DELEN
De grootst mogelijke ontdekking is inzien dat je geliefd wordt! 640 480

Terwijl ik, net na het ontwaken, mijn gordijn open en naar buiten kijk, groet de lucht mij vrolijk met haar breedste lichtblauwe lach. Zelfs die oude huizen waar ik tegenaan kijk lijken hun mooiste pak aangetrokken te hebben, want ze staan vol in ‘the spotlight’.
Deze zonnige lentedag, donderdagochtend 14 mei 2009, gaat mij een zeer gewaardeerd cadeau geven; in deze omstandigheden vrije tijd spenderen op mijn racefiets.

De mooie weersomstandigheden maken wat betreft mijn ontbijt niet uit, want dat is elke dag hetzelfde. Havermout met melk en drie sinaasappels geperst. Deze keer maak ik geen eten voor onderweg, want ik heb het voornemen om langs mijn ouders te fietsen, zodat ik daar wat kun nuttigen.
Eenmaal uitgegeten trek ik mijn strakke ‘apenpakkie’ aan, want zo kijk ik toch wel naar die flitsende fietskleding en loop op mijn fietsschoenen en met de racefiets in de hand, door mijn huis.

Ik woon op de eerste etage waardoor de fiets in huis gestald moet worden en fietsschoenen op glad parket, probeer het maar eens. Dus een beetje onhandig manoeuvreer ik mezelf langs de kapstok met de jassen, door de smalle gang. Ik raak de jassen nauwelijks aan, als plotseling vanaf de kapstok wat op de grond valt. Het blijkt mijn fietshelm te zijn die normaliter met het bandje wat onder je kin doorloopt aan de kapstok hangt. Jassen van mijn dochter en mezelf hangen er gewoon overheen, omdat ik de fietshelm in Nederland nooit draag. Zoals gezegd word ik niet heel vrolijk van al die benodigde fietskleding en met rondrijden als Calimero doe ik mezelf helemaal geen plezier.

Wanneer ik met grote snelheid in de Belgische Ardennen of de Franse Alpen naar beneden schiet, neem ik het belachelijke uiterlijk op de koop toe, maar toch zeker niet om en nabij het platte Den Haag?! Vind het wel heel vreemd dat de helm is gevallen, omdat de jassen die er overheen hangen geen vin lijken te verroeren en niet op de grond liggen? Ik wil eerst doorlopen maar mijn nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat ik de helm toch oppak.
Even voor de niet fietsers; wanneer je een helm op je hoofd hebt en je wilt hem er vanaf halen, dien je een soort kliksysteempje onder je kin in te drukken, waardoor twee koordjes elkaar loslaten. Precies dat bleek te zijn gebeurd want de koordjes hielden elkaar niet meer vast en zo had de helm de kapstok vaarwel gezegd.

Daar sta je dan met een verbaasde blik naar je helm te kijken en te peinzen hoe dat in Godsnaam mogelijk is? De vraag komt in mij op, waarom niet? Achteraf gezien zou de vraag, waarom wel, waarom de helm nu wel opdoen toch veel passender zijn? Ik had de helm nog nooit in de omgeving van mijn huis gedragen en toch klonk al snel de ‘klik’ onder mijn kin.

Eenmaal op de fiets neuriede ik voor de grap ‘op zijn koppie staat een eierdop – Ahoy Ahoy’, bekend voor de lezers van mijn leeftijd of youtube het maar even. Maar al snel zat ik helemaal in mijn element met de verrukkelijke warmte op mijn huid.

Alsof ik mijn ogen maar een heel klein stukje open heb en alleen wat verschil in licht en donker tussen mijn wimpers door waarneem, bemerk ik de drukke aanwezigheid van meerdere silhouetten om me heen. Een vrouwelijke stem maant mij om rustig te blijven liggen want ik heb zojuist een ongeluk gehad.

Vraagtekens beginnen zich te vormen in mijn denken en tegelijk merk ik dat ik geen kant opkan, bewegen is totaal niet mogelijk. Een overweldigende schreeuw in mij, VERLAMD?!

Zeer angstig probeer ik mijn tenen en vingers te bewegen en voel een enorme opluchting wanneer ik daarin slaag. De innerlijke rust die daarmee gepaard gaat doet mij op dat moment al beseffen dat dit helemaal goed gaat komen! Ik voel wel allerlei pijnlijke plekken aan de linkerzijde van mijn lichaam maar heb totaal geen last van misselijkheid of soortgelijk ongemak.
Wat me wel vreselijke veel ongemak bezorgt is hetgeen waar ik op lig. Het voelt zo hard aan dat de plekken van mijn lichaam waar ik het oppervlak direct raak, zoals mijn billen, schreeuwen om verlichting. Ze doen hun uiterste best om eraan te ontsnappen!

Weer maant de vrouwelijke stem mij tot rust. Meneer, u heeft een ongeluk gehad en bent al door meerdere scans geweest. We wachten op de uitslagen en weten nu nog niet wat uw eventuele interne schade is.. In ieder geval totdat we de uitslagen binnen hebben moet u op deze speciale brancard blijven liggen. Ik kan alleen zeggen dat ik met u te doen heb want u ligt er al bijna 4 uur op en deze brancard, noemen we niet voor niks de plank. Nog even volhouden meneer.

Wat is er met mij gebeurd dat ik al zolang buiten westen ben en me totaal niks van het voorval kan herinneren, bedacht ik me? Mijn volledige waarnemen was ondertussen weer teruggekeerd en juist op het moment dat ik het constante geschreeuw van mijn drukplekken niet meer kon aanhoren, kwam de behandelend arts binnen. Meneer, zei hij, ik wil graag drie dingen aan u vertellen. Punt 1, dat zal u ondertussen verheugen, u mag van de plank af.
Ik zei nog niks terug maar dat was het beste nieuws wat deze man mij, op dat moment, kon vertellen. Een grote zucht van verlichting.
Punt 2, u heeft aan u linkerzijde meerdere botbreuken, een geklapte long en verscheidene vleeswonden. Zaken waarvan u volledig kunt herstellen. U bent lang buiten bewustzijn geweest en ik maak me nog wel zorgen om de hoeveelheid vocht in uw hoofd. Daarom zullen we u zeer nauwlettend in de gaten houden om te zien hoe dit zich ontwikkelt. We zullen u bijvoorbeeld voorlopig hier houden en, in geval dat u slaapt, elk uur wakker maken.
Punt 3, ik wil u van harte feliciteren dat u een wielrenner bent die ten alle tijden een helm draagt. Ik kan u met 99% zekerheid zeggen dat wij anders dit gesprek niet gehad zouden hebben. Meneer, ik schud u de hand en zal u de komende dagen van dichtbij volgen. Weg was hij, mij in de kundige handen van de verpleging achterlatend.

De arts had net de kamer verlaten en terwijl mijn drukplekken jubelden van blijheid omdat ze door die bekwame verpleging in contact waren gebracht met een heerlijk zacht matras, kwamen mijn ouders binnen. Mijn rechterhand zwaaide hen tegemoet en werd begeleid door een vrolijk ‘Hoi’, vanuit mijn mond. De eerste reactie van mijn moeder was een soort van verbaasd en bozig, “we dachten dat je dood ging?”
Had je dat dan liever gehad, grapte ik hen toe?

Wat bleek. Ik was, in volle vaart, geschept door een auto en het ambulancepersoneel ter plekke had de eveneens aanwezige politie gemaand om mijn dichtstbijzijnde familie te verwittigen en tevens naar het ziekenhuis in Leiden te brengen, alwaar ik naar de Trauma afdeling gebracht zou worden. Het ongeluk bleek zo vreselijk dat de ambulancebroeders niet konden vertellen of ik dit zou overleven. Gelukkig had ik mijn rugzak om met daarin mijn portemonnee en persoonlijke informatie, zodat mijn ouders snel opgespoord waren. Stel jezelf voor dat de politie aanbelt met het nieuws dat je zoon zojuist een ongeluk heeft gehad. Dat de politie je vraagt meteen mee te rijden omdat ze je gaan brengen naar de Trauma afdeling van het ziekenhuis in Leiden, daar ze niet weten of je zoon blijft leven?

Onderweg in de auto dachten mijn ouders aan het feit dat het ziekenhuis van Zoetermeer veel dichterbij geweest zou zijn vanaf de plek van mijn ongeval.. De politieagente legde hen uit dat daar geen Trauma afdeling beschikbaar was, vandaar Leiden. Je kan je voorstellen dat mijn ouders beelden zagen in hun hoofd van een hoopje mens met allerlei slangetjes uit het lijf en misschien wel totaal onherkenbaar? Vanuit die wijsheid was de reactie van mijn moeder wel te begrijpen toen ik hen vrolijk zwaaiend begroette.

Zou jij je nog even wat voor willen stellen? Daar lig ik dan, helemaal alleen en in alle rust, in mijn ziekenhuiskamer. Ik probeer me alles te herinneren en loop in gedachten de hele dag meermalen na.

Plotseling komt er een inzicht zo knalhard bij mij binnen dat ik ervan moet huilen.

Ik word geliefd!

100.000% wist ik het zeker!

Vele jaren geleden had ik een ‘verkeerde’ afslag genomen en kon dit ‘foute’ pad zelfstandig niet loslaten. Het was vandaag nog niet mijn dag om te sterven. In plaats daarvan kreeg ik een ongelooflijk liefdevolle doch keiharde duw in de goede richting. Ik moest mijn leven beteren, anders zou ik er de volgende keer niet genadig vanaf komen. Al zou zij zwanger zijn van liefde, een nog hardere duw zou mij over de rand van de afgrond helpen.

Deze nacht beleefde ik dat deze liefdevolle leiding al het hele leven mijn pad verlicht. De leiding komt in de vorm van mensen, een gevoel, ziekten, ongelukken, toevalligheden, je moet de leiding gaan leren zien.

Je kan deze liefdevolle leiding God noemen, Allah, Engelen, het Universum, Liefde of hoe je wilt.

Ik durf te zeggen dat er daadwerkelijk geen grotere ontdekking bestaat dan met heel je hart inzien dat je geliefd wordt!

Zou jij je nog een laatste voorstelling willen maken? Ik nodig je uit om vanaf nu dagelijks met dit vraagstuk aan de slag te gaan. Want wij mensen kijken al zo lang door de bril van het ego, van schaarste, van moeten, van zorgen, van voldoen, van presteren, van een eindeloze lijst angst.

Stel je voor dat je niets meer doet of juist laat om Liefde te verkrijgen? En dat je niets meer doet of laat uit angst om Liefde te verliezen? Volledig uit het besef dat je al Geliefd wordt?!

Kan jij je een voorstelling maken van hoe jouw leven en het totale leven op aarde er dan uit zou zien?

Bedankt voor jullie aandacht, ik hou van jullie.

Tom

54 REACTIES

  1. Okay, even wat feiten, ik zit hier achter de laptop wat lettertoetsen in te drukken.
    .
    Om dat te doen maakt het dan iets uit of ik geliefd ben of niet?
    .
    GELIEFD zijn bestaat toch enkel in die bovenkamer/hoofd en is toch enkel gebaseerd op oude ervaringen van een klein afhankelijk kind.
    .
    Dat je dus niet meer bent.
    .
    M.a.w. als die beleving/gevoel van wel of niet geliefd zijn op komt dan zit je toch met je energie/aandacht in die bovenkamer en beleef je daar je verleden/oud zeer/onverwerkte reut.
    .
    En dat heeft toch niets met het NU van doen.
    .
    Want in het NU bestaat er niet zoiets als GELIEFD zijn.
    .
    Ja maar Aart ik VOEL het toch.
    .
    Zo zie je maar wat die hersenen/mind je niet allemaal voor waanzin kunnen laten ervaren/voelen.
    .
    Geliefd zijn staat in basis voor; krijg ik wel of niet te eten/zorg je wel of niet voor mij pappie en mammie.
    .
    En ooit heeft dat schijnbaar grote indruk gemaakt/sporen na gelaten.
    .
    Nog effe dan Aart maar ik moet mezelf toch wel geliefd vinden.
    .
    Neen dat is ook waanzin/mind oftewel het gevolg van een bepaald beeld wat je van jezelf hebt ontstaan door oude ervaringen/oud zeer/etc.
    .
    Trouwens, kijk maar eens wanneer dat geliefd zijn opspeelt (wat is de trigger), ik betwijfel het of de mens er mee bezig is als hij/zij adem haalt, het toilet bezoekt, lekker ligt te slapen.
    .
    M.a.w. geliefd zijn is enkel mind/ego-dingetje.
    .
    Het enige nut van dat gedoe van wel of niet geliefd zijn is om daar te geraken waar die beleving niet meer speelt en dat is het NU.
    .
    Daar is niets meer wat zich kan afvragen of ervaren wel of niet geliefd te zijn.
    .
    Ook geliefd zijn is een valkuil oftewel egodingetje, voelt wel prettiger dan niet geliefd zijn maar is toch een gevolg van mindactiviteit/zelfbevrediging.
    .
    Waar niets mis mee is maar heeft niets van doen met het NU of wat je in wezen bent.
    .
    Kom ik net tot de ontdekking dat de koffie op is, even wachten tot ik geliefd ben en dan kan ik pas boodschappies doen.

  2. En wat als je nou nooit geliefd bent? Of 'geliefd' door middel van pijn door sadisten en hufters? Nee die afslag heeft me nooit iets anders gegeven dan pijn. Bestaat die afslag als je niet geliefd bent geweest?

  3. mooooie beleving had je en aardig dat je het met ons wilde delen, dankje! En wat een rijkdom dat we al kunnen/willen zien dat toeval niet bestaat en ingevingen er voor ons meer dan genoeg zijn

  4. ik zit al jaren in de prostitutie en heb heel veel meegemaakt. ik put hoop uit je mooie verhaal en hoop er snel uit te komen. vanaf nu ga ik ook alles als liefde zien. dank Tom.

  5. "De grootst mogelijke ontdekking is inzien dat je geliefd wordt!"
    .
    This special thing we have together
    Will endure and never cease
    Every time I look at you I see a masterpiece
    Not enough words can describe just what you mean to me
    You are my inspiration and I love you, completely "
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=Feje9oADwHM
    .
    Wonderlijk toch, ben ik eerst God/bewustzijn/niets/geheel.
    .
    Plop uit die baarmoeder en daar is de beleving van geliefd te willen zijn.
    .
    Eerst geliefd door de buitenwereld dan door dat 'jezelf'.
    .
    Om zo weer in het geheel te verdwijnen.

  6. Wat een openhartig en heftig verhaal! De helm die van de kapstok viel, zie ik als een boodschap van het universum! Het heeft je leven gered! Engeltje op je schouder!
    Geniet van het leven Tom!

  7. Heel mooi verhaal…het raakt me in mijn hart. Prachtig inzicht. Mooi dat je helm op je pad viel voor vertrek. Fijn dat je dit positieve verhaal deelt.
    Hoe is het nu met je…alles goed hersteld?
    Grt Els

  8. Tom, wat een prachtig verhaal. Ik hoop tot in het diepst van mijn hart hetzelfde te mogen voelen – dat ik geliefd word. De momenten dat ik het heel even kan voelen, zijn de momenten die me tot tranen roeren. Jouw boodschap vandaag te lezen betekent meer voor me dan je zelf weet.

    "Kan jij je een voorstelling maken van hoe jouw leven en het totale leven op aarde er dan uit zou zien?"

    Zoveel lichter, Tom. We zouden zoveel lichter leven.

  9. Ik begrijp eerlijk gezegd niet wat mensen hier bijzonder aan vinden. Iedereen maakt wel eens iets heftigs mee in zijn leven. Ik zie ook niet terug komen waar alles is liefde me te maken heeft. Wat is zo bijzonder?

  10. die afslag ken ik zo goed. die verkeerde afslag. toen, ooit. ik zie het voor me, ik voel hem. en inderdaad, ik nam die afslag uit angst, uit wrok, uit gebrek aan liefde en vertrouwen (in mezelf en alles om me heen…). al jaren worstel ik al met dit inzicht. die afslag van toen. hoe moet ik nou terug? kan dat überhaupt? hoe kom ik weer bij mezelf en op mijn eigen pad? zonder omwegen en verkeerde afslagen… ach ja. iig dank voor dit stuk, tom.

    • Vaak is psychische hulp een mooie aanvulling op jouw vraagstukken. Laat je vragen niet afhangen van een willekeurig iemand die ook ooit iets heeft meegemaakt! Ga uit van de kracht in jezelf, daar vind je alles wat je nodig hebt!

  11. Wat een oppervlakkig en nietszeggende stuk waarbij de 'verschraling' van liefde overduidelijk wordt in het 'ik hou van jullie'.

  12. Beste Tom, ik kon me helemaal inleven in jouw verhaal. Ik ga geregeld mountainbiken en ik zet ook enkel bij mountainbiken in de Ardennen of heuvelachtig gebied een helm op.
    Jouw besef van universele liefde deed mij de tranen in de ogen krijgen. Ik heb ook een hele moeilijke periode achter de rug en die zorgt ervoor dat je dieper in jezelf gaat kijken en meer gaat leven vanuit je hart (bij mij toch). Ofwel vlucht je,… maar dat is geen optie. Aanvankelijk leek het leven pijnlijk en voelde ik me 'slachtoffer', ik werd gestraft,… maar waarom? Ik probeer zo goed mogelijk te leven. Na enkele maanden besef ik door meer met mijn hart te gaan leven, ook al heb ik het soms nog zwaar, er de juiste mensen op mijn pad komen,… Kleine tegenslagen raken mij niet meer. Op die manier raak je in de 'flow', krijg je meer vertrouwen in het leven. Het leven is niet alleen maar pijnlijk, alleen door zelf uit liefde te leven kom je tot dat inzicht,… Ik heb nu weer vertrouwen in het leven. In toeval geloofde ik allang niet meer,… maar de laatste tijd krijg ik steeds meer signalen, bevestigingen… Ik zit nu ook weer op MIJN pad,… het juiste pad. Door een pijnlijke gebeurtenis komt vaak het inzicht. De DUW waarover jij het had. Ik ervaar vooral ook veel dankbaarheid nu. Ook een heel intens gevoel. Veel geluk verder in je leven! Je verhaal is zeer mooi geschreven, ik voel de liefde en positieve energie waarmee je het schreef, schitterend!

  13. Heel herkenbaar! Het wennen aan dit andere leven heeft zijn uitdagingen. Het lijkt wel op een soort afkicken. Concenreren op de donut, niet op het gat.

  14. Wat een rijkdom dat we dat al kunnen zien, weten en geloven! En wat zijn we er dankbaar voor hé. Leef gelukkig verder Tom, wat fijn dat je het met ons wou delen!!

  15. Tom jij wist het 100.000% zeker en ik ben 100.000% sprakeloos. Wat een geweldig openhartig relaas is dit.
    Ik heb een soort gelijke ervaring niet zo ernstig als jij maar toch. Ik heb mij toen ook van alle negatieve gedachtes afgezet en ben opnieuw begonnen. Maar bij mij sloop naar een tijdje toch weer mijn oude patroon binnen met alle gevolgen van dien. Maar nu ik dit weer lees kan ik alleen maar concluderen dat het nooit te laat is en dat je je leven moet lijden uit liefde en inzien dat er van je gehouden wordt. Tom rest mij te zeggen heel veel succes in je nieuwe leven en houd het vast. Tom ontzettend bedankt dit was voor mij een steun in de rug.
    Groeten Willem

  16. Erg mooi! Ik krijg regelmatig van die speldeprikjes en luister er altijd naar. Gelukkig (of juist niet ) zelf geen ernstige dingen meegemaakt maar dit soort belevingen geven inzicht en het besef dat je maar één keer dit leven leeft. Geniet van het geliefd zijn…en van het leven. Delen is vermenigvuldigen..dank je voor dit mooie artikel

  17. Het eerste wat in me opkwam toen je schreef over de helm die van de kapstok viel dit is een raadgeving sla die niet in de wind, en dat is je geluk geweest.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in