Foto’s nemen van wat je doet verandert je ervaring
Leestijd: 2 minuten

Je ziet er ondertussen overal, bij een concert, sportwedstrijd, toeristische trekpleister, of zelfs ergens zo gewoon als in de trein: er is altijd wel iemand die een ergens een foto van neemt.

Dat komt natuurlijk grotendeels omdat de meesten van ons tegenwoordig een kleine en krachtige camera in onze broekzak meedragen. Toch lijkt er meer aan de hand te zijn. Het is op een gegeven moment populairder geworden om dingen vast te leggen en later terug te bekijken, in plaats van gewoon de gebeurtenis zelf waar te nemen of er aan deel te nemen.

Maar is deze beslissing om vast te leggen wat we zien beter of slechter voor onze ervaring?

Logisch bekeken lijkt dat laatste het geval, aangezien je handeling om iets vast te leggen ten minste een deel van je aandacht vraagt. Maar een recent onderzoek lijkt het tegendeel te suggereren… in ieder geval in sommige gevallen.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

Een onderzoek uit het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Personality and Social Psychology wijst uit dat de meeste mensen zich meer betrokken voelen bij de activiteit als er ook gefotografeerd werd.

Het onderzoek werd uitgevoerd door Kristin Diehl, Gal Zauberman en Alixandra Barasch, allemaal onderzoekers met PhD. Ze keken naar meer dan 2.000 deelnemers, die deelnamen aan negen verschillende experimenten, waarin elke keer een deelnemer wel of geen foto’s mocht maken bij een activiteit.

Het ging om activiteiten zoals een bustour, eten in een cafetaria, een virtuele safari en het bezoeken van een museumtentoonstelling. Na afloop werden de deelnemers gevraagd een enquête in te vullen over hun plezier en betrokkenheid bij de activiteit.Foto’s nemen van wat je doet verandert je ervaring

De onderzoekers concluderen dat fotografie in veel gevallen zorgde voor meer betrokkenheid, wat weer een belangrijke factor was voor het algemene niveau van plezier. Dit gold met name voor het experiment waarin deelnemers een museum bezochten met gidsboekje. Ze droegen brillen die hun oogbeweging in de gaten hield. Mochten de deelnemers foto’s nemen, dan besteedden ze meer tijd aan het bekijken van de artefacten, wat de gehele activiteit uiteindelijk plezieriger maakte.

Anderen lazen ook: Fotograaf verwijdert alle telefoons uit zijn foto’s om te laten zien hoe verslaafd we zijn geworden.

Wel waren er ook wat uitzonderingen op deze algemene conclusie:

  • Fotografie zorgt niet voor meer plezier bij activiteiten die actieve deelname vereisen, zoals het maken van kunst.
  • Fotografie vermindert plezier voor degenen die gevraagd werden momenten van de virtuele safari vast te leggen, met name momenten die afkeer teweeg kunnen brengen.

Dit experiment zorgt voor wat nuance in wat een heel simpel en duidelijk voorbeeld lijkt van verminderde betrokkenheid met onze eigen levens en ervaringen.

Een mogelijke verklaring

In een poging wat diepte aan dit onderzoek toe te voegen, heb ik een mogelijke verklaring bedacht voor waarom fotografie zo’n essentieel deel van ons leven is geworden. Naast de mensen voor wie fotografie een passie is, denk ik dat de meesten van ons overal foto’s van nemen uit onzekerheid.

Gewoon zijn wie we zijn is niet goed genoeg, de dingen die we doen moeten ook aan het licht komen: het is haast alsof er niets gebeurd is totdat iemand anders erkent wat we hebben gedaan. Onze sociale media stellen we met veel moeite samen, zodat we op elke foto iets spannends doen en er fantastisch uitzien. Hoe vaak zie je een foto met de gewone dingen in ons leven?

Zouden we deze foto’s alleen maar nemen en plaatsen in de hoop dat we er zelfvertrouwen van krijgen? Of ga ik nu te ver met deze theorie? Ik hoor graag wat jullie hier over denken, dus deel ze alsjeblieft in een reactie hieronder!

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

9 REACTIES

  1. Super interessant! Tsja, ik ging jarenlang het bos en het park in om foto’s vast te leggen. En ik herbeleefde het bij terugzien. Op gegeven moment ontdekte ik weerstand met naar het park te gaan. Zonder camera kon ik niet meer genieten! Er was steeds werk aan de winkel. Langzaam aan nam de virtuele wereld mijn beleving over van ‘eenvoud’. En voelde ik mij niet meer thuis in de niet virtuele wereld. Toen ik mijn ontaarding doorkreeg was het wel ff schrikken. Zo gewend de natuur en je beleving naar eigen hand te zetten. Een deel van ons astrale lichaam kan zonder oprecht fysiek contact toch contact en beleving nabootsen. Dit is eigenlijk een overlevingsmechanisme. Omdat het astrale voor de beeldenwereld staat kan het reizen door op een en dezelfde plek te blijven. Als het teveel virtuele beelden binnen krijgt maakt het op gegeven moment geen onderscheid meer tussen ‘fantasie, multidimensionaal en virtual reality.

    En dan wordt het leven een game en dit is niet zo heel ongevaarlijk. Ik ben blij dat ik weer gewoon een boom kan knuffelen hahaha. Die er trouwens in het echie veel mooier uitziet dan de 2d gelaagdheid op scherm.

  2. Ik vind het totaal bizar en onbeschoft dat veel mensen tegenwoordig zo maar ongevraagd in je huis foto’s maken van bijzondere of unieke kunstobjecten, beelden, schilderijen, uitheemse planten enz. Door mijn vertrouwde en dierbare spullen op deze manier te objectiveren tot een vastgelegd beeld in hun apparaat en zich zoiets als zodanig toe te eigenen, geeft dit bij mij de beleving van diefstal van ziels-items. Immers er wordt op energetische wijze niet-stoffelijk eigendom ontvreemdt door het zelfs mee te nemen.
    Tegenwoordig hebben we daarom dringend verbodsborden voor smartphones op de voordeur nodig !

    • Mee eens Pieter. Zo kom ik al jaren niet meer bij de Nieuwe Erven in Amersfoort. Prachtige vuurkorf avonden met muziek. Stond ik opeens op YouTube met mijn kokkerd voor een vuurkorf terwijl ik aan het kletsen was met een vriendin. Ook die tekst stond er haarfijn op. Uiteindelijk de bekende filmer aangesproken maar filmpje bleef online. Terug naar de natuur? Nee dus.
      Alles wordt gepromoot en het levert juist minder bezoekers op. Als je het via je compu kan zien waarom zou je er dan nog heengaan? Het spannende en ontdekkende gaat er af.

      Goed gevonden ook het woord Smart Phones. Om te janken!

  3. Ik ben sinds mijn tienertijd enthousiast amateur fotograaf. Ik geef je graag mijn persoonlijke beleving.
    Ik maak foto’s om drie redenen:
    – Om een verhaal vast te leggen
    – om zelf beter te beleven
    – om íets moois te maken, creatief dus.
    Het “beter beleven” licht ik graag toe. Als ik gewoon ergens naar kijk is dat leuk. Als ik fotografeer ben ik aan het (onder)zoeken, wat zie ik nou eigenlijk? Wat is de invloed van de omgeving en van het licht, van de kleuren? Hoe kan ik de situatie of het plaatje zodanig vastleggen daar het mijn gevoel schetst, dat het recht doet aan de gebeurtenis? Ik kijk dus veel beter en gedetailleerder. Ik maak nog steeds pas de foto als ik echt voel: ja dit is het moment. I.p.v. Veel foto’s maken en later kijken wat de beste is. Dan mis je namelijk vaak hét moment.

    Delen wil ik vooral met de mensen die erbij betrokken zijn.
    Delen op social media vooral om mensen mee te nemen in een verhaal, persoonlijke ontwikkeling. Gaaf als je daaraan kunt bijdragen.
    Kennis maken? Thebestyoucanbe.nl.

    • Ik zie er zelf ook t creatieve in. Dat geeft me voldoening. En ja, ondanks dat velen anders beweren, ik kan t meest genieten als ik iets leuks kan vastleggen en later terug kan kijken.

    • Hoi Petra,

      Wel herkenbaar hoor. Dat gevoel had ik ook ooit. Het maakbare leven. Vaak in het prive leven niet zo veel in te brengen hebben en dan toch het eigen verhaal willen vertellen via beelden. Daar stoor je geen mens mee. Daarmee kun je laten zien dat je mooi bent van binnen, maar omdat mensen de beelden buiten je zien, zien ze daarmee niet altijd de link.
      Het verhaal willen vertellen en daarbij voorwerpen of beelden gebruiken die hun eigen verhaal hebben is wat de overstemming is van deze huidige tijd. Het echte verhaal in stilte beluisteren zonder het eigen gevoel willen schetsen maar dat vertellen met een beeld of woord wat of het gefotografeerde tegen jou ‘zei’. Dan wordt de camera een soort medium dat een slot foto maakt en niet een van te voren met een eigen intentie er op. We vullen onze kinderen in, we vullen te veel in wat we ‘creeren’. Een bron van vervreemding omdat het geen co creatie geeft maar een Creator die een andere scheppingsvorm liefdevol bedoeld beetpakt en er ‘iets’ van maakt.

  4. Psje…ik begrijp wel wat jij bedoel. Foto’s die ik van andere zie, heb ik wel de indruk dat ze op één of andere manier bevestiging of respons willen.

  5. Voor mij is het delen van foto’s of filmpjes, ook het delen van de mooie momenten die ik ervaar…..en ik deel bvb foto’s/filmpjes van mijn kleinkinderen om
    mijn dochter en schoonzoon te laten weten dat ze het naar hun zin hebben…..dat doet hen goed en doen ze hun werk in die geruststelling.
    Maar je beleving van het moment vastleggen in een foto…dan ben je al een hele goede fotograaf hoor :).
    Het vastleggen van bvb een mooie bos bloemen doe ik, omdat als ik er later naar terug kijk, weer die herbeleving heb….maar dat geldt voor al mijn plaatjes.
    Ja, voor mij is het weer een herbeleven…gevoel, geur, emotie enz van die momenten.

  6. Er zijn naar mijn mening zeker mensen die foto’s maken om aandacht te krijgen. De ene heeft dat in de gaten en voelt ook dat hij/zij het nodig heeft, de andere wordt hierdoor gevoed zonder het in de gaten te hebben. Er kan heel veel gezegd worden over fotograferen van activiteiten en mensen, kun je dagen met elkaar van gedachten over wisselen:-) Ik hoop dat mensen bewust omgaan met wat ze doen. Daarmee bedoel ik vooral ook dat de kinderen die op de foto worden gezet zonder dat ze daarin gekend zijn, dat kan ik tot op heden nog steeds niet begrijpen dat mensen dat doen.

    Liefde geef je

    Liefs Miranda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in