DELEN
hsp kind groei en transformatie mogelijk

Hallo lieve mama’s en papa’s, wat ik graag als HSP’er (1969) en moeder van een HSP kind (1990) zou willen meegeven is het volgende:

– onze kids kozen ons als vader/moeder uit in deze transformatietijd, omdat ze wisten dat wij hen de nodige bescherming en steun konden bieden
– zij helpen ons zo om ons eigen gevoel en weten te volgen, want voor onszelf zouden we het niet doen. Maar o, wee, onze kids daar hebben we alles voor over… dus het is de bedoeling dat jullie je eigen buikgevoel volgen en je angst om fouten te maken loslaten.

Ik weet dat er andere ouders zijn. Maar, omdat enkel het gelijke elkaar aantrekt, weet ik dat enkel gelijkstromende mensen dit artikel zullen lezen.

Groei en transformatie

Als ik deze lijn mag doortrekken: mijn groei, mijn durven uitbreken, het dichter bij mezelf komen en het ja zeggen tegen mezelf, heb ik voor een groot deel te danken aan mijn dochter. Zij was een open deur voor mij. Natuurlijk diende ik zelf de stappen te zetten, maar zij was de aanleiding. Dat ik een buitenbeentje was, dat mensen mij afwezen of dat ik problemen had was geen probleem, maar als mijn dochter problemen had, ho ho, dan schoot ik in actie.

Zij bleek telkens een trigger te zijn door haar vastlopen, worsteling met haar anders-zijn of haar ongrijpbare pijnen. Hierdoor zocht ik, probeerde ik dingen uit, bekeek dingen anders, stond ik open en dit met een nimmer aflatende “verbetenheid”. Ik beet me er echt in vast. Voor mezelf (ongewenst kind) had ik nooit zoveel kunnen opbrengen, mijn eigenwaarde was daarvoor veel te laag. Mijn kind was echter mijn “goudblokje”. Nu heb ik gelukkig mijn innerlijk goudblokje ontdekt, via mijn uiterlijk goudblokje 🙂

Hulpeloosheid en antwoorden zoeken in de buitenwereld

Mijn advies: laat je niks aanpraten, je gevoel is juist. Alle hulp die je nodig hebt, is al aanwezig in je buik. We flappen het er te pas en te onpas uit “volg je buikgevoel”.  Maar wie doet het? De flower powers, wij, onze kinderen zijn een pioniersgeneratie juist bedoeld om de dingen anders te doen. Om weer onze energie (die zetelt in de buik) te laten stromen.

Mijn dochter is nu 27 jaar. Ik heb dus al behoorlijk wat inzichten mogen verwerven. Als ik iets anders zou doen, dan is het dit: stoppen met proberen haar te redden en meer meestromen met wat ze aangeeft. Bijvoorbeeld: ze had geen vriendjes, was eenzaam en dat deed me pijn (nu weet ik dat ik mijn eigen pijn weerspiegeld zag). Ik gaf haar vele kansen om aan te sluiten, maar niks werkte. Had ik mezelf die kansen maar gegeven, want dat was de bedoeling.

Samenwerken met je kind

Ik bedoel dus: werk samen met je kind, want je kind is letterlijk en figuurlijk de veruiterlijking van je eigen innerlijk kind. Een kind leeft tot zijn 7e jaar nog dicht bij de eigen authentieke wijsheid, waardoor wij als ouder veel kunnen leren van onze kinderen. Je kind heeft natuurlijk ook haar eigen verhaal en accenten, maar in essentie gaan jullie hetzelfde uitwerken, totdat het afgewerkt is. Dat is het verhaal van de bloedlijn.

Als we alles te serieus nemen, lopen we vast op de veruiterlijking of de spiegel. Daarmee bedoel ik: een pijn is meer dan een pijn, het is een open deur. Wie de pijn te serieus neemt, blijft hangen bij de pijn en wil de pijn oplossen waardoor voorbijgegaan wordt aan de essentie, namelijk: de open deur naar jezelf. Groei is nu éénmaal slechts mogelijk via wrijving, anders is er geen energie om in actie te komen.

Succes mensen en geniet van deze ontdekkingsreis hier op aarde

Isabelle Lambrecht

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in