HartZou graag wat meningen willen peilen als het mag omtrent dit onderwerp.

Zoals jullie nog misschien herinneren van mijn vorige blog is dat ik nogal problemen heb om mij aan meisjes te hechten en te geloven dat zij mij daadwerkelijk leuk vinden. Het gaat alleen veel verder dan dat en dat is mede door mijn hooggevoeligheid zo bepaald.

Hooggevoelig is voor mij een zegen, want ik zie het als mijn taak om mensen te helpen met problemen en ze hiermee uit het slop trek. De laatste jaren merk ik op dat alles wat ik heb meegemaakt tot nu mij gemaakt heeft tot wat ik nu ben. Dit houdt in dat ik over veel onderwerpen kan meepraten en veel verstand van zaken heb en dit is niet om op te scheppen.

Verschillende mensen zeggen al dat ik die gave heb om mensen te kalmeren en ze weer het juiste pad op te krijgen. De onderwerpen zijn divers en lopen van mensen die gezakt zijn voor hun examen tot personen die zijn/haar vriend/in net verloren zijn. Ik steek hier behoorlijk veel energie in en dat gaat soms wel eens ten koste van mezelf.

Merk dat ik een beetje aan het afdwalen ben van het onderwerp, maar zou graag wat ervaringen van jullie lezen die mij hopelijk ook op het goede spoor zetten. Het gaat namelijk om het volgende: elke keer lijk ik behoorlijk snel overweldigd door een meisje/vrouw waardoor je behoorlijk snel verliefd wordt op die persoon, maar dit zijn volgens mij schijnverliefdheden voor mijn gevoel? Het is namelijk zo als ik vervolgens met deze persoon face to face spreek ik helemaal niks meer voel. Als je dan weer terugdenkt aan die persoon dan komt de verliefdheid weer helemaal terug.

Het is dus niet eenvoudig voor mij om hier een touw aan vast te knopen en vroeg me dus af wanneer jullie echt weten wanneer je verliefd bent. Voor mezelf snap ik er in ieder geval niks meer van en hoop dat jullie mij kunnen helpen.

Groetjes,

Raymond

27 REACTIES

    • @raymond, Dat voelt misschien zo voor je, maar het is niet zo. Je kunt alles vragen aan je Gidsen en Engelen. Je kunt ook om tekens vragen. Je moet er alleen voor open staan dat het misschien niet komt zoals je verwacht.

      • @Gordon,

        Ik weet dat ze er zijn, want die aanwezigheid voel ik ook wel. Mijn oma is mijn beschermengel en daar had ik een hele goede band mee. Zoveel jaar na haar dood ben ik nog steeds op zoek naar een uitlaatklep voor bepaalde zaken die ik altijd met haar besprak.

        Misschien sta ik er wel niet voor open of wil ik het niet zien nog.

        • @ Raymond,

          Oma's…. ze lijken altijd aanwezig te zijn! En dat zijn ze ook! Mijn grootouders zijn er ook altijd bij mij!

          Praat met haar!! Ze hoort jou, en zal der voor je zijn, zoals ze ook levend voor jou klaar stond!!

          Geloof me…

          groetjes,

          L.A.

  1. In mijn leven zie ik nu in dat de vriendinnetjes die ik kreeg allemaal precies op het juiste moment kwamen. En dat ze me allemaal wat te leren hadden. Van sommigen weet ik gedeeltelijk wat ze me kwamen brengen aan lessen, andere lessen moet ik nog herkennen, of ik moet ze nog leren beter gezegd.
    Ik wist trouwens pas 3 jaren nadat het voorbij was, vanuit diep in mijn hart, dat mijn laatste vriendin een Soulmate was. Het leek wel alsof ik daar blind voor was geweest. Terwijl toen ik haar voor het eerst zag ik heel erg hard getroffen werd door gevoelens van liefde, herkenning en verbazing. Toch kwam het al die jaren niet in me op dat zij een soulmate was die me heel erg heeft geholpen. Pas een paar jaar nadat het voorbij was kwam dat binnen. Ik heb toen heel erg moeten huilen omdat ik het nooit had willen zien.
    Nu zie ik vanaf het begin dat we wat kregen (oke, zij wist het al een paar maanden langer/eerder dan ik 😉 )dat mijn huidige vriendin een soulmate is, en ik zie ook al een gedeelte van de lessen die we samen mogen doorlopen.

    En over wachten gesproken, Evelyn. Ik heb zeker 3 jaar voordat ik haar tegenkwam al gehoord dat ik weer een soulmate tegen zou komen. Eerst begreep ik die boodschap verkeerd en dacht dat ik met mijn vorige vriendin weer opnieuw zou beginnen.Maar anderhalf jaar voor ik mijn huidige vriendin tegenkwam hoorde ik weer van mijn gidsen dat ik een soulmate tegen zou komen. Man, mijn ongeduld was op zijn zachtst gezegd ERG GROOT. Ik dacht dat de engelen bedoelden : “die staat voor de deur, ga maar open doen” 🙂
    Maar Engelen hebben engelengeduld. Ik niet…Ik heb heel veel gezeurd om te horen wanneer dan…. (Geen antwoord, althans niet het antwoord waar ik om vroeg)
    Uiteindelijk stond ze precies op tijd voor de deur. Voor die tijd moest ik eerst nog iets verder in mijn ontwikkeling zijn.
    Nu hebben we het heel goed met zijn 2tjes, al zijn de lessen nog steeds niet allemaal even leuk omdat een relatie zo van je vraagt om eerlijk naar jezelf te kijken.(Hallo schaduwkant! Jou had ik al een tijd niet gezien!)En zo gaat het door denk ik.

  2. @ Raymond

    Ik ben nu 22 en ook nog maar net tot de conclusie gekomen dat ik inderdaad in een vicieuze cirkel bleef draaien. Daarom heb ik nu ook besloten gewoon af te wachten (al is dat moeilijk) en te zien wie of wat er op men weg komt en tot dan gewoon gebruik maken en genieten van de tijd alleen. Ik heb totaal geen zin meer in die oppervlakkige relaties (zo ervaarde ik ze althans) waar ik mezelf niet kan zijn en steeds moet opletten wat ik doe of zeg omdat ze het veroordelen uit onbegrip.

    • Dit herken ik helemaal!!!!

      Sinds kort heb ik ook besloten dat ik niet meer ging zoeken en wanhopig zijn, want waarschijnlijk al ik dan weer in een oppervlakkige relatie vallen. Iets wat ik altijd heb met vriendjes… helaas!

      Maar ik heb geduld, want ik weet dat hij er komt!! Iemand die mij begrijpt. Iemand bij wie ik mezelf kan zijn en niet raar op kijkt als ik vertel hoe ik me voel en hoe ik denk! Iemand die niet veroordeeld!! Heerlijk!!

  3. Ik ben dan 21 en moet nog zoveel leren idd. Eerst maar eens van mezelf leren houden en dan geloof ik mede door jullie dat ik er wel kom 🙂

  4. Lieve Raymond, ik ben nu 43 jaar jong en verzucht regelmatig, ben ik nou nog niet klaar? Leer ik het nou nooit? Oeps ik deed het weer!Lach ik soms relativerend, soms wordt ik zlekker zwaar en neem ik mezelf heerlijk serieus, tot en met boos worden aan toe. Als ik een van mijn beste vriendinnen en tevens levenslerares van 68 jaar jong dit vertel, zegt ze nee hoor, het houdt nooit op, ook niet als je het stoffelijke verruilt voor het onstoffelijke. Het is namelijk veelste leuk om eindeloos te ontwikkelen, te ontdekken en te groeien. Leven is verandering. Als ik me in een vicieuze circel van gedachtens bevind, zegt ze voetjes op de vloer, laat maar gaan en het antwoord komt vanzelf. Hoe simpel en hoe waar.

    Je bent mens, Raymond en sta jezelf dit ook toe met alles wat menselijk is. Veroordeel het niet, het zal jou ook niet veroordelen. Er zijn zoveel dimensies van waarnemen en jij zult jouw unieke daarin ontwikkelen.

    Niemand zal jou het kwalijk nemen als je zaken op zijn beloop laat, alleen jij zelf misschien. Waarschijnlijk zit je toch niet zo verlegen om een vriendin als je dacht?

    Voel je vrij en heb respect voor wie je bent, je zult dit dan ook ontmoeten. Het vraagt slechts een fractie van een seconde om deze levenswijze te besluiten. Het wordt vaak verward met discipline en jezelf heel serieus nemen, met altijd dienstbaar te moeten zijn. Kom speel! Wees daarmee dienstbaar aan de aller belangrijkste. Jijzelf!

    Groetjes!

  5. Het klopt dat ik inderdaad nog behoorlijk jong als je het afweegt:P Er is nog een hoop te leren in het leven en vooral te ontdekken zoals u zelf ook al aangeeft.

    Het probleem is inderdaad dat ik zoek bij de ander wat ik bij mezelf mis. Ik zoek graag continue naar bevestiging maar tot dat mijn eigen ogen open zullen gaan. Op dit moment bevind ik me nog altijd in die vicieuze cirkel en daar kan ik pas uitbreken als ik mezelf accepteert zoals ik ben.

    Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan, want kan met sommige dingen nogal makkelijk zijn en ze op hun beloop laten.

  6. Raymond ik heb het gevoel dat je nog jong bent, klopt dat? Je klinkt althans jong. Alle ontmoetingen zijn refelecties van jezelf. Zo ook de onvoorwaardelijke ontmoetingen waarin de ene het gaatje van de ander vult en dit bedoel ik niet dubbelzinnnig. Het is een manier van iets wat je moeilijk vind buiten jezelf te plaatsen en hoopt dat de ander deze leegte in je vult. Zolang je dit nog leuk vind te onderzoeken, zul je doorgaan je ervaringen op deze manier te creeren. Zodra je echt niets meer buiten jezelf nodig hebt, wat niet wil zeggen dat je uitgeleerd bent, maar dat je volledige verantwoording voor jezelf neemt, zul je niet meer voor minder gaan dan voor je gelijke. Het is allemaal prima en geniet ervan. Wordt je het zat, stuur je gewoon bij, er zijn vele wegen te verkennen. Op het moment dat je inzicht hierin veranderd, veranderen de ontmoetingen. Ik ben mijzelf een aantal malen kwijt geraakt in een diepe verliefdheid waarin ik behoefde buiten mijzelf wilde invullen.Het leiden nimmer tot verdieping en eindigde meestal met pijn en liefdesverdriet. Mijn ervaring is hierin veranderd toen ik voelde en leefde dat ik alleen nog maar mijn gelijke wilde ontmoeten, volkomen transparant wilde zijn en vrouw. Ik besloot niet voor minder te gaan, anders zou ik het lekker alleen met de kinderen verder doen. Ik was volkomen gelukkig met wie ik was op dat moment en had niets meer buiten mijzelf nodig. Een paar maanden later ontmoeten ik mijn andere ik. Inmiddels zijn we vier jaar samen en het voelde vanaf de eerste dag als een diep herkenning van thuis komen in elkaar. Groetjes!

  7. Ik vind het erg moeilijk iemand te vinden die mij echt kan begrijpen en die ook wat ruimdenkender is, voor zichzelf durft en kan denken en spiritueel aangelegd is. Als je dan al iemand ontmoet zijn het meestal erg aardse mensen om het zo te zeggen en ik weet ondertussen al te goed dat dat gewoon niet werkt 🙁 we zullen de toekomst maar laten uitwijzen zeker?

  8. Heel mooi bericht met een heel mooie inhoud. Heel erg bedankt voor de moeite die je erin hebt gestoken. Ik kan het echt waarderen.

  9. Ik herken dit wel. Voor mij een gepasseerd station, maar makkelijk was het niet.

    Feitelijk is de (veel te korte..) tijd met de enige echte soulmate welke ik heb ontmoet, de grootste opheldering geweest van hetzelfde vraagstuk dat ik had en jij nog hebt.

    Ik richtte mij vanzelf op anderen en dan bij voorkeur meisjes. Niet omdat ik een jongetje was(ben) maar omdat de zachtaardigheid van de vrouw aantrekkelijker was en ik me meer op mijn gemak voelde. Vaak zó gemakkelijk dat ik veel liever bij háár was dan elders. En als je dat gevoel maar sterk genoeg hebt grenst het scherp aan verliefdheid.

    Dan komt de vrouw, en zeker tegenwoordig is dat zo, met dat geweldige schild opgetrokken naar die vreemde kerel (jij) en laat duidelijk blijken dat zij anders denkt over jou dan v.v. Althans, zo voelt het. Want in jou beleving had dat heel anders moeten verlopen. Jij verwacht respons op het niveau van je gevoel. Een beantwoording van je verliefdheid die eigelijk geen verliefdheid is.

    Wat verliefdheid dan wél is kan ik en niemand je vertellen.

    Ik kan je wel vertellen dat ik 3x verliefd ben geweest en omdat dat wederzijds bleek dus 3 echte langdurige relaties gehad. De 3e duurt nu 15 jaar en is besloten in een heerlijk huwelijk.

    Nee, dat is dus niet die soulmate. Die gelijke. Die ene. Die hele speciale. Zó speciaal dat een relatie niet zou werken.

    Zij, die ene, heeft me emotioneel 360gr laten tollen. En dat ten tijde van mijn huwelijk.

    Zij heeft het verschil uitgelegd zonder woorden. Ik begreep eindelijk dat ik op een veel hoger niveau een connectie had met haar. Dat was wederzijds.

    Een hoger niveau dan mijn grote liefde waar ik mijn leven mee deel.

    Dat voelde als verliefdheid. Helemaal.

    Maar was het niet. Het was wel liefde. En dat verschil, tussen liefde en verliefdheid, werd nu pas ECHT duidelijk.

    Ik dacht het te weten (tijdschriften, beterweters, Romeo & Julia, etc etc) maar het was toch meer opgedane externe kennis dan mijn eigen intuïtie. Mijn eigen ik, mijn stem, mijn tap in universele wetenschap.

    Ik kreeg een enorme rust neergedaald in me.

    Liefde, hoe diep en ondoorgrondelijk het kan zijn, is een totaal ander iets dan verliefdheid.

    En jij, beste Raymond, jij bent ook (net als ik) een wandelende antenne die het mooiste in de mens opvangt. De liefde welke we allemaal bij ons dragen, maar zo angstvallig goed verborgen houden.

    Jou (en mijn) gave als Indigo maakt die pogingen tot verbergen volkomen nutteloos.

    Dat ene vrouwtje daarbuiten dat tot over de oren verliefd zal worden op jou? Die ga je tegenkomen! Heus. Als het zover is zal je het weten. Ze zal je benaderen in liefde, en later zal je verliefd worden.

  10. een paar opties:

    Aan iemand denken is "veilig" je hebt een soort controle over waar je aan denkt.Je kunt je helemaal verliefd voelen in je gedachten. Maar face to face is minder "veilig", want je hebt geen controle over de situatie;in de werkelijkheid kan iemand je bijvoorbeeld afwijzen.Daardoor (uit bescherming) schakel je je gevoel uit.

    Ook kan Angst om iemand dicht bij te laten, zeker een vriendje/vriendinnetje) , een rol spelen in het niet durven voelen van liefde als iemand dicht bij jou komt. Ik moet denken aan de wisselwerking tussen afstand/nabijheid. Als iemand heel dicht bij je komt kan dat gevoelens van onzekerheid of angst oproepen waardoor je je afsluit en diegene weer op afstand zet. Terwijl je wel de behoefte voelt om iemand dichtbij te hebben, maar dit gewoon heel eng vindt.

    Voel je iets bij deze gedachtegang?

    • @Gordon,

      Ik moet zeggen dat ik de laatste tijd toch wel behoorlijk om een vriendin verlegen zit om het zo maar ruw te zeggen. Heb die behoefte eigenlijk nooit gehad , maar die is nog nooit zo sterk geweest als niet. Misschien omdat ik teveel probeer dat ik ook een beetje te hard van stapel loop.

      Mede door mijn pestverleden is de angst om afgewezen door die meisjes weldegelijk aanwezig. Het is soms nog altijd moeilijk om te accepteren dat meisjes me echt leuk vinden en weet me daar niet helemaal in te plaatsen.

      • @raymond, Al in een reactie hierboven: is er dan misschien ook een relatie tussen angst om afgewezen te worden en helpen?

        (Je weet he? Al deze reacties zijn maar ideeën. De antwoorden zitten in jou.) ik ben alleen maar aan het brainstormen met je.

        • @Gordon,
          Klopt, maar er kan weldegelijk een kern van waarheid inzitten natuurlijk die mij ook tot denken zet. Daarom is het goed voor jezelf om de mening van anderen te lezen, want dan kan je zelf ook verder als je ergens vast mee zit.

    • lieve gordon,
      ik zou je iets willen vragen.
      af gegaan of de statestieken lol zegt men da 65% vrouwelijk is en 35% mannelijk. wil dit dan zeggen als we kiezen voor een indigo relatie dat 30% van de vrouwen alleen zullen blijven of het moeten stellen met een aardse man lol

      liefs
      miss positive

  11. Mss wordt je verliefd op de potentie die je waarneemt in een vrouw, welke nog niet als mens zichtbaar is? Je voelt dan de ziel en haar unieke kwaliteiten, echter toont de menselijke verpakking iets anders. Zijn er overeenkomsten in het type vrouw? Zijn ze bijvoorbeeld zelfstandig of hulpbehoevend? Als je dit soort vragen jezelf zou stellen wat voel je dan? wat zou dit over jezelf kunnen vertellen? groetjes nicole

      • @raymond,

        Als ik hierover nadenk kom ik tot de conclusie dat ik deze vrouwen niet express uitkies of iets dergelijks. Het overkomt me gewoon en help deze personen gewoon zover ik kan ook met hun problemen.

      • @raymond, Dat geloof ik meteen.Indigo's zijn er vaak erg goed in, helpen. We zien en voelen ook veel van de ander aan; maar is het dan ook een gelijkwaardige relatie? Soms als je helpt bestaat de kans dat je "boven" iemand gaat staan. Snap je wat ik bedoel? Dat gaat vaak heel subtiel.Is maar een optie hoor. Hoeft niks van te kloppen.

        Wat ik van mezelf ken is dat ik vroeger in mijn eigen gezin al zoveel geholpen heb dat ik de verantwoordelijkheid die ik soms op me nam om anderen te helpen als zeer zwaar ervoer, vooral omdat ik eigenlijk niet altijd wilde helpen, maar ik had geleerd dat ik zo liefde kreeg. Het was een manier om liefde te krijgen geworden>helpen. Terwijl ik moest (en nog steeds zit dat in mijn systeem) leren dat ik geliefd ben ook als ik niet help, en er gewoon ben.

        • @Gordon,

          Het probleem ligt hem vooral in het feit dat jij zoveel geeft en dat gewoon kan. De ander kan hier bijna niet tegen opboksen als jij ergens mee zit waardoor je uiteindelijk nog een beetje teleurgesteld bent ook en vindt dat het niet van twee kanten op:(

          • @raymond, Dat klinkt een beetje alsof je voorwaardelijk geeft. Ik geef jou zoveel, maar dan moet je me ook zoveel terug kunnen geven… Als de ander niet heldervoelend is, of niet ook zoveel (onbewust of bewust) weet van de ziel als een Indigo vind je misschien minder makkelijk aansluiting. Maar als je "ergens mee zit" en de ander luistert en "is er gewoon" is dat dan niet "genoeg"? Wat voor hulp verwacht je van een ander? Verwacht je dat de ander jou geeft wat je jezelf nog niet geeft?

            • @Gordon,

              Het is ook niet zo dat ik verwacht dat men evenveel teruggeeft, want voor men gevoel zit ik ook veel verder in mijn ontwikkeling dan sommige personen. dat had ik al op vroege leeftijd en snap soms niet waarom mensen bepaalde keuzes in het leven maken terwijl als je nadenkt het veel eenvoudiger kan.

              Het is misschien wel zo dat ik verwacht van een ander wat ik mezelf niet geef. Ik heb nog altijd niet zo'n heel hoog zelfbeeld, maar werk daar wel aan , maar zit een beetje in een cirkel wat dat betreft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in