De gevolgen van het leven in een overprikkelde maatschappij
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Recentelijk had ik een afspraak met enkele familieleden die ik lang niet had gezien voor een diner in een druk restaurant. Onderweg naar de ontmoeting voelde ik me zeer opgetogen. Mijn hart en ziel stonden wagenwijd open. Ik kon haast niet wachten tot ik hen, met wie ik me zo innig verbonden voel, zou terugzien. Ik húnkerde zelfs wanhopig naar de ontmoeting met deze mensen die ik zo liefheb. Echter, zodra ik het restaurant binnenkwam en aan de gereserveerde tafel aanschoof, veranderde alles.

Vanaf het moment dat ik aan tafel plaatsnam, was het alsof tegelijkertijd en zelfs binnen een minuut, een groot deel van mezelf – dat diepste deel – opstond en niet wegliep, maar wegrende uit dit etablissement. De woorden die ik plotseling zowel sprak als dacht, drongen nauwelijks door tot de oppervlakte van de dingen waar we over spraken – inhoudsloze, irrelevante zaken zonder enige diepgang en toegevoegde waarde aan ons geluk. Het duurde niet lang om er achter te komen waarom ik zo reageerde. Eén blik op de ruimte om me heen bevestigde mijn gevoel: overprikkeling.

Muziek knalde uit de boxen, terwijl meerdere televisieschermen volslagen zinloos hun geluid-gedempte beelden uitbraakten voor nog meer prikkels. Aan praktisch elke tafel zat op z’n minst één persoon met z’n hoofd in de telefoon. Mijn instinct adviseerde me deze plaats zo snel mogelijk te verlaten. Hier, met zoveel onnodige commotie om me heen, was het onmogelijk mijn ware gevoelens en gedachten te uiten, wat me deed beseffen dat het verminderen van dit soort overprikkeling in mijn leven prioriteit nummer 1 is.

Vanwege de overweldigende hoeveelheid informatiebombardementen en externe prikkels waar we ons volslagen zinloos aan blootstellen (hoe vaak laat je in huis de tv aan, alleen maar voor het ‘achtergrondgeluid?’) missen we ruimte, ruimte om dieper te gaan dan de oppervlakkige buitenkant die we tonen, wie we werkelijk zijn en hoe we ons leven invullen.

Meestal komt het – toegegeven of niet – door overprikkeling, dat ons heeft geconditioneerd onszelf buitengewoon ongemakkelijk te voelen in een rustige, intieme sfeer en ontmoeting met anderen en/of onszelf. Dergelijke situaties vragen om introspectie. Ze verlangen van ons de diepere en authentieke delen van onszelf ter tafel te brengen. De meesten van ons echter, hebben als gevolg van opgeslokt worden in oppervlakkigheden en overprikkeling, totaal geen idee wat authenticiteit is en zoals we allemaal weten is angst voor het onbekende wellicht wel de grootste angst van alle angsten. Het maakt niet hoe je een situatie bekijkt, het eindresultaat blijft gelijk: de gevolgen van het niet uit een overprikkelde maatschappij kunnen stappen, resulteert in een leven dat in veel opzichten eigenlijk geen leven is.

Welke effecten heeft een overprikkelde maatschappij op ons?

Herinneringen verzamelen

Wanneer we voortdurend worden overspoeld met kunstmatige stimulatie, hebben we nauwelijks ruimte en oog voor de werkelijkheid van het nu. We gaan bijvoorbeeld uit met vrienden en leggen veel teveel nadruk op het maken van foto’s voor de ‘sociale media’ en het ‘bijwerken van onze statussen’ over ‘wat we aan het doen zijn’, in plaats van te genieten van het moment zelf. Hierdoor beroven we onszelf van de mogelijkheid om echte herinneringen te bewaren aan een leuk moment. Fysiek aanwezig zijn betekent nog niet dat je er dan ook werkelijk bent, met hart en ziel.

Zelfbeeld

Wanneer we er niet in slagen voldoende stilte en tijd voor onszelf te reserveren of tijd in het NU met anderen te delen, sturen sociale media, films, tijdschriften enz. verborgen boodschappen dat we niet ‘goed genoeg’ zijn en beter naar ons leven moeten kijken, dat we het beter moeten doen en dat we iets ‘moeten worden’ wat we niet zijn. Voor velen is het gevoel ‘niet goed genoeg te zijn’ een voortdurende strijd, met depressie en angst tot gevolg. Kwali-tijd met onszelf doorbrengen en uitzoeken wie we werkelijk zijn, wat onze diepste wensen en verlangens zijn, leidt uiteindelijk en onvermijdelijk tot één conclusie: Dat wie we zijn al meer dan genoeg is.

Relaties

Dat overprikkeling relaties negatief beïnvloedt is vrij duidelijk – we zijn meer gericht op andere mensen en dingen dan op degene in wiens gezelschap we verkeren. We maken ons meer zorgen over wat anderen van ons denken, of wat we denken van het nieuwste bericht op Facebook, Twitter of Instagram, dan dat we aandacht hebben voor wat onze partner, vriend of familielid denkt of voelt. Dat maakt het aardig ingewikkeld om diepe, duurzame en betekenisvolle vriendschappen op te bouwen.

Daarmee bedoel ik niet dat alle kunstmatige stimulatie van buitenaf slecht is. Er is uiteraard ook veel goeds (zoals deze website, die ons in de gelegenheid stelt contact te maken met gelijkgestemde mensen). De sleutel is welke keuze we maken hoe we het gebruiken. Sociale media kan erg leuk zijn, vooral als we onszelf en anderen helpen ons hart te openen voor verhelderende, bewustzijnsverruimende onderwerpen, in plaats van je alleen maar te richten op al het slechte nieuws uit ‘de wereld.’ Ook televisie kan daar een bijdrage aan leveren, mits we bewust kiezen voor programma’s die ons verheffen in plaats van ons naar beneden te trekken, wat er alleen maar voor zorgt dat we ons meer bezighouden met negativiteit in plaats van positiviteit. Mobiele telefoons zijn uiteraard ook hartstikke leuk. Vanzelfsprekend omdat we elkaar daardoor altijd kunnen bereiken, maar belangrijker: te weten waar we zijn. Het vinden van de juiste balans tussen kunstmatige prikkels en creatieve, authentieke prikkels van binnenuit – die naar boven komen als we een rustigere omgeving creëren en onszelf de ruimte geven te ervaren – is zonder twijfel een enorme uitdaging in de huidige maatschappij waar we nu in leven, maar het is de inspanning méér dan waard.

Shelley M. White

10 REACTIES

  1. Heel herkenbaar ,ik ben heel gevoelig voor geluid en als het me teveel word ga ik met mijn hond het veld in maar vermijd dan de paden waar veel mensen komen zelfs in het bos kunnen sommige niet stil zijn en zijn met hun telefoon bezig en ik merk dat ik me daar teveel aan stoor .Ik krijg ook steeds meer lichamelijke klachten als ik blootgesteld word aan teveel prikkels ,wist eerst niet waarom maar nu wel .Ik trek me het liefst terug in mijn eentje en betrap me erop dat ik berichtjes dan krijg van andere dat die van alles ondernemen ik huilbuien krijg ,de gedachten al op om de drukte in te gaan krijg ik het al benauwd ,ik zeg ook veel dingen af omdat ik het gevoel dat ik leeggezogen word als ik me daar toe dwing .Zoveel onzinnige dingen waar mensen het over hebben en ik neem het mee naar huis ,ik ben net een spons .Nee laat mij dan maar ongezellig ,a sociaal ,en nog meer zijn wat mensen zeggen ,ik kies ervoor om hier in mijn huisje met mijn dieren te verblijven .gr annemie

  2. Inderdaad, onze wereld is overprikkeld. De grens trekken doe je zelf. Deze site biedt soms soelaas, maar net zo goed zou je je ook hier opgejaagd kunnen voelen als je bepaalde artikelen te serieus neemt. Dan moet je je persé binnen een bepaalde tijd bewust worden, want dat is dan HET moment. Bepaalde planeten of sterren staan in de juiste stand daarvoor en o jé, als je te laat bent. Dan loop je hopeloos achter en ben je net zo goed een loser. Nog afgezien van het feit dat ik er soms geen barst van snap. En dan zijn die artikelen ook vaak nog veel te lang, halverwege ben je de draad al weer kwijt.
    Ik neem bewustwording heel serieus, ben er al jaren mee bezig. Maar doe het gewoon wel in mijn eigen tempo. Dat raad ik trouwens iedereen aan. Trek je niets aan van deadlines en de beste tijd hier- of daarvoor. En is het allemaal te mooi om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook en mag je gerust denken: wat een lariekoek. Je mag gerust op een goede manier kritisch zijn.
    Dit bedoel ik niet negatief, ik ben een realist en sta graag met beide benen op deze mooie aarde.
    Al die hogere dimensies zijn leuk en aardig, maar vooral voor engelen en lichtwezens, niet voor mensen.

  3. "Welke effecten heeft een overprikkelde maatschappij op ons?"
    En wat veroorzaken al deze stralingsvelden met onze gezondheid? Over gezondheid gesproken, wat doet dit allemaal met de mensheid: sociale media, vaccinaties, suiker, plastic, foute E-nummers etc. Er zal nu een omslag moeten komen, anders is het te laat als we zo doorgaan.
    En niet denken, dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Iets opbouwen duurt lang, afbreken gaat veel sneller. Hier zitten we nu dus middenin!

    Hier kun je het uitgebreide interview vinden van: Dokter H.C. Moolenburgh
    "Terug naar de ziel"

  4. Tja, vaak lastig, speakers in het plafond in de supermarkt, probeer me er niks van aan te trekken maar het valt niet mee, gestamp van hakken, het hyperdrukke gepraat van mensen tegenwoordig.
    De tv de deur uitgedaan, scheelt ook nog kabelkosten. Geloof het allemaal niet meer wat je ze daar voorschotelen maar ik heb er ook geen zin meer in. De tv houdt ook een plekje in je hersenen bezet dat er voor bedoeld is om emoties te verwerken. Zoiets heb ik eens gelezen maar ik merkte het ook aan m'n lijf.
    Een relatie doe ik ook niet meer. Stap je de auto in, gaat de Qmusic aan, stap je uit, dan is ie pas weer stil en er wat van zeggen heeft geen zin.

    • ja tv dat van de tv herken ik, geen tv, wat een bevrijding, nu al 8 jaar, en als ik soms bij mensen ben en daar staat die wel aan en een avondje meekijk, dan zeg ik vaak "goh wat ben ik blij dat ik geen tv heb", ook de radio bij voorkeur alleen classicfm (maar dat is net van welke muziek je houdt), soms radio 1 maar dan liever achtergrond-programma's (niet als achtergrond maar programma's die dieper gaan dan het nieuws), kunststof, onvoltooid verleden tijd etc., ik lees ook geen krant (ook niet op de computer), nou en ik heb het gevoel, dat ik helemaal niks mis.

  5. ik ben van 1954 ,een babyboomer dus ik was twintig en heb zes jaar als beroeps militair bij de Kon Marine gediend de elke week schreef ik een brief naar huis na veertien dagen had je antwoord en wist je wat er aan de hand was thuis.
    nu heb ik ook zo.n telefoon ,ook face book enz , de kerstkaart van een tante die docent Nederlands was in de jaren vijftig wordt nu als kunst beschouwd . ik stuur een app ,of een e. mail maar we communiceren steeds minder .
    wil ik hier bij horen, nu 61 en lach naar iedereen die denkt alle tijd te hebben, maar zich gestresst voort bewegen naar de volgende nutteloze vergadering

  6. Ik heb ook al heel lang mijn FB account gesloten en datis een weldaad. Kan als HSP mens niet functioneren zoals het hoort als ik ter gelijkertijd teveel prikkels binnen krijg. Mede daarom ga ik nooit meer naar de drukte. Dat werkt verlammend en ergens verlies je jezelf. Hoger geschreven artikel kon ook door mij geschreven zijn. Identiek dezelfde ervaringen en dan had ik enorm veel recuperatietijd nodig. Als je naar een of ander feest gaat is het zaak van je te aarden voordien en tot rust te komen nadien. Veel sterkte voor alle feest-)en festivalgedruis maar behoed je voor overprikkeling. Hartegroet, Lutje

  7. Ben het helemaal met je eens en zo herkenbaar voor mij….hier botsen 2 werelden met elkaar en heeft in mijn leven al voor verbroken vriendschappen, verwijdering gezorgd omdat ik hier niet aan mee doe…voor er gegeten wordt moeten er foto`s gemaakt worden van de gerechten om op FB te zetten… na het samenzijn staan er ineens foto`s van jou op FB….tijdens het samenzijn wordt je min of meer gedwongen om alle foto`s te bekijken die op hun mobiel staan….er is mij zelfs al misprijzend gezegd dat ik MAAR 7 FB vrienden heb….in hun ogen een loser……
    Het enige wat rest is om duidelijk te zeggen dat je hier geen zin in hebt en graag echt contakt wilt….Gelukkig blijven er dan nog genoeg mensen over die het snappen…en de rest is dan nog niet zo ver.. ook dat komt eens wel….zo gauw mensen zelf gaan voelen en hun onvrede tegen komen, zal er meer bewustzijn zijn…en beseffen dat ze het zelf kunnen veranderen…..hoe mooi is dat!

    • Een geweldig en zeer herkenbaar schrijven. Als ik dit lees dan besef ik weer dat ik niet gek ben, ik ben anders en dat is oké.

      • De wereld wordt geregeerd door gekken en we leven in een gekkenwereld. Als je daar niet tegen kan ben je eigenlijk heel normaal. Als dingen eerder voelt dan een ander ben je hooggevoelig. Veel mensen kunnen zogenaamd overal tegen maar worden dan ineens getroffen door een ziekte. Ooit zal het wel veranderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in