‘Vijf redenen die duidelijk maken waarom jij de maatschappij niet moet laten bepalen hoe je je voelt’

Ons gevoel voor eigenwaarde ligt ten grondslag aan bijna alles wat gebeurt in ons leven. Het beïnvloedt de manier waarop we naar anderen en naar onszelf kijken, de manier waarop we ons verstoppen voor het leven of er juist in mee gaan en de manier waarop we onze onevenredige zwakke of dominerende kracht op anderen projecteren. In de naam van ‘ons waardig voelen’ zullen we vaak onze eigen waarden en onszelf verraden. Het kwijtraken van ons gevoel van ‘ergens bij horen’ voelt simpelweg te riskant vergeleken met luisteren naar dingen die we al weten.

1- Wanneer de buitenwereld het kompas wordt voor je gevoel van eigenwaarde

Complimenten en aandacht van buitenaf dienen als compensatie voor ons gevoel van eigenwaarde. De meeste momenten waarin je je waardig voelt, worden beïnvloed van buitenaf, van andermans lovende woorden in plaats van een diep begrip voor je eigen waarde. Als we echter buiten onszelf zoeken naar waarde, verraden we onszelf en betalen we de hoge prijs die middelmatigheid heet. We worden continue uitgedaagd te kiezen tussen onze innerlijke kracht en de invloed van de buitenwereld om onze eigenwaarde te creëren. Zelf-respect, zelf-liefde en geloof in onze goede kwaliteiten moeten het opnemen tegen gevoelens van sociale angst en schaamte, de angst voor isolatie en de uiting van onderdrukte woede. Ons gevoel van ‘erbij te willen horen’ is de krachtigste trigger en voedende kracht achter onze neiging toe te geven aan deze druk.

Het leven brengt ons bergen met succes, maar kent ook dieptepunten. Tijdens deze dieptepunten krijgen we te maken met verlegenheid, buitensluiting, schaamte en schuld. Hoe kunnen we ons gevoel van waarde behouden in moeilijke tijden? Vooral als we schaamte en schuld voelen lijkt het onmogelijk om onszelf de kans te geven overnieuw te beginnen.
Schaamte en schuld zorgen voor zelfbestraffing en creëren vaak een neerwaartse spiraal, waarin wij de verkeerde weg naar geluk en een gezonde eigenwaarde bewandelen. Een ietwat extreem voorbeeld is de strijd van veroordeelde criminelen. Zodra een persoon een bepaalde regel heeft overtreden, veranderd ons beeld van deze persoon. Hij wordt aan de kant gezet, de ‘donkere’ ofwel slechte kant, zelfs als het een eenmalige misstap was. Hij is nu voor het leven getekend door de ‘slechte’ keuze die hij maakte. Vanaf dit punt zijn de mogelijkheden om weer ‘normaal’ te worden beperkt.

Maar hetzelfde geldt voor ons. Als we falen, of anderen zien falen, wordt er een muur opgeworpen en dit maakt het nog moeilijker om terug te keren. We vechten niet alleen om onszelf te kunnen vergeven, maar we vechten ook om ons aan de goedheid te herinneren die diep onder ons falen begraven ligt. Maar ongeacht ons falen is het ons geboorterecht hier op Aarde te zijn, zelfs al we verstoten worden door delen van de maatschappij doordat we hun normen, waarden en regels hebben gebroken.

2- Zeg me wie ik zou moet zijn om waardig te zijn

Ons gevoel van waarde wordt verloren in onze kindertijd, door ervaringen welke voelden als een afwijzing van wie we werkelijk waren. Het was vooral pijnlijk toen we vergeleken werden met anderen, waarna bleek dat we niet goed genoeg waren. Het resultaat: een innerlijke strijd die de uiting is van onze gevoelens van onwaardigheid. Dit beeld wordt geprojecteerd op onze persoonlijkheid.

Op de weg naar het vinden van een echt gevoel van waarde, mogen er geen principes of andere ideologieën bestaan. Dit zal enkel ons begrip van dit complexe thema bemoeilijken. Wat we wel nodig hebben, is een diep begrip van de mensheid en hoe dit beeld wat wij van de mensheid hebben vervormd is geworden. Het is echter moeilijk zo’n diep begrip voor de mensheid te bereiken.

3- Echte waarde wordt gevonden in de eenvoud

Echte waarde gaat in essentie over het onszelf toestaan ergens bij te horen wat groter is en niet wordt beperkt door de waarden die familie, cultuur of religie ons opleggen. Zodra we waarde baseren op ‘exclusiviteit’, kan het niet reëel meer zijn. Zodra we inferieur of superieur zijn, kan er geen echt gevoel van waarde bestaan. Daarom gaat het om de eenvoud en niet om het ‘speciaal zijn’. Ironisch genoeg is het onze wens om ‘speciaal’ te zijn en dit is wat ons in de weg staat om ons waardig te voelen.

Het is interessant te weten dat de ‘IK’ in ons erg simpel is. Volgens onze sociale normen is eenvoud een veroordeelde en een te vermijden eigenschap. In onze eindeloze pogingen om ‘iemand te worden’ om opgemerkt te worden, creëren we ons gevoel van ‘niet genoeg zijn’. In plaats van onszelf te zijn, leren we braaf en moreel te handelen. We nemen de waarden die anderen hebben gecreëerd over en kijken niet naar de waarden die wijzelf hebben geleerd. We leren de nadruk te leggen op ons lichaam en uiterlijk, terwijl we onze essentie verwaarlozen. Door voor deze aanpak in het leven te kiezen, proberen we macht uit te oefenen over de mensen en de wereld om ons heen. Dit kan verschillende vormen aannemen en zal onze kijk op de realiteit vertekenen, waardoor we denken dat we de controle hebben.

4 – Je eigen tempo weer vinden

Een echte gevoel van waardigheid merken we als we aanwezig zijn in het ‘nu’. Dit betekent dat we onszelf moeten toestaan op ons eigen tempo te gaan, ook al zijn we gewend dat anderen ons tempo voor ons bepalen. We bewegen ons vooral voort op het tempo van anderen, waardoor we het contact met ons eigen tempo verloren zijn. Dit ‘over onszelf beschikken’ vergt tijd en oefening. Onszelf herinneren dat we grenzen en natuurlijke behoeften hebben zijn belangrijke pijlers in dit proces.

5 – Verdieping van ons begrip voor eenvoud

Op het pad naar het verkrijgen van een echte gevoel van waarde moeten we ook leren bescheiden te zijn. Het soort bescheidenheid dat ons mens-zijn aanvaard en ruimte laat voor twijfels en falen, maar ook voor momenten van verhevenheid. Het soort bescheidenheid dat onze donkere kant ziet als een deel van de confrontatie met de gecompliceerdheid van het leven. Een bescheidenheid die de beperkingen van ons lichaam en geest accepteert.
En wat hebben we het meest van alles nodig? Geduld.

Hoe zit het met jouw gevoel van (eigen)waarde? Deel jouw mening hieronder met ons!

 

9 REACTIES

  1. Ik voel me een slaaf in deze maatschappij en zie alle chaos op me heen, geen utopie inzicht. Ben niet vrij als levensvorm maar ben onderdrukt in alles. Kijk om je heen. Wat is vrijheid? Gevangen op aarde met de vreselijke natuurwetten en de wetten die mensen maken om elkaar te onderdrukken. Kan meedoen met deze wereld maar wakker blijf je toch. Goede van het slechte, iedere stap die je zet. Blijf trouw aan het juiste ondanks alles.

  2. Onderuit gegaan na burn out. Leven en werken met Borderline is gewoon zwaar. Zwaar maar niet onmogelijk, dus ik blijf vechten. Maar sinds kort niet meer om erbij te horen en te kunnen wat anderen kunnen maar voor mezelf. Met DGT steeds dichter bij mezelf komen. Ontdekken wat ik wil, wat ik kan. En inzien dat ik zelf degene ben die mij al die tijd onderuit gehaald heeft en zichzelf niet serieus nam.

  3. @Aart: als eigenwaarde voor jou niet bestaat, dan bestaat het niet. Dat is ook prima. Wat Else zegt: het gaat om gewoon te ZIJN. Voel wat je voelt, denk wat je denkt…zonder veroordeling vooraf (en liever ook niet achteraf).

  4. "Ons gevoel voor eigenwaarde ligt ten grondslag aan bijna alles wat gebeurt in ons leven."
    .
    Gevoel van eigenwaarde.
    .
    3 kilo kruimige aardappels € 3,69.
    .
    Over eigenwaarde gesproken.
    .
    Wel nieuwe oogst natuurlijk.
    .
    Even een rekensommetje 82 kilo gedeeld door 3 = pak hem beet 27, x € 3,69.
    .
    Ben ik toch zo`n € 100,00 waard.
    .
    Meer dan ik dacht.
    .
    Dat geeft een fijn gevoel.
    .
    Wat is dat toch in hemelsnaam; gevoel van eigenwaarde.
    .
    Het zal wel weer iets zijn wat de mens als heel echt voelt maar toch zijn oorsprong vindt in die paar hersencellen.
    .
    Ik zie het al weer, ik krijg het gevoel niet gewenst te zijn.
    .
    Beter kan ik de dag niet beginnen.

  5. "Hoe zit het met jouw gevoel van (eigen)waarde?".
    .
    U bedoelt hoe het zit met die gedachtes die ontstaan zijn door het afhankelijk geboren zijn in een mensenlichaam en die daardoor bezig zijn met (eigen)waarde.
    .
    Die gedachtes zijn er niet meer en daardoor zijn er ook die gevoelens niet meer.
    .
    Toch een wonder hoe dat ooit in dat hoofd heeft plaatsgevonden, wat bepaalde omstandigheden en wat hersencellen je allemaal niet wijs hebben gemaakt.
    .
    Neen, (eigen)waarde daar trap ik niet meer in, ik BEN gewoon een sukkel, een simpele nietsnut, een leeghoofd.
    .
    Het is maar goed dat mijn darmen niet met zo`n vraag/gevoel bezig zijn, die doen gelukkig gewoon hun ding.
    .
    Zou ik ook eens moeten gaan doen.

  6. Ik begin nu ik terug begin te keren naar mij intuïtieve eigen ik pas in te zien dat Ik Er Ook Mag Zijn! Dat ik goed genoeg ben zoals ik ben en accepteer mezelf zoals ik ben.
    Als anderen me niet accepteren zoals ik ben is dat hun mening, keuze en in sommige gevallen verlies.
    En ik blijf trouw aan mezelf en mijn eigen tempo, nu nog aan mijn omgeving door laten dringen.

  7. Het is inmiddels zowat 10 jaar geleden dat ik voor het eerste de volgende zin kon laten binnen komen: Jij bent een goed mens!
    Tot op de dag van vandaag kan ik dat heerlijk laten resoneren in mijn lichaam, ziel en geest.
    Ook al ben ik lang niet altijd tevreden over mijn acties – of juist geen reactie gegeven heb – deze zin blijft resoneren; die ik me ondertussen helemaal eigen gemaakt heb: Ik ben een goed mens.
    Dit kan ik nu dus ook aan mijn medemens meegeven als het zich voordoet. Verbaal of non-verbaal. De resonantie gaat zijn weg.
    Zoals Ghandi zei: Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in