DELEN
gevoelige puberjongen

door Helma Broekman- www.lichtkind.nl

Zo’n gevoelige puberjongen…..

Zo’n gevoelige jongen. 14 jaar oud.
De scheiding was een feit: pa en ma gingen uit elkaar. Konden niet met en niet zonder elkaar. En dan wordt alles toch wel lastig. Houden van wordt strijden met..…..
Hij had het al veel langer gevoeld: spanning in zijn buik, hoofdpijn bij het opstaan. Op school werd de concentratie wel wat minder, maar ach, er wordt ook zoveel van pubers verwacht.
De ene toets nog niet achter de rug, of de volgende mondelinge overhoring al gepland.
En als hij gym, tekenen of handvaardigheid op zijn rooster had, ging het nog zo’n beetje.
Veel van zijn innerlijke spanning kon hij daarin kwijt. Maar ja, het schoolsysteem is toch echt hoofdzakelijk gebaseerd op stimulering van de linkerhersenhelft….
Je leert wel wiskundige formules uit je hoofd, maar hoe je met al die emoties moet omgaan die door dat puberbrein tieren, word je niet verteld.
Dus was er nog maar één optie: zichzelf een beetje terugtrekken uit de groep. Hij werd wat stiller. Dat stoere heeft ie nooit in zich gehad. Maar als hij nu eens zijn emoties niet meer uit en zijn stille verdriet niet meer laat zien, dan redt hij het wel.
Niet waar?

Een paar maanden later.

Zo’n gevoelige inmiddels ook stille jongen. 14 jaar oud.
Hij redt zich nog steeds, oh ja dat wel. Alleen zijn klachten zijn niet minder. Naast de buikpijn en concentratieproblemen, zijn daar nu gewrichtsklachten bij gekomen. Alles zit strak, alsof hij opgesloten zit in zijn slungelachtige jongenslichaam.
En dan komen die rotpuisten er ook nog bij. En die rare gevoelens naar meisjes toe. Hij wil dat nog helemaal niet. Wat moet hij ermee?
Wie moet hij hier naar vragen? Pa gedraagt zich steeds afstandelijker en ma is druk met haar eigen verdriet.
Het woelt en het woelt. Maar ach die pubertijd is niet altijd gemakkelijk. Ook ma zegt dat. Hij is nu eenmaal een wat moeilijke puber, prima toch?

Weer wat maanden later.

Zo’n gevoelige jongen, stil en teruggetrokken, onder de puisten. 14 jaar oud.
Elke dag is een strijd om uit zijn bed te komen. Het liefst hangt hij hele dagen op de bank. Met zijn mobieltje, daar kan hij van alles mee: van Candy Crush, Snapchat tot Spotify. Het lukt hem allemaal. Later wil hij toch wat met computers en zo, je weet wel. Als het maar goed verdient want een mooi huis en goede baan wil ie later wel.
Pa is inmiddels vertrokken. Hij heeft geen behoefte om zijn pa op te zoeken, want ma heeft verdriet en dat is toch pa’s schuld. Of niet?
Hij doet net of het hem niet veel kan schelen en hij zijn eigen leven leidt. Stoer is hij dan nooit geweest, een watje zal hij zeker niet zijn!

Nog wat maanden later.

Zo’n gevoelige jongen, stil en teruggetrokken, onder de puisten en doodongelukkig. 14 jaar oud, bijna 15. En hij is moe, zo godvergeten moe. Een moeheid die hij zelf niet snapt. Net alsof die van binnen zit en in zijn hoofd. Elke dag fietst hij over de spoorovergang naar school. Steeds vaker gaat door hem heen of hij eens daar stil zal blijven staan…..gewoon om niets meer te voelen van alles, waar hij toch geen reet van snapt.
Misschien is hij wel gek aan het worden, aan andere pubers merkt hij niets. Is hij de enige die niets van zichzelf laat zien? De enige met gescheiden ouders? De enige die zich zo godvergeten moe voelt? Er niets van snapt?
Moe, moe, moe. Het liefst hele dagen slapen of in ieder geval in bed. Met zijn mobieltje dat wel!
Van de huisarts die niets kan vinden, naar de kinderpsycholoog die hem niet helpt. Want waar moet hij over praten? Hij is al zo moe.
Opnieuw bloedprikken, er wordt aangetoond dat hij ooit pfeiffer heeft gehad. Verklaart misschien zijn klachten. Hoopt hij…..
Er wordt na maanden een diagnose vastgesteld: CVS. Ofwel: chronisch vermoeidheidssyndroom. En dat op zijn 15e……

Heden.

Zo’n puberjongen. Gevoelig en neerslachtig. Hebben stille wateren diepe gronden?
Een hele anamnese achter de rug, van onderzoeken tot therapieën.
School ging al een hele tijd niet meer. Hij zit al maanden thuis en gaat binnenkort een soort van revalidatietraject in. Cool is dat niet, maar hopelijk komt hij zo ooit weer aan zijn leven toe. Het liefst nog even kan puberen.
Ten einde raad zoekt hij hulp met zijn moeder in de energetische therapie.
Er wordt niet alleen naar zijn energieveld gekeken en hem geleerd hoe daar mee om te gaan, maar tevens wat het aandeel is van zijn ouders. Die zelf niet met hun gevoelens kunnen omgaan. Nadat hij geleerd heeft dat zijn gevoeligheid zijn grootste kracht is, mogen pa en ma aan het werk. Een stukje zelfbewustwording noemen we dat.
Omdat hij niet langer hoeft te dragen, dat wat zij niet onder ogen wilden zien.
Of de artsen zijn CVS vonden genezen, zal niemand kunnen zeggen.
Maar wel dat deze puberjongen, zonder moeheid en nare gevoelens, zichzelf eindelijk weer ervaren kan!
En alsnog kan gaan puberen…..
Zoals het een puber betaamt…..

1 REACTIE

  1. Herkenbaarheid……een tiener jongen….zijn diagnose…..CVS (gekregen omdat de leerplicht / school maar bleef trekken voor een diagnose en toen die diagnose er was, viel de deur van school voor hem keihard dicht!).
    Later zijn Pfeiffer en DSPS (delayed sleep phase syndrome) geconstateerd.
    Voor zijn DSPS heeft hij chronotherapie gehad in combinatie met melatonine en helaas heeft dat meer slecht, dan goed gedaan.
    Alleen één heel groot verschil in deze situatie, in vergelijking met de bovenstaande jongen….zijn ouders zijn gelukkig getrouwd, er ontbreekt het gezin aan niets, er is sociaal contact en veel liefde en warmte in dit gezin……het was dan ook totaal niet verklaarbaar waarom deze jongen in een zware depressie terecht kwam, waar hij overigens uit eigen kracht met behulp van familie en zonder chemische medicatie is uitgekomen. Dit getuigt dat hij een enorm sterke en zelfbewuste jongeman is, een echte doorzetter.
    De druk van school was veel te hoog en uiteindelijk is hij volledig uitgevallen in het onderwijs.
    Zo jammer dat de meeste scholen winstgevende bedrijven zijn in plaats van scholen die uit een kind alles kunnen halen wat er in zit, waar ze zich mogen ontwikkelen zoals ze zijn.
    Uit bloedonderzoeken bleek dat alles "goed" was.
    Nu jaren later na heel veel leeswerk in wetenschappelijke onderzoeken, blijkt er wel degelijk iets niet goed te zijn in zijn bloeduitslagen, alleen zo jammer dat de meeste reguliere artsen hier niet van op de hoogte zijn, nl. de bepaling van vitamine B12 wordt in Nederland veel te laag ingezet, waardoor het tekort niet of pas veel te laat wordt gezien en er al behoorlijk wat schade wordt aangericht.
    Ondervoedingstekorten (tekort aan vitaminen, mineralen en aminozuren) komen ook in Nederland heel vaak voor. Reguliere artsen doen hier helaas lacherig over, vitamine B12 tekort wordt een "hype" genoemd.
    Ik vraag me af of deze artsen hun auto ook zonder brandstof en olie laten rijden!
    Het menselijk lichaam is een geoliede "machine" en heeft de juiste basisstoffen nodig, regelmatig gaat het hier helaas mis.
    Daarbij heeft deze jongen dus ook een koper tekort, vitamine B1 tekort (nee hij drinkt geen druppel alcohol, hij weet wat alcohol met het menselijk brein kan doen, dus daar kiest hij zelf bewust voor om geen alcohol te drinken), vitamine D tekort en een dalend foliumzuur en vitamine B6.
    Het is schrijnend hoe mensen in Nederland een strijd moeten leveren in de reguliere geneeskunde als ze kampen met ondervoedingstekorten.
    Gelukkig weet een enkeling wel hoe dit werkt en hoe dit opgelost moet worden, maar werkelijk deze artsen moet je zoeken als een speld in een hooiberg en als je die dan hebt gevonden, dan is er een wachtlijst van ongeveer een jaar!
    Bij orthomoleculaire artsen kom je vaak wel op het goede pad, ware het niet dat dit voor een aantal mensen gewoonweg onbetaalbaar is naast de maandelijkse premies van de ziektekostenverzekeringen. Dit valt onder de alternatieve geneeswijze en als je geluk hebt, kan je een aanvullende verzekering bekostigen en wordt er maximaal 500 euro per jaar vergoed hiervoor.
    Wat ik hiermee wil aangeven is: Al geeft de dokter aan dat alle bloeduitslagen goed zijn, dit toch echt een vertekend beeld kan geven, omdat met name voor vitamine B12 veel te lage waardes worden gehanteerd. De bloedwaarde zegt namelijk helemaal niets over de B12 waarde in cellen en weefsels, deze worden namelijk niet gemeten in het lab. Artsen verzuimen helaas ook om alles compleet te laten onderzoeken want homocysteine en methylmalonzuur kunnen de markers zijn voor een vitamine B12 tekort en omdat dit dure onderzoeken zijn, worden ze gewoonweg meestal niet uitgevoerd, alleen op speciaal verzoek en dan moet je praten als brugman.
    Vraag altijd je uitslagen mee op papier en lees je goed in, in deze vitamine B12 materie.
    Een vitamine B12 opname stoornis los je niet op met pillen of tabletten omdat het ergens in het maag-/darmstelsel niet goed wordt opgenomen of het een erfelijk aspect is, dus heeft men hydrocobalamine (vitamine B12) injecties nodig. Alleen als de tekorten zijn ontstaan door een veganistische leefwijze dan zijn smelttabletten een oplossing.
    Als je dan uiteindelijk die injecties krijgt, dan maken artsen heel vaak de grove fout om deze veel te snel af te bouwen of erger nog, zelfs te stoppen. Het laatste richt onherstelbare schade aan het lichaam aan.
    In de bijsluiter van deze B12 ampullen staat omschreven dat bij neurologische klachten de patiënt minimaal 2 injecties per week moet hebben, gedurende 2 jaar (of zelfs nog langer).
    Ik ben dankbaar dat mijn zoon terecht is gekomen bij een neuroloog die wel het klappen van de zweep kent, aangaande een vitamine B12 opnamestoornis.
    Naast de reguliere weg slaan we ook de alternatieve weg in als aanvulling voor zijn gezondheid en welzijn.
    Nu knapt hij heel langzaam op en hij is er nog lang niet, maar het begin is er en ik hoop dat hij zijn toekomst zelfstandig op kan bouwen op de manier die hem gelukkig maakt.
    En dat het bij ons een erfelijkheidskwestie is, is inmiddels bewezen omdat meerdere gezins-/familieleden kampen met een vitamine B12 tekort.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in