kinderen-ballet

Meester Kanamori

In Japan is Meester Kanamori beroemd geworden en heeft een prijs gekregen voor de manier waarop hij omgaat met zijn klas, groep 6. Kanamori leert zijn kinderen van het leven te genieten. Naast het waarderen van het leven in al zijn facetten leert hij kinderen empathie te hebben voor zichzelf en anderen. Op indringende wijze laat hij ze schrijven in hun zg. ‘notebookletters’ over hun gevoelens. Vervolgens delen ze deze emoties met de anderen in de klas. Dat verbindt de kinderen aan elkaar.

 Een Japanse levensles

Je verwacht het niet echt in Japan dat bekend staat om zijn gedisciplineerdheid en één richtings verkeer in het onderwijs: een klas met leerlingen die vrij bewegen en gestimuleerd worden om zichzelf te laten zien. Meester Konamori stimuleert dat juist. Als hij zijn klas binnenkomt na een zomer vakantie vraagt hij wat het doel is van het leven. De kinderen roepen:’ Happy!’ Dat is wat Konamori ze wil leren: gelukkig te zijn. Dat geluk en cognitie twee verschillende dingen zijn is voor hem duidelijk. Geluk ontstaat als kinderen zichzelf leren kennen en zich leren te verplaatsten in anderen. Hij maakt van zijn klas een leefgemeenschap waar gehuild en gelachen mag worden, waar kinderen nadenken over wat belangrijk is in het leven met zichzelf en anderen. Elke dag schrijven drie kinderen in hun ‘notebook’ over wat ze ervaren en voelen. Over het leven zelf.

Schrijven over je leven

Renn, één van zijn leerlingen, leest voor over de dood van zijn oma. De klas luistert ademloos toe. Konamori bedankt hem en laat de andere kinderen reageren die ook met de dood te maken hebben gehad. Het maakt veel los. Een meisje staat op en vertelt dat ze als sinds haar derde jaar weet wat dood zijn betekent. Haar vader stierf en met dat ze Renn hoorde vertellen voelde ze haar oude verdriet. Je ziet dat andere leerlingen met haar te doen hebben en haar verdriet begrijpen. Als ze begint te huilen tijdens haar verhaal gaat Konamori achter haar zitten en als ze is uitverteld houdt hij haar even vast om haar te steunen. Hij vraagt de klas te gaan staan en zo eerbied te tonen voor het feit dat eindelijk na jaren het verdriet binnen gehouden te hebben, ze erover durft te vertellen. Later neemt ze het schilderij mee dat haar vader had gemaakt; zijn laatste werk. Ze is trots als ze erover vertelt. Ze lacht en zo brengt ze haar vader weer tot leven. Op een dag moet Konamori de klas vertellen dat de vader van één van de leerlingen die nacht is overleden. Samen bedenken ze een plan om hun klasgenoot en vriend op te vrolijken. Als hij weer op school komt bieden ze hem brieven aan die ze gemaakt hebben. Warme woorden die blijk geven van echt begrip. Aan het einde van het schooljaar bedenken twee vrienden een plan om de vader van deze jongen te laten weten dat het goed gaat met zijn zoon. Ze schrijven Japanse tekens in het zand. Zo kan zijn vader van boven lezen dat het goed met hem gaat.

Kijken naar jezelf

Konamori vraagt de klas te schrijven over pesten, omdat hij begrepen heeft dat sommige kinderen doelwit zijn geworden van pesterijen. Hij laat hen de vraag beantwoorden: waarom behandel je je vriend met minachting? Iedereen gaat aan de slag. Nadat de kinderen hun bevindingen hebben voorgelezen wordt de meester boos. ‘Jullie verschuilen je achter mooie woorden’ zegt hij. Het blijkt dat iedereen schrijft over de ander, niemand schrijft over zijn eigen aandeel. Hij vraagt ze opnieuw te schrijven en daarna kan Konamori bespreken wat het aandeel van een ieder is. Dan blijkt ook dat sommigen pesten die het zelf aan den lijve ondervonden hebben.

Opkomen voor elkaar

De klas wordt verdeeld in groepjes en ze krijgen de opdracht een vlot te bouwen. Als het klaar is mogen ze het gaan uitproberen buiten in het zwembad. Er wordt hard gewerkt. Echter, als het zover is berispt Konamori één jongen zodanig dat hij niet mee mag doen met het experiment. De klas komt in opstand. Het begint met één jongen die bespreekbaar tracht te maken met zijn meester dat hij het niet eerlijk vindt. Dan volgen er meer en uiteindelijk geeft de klas aan dat niemand meedoet als deze jongen zo gestraft wordt. Konamori is onder de indruk van de oprechtheid en de wijze waarop ze opkomen voor een klasgenoot. Hij kan niet anders dan groen licht geven en de straf laten vervallen. Het is het resultaat van twee jaren waarin hij de kinderen geleerd heeft empathie te hebben voor anderen.

Inlevingsvermogen

Inlevingsvermogen is iets dat gestimuleerd moet worden. Van nature zijn kinderen op zichzelf gericht. Daar is niets mis mee, maar door kinderen zichzelf te leren kennen en vervolgens de stap naar de ander te laten nemen, ontstaat begrip en saamhorigheid. Zo kweek je verbondenheid. Zo krijgt het leven meer glans. Konamori is in staat dit te bewerkstelligen. Een prijs waard!

© Isabelle Hofstra

 

6 REACTIES

  1. Kanamori is een van de inspiratiebronnen van Stichting Ridderkind, wij hebben een programma ontwikkeld waar het ‘mens-zijn’ centraal staat, waar kinderen dmv een intensief programma een heleboel sociale en emotionele vaardigheden leren. Op basis van empathie, wij hebben het over compassie. Deze zogenaamde Ridderdeugd komt steeds weer terug. Ook moed, doorzettingsvermogen,dienstbaarheid en dankbaarheid zijn deugden die ridderkinderen stap voor stap leren kennen. Niet alleen door er over te praten maar juist door ze te laten voelen, het te laten ervaren aan de hand van fysieke oefeningen. Voor meer info, zie de website

  2. Hoe geweldig! Tijd voor elkaar, tijd voor elkaar’s verhalen, bij verdriet of dood, maar ook bij vreugdevolle belevenissen! Bij mijn zoon op school is er praktisch ! geen ruimte voor vakantie ervaringen, en gedeelde vreugd is dubbele vreugd en gaat het daar niet om bij de kinderen, dat ze door een emotie als verdriet te kunnen accepteren omdat er aandacht voor is, zij weer kunnen komen tot hun wezenlijkheid, nl. onbezorgd en blij kind te zijn! 🙂 Ik stuur élke onderwijzer heel veel mooie en pure liefde voor de kinderen, dat elk één weet Hóe Waardevol hij of zij ís!… zowel de goede ! onderwijzer als de kinderen! 🙂
    Er ís 🙂 wel een onderwijzer daar op school en die herhaalt steeds in zijn laatste cabaret show: ik heb het mooiste beroep wat er maar kan zijn en hij vertelt mooie anekdotes over wat hij heeft meegemaakt met de kinderen op school als leraar als cabaretier. Echt geweldig! Met zoveel gevoel en aandacht voor die kinderen! Wakker…! Ik hoop dat hij nog lang zo jong blijft!!! 🙂 Compassie…ja… begrip voor elkaar. Zonder oordeel, gelukkig is dat niet aan ons! Een luisterend oor, oprechte aandacht… dat zijn dát de mooiste voorbeelden! 🙂 Chapeau voor Kanamori! <3 en allen die kunnen zijn zoals hij! 😉 Een Toppertje! Hij mag blijven…

  3. Ik vind het zo’n mooie film omdat er eindelijk eens aandacht wordt besteed aan hoe belangrijk het is om je te verplaatsen in een ander, dat kun je niet vroeg genoeg weten,daar heeft alles mee te maken in je leven,

  4. Ik hoop van harte, dat de liefde voor het kind en de liefde voor het lesgeven – terugkeren in ons onderwijs.

  5. Om dit te lezen is echt mooi.
    Ze zouden empathie verplicht moeten stellen in tegenwoordige scholen.
    Ik maak mij echt zorgen om de Nederlandse jeugd.
    Er is niemand die hen wat zegt als ze afval rond smijten, niet opstaan in de bus voor ouderen of deuren van winkels openhouden voor een ander.
    Durven ze niet.
    Kinderen van tegenwoordig worden opgevoed door tv en computer.
    Ze hebben geen interesse meer voor de natuur of het welzijn van iemand anders.
    Ik maak mij steeds meer zorgen als ik zie hoe de jeugd van tegenwoordig opgevoed wordt om alleen aan zichzelf te denken.
    Is er nog hoop voor de jeugd van tegenwoordig?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in