Van de site van rondom 10: Ik viel er zelf halverwege in en werd zo boos dat  er alleen maar naar de kinderen werd gekeken en niet naar de manier van lesgeven dat ik besloot eerst maar eens de hele aflevering te zien om te kijken of mijn boosheid wel terecht was. Ga het z.s.m. zien, maar zet het eerst maar op de site. Het rapport waarover gesproken word in de uitzending staat hier

Van de site van de ncrv:

elk kind een etiket

ADHD, ADD, PDD-NOS, autisme, dyslexie, dyscalculie, dyspraxie. Het aantal kinderen met een ‘etiket’ wegens leerprobleem of gedragsstoornis stijgt explosief. In sommige klassen op gewone basisscholen heeft tegenwoordig al een kwart van de kinderen een probleemlabel.

Deze ‘zorgenkindjes’ krijgen op grote schaal speciale therapieën en medicijnen. Alleen al voor ADHD verstrekten apothekers vorig jaar 865.000 keer medicijnen, een toename van 14 procent ten opzichte van 2008. Een stijging die ook dit jaar onverminderd doorzet, aldus de farmaceutische industrie.

Is het op grote schaal mis met jongeren? Of krijgen kinderen die we vroeger ‘gewoon druk’, ‘verlegen’ of ‘niet zo slim’ noemden, nu ten onrechte het stempel ‘abnormaal‘? Wat is de rol van ouders, leraren, de zorgsector en de farmaceutische industrie bij het ‘etiketteren’ van deze zorgenkindjes?

Volgens critici is er sprake van een ‘probleemepidemie’, met het gevaar van overmedicatie en massale arbeidsongeschiktheid. Of zit het toch anders en hebben honderdduizenden kinderen en ouders juist baat bij hun etiket en de bijbehorende behandeling en medicatie? Ofwel: het etiket redt.

In de uitzending presenteert Rondom 10 ook de resultaten van een onderzoek (met CNV Onderwijs) onder personeel in het basisonderwijs. Wat vinden zij van het groeiend aantal leerlingen met een probleemlabel? Hoe verklaren ze die trend? En: hebben leraren en leerlingen er in de klas last van?

labelsEtikettenkids, zorgelijke epidemie of gezonde ontwikkeling?

Een discussie met leraren, ouders, kinderen en hulpverleners.

Uit ons onderzoek bleek onder andere: Er zijn zo veel kinderen in het basisonderwijs met een leerprobleem of gedragsstoornis dat de andere kinderen in de klas daaronder lijden. Dat vindt de helft van de medewerkers in het basisonderwijs.

5 REACTIES

  1. Hey Dennis,

    “Veel mensen ‘nemen’ een kind”.

    Ik heb 13 jaar geleden een prachtige zoon gekregen, wetende dat hij anders dan ‘gewoon’ was. Mensen zeiden dat ook in mijn omgeving. Eenmaal op school liet hij zien met welke talenten hij op aarde was gezet. Helaas heeft onderwijs meer kapot gemaakt voor hem dan goed. Is net zoiets als; een vrouw kan een man maken of breken, in dit geval is het de onderwijs, medici en de staat die onze kinderen breken. Vele ouders worden ook met gemak aangemeld bij het AMK wegens verschil van visie op de opvoeding van hun kinderen. Raad voor de Kinderbescherming maakt er vervolgens een grotere potje van. Vanwege VETTE subsidies worden onze NT kinderen ge-misbruikt. Ouders die slapeloze nachten hebben en NT kinderen die met angsten rondlopen, daar wordt niet over gerept. En die leerkrachten van tegenwoordig, als je dat nog onderwijzen noemt. Totaal geen respect voor ouders en hun NT kinderen.

    @Gordon, heb uit boosheid rondom10 niet verder gekeken na 5 minuten en heb een goede NT vriendin gebeld. Wij voeren dit soort gesprekken al vanaf een eeuw of zo en toch zien we er jong uit haha
    Hier een leuk filmpje

    • Is inderdaad een leuk filmpje, Sharmila. Staat al lang op de site hier, dus ik heb je link even aangepast 😉 (Alle filmpjes zijn terug te vinden onder het onderwerp Video )

  2. Even zonder nog gekeken te hebben kan je toch alleen maar concluderen dat al die mooie mijnheren (“zij die het allemaal beter weten dan u”)sinds ca 1972 zitten te pitten? Ik was zo’n kind, en inderdaad hadden ze geen idee wat ze met me aan moesten. En feitelijk hebben ze dat nog steeds niet. Die vreselijke onderdrukking met allerlei crap aan medicamenten zal soms zeker moeten. Niet allen zijn NT kid’s. Maar men wenst zich nog steeds niet te verdiepen in het maken van onderscheid tussen een kind met serieuze problemen tussen de oortjes, en een NT kind.

    Het is voor een (zeer) groot deel gewoon zielig. Veel mensen ‘nemen’ een kind maar hebben feitelijk geen idee waar ze aan begonnen zijn. Vaak zelf nog kinderen, een derde tot de helft vervalt in een echtscheiding, een veel groter deel van de kinderen dan dat wordt getoond wordt op enige manier mishandeld en als ze dan op school uit de toon vallen vrotten we d’r een paar pillen in. Trauma forever.
    Leraren worden niet goed opgeleid om ermee om te gaan. Wederom omdat er geen erkenning is voor die speciale kinderen.
    Natuurlijk zijn er prachtige programma’s bedacht voor speciale kinderen. To little, to late?

    Nee, niet te laat. Maar de manier waarop het allemaal gebeurt met veel speciale kinderen als lijdend onderwerp geeft wel aan hoe ver men (“zij die het allemaal beter weten dan u”)achter is in de begeleiding ervan.
    Achterstand welke wordt ontkent en weggedrukt met medicatie.
    De kostenpost voor de belastingbetalende gemeenschap alleen is al om te huilen.
    Het is verschrikkelijk voor de kinderen en hun ouders dat je je met al je ellende moet overgeven aan een horde pillendraaiers met oogkleppen op.

    De manier om vooruit te komen is door het onbekende te omarmen.
    Helaas is men veel beter in het maken van 100 excuses dan 1 oplossing.

  3. Ik heb het nog steeds niet helemaal gezien. Weet van de uitzending dat(volgens mij)ex-hoogleraar jeugdpsychiatrie Frits Boer van het AMC in Amsterdam erbij was en die is tenminste de mening toegedaan dat er ook naar de omgeving van een “adhd’r” gekeken moet worden en niet meteen aan de ritalin. Das dan iets positiefs. Volgens mij heeft de redactie van Rondom 10 zich verre gehouden van het “thema nieuwetijdskinderen” jammer… maar goed , dat weet ik niet zeker want ik heb alles bij elkaar maar 30 van de 40 minuten gezien ofzo. Als ik zo boos ben heb ik ook niet heel veel zin om te kijken. Wie weet…

  4. OK, gelukkig..

    Ik dacht dat ik de enige was die zo boos werd.
    Zat ook te kijken en vond het zo jammer dat ik er niet bij was of dat ik neit kon bellen en wat zeggen.

    Maar in ieder geval ben ik blij dat ze zien dat er iets gaande is. Ik denk dat het toch wel een klein stapje is in de goeie richting.

    Dus is eigenlijk onwijs dubbel…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in