nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Twee weken terug was er de mooie bijdrage  van een andere gastblogger over de wet van aantrekkingskracht. Alle stappen en voorwaarden, helder duidelijk en behulpzaam. Het  deed me  direct denken aan de ervaring die ik heb gehad met een dierbare vriendin, een heel concreet voorbeeld van deze wet, hoe hij werkt en wat hij doet………. Hoe mooi het allemaal werkt. Je weet het, maar als het dan vlak voor je gebeurt, dan ben je even stil en onder de indruk.

door Tanni Koens

Het droomhuis

Na jaren zonder contact, komt haar vroegere geliefde afscheid van haar nemen,  op de dag dat hij op het punt staat te verhuizen  naar een andere stad. Ze nodigt hem uit voor een glas wijn, ze raken opnieuw in gesprek en in vervoering,  hij blijft en gaat nooit meer weg. Ze ontdekken dat hun vroegere liefde nog altijd bestaat, en sterker is dan ooit. Hij heeft al die jaren liggen sluimeren en wachten op dit moment. Ze stralen als ik hen samen zie. Wat mooi, wat een geluk……….

De witte enveloppe met het tedere grijze randje ligt op mijn bureau. Ik maak hem voorzichtig open. Wie is er overleden? Ik lees de kaart en geloof mijn ogen niet, ik lees en herlees, dit kan niet waar zijn……niet hij! Maar het is waar en het is hem. De teruggevonden geliefde van mijn dierbare vriendin is gelijk met het ondergaan van de zon, op een duintop waar ze samen naar keken en van genoten, onderuit gegleden, en vertrokken. Zijn hart is stil gaan staan . Haar hart staat nog steeds stil als ik haar bezoek, omarm en probeer te troosten. Woorden schieten tekort, samen zitten en herinneringen ophalen, hoe lief, hoe warm, hoe teder hij was. Hoe alles in elkaar paste en hoe blij, verliefd en gelukkig ze samen waren. Onwerkelijk :zo is het voor haar en voor mij. Het grote huis van hem waar ze niet meer lijkt te passen. De omgeving die plots vreemd aandoet. Hoe gaat het verder, blijf je hier wonen? Die vraag laat haar hardhandig landen in de kille werkelijkheid. O nee, en haar gezicht krijgt nog diepere lijnen dan het al heeft van verdriet. Dan vertelt ze: Haar geliefde heeft volwassen kinderen, die zijn op de  dag van het overlijden direct komen. Ze vragen aan haar: waar ga jij nu wonen? Die vraag overrompelt haar, daar heeft ze nog niet aan gedacht ze heeft geen idee… Ze wonen ruim een jaar samen . Een afspraak bij de notaris heeft ze afgewimpeld, ach joh dat komt nog wel een keer. Het is er niet van gekomen. Ze heeft haar eigen spullen weggedaan en is met slechts haar persoonlijke dingen bij hem ingetrokken. Alle spullen in het huis  en het huis zijn van hem. De nieuwe auto die is van haar, die heeft hij haar gegeven. Die staat op haar naam. De kinderen hebben gezegd dat ze andere woonruimte moet zoeken want het huis is gaan ze restylen voor de verkoop en ze gaan het zo snel mogelijk verkopen. Enne o ja die auto, dat is niet zo moeilijk dat kan de zoon (jurist) wel even rechtzetten want die is natuurlijk niet echt van haar. Met tranen in haar ogen kijkt ze me aan, ik heb geen idee waar ik heen moet en hoe het moet gaan. Ik bezit feitelijk niets, alleen mijn persoonlijke dingen.

Een ingeving doet mij opleven. Goed daar gaan we iets aan doen, ik krijg een ingeving: de wet van aantrekkingskracht, die is er toch, dat gaan we toepassen. Ik pak een vel papier en een pen: en begin het interview,  je gaat nu hardop je droomhuis creëren…ze moet lachen, dit is wel raar in deze vreemde situatie. Waar wil je wonen? vraag ik: ze denkt na, niet hier, dit is niet het huis waar ik voor zou kiezen, het is een nieuw huis, ik heb liever een oud huis met geschiedenis, en oude dingen zoals balken plafonds. Ik vraag en vraag en schrijf al haar wensen op. Ze raakt enthousiast, het visualiseren trekt haar in een actief positieve  sfeer, we lachen zelfs om haar wensen, die soms absurd aandoen gezien haar situatie. Waar moet het huis staan bijvoorbeeld? In een stad met sfeer, op loopafstand van het station ( want ik kan me vast geen auto permitteren, zegt ze) en ook op loopafstand van het centrum. Dan lacht ze, dit kan natuurlijk helemaal niet. Geeft niet we schrijven alles op wat je wenst en laten het dan aan het universum over, dus houd je niet in, zeg alles wat in je opkomt. Het hele huis wordt ontworpen, oud, met geschiedenis, met een tuin en serredeuren met uizicht op een oude boom in de tuin; een ruime open leefruimte met open keuken, hoog plafond, een houten vloer, etc. Dan als
het huis en zijn plek ontworpen zijn, zeg ik goed, nu de spullen,  haar gezicht betrekt, ik heb niets, behalve hier een kastje en mijn persoonlijke dingen, schildersezel en kleding enz.

het universum helptDan gaan we het huis door zeg ik, en kijken wat jij wilt hebben uit dit huis. Nou dat gaat vast niet gebeuren zegt ze: kom op zeg ik, vertrouw op het universum. Dus lopen we door alle kamers, en ik schrijf alles op wat ze mooi vindt en wel zou  willen hebben. Kasten, lampen, stoelen, siervoorwerpen, alles wordt gescand. Lacherig zitten we later te eten, de auto zijn we vergeten zeg ik dan. Ook die zetten we op de lijst. Is dat niet te hebberig aarzelt ze. Nee natuurlijk niet, jouw lief  heeft hem aan jou gegeven. Hij heeft onbewust gevoeld dat dit ging gebeuren en op die manier toch voor jou gezorgd. Als ik die avond wegga bij haar is haar stemming minder somber zelfs hoopvol en hangt de koelkast vol met wensenlijsten.

Twee weken later is de eerste confrontatie, de kinderen komen met haar praten over het huis en alle spullen.  Ik heb haar in de tussentijd regelmatig  een mail gestuurd om haar te helpen haar wensen te blijven uitzenden. Ik wens haar sterkte en zeg dat ik aan haar  zal denken die dag. Die avond gaat de telefoon, je raadt het nooit zegt ze. Ik luister: jubelend  maar ook met ongeloof in haar stem: ik heb alle spullen gekregen die op het lijstje stonden.  De kinderen stelden voor dat zij van de spullen zouden meenemen wat zij wilden hebben en dat ik mocht hebben wat er overbleef.  Zo gebeurde en het bleek dat echt alles wat op mijn lijstje stond overbleef voor mij. Ze klinkt opgetogen, en weet je, de kinderen hebben zich nog eens beraden over de auto en vinden dat ik die bij nader inzien toch wel mag houden. Het huis mag ik huren tot het verkocht is. Dit is geweldig nieuws. Het werkt zeg ik tegen haar. Maar we gaan verder, nu je huis nog.  Ik  blijf haar  mails sturen over haar ‘droomhuis’. Een maand later belt ze op, ‘mijn droomhuis is te koop’! Echt exact zoals we het hebben beschreven,  bijna eng is het, het staat in de stad waar ik wil wonen, op 5 minuten lopen van het station, het is een monumentenpand aan een gracht in het centrum, en het bestaat uit  6 appartementen, en dit is het enige appartement met een tuin, en daarin staat een mooie grote boom! Het was van een oude dame die is overleden en de kinderen willen het verkopen. Alleen… nu daalt haar stem, ik krijg nooit een hypotheek voor dat bedrag. Goed dat gaan we zien zeg ik,  het universum stuurt jouw echt niet zo’n huis om het dan daar op af te laten knappen. Ga naar de hypotheek bank en laat uitrekenen hoeveel hypotheek je kunt krijgen.  Dat  doet ze maar het huis blijkt toch te duur.  Na overleg met een vriend en de makelaar, besluiten we een gok te wagen: bieden, en dan fors lager dan de vraagprijs. O dat durf ik niet, zo laag, zegt ze. Is dat niet vreselijk onbehoorlijk. Nee hoor, je kunt altijd nog omhoog, maar niet meer omlaag. Dus ze biedt laag. Het bod wordt afgewezen, helaas. Ze accepteert het gelaten, het is niet anders.. en laat de kwestie los. Drie maanden later, ze zit buiten aan de eettafel bij familie in de Dordogne, wordt ze gebeld door de makelaar die laat weten dat de eigenaars het toch wel graag snel kwijt willen. Ze willen alsnog praten over de prijs. Vol spanning wachten we af of ze accoord gaan met haar iets hogere bod. Dan gaat de telefoon: ja hoor het bod is  geaccepteerd. Het is een wonder, ze is nu eigenaar van haar droomhuis.

Gisteren was ik bij haar, het is een prachtige plek, de tuin heel mooi ingericht door haar, vol bloemen en zo sfeervol. Zij als enige van de 6 appartement bewoners die een tuin heeft. Haar appartement is inmiddels ook verbouwd en mooi warm ingericht. De spullen uit het andere huis staan er prachtig. Haar  geliefde is aanwezig in al zijn spullen die haar huis nu tot een thuis maken. Ze is mede door dit huis weer in balans gekomen,  heeft weer zin in het leven en kan weer genieten, ze komt tot rust in haar droomhuis op deze bijzondere plek. Dan  laat  ze me het lijstje van toen nog eens zien, het is inderdaad bijna griezelig hoe het klopt tot in detail wat ze toen allemaal wenste. Ik klop even op de prachtige houten balken van het plafond, eeuwenoud en vol geschiedenis.  O ja zegt ze nog bij het afscheid, als je ook eens zo’n lijstje maakt denk dan echt aan alles, want als je iets vergeet, krijg je het ook niet, en dat zou zonde zijn……..lachend loop ik weg.

Tanni

vitaal water
vitaal water
vitaal water
Tanni Koens
Tanni Koens: Ik ben coach, medium, docente en schrijfster. Ik heb gewerkt in alle domeinen van de samenleving, als adviseur, trainer filosofe, docent en coach. Mijn missie is om jou dichter bij jezelf te brengen, te laten ontdekken wie je werkelijk bent, en hoe de wereld om je heen in elkaar zit. Coaching: In mijn coaching en begeleiding maak ik gebruik van de vele instrumenten die ik in de loop van mijn leven verzamelde. (Lichaamstaal begrijpen, socratisch mindful gesprek, familieopstellingen, etc etc) Dieren: Mijn contacten met dieren ontstaan meestal spontaan of op verzoek van de eigenaar, en of dieren nu zijn weggelopen, ziek of onhandelbaar zijn. Hun gedrag en ziektes bevatten meestal een boodschap voor eigenaar van het dier. Het dier is een spiegel. Dieren zijn hier om ons te helpen, al lijkt het vaak andersom. Hartmeditaties: Ervaringen in mijn hart. Naast verhalen over mijn ervaringen met dieren, zal ik ook verhalen plaatsen over mijn ervaringen in mijn hart, mediteren bracht me in mijn hart waar ik een fantastische wereld ontdekte en antwoorden kreeg op alle vragen die zich aandienden. Coaching: Ik coach op socratische wijze, hier in frankrijk of op afspraak in NL of Belgie. Een aantal coach gesprekken kunnen ook online plaatsvinden Mijn eerste boek over mijn dierenervaringen komt binnenkort uit. Het boek over mijn hartmeditaties is in ontwikkeling...
Vorig artikelWaarom Franse kinderen bijna geen ADHD hebben
Volgend artikelIs Gevoeligheid Het Zelfde Als Een Gave?

14 REACTIES

  1. Hoi Tanni,

    Ik heb met tranen je artikel gelezen.
    Ik rij langs verschillende woningen rondom utrecht en ik realiseer me nu pas dat ikzelf degene ben in het leven die deze stroom blokkeert door te denken dat ik het niet kan/wil betalen…

    Groetjes,

    Rob

  2. Zo heb ik drie jaar geleden mijn ‘maatje’ gevonden… ♡ ik voelde dat hij ergens was maar wist niet wie en waar. Na drie maanden resoneren met het universum kwam ik hem tegen; een kennis uit mijn jeugd. Totaal niet de persoon waar ik op zat te wachten maar ‘BAM!’ dit was hem dus… mijn maatje! En hij woonde maar een kleine 200 meter bij me vandaan.
    Volgende week gaan we trouwen… ♥

  3. Wat een mooi verhaal!
    Zo zie je maar dat niets in het leven onmogelijk is.
    We zijn mede scheppers van onze eigen wereld.
    Ons geloof is vaak te klein en denken dat heel veel dingen niet voor ons is weggelegd. Dit is niet waar! Voor iedereen is er hoop. Geloof in jezelf, jij hebt het verdiend!

    • @marieke, Klopt Marieke, alles is mogelijk, het is ons beperkte denken wat ons tegenhoudt, we durven niet geloven hoe groot en machtig we zijn….

      Dank voor je reactie en fijne dag nog…

  4. Prachtige ervaring, dank voor het delen!
    Zo heb ik ons huis ook gecreëerd, waar we nu al 16 jaar wonen. Zo creëerde ik ook samen met mijn vriendinnen het uitvoeren van mijn passie, mijn theateropleiding 🙂 DOEN!!

  5. Wat een mooi verhaal,ik was in tranen, een soort gelijke gebeurtenis is in mijn leven gebeurd, de wet van aantrekkingskracht heb ik niet toegepast.
    Na 8 jaar alleen in een klein huisje ga ik het ook toepassen, wie weet.

    Hartelijke groet en bedankt voor dit prachtige verhaal.

    Franka

  6. Een mooi verhaal van de wet – van aantekkings kracht.
    Alles wat op het lijstje stond kreeg de hoofd persoon uit
    Dit verhaal. Een dierbare vriendin in dit geval.
    Ongelofelijk dat dit zo gebeurden.
    Hier kan men nog wat van leren.
    Dat je niet je hoofd moeten laten hangen.
    Een prachtig einde dit verhaal.

    Bedankt tanni Koens voor het delen van dit verhaal.

    • @Jannie,

      Jannie dank je wel, het was ook verbazingwekkend, om te zien hoe alles tot in detail was ‘ bezorgd’ bij haar. Ja ik kan er zelf ook nog van leren!!!

      Dank voor je reactie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in