Je ergeren aan je kind is een tikkeltje dom

Kleren die overal rondslingeren, iedere morgen gedoe om op tijd te komen of gezeur bij het eten, zomaar wat ergernissen in gezinnen. In ieder gezin zijn er terugkerende situaties die voor ons als ouders een bron van ergernis zijn. Voor iedereen zijn ze anders, maar wat ons verbindt, is het feit dat ze een negatief effect hebben op ons gedrag en/of humeur.

Mopper mama

Zelf heb ik de neiging om er “moppermama” van te worden. Ik ga in korte zinnen en op duidelijke toon vertellen wat er anders moet. Het effect daarvan is eerlijk gezegd meestal niet zo heel groot en vaak ook niet bijzonder positief. Dat verbaast je natuurlijk niets. Maar zeg eens eerlijk, ga jij er slimmer mee om?

Ergeren aan wat je kunt verwachten

Het grappige is dat wij ons ergeren aan dingen die we kunnen verwachten. En dat maakt het naar mijn mening dus een tikkeltje dom. Want als we weten dat iets zo is, of dat de kans groot is dat het zo is, waarom zouden we ons er dan aan ergeren? Wat levert ons dat op? Ooit las ik de uitspraak: ‘If you’ve told a child a thousand times, and the child still has not learned, then it is not the child who is the slow learner’ van Walter Barbe. Aan die uitspraak moet ik denken als het om terugkerende ergernissen gaat. Blijkbaar zijn wij in deze de langzame leerlingen.

Waar erger jij je aan?

Aan welke dingen erger jij je als het om je kind(eren) gaat? Welke ‘negatieve’ eigenschappen van jouw kind(eren) zorgen bij jou voor ergernis?

Zorgt juist de verwachting voor de ergernis?

Daar gaat ze weer! Oh nee, het is weer zover! Zou het kunnen dat het feit dat wij bepaalde (negatieve) verwachtingen hebben van onze kinderen mede zorgt voor de ergernis? Zo liet mijn jongste laatst in een vol en donker theater iets op de grond vallen en kon ze het niet terug vinden. Ik hoorde mezelf denken ‘ja hoor, het zal ook eens niet’ en was al geneigd om “moppermama” te laten verschijnen. Tot ik besefte dat ik dus allerlei eerdere situaties meeneem in deze situatie. En dat die eerdere ervaringen zorgen voor mijn ergernis.

Onhandig? Dom? Slordig? Of heel aandachtig met iets anders bezig?
Je verplaatsen in je kind levert meestal nieuwe gezichtspunten op

Hoe kan het anders?

Als we ons op zo’n moment zouden verplaatsen in ons kind, dan zouden we waarschijnlijk heel anders reageren. Zo was mijn jongste op dat moment gespannen en vol verwachting vanwege de voorstelling die elk moment zou kunnen beginnen. Ze was dus niet echt met haar aandacht bij wat ze in haar handen had. Zou ik me in haar verplaatsen, dan zou ik haar geruststellen en haar opwinding de ruimte geven.

Een voorbeeld

Stel jouw kind knoeit veel met het eten, wat resulteert in voedsel dat op de vloer ligt en vieze kleding. Dan kún je je daar natuurlijk aan ergeren. Je kunt je ook verplaatsen in je kind en dan ontdek je misschien wel dat jouw kind met meerdere zintuigen van het eten geniet. Of dat jouw kind met zijn aandacht bij het verhaal is wat hij vertelt. Of je ontdekt dat jouw kind knoeien helemaal niet als probleem ervaart en er daarom dus ook niet mee bezig is.

Reageren op jouw kind

Als je je hebt verplaatst in je kind, dan kun je reageren op wat je hebt ontdekt. Zo kun je een kind dat het eten volop wil voelen, proeven en ruiken ook al bij het koken betrekken om het zo nog meer structuren, smaken en geuren aan te bieden. En tijdens het eten kun je misschien vragen naar zijn ervaringen tijdens het koken en nu tijdens het eten.

Wees creatief en belangstellend

Door je ergernis even te parkeren en echt belangstelling te hebben (en tonen) voor je kind leer je jouw kind beter kennen en ontdek je misschien ook wel nieuwe dingen over jezelf. Door creatief om te gaan met wat je ontdekt, laat je jouw kind zien dat hij of zij oké is. En dat is toch heel wat fijner dan de afwijzing die normaal gesproken meekomt met de ergernis.

Accepteer de werkelijkheid

Naast het verplaatsen in je kind is er natuurlijk nog een hele simpele manier om je minder te ergeren. Door de werkelijkheid te accepteren. Accepteer dat je kind is zoals hij of zij is. Accepteer dat er eigenschappen zijn die jij lastig vindt of als negatief ervaart. Kortom: probeer je kind niet te veranderen.

Lastig?

Vind je het lastig om dat te doen? Kijk dan eens naar jezelf. Ook jij hebt eigenschappen die voor anderen lastig zijn. Ook jij vertoont gedrag waar anderen zich aan zouden kunnen ergeren. Hoe fijn vind je het zelf als anderen je gewoon accepteren zoals je bent? Als ze jou je “fouten” vergeven? Dat is toch heerlijk? Geef je kind die acceptatie ook en je zult merken dat het voor jullie beide heel erg fijn is.

Samenvatting

Over het algemeen ergeren we ons aan dingen die we kunnen verwachten. We weten dat ons kind bijvoorbeeld “onhandig is” en ergeren ons dan als die “onhandigheid” zichtbaar wordt. Dat is op z’n zachtst gezegd nogal onhandig van onszelf. Er zijn een aantal dingen die je kunt doen om je ergernis te beperken. Zo helpt het om de situatie als op zichzelf staand te bekijken. Dus alsof zo’n soort situatie zich nog nooit eerder heeft voorgedaan. Het helpt ook om je te verplaatsen in je kind en te reageren op wat je dan ontdekt. En natuurlijk helpt het enorm als je de “slechte eigenschap” van je kind kunt accepteren of zelfs liefdevol kunt omarmen.

4 REACTIES

  1. Dag Ingrid,

    We zijn inderdaad allemaal mens en allemaal zullen we wel eens mopperen, ons ergeren of onverwacht hard uit onze slof schieten. Laten we onszelf dat vooral vergeten. Waar ik hier op doel zijn van die terugkerende dingen waarvan je weet dat je ze niet kunt veranderen. Dan heeft je ergeren niet erg veel nut en kun je beter onderzoeken hoe je je ergernis om kunt zetten in acceptatie.

    Wat je schrijft over zeuren om dingen die je echt belangrijk vindt, vind ik wel grappig. Als je van lezen houdt dan zou je eens het boek van omdenken over opvoeden kunnen lezen. Zij vertellen je wel degelijk dat dit gedrag niet verstandig is en geven prachtige alternatieven. Van zeuren wordt namelijk niemand blij 🙂

  2. Dag Marijke,

    Inderdaad is ergernis een mooie aanleiding om in de spiegel te kijken, want kinderen zijn inderdaad onze grootste en meest betrouwbare spiegels. Bedankt voor je reactie en de vele voorbeelden erin.

    Gelukkige groet,
    Angelique

  3. Leuk herkenbaar artikel. Na het lezen ervan zijn dit mijn gedachtes.
    Natuurlijk mag je knoeien, niet je rommel opruimen, iets omgooien, te laat komen enz.
    Ik los(te) het alleen niet op voor het kind. Ze leren dan wel de consequenties dragen van hun gedrag. Daar hoef je als ouder geen oordeel op te leggen en uitsluitend mee te bewegen in wat het kind doet om het gedrag weer recht te trekken als dat nodig is en te stimuleren. Daar groeien ze van.
    En een flinke mopper als het me teveel werd deed ik ook. Ben ook maar een gewoon mens en geen ergernis wegvretende moeder…..
    En niemand heeft me ooit verteld dat zeuren over die dingen die je echt als ouder belangrijk vindt om van je kind een sociaal prettig mens te maken niet verstandig is. Leuk is het niet maar ouderschap is ook niet alleen maar leuk.
    Veel wijsheid, plezier en liefde toegewenst,
    Ingrid

  4. ergernis is volgens mij ook een uitnodiging om in de spiegel te kijken, kinderen zijn je ultieme spiegel.Niemand staat zo dichtbij als je kind en zij spiegelen je in de hoogste liefde je grootste pijn en uitdagingen in het leven.
    Je ergeren zegt; Wat zou jij NOOIT doen , jezelf niet toestaan. Wat heb jij ter afweer van pijn aan de buitenwereld gegeven? Dat laat een kind jou in alle liefde zien.En dat wil dan in balans komen .
    Wat hebben jouw ouders jou geleerd niet te doen , zo ben je lief en zo ben je goed en is dat wel echt waar?
    Mag je knoeien met je eten of rommel maken of het dopje niet op de tandpasta tube doen? Ben je nog steeds goed en lief als je dat vergeet of niet doet?
    kijk in de ogen van de liefde en vergeef jezelf voor het geloven .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in