blauw-indigo-violet
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

(Een paradigma is het referentiekader van waaruit wij de werkelijkheid interpreteren. Gordon)

door Jennifer Hoffman:

Ik heb veel nagedacht over het Indigo Paradigma en me afgevraagd hoe ik informatie kan bieden die alle Indigo’s kan helpen, van álle geneneraties, om hun rol met gratie en rust te accepteren, zo dat ze hun doel kunnen vervullen op een manier die recht doet aan het pad van de Indigo’s, al wat door hen geleden is en al dat het kan worden. Dit is een mysterie dat langzaam ontrafeld is de laatste jaren dat ik over Indigo’s en Kristallen schreef en het antwoord is duidelijk: om de indigo ervaring te veranderen moeten we het paradigma begrijpen en veranderen, wat we doen als we oude paradigma’s begrijpen en ze afleggen.

Het Indigo paradigma is één van het aan het licht brengen van de zwakheden van de bestaande toestand (status quo) en anderen bewust maken van de noodzaak tot verandering.Terwijl ze hard werken aan deze twee dingen, zijn ze niet succesvol (geweest) in het creëren van krachtige samenwerkingsverbanden die dit mogelijk maken.Indigo’s geloven dat ze alles alleen moeten doen, dat zij de enigen zijn die die zien waar het op de wereld verkeerd gaat en dat hun werk klaar is als iedereen het daar over eens is . Maar ze gaan niet die stap verder door de wegen te creëren voor de verandering die ze willen zien. Ze zijn geweldig in het probleem laten zien maar niet zo goed in het presenteren van de oplossing.

Door te geloven dat iedereen het eens moet zijn met de noodzaak tot verandering vragen ze eigenlijk aan de wereld om toe te geven dat ze ongelijk hebben (gehad). Indigo’s voelen zich gevalideerd wanneer ze iemand zo ver krijgen dat deze toegeeft zijn energie op de verkeerde manier te hebben aangewend. Maar dit is niet de beste manier om deze situatie aan te pakken want liever dan de wereld “verkeerd” te maken , moeten ze deze een oplossing bieden die ze kan omarmen. Maar in plaats daarvan focussen ze op een voortdurende reeks klachten over wat verkeerd is gegaan die iedereen tegen zich in het harnas jaagt, inclusief de indigo’s zelf en daardoor word er niks gerealiseerd, afgemaakt.

Om dit Paradigma te van koers te doen wijzigen kunnen de Indigo’s hun vaardigheden op een andere manier gebruiken en voorbij gaan aan het kunnen zien wat verkeerd is en oplossingen presenteren om de problemen recht te zetten.Wat is een alternatief voor de huidige situatie en hoe kunnen we dit uitvoeren op een manier die voor ons allen goed is?

Indigo’s hebben de middelen om dit te doen wanneer zij deze inzetten om oplossingen te vinden in plaats van simpelweg problemen aan het licht te brengen en wachten tot anderen deze naar het volgende niveau brengen. Er zijn genoeg mensen in de wereld die weten dat dingen niet naar behoren werken. Onze volgende stap is met oplossingen komen als we problemen aan het licht brengen zodat we allemaal een stap in de nieuwe richting kunnen nemen. Zij die niet willen toegeven dat ze verkeerd zitten kunnen een oplossing omarmen die ze kunnen gebruiken om hun energie richting oplossing om te leiden. Dan kunnen we het met zijn allen eens zijn over dat wat juist is en de Indigo’s kunnen eindelijk hun  missie volbrengen en vervulling vinden voor hun inzet.

Jennifer Hoffman

Bijschrift Gordon:

Ik vind dit met afstand het belangrijkste stuk dat Jennifer Hoffman dit jaar geschreven heeft. Ik voel al lang de noodzaak tot samenwerken onder Indigo’s,  en vertel dat af en toe ook op deze site. Dat specifieke gevoel lag ten grondslag aan de 1e ontmoetingsdag die ik organiseerde voor Nieuwetijdskinderen, vorig jaar december. Ik voelde zo sterk, al heel vorig jaar, dat de Indigo’s samen moeten komen  in de hoop dat daar, behalve plezier, nieuwe samenwerkingsverbanden uit zouden ontstaan.

Het is , weet ik, één van de redenen waarvoor sommigen naar zo’n ontmoetingsdag komen: de hoop dat ze iemand tegenkomen die hetzelfde beeld, dezelfde droom, heeft als zij (en alle Indigo’s  voelen, bewust of nog onbewust,  dat ze een specifieke taak hebben op aarde, een persoonlijke missie, en daar kunnen onderling, op persoonlijk niveau, enorme verschillen in zijn, ook al hebben we allemaal een globale missie) en dat ze kunnen samen werken.Dat ze hun visie kunnen delen. Helaas is de realiteit nog geweest dat de meesten van deze mensen teleurgesteld (althans in dat aspect) naar huis gingen.

Ook ik ben één van de Indigo’s die beter is in het identificeren van problemen dan het komen met oplossingen. Al ben ik in zekere zin ook weer wel heel oplossingsgericht, maar dan naar anderen :-0   Grappig genoeg heb ik vroeger door vallen en opstaan, en een enkele slimme manager boven me, in het bedrijfsleven wél geleerd om niet met een probleem te komen, maar met een oplossing. Maar op persoonlijk niveau heb ik dat veel minder en laat ook ik me regelmatig nog overdonderen door een probleem in plaats van met een oplossing te komen en dit meteen aan te pakken en , vaak nog belangrijker bij mij persoonlijk,  om deze niet uit te stellen.

Ik voel naast de noodzaak tot samenwerking onder de Indigo’s nog dat het ons niet helpt ons te  presenteren als speciaal, iets wat ik ook vaak tegenkom, maar eerder onze gaven, en die verschillen ook vaak nog eens van elkaar, omdat we allemaal in zekere zin dié gaven hebben meegekregen die we nodig hebben voor onze persoonlijke missie en we allemaal onze eigen lessen te leren hebben, voor zichzelf moeten laten spreken en steeds in verbinding moeten blijven met anderen. Als we bijv. boos blijven op de wereld omdat die ons niet ziet voor wie we zijn en wat we hier komen doen en brengen komen we geen stap dichter bij het volbrengen van onze persoonlijke en globale doelen.Het is denk ik belangrijk dat we balans in ons zelf vinden.

Ik denk dat veel oudere Indigo’s die net als ik een beschadigd hart hebben opgelopen in hun jeugd, in hun leven,  vanuit een innerlijk teruggetrokken positie, vanaf een afstand,  boos zijn op al die mensen die ons niet zien voor wie we zijn, zoals vaak al onze ouders en leerkrachten ons niet zagen voor wie we zijn. En die positie uit een gevoel van angst(?) niet durven verlaten of vast blijven houden aan onze boosheid…En maar stug doorgaan in ons ééntje.

Hoe overbruggen we dus, behalve door oplossingen te presenteren in onderlinge samenwerking,  de vaak voelbare afstand tussen de Indigo’s en de “rest van de wereld”?

Je reactie is meer dan welkom!

Gordon

Copyright 2010 Jennifer Hoffman
-vertaling:Gordon, www.nieuwetijdskind.com-

andere artikelen Jennifer Hoffman op deze site/website Jennifer Hoffman

22 REACTIES

  1. ik zie helemaal geen problemen in de wereld in die zin alles heeft zijn bedoeling, alles is zelf gekozen bewust of onbewust. het leven is er om bewust te worden en zelf veranderingen aan te brengen, voor mij is er alleen maar harmonie in de wereld, de enige ‘spelbreker’ is het ego bij de mens, het verstand. En zolang je dat blijft zijn of voeden leef je in de onwerkelijke wereld. ook al lijkt dit de echte wereld lol.
    ik heb niet het gevoel samen te moeten werken of voor oplossingen te moeten zorgen, alles komt vanzelf op de juiste moment. DE MEESTER VERSCHIJNT PAS ALS DE LEERLING ER KLAAR VOOR IS.
    Ik leef in een bijzondere wereld, ik krijg veel tekens, als ik vragen heb vraag ik die aan mezelf en krijg ik de antwoorden van mezelf en ik denk aan iets en ik heb het.
    Geloof nu niet dat mijn leven er perfect uit ziet want dat is het totaal niet. ik leef nu in onaangename omstandigheden maar ik zie dit als een uitdaging, een test en ik kijk naar het mooie in mijn leven.
    ook deze omstandigheden zullen verdwijnen en het zal altijd maar beter worden.
    wie mijn levensverhaal wil horen, laat iets weten misschien kan je er iets uit halen.
    miss positive xxx

    • @cheeta, Nou, Miss Positive, het klinkt alsof je goed in staat bent dat aan te trekken wat je nodig hebt, en ook alsof de omstandigheden waar je nu in zit nodig hebt (voor aflossing van Karma?). Ik denk ook dat je nu precies de point van het artikel beschrijft vanuit een “omgekeerde” positie. Sommige dingen komen pas als wij het pad ervoor vrij maken, en (denk ik) niet altijd persé uit zich zelf. ik geloof zelf dat we behalve aan onszelf moeten werken (in onze eigen kracht komen, deze erkennen, (werken aan) zelf acceptatie, we pas goed tot ons recht komen als we hier, met onze voeten in de klei, gaan samenwerken. Op een hoger (groeps-)niveau werken we al samen immers.

      Jouw levensverhaal zou volgens mij een hele mooie aanvulling zijn op de levensverhalen die er al op deze site staan Persoonlijk ben ik wel nieuwsgierig naar je verhaal

  2. pffffffffffffff dat loslaten, erg moeilijk!!

    maar, daarnaast blijkt toch ook in een hoop situaties dat mijn gevoel het juiste aan heeft gegeven en bepaalde mensen daadwerkelijk die 2e nieuwe kans verdienden omdat er dan uiteindelijk zeker een verandering optreedt.

    Uiteraard ook genoeg meegemaakt, die 3e en 4e keren bijv, dat ik er toch energie in blijf steken en dat het idd kansloos was, dat er simpelweg misbruik van gemaakt werd.

    Mijn stelregel (probeer ik nu eigen te maken)is dat ik mijn hulp aanbiedt maar dat de ander er wel iets voor moet doen, hetzij me bellen, hetzij er zelf op terugkomen.

    Nog steeds blijf ik dan toch mezelf en ga ik toch onbevangen en uit goedheid anderen helpen, maar ik probeer er wel een grens in te vinden aangezien ik helaas niet de hele wereld kan redden, dat probeer ik mezelf in elk geval voor te houden, want DAT is diep van binnen toch wat ik wil, iedereen op de wereld helpen.

    Fijn vind ik het om dat hier terug te vinden in zoveel onderwerpen, allemaal willen we helpen, sterker nog, dat is ons doel, of dat nou linksom of rechtsom is, allemaal hebben we die gemeenschappelijke deler.

    Maar dan toch blijft mijn vraag staan, moeten we dat wel willen?

    En uiteraard gebaseerd op mijn eigen ervaringen, en ook het gevoel dat ik het idd blijf willen doen.

    • @just me, Met ‘helpen’ stel je jezelf vaak boven de ander. ‘Help eerst jezelf,’ denk ik vaak als ik mensen zie die anderen willen helpen. Met vrede en liefde in jezelf, help je de hele wereld, zonder dat je veel hoeft te doen!

      • @Petra Maartense,

        och, waarheid als een huis!

        en stiekem ook zoveel makkelijker om anderen te helpen als je eigen ding zoveel ongrijpbaarder, en soms zelfs onmogelijk lijkt om te helpen 😉

        • @just me, Al die anderen, die jou triggeren om te helpen, laten je ook delen van jezelf zien. Dat vond ik een hele boeiende ontdekking. Je kunt je bij alles wat je raakt afvragen: Wat vertelt dit mij over mezelf? Welk deel van mezelf laat een ander me hier zien wat ik zelf nog niet zag? Daarmee richt je de aandacht naar binnen in plaats van aan je (frustrerende) behoefte te voldoen de ander te willen veranderen. Heb ik een goed voorbeeld bij de hand? Ja, ik ben er vaak achter ben gekomen dat ik wat ik tegen een ander zei, net zo goed tegen mezelf kon zeggen. ‘Geloof in jezelf,’ bijvoorbeeld of ‘Zie hoe waardevol je bent.’ Ondertussen vergat ik zelf te doen wat ik te doen had, zoveel was ik bezig anderen te stimuleren en te motiveren… Het is verleidelijk, je aandacht op een ander te richten. Maar het is heel interessant om te ontdekken dat anderen ‘onzichtbaar’ mee veranderen als jij dat deel in jezelf herkend hebt en ermee aan de slag bent gegaan! Kan je me nog volgen?

      • @Gordon, Inmiddels heb ik – toch nieuwsgierig… – deze hele discussie tot me genomen en reageer ik expres hier. Ja, het sluit exact aan bij wat ik bedoel met zo’n noodzaak voelen ‘anderen willen helpen’ en vergeten naar jezelf te kijken.
        Je bereikt er niks mee ‘het’ (wat dan ook) voor een ander te willen doen, is mijn ervaring. Ik herken wel het gevoel uit hele andere situaties (je zou het wel graag willen doen/oplossen voor een ander). Maar wat ik geleerd heb, is dat je het niet voor een ander kùnt doen, dat iedereen een eigen verantwoordelijkheid heeft en dat dat ook de bedoeling is van het leven. En dat het bovendien iets over jezelf zegt dat je zo nodig de ander wil redden. Dan vergeet je naar jezelf te kijken. Wat voor een hoogstaands moet je daar verder over zeggen? ‘Helpen’ is niet erg gelijkwaardig, ‘het beter weten’ is niet zo hoogstaand. Iedereen heeft z’n eigen lessen te leren in het leven! Vrede in jezelf is vrede in de wereld, zeg ik altijd. Dan begint het bij jezelf!

  3. “Verder kijken dan de ogenschijnlijke verschillen! Zoek de kern, de oneness is in jezelf aanwezig.” Dat schreef ik op Facebook. Op verzoek hier een nadere verklaring.
    Ja, ik herken het. Je kijkt dwars door systemen heen, je stelt vragen en accepteert de machtsstructuren niet. Het voelt vaak als vechten tegen de bierkaai. Ik ben vroeger overal boos vertrokken, vaak afgehaakt. Maar nu kijk er er anders tegenaan. Je kunt wel veel teweeg brengen, je hoeft niet mee te doen aan systemen, je kunt mensen aan het denken zetten, jezelf trouw blijven en als je over je frustraties heenstapt, weet je dat je veel kracht hebt. Dat je niet alleen staat. Dat al die andere mensen net zo goed last hebben van de systemen en machtsstructuren, al zien ze dat soms nog niet. Je kunt ze subtiel aler maken, je kunt zelf de verandering zijn. Wat je daarvoor nodig hebt is je eigen kracht, geduld, begrip en vertrouwen op je eigen gevoel en inzicht.
    Met de ‘oneness’ zit in onszelf bedoel ik: Als je de heelheid in jezelf kunt bereiken, heb je kracht. Veel kracht. Mensen hebben behoefte aan vernieuwers. De wereld verandert nu in razendtempo en wij kunnen daarin onze taak oppikken. Omdat we vernieuwers zijn en daarin gesteund worden vanuit het universum. Vechten is niet de weg. Liefde is de weg. Vergeef hen, die uit onbewustheid (nog) niet weten of zien. Dat kan je mensen niet kwalijk nemen. Spreek de kern in hen aan, spreek hun hart aan, geef medemensen moed en vertrouwen in zichzelf. Want iedereen heeft behoefte aan een nieuwe wereld!
    Wat ik nooit doe is mensen steunen in hun angst en negatieve gedachten over zichzelf en anderen. Begrip, okee, maar vooral de andere kant laten zien. Iedereen heeft een grote kracht in zich. Je geeft mensen macht door bang te zijn of te denken dat je ‘er’ niks aan kunt doen. Vertrouw op jezelf en je eigen kracht, je eigen gevoel. Maar reageer niet uit boosheid of frustratie, zou ik zeggen. Gooi die eerst van je af. Dan liggen veel meer wegen open!

    Petra

    • @Petra Maartense,

      mooi geschreven zeg!
      hoop herkenning ook, het uit frustratie boos worden, weggaan en/of opgeven.
      Dat is iets wat ook ik nu niet meer doe, en door hier te lezen realiseer ik me dat ook ik tegenwoordig handel uit liefde, overigens wel een term waar ik aan moet wennen, maar liefde is zo iets moois en groots, en heeft in mijn ogen niet echt te maken met liefde zoals de maatschappij het ziet, maar met het grotere geheel, de liefde voor al wat leeft, de liefde voor de kern van de mens, het pure, wat sommige een beetje kwijt zijn……
      aan ons dus de taak omdat weer terug zichtbaar te maken???

      • @just me, JA! Maar het begint met de liefde en de vrede in jezelf. Niet twijfelen aan jezelf. Weten dat je als je handelt vanuit je hart, het goed is. Niemand kan je dan toch echt kwetsen, hoe bestaat dat?
        Ik kan je niet ‘even’ vertellen wat ik daarin heb meegemaakt, maar blijf jezelf trouw en vertrouw op het beste in de ander. Zodra je jezelf afvalt en de angst een rol gaat spelen, verlies je je kracht. Je kunt het pure, de liefde in een ander ook aanspreken…

        • @Petra Maartense,

          daar ga ik zeer zeker mee aan de slag, het pure, de liefde in een ander aanspreken, dat is wellicht ook een mooie ingang.

          Niet dat ik met het vingertje wijs of anderen negatief benader, verre van, maar mij is geleerd vanuit de "ik boodschap" te spreken, daarmee kan je voorkomen een ander te kwetsen en als er iets is wat ik niet wil is anderen bewust kwetsen.

          Dank voor deze visie, maakt het weer een stukje dichterbij…

  4. @ just me , Indigo’s zijn vaak ontzettend loyaal en vergeven vaak en graag, als ze zien dat iemand het meent.Die 2e kans (en een 3e, en een 4e etc) is typisch voor veel indigo’s. Dat ze ook moeten leren iemand los te laten en soms niet zien wat anderen wel kunnen zien, namelijk dat een persoon je vertrouwen misbruikt, en/of je energetisch helemaal leeg zuigt is ook een veelvoorkomend iets. Dierenliefde? Ik moet nog steeds een Indigo tegenkomen die niet van dieren houdt.

  5. Mooi stuk.
    Persoonlijk stel ik me alleen de vraag, tillen “wij” er niet te zwaar aan?
    En dat bedoel ik zeker niet vervelend, maar wij kunnen alleen helpen als dat ons toegstaan wordt, als wij niet erkend worden in wie wij zijn of wat wij voelen/ willen, zal het een stuk moeilijker zijn om uberhaupt tot onze doelen te komen.
    Onszelf kenbaar willen maken omdat wij een doel hebben is zeker iets waar ik veel meer over zal moeten leren en lezen, maar vanuit mijn paar dagen open staan en leren&lezen,vraag ik mij af hoe groot is ons doel op aarde, wat, waar of wie moeten wij helpen?
    Ik krijg thuis vaak te horen dat ik ondanks negatieve dingen, te vaak het goede van mensen blijf zien terwijl ik dat eigenlijk als teken zou moeten zien dat het genoeg geweest is.
    Daar zit voor mij dan weer de verklaring achter dat iedereen een 2e kans verdient, of zelfs dat ik achter die negatieve ervaring kijk en ook daarin juist weer iets zoek om mee te kunnen helpen.
    Vooral als het om dieren gaat, sta ik voorop en wil ik nogal ver doorgaan.
    Ik heb inmiddels voor mezelf wel een halt toegeroepen, ik help alleen degenen die geholpen willen worden, ik kan voeding geven maar men moet het wel willen aannemen anders loop ik mezelf voorbij.

    Ik hoop dat ik een klein beetje duidelijk heb kunnen maken waar mijn vraag vandaan komt.

    Groetjes 😀

    • @just me, Wie heeft er nou gelijk? Jij, die mensen liefdevol een tweede en derde en vierde kans geeft? En je niet van de wijs laat brengen om van mensen en dieren te houden? Het is een prachtige eigenschap.

      Maar ik vind ook wel dat we los moeten laten als het geen zin heeft, als mensen zich tegen je gaan verzetten bijvoorbeeld. Vooral omdat ze dan hun persoonlijke innerlijke strijd voeren met jou en niet met zichzelf. Het werkt om dan af te haken. Maar ook voor onszelf geldt dat onze eigen innerlijke strijd geprojecteerd wordt door anderen… we zijn niet beter ofzo!

      .

      • @Petra Maartense,
        volldig met je eens, daarom moet ik voor mezelf ook een grens stellen en tevens is dat dus waar mijn vraag vandaan komt, hoe kunnen wij mensen willen helpen als dat niet gewenst is?
        Kunnen we nog zulke mooie gevoelens hebben, onszelf doelen stellen of andere dingen ervaren, maar zolang de andere partij er niets van wil weten of idd een strijd met mij aan zou gaan, moet ik idd afhaken.
        Erg moeilijk om daar een balans in te vinden,
        maar zoals eerder geschreven, ben helemaal vers, er zal vast een juiste middenweg op mijn pad komen en hier kan ik in elk geval goed van gedachte wisselen en leren, leren, leren…….. 😀

        • @just me, loslaten is ook liefde… Geduld ook. Vertrouwen ook. Gewoon jezelf trouw blijven, je hart welteverstaan. Daar hoort ‘afdwingen’ niet bij!

  6. hallo
    heel herkenbaar bovenstaand artikel
    ik heb me gans mijn leven gefocust op problemen en nu is de tijd gekomen om dit los te laten en te aarden
    hoe ik dit wil aanpakken is door mezelf te genezen
    wat ik voor mezelf gevonden heb is iet (integrated energy therapy), dit lijkt een beetje op reiki, maar in het doorgeven van energie leer je samenwerken met engelen
    en voor de rest de dingen durven doen die echt bij me passen zonder angst voor schaarste
    heel veel in de natuur zijn en naar bijeenkomsten gaan en cursussen volgen waar ik gelijkgestemde mensen kan ontmoeten
    en zo hoop ik gaandeweg een positiever en meer oplossingsgericht mens te worden die in plaats van te klagen over problemen, oplossingen aanbied
    wat de vraag hierboven betreft denk ik dat de afstand met de rest van de wereld overbrugt wordt door je goed te voelen in je vel en dit uit te stralen
    liefs
    julie

  7. Bovenstaand artikel is mij geheel duidelijk. vooral de laatste alinea van de oudere indigo’s. Het is mij vorige week weer duidelijk geworden dat ik nog steeds niet begrepen wordt maar ik zal nu toch zelf moeten accepteren dat dat nu eenmaal zo is en mij focussen op mijn werkelijke essentie. Mijn hart roept om niet om te kijken en mijn hart te volgen en actie te ondernemen.Ik moet zelf de verandering zijn….
    wanneer is de volgende bijeenkomst? ik zou graag hier met anderen over willen praten…

    Mo-Yin

    • @Monique, de volgende ontmoetingsdag is of eind augustus of begin september. Ben er nog niet mee bezig geweest. Geen ruimte voor gehad. Ik ga eerst volgende week eens lekker op vakantie en daarna , begin augustus ga ik er eens ruimte voor maken. Komt zeker op de site te staan…

  8. Allereerst wil ik aangeven dat ik dit een zeer interessant artikel vind waar ik ook over na aan het denken ben..
    De eerste ontmoetingsdag die ik wel mee heb gemaakt vond ik ongedwongen en prettig, elkaar aanvoelen, kennismaken in een ongedwongen sfeer jeZelf mogen zijn.

    Ik denk dat veel Indigo’s (eerder) het gevoel hebben gehad ‘buiten de wereld te staan’. Als ik voor mezelf schrijf, ik voelde dat eerder wel zo.

    De grijze massa/maatschappij was voor mij een bijzondere groep mensen, ik probeerde me eerst volgens die maatstaven te vormen. Natuurlijk zonder enig effect. Het gaat er (naar mijn idee) JUIST om om jeZelf te zijn, to be who YOU want to be. Vanuit je eigen kracht jou eigen kennis, denkbeelden delen met anderen, zodat men vanuit een ander perspectief naar het leven kan kijken (en er eventueel iets mee doen).

    Ik ben veel tijd bezig geweest met mezelf om meZelf te accepteren, juist omdat ik vanuit de buitenwereld terugkreeg dat ik een ‘bijzonder’ persoon was. Op die manier zag ik mezelf als een probleem.

    Hoe fijn het is dat iemand je begrijpt en precies weet wat je voelt/hoe je iets bedoelt is onbeschrijfelijk.

    Ik denk dat we spiegels voor elkaar kunnen zijn, om zo nog meer licht te stralen naar anderen die dit licht nodig hebben. Licht, positiviteit, en Liefde zijn onderdelen die gaan stralen als wijzelf licht zijn. Zonder wrok, zonder haat naar die ander.

    Zelfacceptatie is het sleutelwoord.

    Noot: alles wat ik hier geschreven heb is gebaseerd vanuit mijn eigen gevoel, zonder het gevoel te hebben dat ik alle wijsheid in pacht heb;)

    • @Chandra, ik heb je nog helemaal niet bedankt voor je mooie reacties van de laatste dagen. Bij deze. Vergeef je me dat ik er niet inhoudelijk op ben in gegaan? 😉

      • @Gordon,

        You’re welcome;) Wat valt er te vergeven als ik geen verwachtingen had?

        Ieder mens heeft de vrije keuze en vrije wil!

        Take care

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in