
Ook jij kunt hier binnen je mogelijkheden een verschil in maken.

3 REACTIES

  1. Beste Jessica, dank voor je mooie en zeer herkenbare artikel! Ik ben zelf van1967, toen waren de prikkels en afleidingen nog minder dan nu… En toen had ik al de behoefte om me van tijd tot tijd terug te trekken, maar in mijn beleving werd dat toen heel gewoon gevonden en maakte niemand daar een punt van. Ik ben dan ook steeds verbaasder over mijn generatie genoten, die hun en andermans kinderen die dagelijks blootgesteld worden aan een enorme hoeveelheid prikkels, labelen als niet normaal, gestoord (ja van al die prikkels word je dat vanzelf…), ziek in hun hoofd… Terwijl het de omstandigheden en het milieu, de omgeving is die ziekmakend is! Er wordt dus naar de symptomen gekeken als reactie op die omgeving maar men is blind voor de oorzaak. Gelukkig zijn er ook steeds meer volwassenen die dit prikkelbombardement nauwelijks meer volhouden en daar bewustzijn op krijgen, zoals jij!

  2. Ooh wat lijkt me dat heerlijk, geen labels meer en werkelijke aandacht voor het kind ( mens). Want is het niet een algemeen verschijnsel dat we de neiging hebben om te labelen. Is dat niet wat ook gebeurd in de psychiatrie en gezondheidszorg. Autisme, borderline, burnout etc. En is dat wie we zijn? Ik ben het helemaal met je eens dat de overprikkeling van deze tijd en de verwachtingen die er gesteld worden aan kinderen en mensen in het algemeen ervoor zorgen dat je het werkelijk contact met jezelf kwijtraakt. Dat is dan ook weer de uitdaging om daar zorg voor te dragen. Laat kinderen gewoon zijn wie ze zijn. En laten we ons afvragen waarom we ons er zoveel mee willen bemoeien. Van nature zijn kinderen ( mensen) gevoelig en open en hebben een natuurlijke intelligentie en goedheid die als we zorgen voor de juiste omstandigheden tot bloei kunnen komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in