DELEN
indigo

indigoOnlangs was ik weer eens op deze website en besloot eindelijk ook eens mijn herkenning en verhaal mee te delen.

Ik ben van de 1e generatie uit 1969 (bijna 42j). Heel lang al voel ik me anders dan anderen.Ik heb veel meegemaakt in mijn leven en dat heeft er ook voor gezorgd dat ik lang uit mijn kracht ben geweest of steeds er verder uitgegaan. En dan is het een lange weg om van thuis te komen waar ik nu nog mee bezig ben.

Vandaag las ik op de website van Hans Stolp zijn artikel: ‘Het eigene van een nieuwetijdskind.’

Dat raakte me heel erg. Vooral wat hij zegt over de volwassen indigos.

Over -let wel- diegenen die vastlopen in hun leven. Over de geestelijke scheefgroei, wanneer deze geheel eigen manier van communiceren van een kind niet begrepen en gerespecteerd wordt.

Hans Stolp

Hij zegt:

”In grote lijnen en afgezien van de vele mogelijke nuances, kunnen we twee reacties op het onbegrip van de omgeving onderscheiden: ófwel een kind wordt dwars, lastig en moeilijk in de omgang, ófwel een kind onderdrukt zoveel mogelijk het eigen wezen om zich zo goed het maar kan aan te passen aan wat kennelijk van hem verwacht wordt.”

Ik heb beide gedaan maar niet zonder risico. En in gezin van herkomst voelde ik me echt zo alleen dat ik ergens in die tijd besloot het allemaal wel zelf te doen, zelf op te lossen, zelf uit te zoeken. Ik zocht een weg om een plek te vinden binnen het gezin zodat ik eenvoudig weg kon zijn. Een gezin waarin ik het gevoel had geen bestaansrecht te mogen hebben met mijn eigen authentieke zijn, waarin ik me vaak bespot en uitgelachen voelde, onbegrepen, miskend en niet geliefd.

Gelukkig is er wel een en ander veranderd. Ik veranderde (veel therapie, lezen, zelfhulp en later healingen) en het gezin veranderde enigszins een beetje mee. Mijn jongste zus die ook hoogsenstief is, daar voel ik me redelijk wel bij. Ook al begrijpt ze ook niet alles. Dat hoeft en kan ook niet.

Werken van 9 tot 5. Het past niet bij mij. Ik zal mijn eigen vorm vinden waarin ik in mijn eigen tempo, mijn eigen dingen kan doen waar ik goed in ben, passie voor heb en bezieling voel. Ik heb niet zoveel met instituties. Zo ook de kerk, religie en die geestelijken (niet alle) die een valse autoriteit neer zetten en je niet tot zelfstandig weldenkend en intuïtief voelend mens aanmoedigen tot eigen onderzoek en interpretatie. Nu heb ik dat als kind al vaarwel gezegd en altijd gevoeld er is meer en heb dat ook ervaren. Ik geloof op mijn manier en zoals ik het voel en waar/echt voelt voor mij en ruimte laat voor liefde te zijn precies zoals je bent.

Huisje- boompje-beestje voelt voor mij ook een beetje zo (instituut), alsof: zo hoort of moet het. Hoewel ik het niet verkeerd vind, zolang je, je hart maar volgt wat voor jou goed voelt. Ik heb duurzame relaties gehad en niet-duurzame. Ik heb nooit kinderen gewild, hoewel ik wel van ze hou. Evenmin heb ik ooit willen trouwen. Nu ben ik weer alleen maar ik heb nooit moeite gehad met het alleen zijn dat kan ik heel goed omdat ik me niet alleen voel. Ik voel me wel vaak eenzaam in dat wat ik niet altijd even goed kan delen met anderen. Heb veel behoefte aan uitwisseling met gelijkgestemde zielen.

Op een andere website las ik:”Zo kunnen ze wars zijn van discipline, regels, plichten, de klok e.d “

Dat herken ik ook heel erg. Ik vergeet vaak de tijd of wat voor een dag het is. Onthoud data ook niet goed in gesprekken. Vind ze niet zo interessant. Kwam vaak te laat , nu wat minder. Heb veel moeite met plichten. Dat vond mijn familie erg belangrijk, ik niet. Ik vind belangrijk dat je doet wat goed en waar voelt, niet omdat het moet. Wel voelde ik zoals ik boven al beschreef me heen en weer geslingerd tussen afzetten, weerstand bieden en aanpassen. Mijn moeder vond me rebels omdat ik tegen haar normen en waarden, gewoonten en gebruiken in ging. Behalve heftige woordenwisselingen met mijn ouders, werd het ook opgelost met klappen. Nog voordat ik vergoed wegliep van huis dreigde ik een van die laatste keren met de kinderbescherming. Dat hielp kennelijk voor even.

Regels zolang ze mij niet hinderen en buiten de lijntjes kleuren is leuk.

Mijn diepe, gevoelige binnenwereld druk ik het liefst uit in schilderen, tekenen en vooral in schrijven omdat ik ook vanuit voelen en beelden naar de woorden werk. Ik ben erg gevoelig, voel anderen goed aan, ben gevoelig voor sferen, harde geluiden, koude (zowel letterlijk als figuurlijk) fel licht, ik voel de energievormen van de healingen die ik ontving en nog steeds doorgaan. Ik voel bijna dagelijks mijn hart- en kruinchakra opengaan. Soms ook als ik iemand help of in gesprek ben. Nu ik dit schrijf voel ik de aanwezigheid van mijn ziel want dat voel ik ook. In een healing van een paar jaar terug kon ik ook voelen waar wat gebeurde en hoe.

Vanaf die tijd een paar jaar terug, ben ik pas echt gaan begrijpen dat ik hoogsensitief ben. Ik wist het wel maar begon er over te lezen en daarna meer. Totdat ik op een dag hier uit kwam op deze website en sterk het gevoel heb en de kenmerken las en dat voelde zo herkenbaar. Nu wil ik dan graag mijn reactie plaatsen.

Ik droom veel en schrijf mijn dromen op, ze verduidelijken veel over mezelf en helpen me al jaren. Ook krijg ik via dromen en soms overdag een heldere gesproken boodschap door. Ik schrijf ook dingen op door in gesprek te gaan(ziel, gids hulpgids oma) maar het is nog allemaal erg pril en nieuw voor me. Ben voorzichtig en waakzaam wie er aan het woord is. Soms zijn het net gefragmenteerde telefoongesprekken en voel ik dat het niet voor mij is.

Veel ben ik nog aan het ondervinden bij mezelf, het is eerder alsof ik mijzelf terugvind tussen de puinhopen van vooral mijn jeugd en adolescentietijd waar ik jarenlange therapie(o.a. depressie, eetstoornis, e.d) voor gehad heb en waar ik toch ook nooit helemaal begrepen werd en gelabeld met iets wat later weer herroepen werd. Al begon het allemaal veel eerder.

In mijn adolescentietijd zag ik flitsen van kleuren om mij heen en had ik een uittreding.

In de afgelopen jaren heb ik veel voedselintoleranties en wat allergieën ontwikkeld. Daar ben ik nu langzaamaan van het herstellen. Hoe meer ik weer in mijn kracht kom, dan verdwijnen de voedselintoleranties en de burn-out ook, aldus aartsengel Metatron doorgegeven via Akashaconsult (zie bron onderaan bericht). Een burn-out niet door werk. Burn-out kan ook door overprikkeling van andere factoren komen. Ik heb mijzelf heel erg weggegeven aan anderen. Nu wil ik weer op nummer 1 staan en daar ben ik mee bezig.

Maatschappelijk ben ik nog niet goed uit de verf gekomen. Ja ook ik ben zoekende naar mijn levensdoel (want voel dat ik hier toch iets kom doen) en heb dat via allerlei methoden (introspectie, loopbaancoaching, handlezen, numerologie, geboortehoroscoop e.d.) zelf proberen te onderzoeken afgelopen jaren. Anderen weet ik goed op weg te helpen, heb ik ook gedaan op gebied van relatie, werk en persoonlijke obstakels.

Vorig jaar heb ik veel healingen gehad omdat ik me zo vast voelde zitten in mijn leven en wat ik ook deed of juist probeerde los te laten, het leek tevergeefs. En ben ik nog wat gevoeliger geworden, dingen kwamen in een stroomversnelling om het oude los te laten, partner, vriendinnen, oude patronen precies waar ik al mee bezig was maar nog een extra steuntje kon gebruiken.

Met mijn ex schiet ik nu nog goed op. Wij zijn zielsverwanten van elkaar maar hij is niet hoogsensitief, wel gevoelig op zijn manier. We hebben 3 levens met elkaar gehad en dit is ons 4e leven. Dat vertelde iemand die mij behandelde voor mijn voedselintoleranties mij. Een paar jaar daarvoor tijdens een healing en een reading had ik geen vraag over mijn relatie gesteld en toen ook kreeg ik te horen dat wij zielsverwanten zijn. Toen ik hem leerde kennen voelde het als aantrekken en afstoten maar ook alsof ik hem al kende. Het voelde vertrouwd.

Ik heb ook een Akashaconsult(kan ik diegenen aanraden die zoekende zijn) gedaan ook m.b.t mijn levensdoel en mijn gezondheid en wat ik er zelf nog meer aan kan doen dan alles wat ik al zelf gedaan heb. Dat consult was heel verhelderend ook wat betreft mijn verleden en trauma’s die ik opgedaan had qua overtuigingen. Ik geloof in holistische gezondheid en probeer zoveel mogelijk te kijken naar wat mijn lichaamssignalen vertellen. En toen ik mijn levensles hoorde (waar ik wel al delen van heb aangevoeld maar niet goed kan plaatsen hoe of in welke vorm) dacht ik: Dus toch? Ik had dit ooit al eerder vernomen van een helderziende maar ik kon het toen ook al niet plaatsen. Wel het gereedschap: schrijven.

En toen ik vandaag het artikel van Hans Stolp las dacht ik het klopt helemaal.

“Nieuwetijdskinderen laten ons met hun bijzondere communicatievermogen zien, hoe wij in de toekomst allemáál zullen gaan communiceren. Ze zijn immers voorlopers en laten zien wat in de toekomst algemeen geldig zal zijn voor iedereen. Op het gebied van de communicatie laten ze zien dat onze menselijke communicatie er (eindelijk) een zal worden vanuit het hart.”

Ik zou nl. communicatietrainingen gaan geven en artikelen schrijven (Ik kan mij wel goed uitdrukken in schrift en woorden als ik me in mijn kracht en veilig voel, al gaat dat ook vaak eerst via beelden). Dat is nl. ook de boodschap die aartsengel Metatron in het Akashaconsult aan mij heeft doorgegeven. Het eerste voelt nog niet niet zo mijn ding wel op een ander niveau die ik meer en meer ga begrijpen en echt meer mijn stijl zou zijn. Communicatie ligt op een heel breed vlak en gaat voor mij veel verder dan waar we al bekend mee zijn als mensen. Mijn innerlijk kind komt steeds meer uit haar schulp en is weer spelenderwijs aan het ontdekken. Ik bestudeer ook uit grote interesse al jaren allerlei spirituele methoden zoals numerologie, handlezen, geboortehoroscoop, tarot, I-tjing, en nog veel meer. En ik ontdekte cohesie in al die methoden vanuit hun eigen invalshoek. Het mooie was dat in de geboortehoroscoop die ik ooit cadeau kreeg, stond dat er een soort generatieproblematiek in onze familie is en dat ik er iets mee moest doen en daar kon ik niet onderuit en zou ik altijd blijven voelen. Aan mij de taak(zelf gekozen natuurlijk als ziel) om dit op te lossen. En dan lees ik in het artikel van Hans Stolp :

“Volwassen nieuwetijdskinderen hebben op deze manier nogal eens de zieleconflicten van hun ouders in hun eigen, persoonlijke leven ofwel in hun eigen hart uitgevochten, overwonnen en losgelaten. Dát is dus de wijze waarop een nieuwetijdskind het karma van de ouders helpt dragen.”

Ik weet dat ik geholpen word (door mijn ziel, gidsen, meesters engelen) en voel dat om weer in mijn kracht te komen en eindelijk te manifesteren waarvoor ik hier gekomen ben om te doen. Ik vind het wel nog lastig af en toe omdat ik nog zo aan het ontdekken en ontwaken ben en het terugkomen in mijn kracht en het vertrouwen -eens zo geschonden- steeds meer probeer terug te winnen. Dat gaat met vlagen van onzekerheid en twijfels tegenover diep innerlijk weten en vertrouwen gepaard. En ik verheug me zo op de nieuwe wereld al zullen we dan op macro en micro niveau nog veel moeten durven loslaten.

Ook ik heb vaak het verlangen gehad naar huis. Wilde hier ooit ook niet meer zijn en zei tegen mijn ouders als kind wel eens:” Jullie zijn mijn echte ouders niet. Mijn echte ouders wonen in Friesland.” Dat zei ik alleen maar om aan te geven hoe ontheemd en miskend ik me voelde, hoe liefdeloos ik ze soms kon ervaren, en de ideologie (normen en waarden) waar zij in geloofden en ik niks mee kon.

Kunnen we dan toch eindelijk met z’n allen thuiskomen in ons zelf(ander woord voor ziel).

O joy, o happiness!

Lieve groeten, Fabienne

5 REACTIES

  1. @Fabienne, Wat een prachtig artikel heb je geschreven, zo recht uit het hart, hartverwarmend. Ook is ben een liefhebber van de boeken en inzichten van Hans Stolp,

    Groeten,

    Elles

  2. Hoi Fabiënne,
    Bedankt voor je verhaal! Je bent inderdaad heel goed met woorden. Je kunt het zo helder en prachtig zeggen! Over je levensdoel zou ik nog willen zeggen: hoe zou jij een communicatietraining geven als jij zelf mocht bepalen wat dat inhoudt en als het zou zijn voor mensen die helemaal open staan voor jou als persoon? Misschien helpt dat om je eigen vorm te vinden. Dat is volgens mij heel belangrijk.
    Ikzelf heb altijd al geweten dat ik hier ben gekomen om anderen te onderwijzen. Eerst nam ik dat nogal letterlijk en heb ik voor de klas gestaan op een middelbare school. Al snel kwam ik erachter dat groepen – vooral groepen gevuld met mensen waar ik niet mee match – niets voor mij zijn. Ik wil onderwijzen, maar dan wel één-op-één. Daarom begin ik nu een coachingspraktijk voor jongeren.
    Ik wens je veel succces en plezier! Ik woon in Friesland trouwens 😉

  3. Lieve Fabienne,

    Mooi en herkenbaar wat je hebt geschreven. Ik kwam dit nu pas tegen maar dat is vast met een reden 🙂

    Heel veel liefs,

    Ilja

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in