aansluitend bij: “het mysterie van de innerlijke leegte

door Jeanne

In de Indiase filosofie bestaat een methode waarbij de mens zijn gefixeerde meningen en ideeën als het ware afpelt om uiteindelijk te ontdekken wat hij in werkelijkheid is. Het is een proces waarbij de mens leert te stappen uit dat wat hij níet is, om in zijn volheid te ontdekken wat hij wél is en altijd al is geweest. Hiertoe moet men loslaten wat men door eigen inspanning of door opvoeding en cultuur over zichzelf heen heeft gelegd. In meditatie is dit één van de grote struikelblokken: dat men niet kan of wil loslaten wat men over zijn eigen natuur heen gelegd heeft. boom

Er is een beeldschoon vers dat dit hele proces beschrijft. Het wordt toegedicht aan de filosoof Shankara aan wie eens, door zijn toekomstige leraar, gevraagd werd wie hij was. Zijn antwoord was zo diep en puur, dat het tot op de dag van vandaag door veel mensen gebruikt wordt als een kompas voor hun leven.

 

Ik ben niet de geest, niet het intellect, niet het ego

en ook niet het onderbewustzijn;

Ik ben ook niet het oor, niet de neus,

niet het oog;

Ik ben niet de ether, niet de aarde,

niet het vuur, niet de lucht;

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

Ik ben niet de vitale kracht of de vijf onderverdelingen.

Ik ben niet de zeven bestanddelen van het lichaam

en ook niet de vijf sluiers;

Ik ben niet de spraak, niet de hand, niet het been,

niet het geslachtsorgaan of het uitscheidingsorgaan;

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

In mij is er geen verlangen, geen haat, geen begeerte,

geen misleiding; geen trots, geen jaloezie;

Ik wil niets in het leven bereiken (rechtvaardigheid,

rijkdom, het vervullen van wensen en bevrijding).

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

In mij is er geen verdienste, geen zonde,

geen geluk, geen verdriet;

Er is geen mantra om te herhalen,

geen heilig water, geen Veda, geen offer;

Ik ben niet de genieter, niet het object van genieting,

niet het genieten.

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

In mij is er geen twijfel over de dood,

geen onderscheid in sociale status;

Ik heb geen vader, geen moeder,

ik ben niet geboren;

Ik heb geen verwanten, geen vriend.

Er is geen leraar of discipel.

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

Ik ben onveranderlijk; Ik ben vormloos;

Ik ben de Allerhoogste;

Ik ben de allesdoordringende Heer van alle zintuigen;

Ik ben Alomtegenwoordig;

gelijkmoedigheid en volmaaktheid zijn altijd in mij;

gebondenheid en bevrijding bestaan niet voor mij.

Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk.

 

Uit: het Hart van meditatie, Mehdi Jiwa

3 REACTIES

  1. Namaste Om iets niet te zijn moet men eerst worden.Een bloeiend en zelfbewust ego: Die rijk is geworden door ervaringen en inzichten.Gelijk de vruchten aan de boom rijpen zo zal het ego wanneer deze de grenzen van zijn mogelijkheden heeft ontdekt, rijp zijn om de reis naar zijn ware Zijn aan te vangen. Men moet dan stevig in de schoenen staan om deze “reis”aan te vangen.Want de innerlijke werelden zijn vol gevaren en misleidingen. Het enige schild dat bescherming geeft is een diep vertrouwen die als metgezellen het onderscheidings – en doorzetting vermogen heeft.Ook een gerealiseerde leraar(zeldzaam) is bijna onontbeerlijk,tenzij de ziel krachtig genoeg is om de leiding over te nemen.(ook zeldzaam)
    Als de vruchten rijp zijn dan hangen de takken nederig naar de aarde, zodat deze geplukt kunnen worden.Zo zal het ego een belangrijk instrument worden voor de goddelijk ziel zijn om Zich uit te drukken, Gelijk het lichaam een instrument is voor de innerlijke mens om zich hier op aarde te manifesteren.
    Hartegroet Diana van Doorn

  2. Wat mij betreft mag deze ook nog komen te vervallen; ‘Ik ben Shiva, in de vorm van bewustzijn-geluk’.

    De moeilijkheid voor de denkers onder ons is dat alles waar ze tegenaan lopen in het leven ontkent gaat worden door; ik ben dat niet en dat niet, etc.

    Ze blijven wel tegen dingen aanlopen maar hebben wegberedereerd dat dat wat met hun van doen heeft.

    Onder het mom van menszijn en dualiteit praten ze de wrijving die ze met het leven hebben goed.

    Pas als er echt gekeken gaat worden hoe wrijving met het leven ontstaat en wie er wrijving met het leven heeft dan kan dat wie (dat jezelf als gevormd beeld) als vanzelf oplossen.

    En zo ervaar je dat je de beelden van jezelf niet was/bent en blijft er enkel het NU over, waar alles gladjes verloopt.

    Ohh Aart, dat gladjes wil ik ook, hoe doe je dat?

    Het woord is weer aan Jeanne.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in