nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Als je kind het moeilijk heeft dan doet dat pijn. Veel pijn. Omdat het je kind is. Je wil niets liever dan dat het goed gaat met je kind, geliefd in de klas, goed mee kunnen komen op school en met voldoende zelfvertrouwen op kunnen komen voor zichzelf. Loslaten is dan geen optie.

De realiteit is vaak toch net even anders. Lang niet alle kinderen kunnen goed mee met de lesstof, of misschien wel te goed waardoor ze ook buiten de groep vallen. Er worden nog steeds vaak kinderen gepest en andere kinderen kunnen zich moeilijk verweren in de grote wereld, voor hen is de wereld vaak te overweldigend. Jouw kind kan hier zomaar tussen zitten.

 Wat doe jij als je kind het moeilijk heeft?

Ga je helpen? Adviezen geven? Neem je het soms misschien zelfs wel over? Omdat je je kind wilt beschermen voor nog meer pijn? Behoeden voor negatieve ervaringen waar hij onzeker van zou kunnen worden? Ga je het voordoen?

Of voer je zonder dat je het in de gaten hebt misschien wel de druk op? Word je ongeduldig omdat je al zo vaak uitgelegd hebt dat hij echt mag terugslaan als ze hem tegen de muur duwen? Of dat hij het echt mag opkomen voor zichzelf wanneer zijn leraar weer zegt dat hij toch echt beter moet opletten, terwijl hij zo zijn best doet.

Ga je misschien zelfs wel consequenties stellen ‘als je dit niet doet dan…..’ Dat kan al gaan over zelf aankleden in de ochtend, dat kan al aardig frustrerend zijn.

Laat jij je kind het zelf doen omdat je echt niet weet wat je nog kunt doen, geef je het maar een beetje op en hoop je op een goede afloop? Zeg je misschien wel tegen je kind dat hij het maar moet negeren, de ander weet niet beter, wij wel? Dat hij zich maar moet omdraaien omdat het zo het snelste overgaat, omdat je je kind weer een strijd wilt besparen op het schoolplein of in de klas? Aanpassen kan dan soms de gemakkelijkste weg zijn.

Wat doe jij?

Ik nodig je uit dat eens te onderzoeken. Dat is namelijk het begin van de oplossing voor jou en je kind wanneer hij het moeilijk heeft.

Oplossen als bescherming voor je kind

Wat ik vaak in mijn praktijk tegenkom wanneer ik met ouders in gesprek ben over hun kinderen is dat ze zo snel mogelijk en zo goed als ze kunnen de problemen proberen op te lossen voor hun kinderen. Dat is hard werken, steeds denken en voelen voor je kind, de volgende stap al weten die gezet moet worden om je kind te beschermen.

Nu je dit leest denk je misschien ‘dat is niet wat ik doe’. Nee, niet bewust, maar onbewust is het ervoor zorgen dat je kind het niet moeilijk heeft, ongelooflijk hard werken en vooruit kijken voor jou als ouder.

De gesprekken met ouders in mijn praktijk gaan vaak gepaard met tranen, want je kind het moeilijk zien hebben, raakt ook aan jezelf. Dat raakt diep.

En van daaruit gaan ouders vaak snel handelen. Dit snelle oplossen heeft meerdere redenen. En een daarvan, naast het niet willen dat je kind het moeilijk heeft, is dat je zelf de pijn niet wilt voelen die erbij hoort. Steeds vaker zie ik mensen in mijn praktijk worstelen met ‘het moet goed gaan, er mag niet iets misgaan’. Het hanteren van alle gevoelens die hierbij horen, het aangaan van de conflicten die daarbij komen kijken, is namelijk niet gemakkelijk. Laat staan hoeveel tijd en energie het kost, die je liever wilt besteden aan een gezellig spelletje of filmpje kijken met elkaar, die spaarzame tijd die je soms maar hebt.

Wanneer een kind het moeilijk heeft, kan het vaak in het gezin leiden tot meerdere problemen. Je kunt als ouder zo geraakt worden dat je het zelf moeilijk hebt en daardoor kan het vaak tussen jullie als ouders ook tijdelijk moeizaam gaan. Wanneer het voor jou als ouder te moeilijk is, je zelf niet goed weet hoe je je kind kunt helpen, kun je samen in de verwijten terecht komen, omdat de moeilijkheid namelijk blijft bestaan. Je voelt jezelf machteloos en makkelijker is dan soms om de ander de schuld te geven. Al weet je van tevoren dat het niet helpend is, het gebeurt soms toch.

En ondertussen ‘ligt je kind nog op de grond’….

Wanneer jij probeert op een zo goed mogelijke manier te reageren, is je kind ondertussen aan het proberen het vol te houden of er zelf uit te komen.

Wanneer jullie als ouders in conflict zijn geraakt en je probeert als ouders het op te lossen, staat je kind er alleen voor.

Dat klinkt best tegenstrijdig: je best doen voor je kind en dat hij dan ondertussen nog steeds het zelf moet oplossen. En toch is dat zo.

Wanneer jij namelijk probeert goed je best te doen, je kind te beschermen omdat je niet wilt dat hij het moeilijk heeft, ben jij met jezelf bezig. Zelf aan het overleven misschien wel. Je bent niet bezig met wat je kind nodig heeft, wat goed is voor hem, waarom hij meemaakt wat hij meemaakt, welke les hij hieruit zou kunnen leren.

Je probeert een goede vader of moeder te zijn voor je kind. En dat gaat over jou, niet over je kind, wat hij op dat moment nodig heeft. Hij heeft geen ouder nodig die hard zijn best aan het doen is.

Hij heeft alleen maar een ouder nodig die er is. En die misschien even niets anders kan zeggen dan ‘lieverd, ik weet het ook even niet, kom maar bij mij, ik troost je’.

Hoe jij je kind kunt leren opstaan

Wanneer je kind het moeilijk heeft, is er iets dat je als eerste te doen hebt. Onderzoek wat het met je doet als je voelt dat het je te veel raakt, wanneer je merkt dat je te veel boven je kind zit omdat je hem wilt beschermen, hem te veel uit handen neemt.

Ik hoor je denken: ’Dan moet hij het toch nog steeds ondertussen alleen uitzoeken als ik naar mezelf ga staan te kijken?’. Klopt, eventjes wel, maar met een heel ander doel. Het zal namelijk voelbaar zijn voor je kind dat je met je aandacht terugkomt bij hem. Wanneer jij de focus van hem afhaalt en onderzoekt wat er gaande is bij jouzelf, dan ben je inderdaad wel even met jezelf bezig, maar je bent niet aan het overleven. Dat gaat gepaard zonder machteloosheid en wanneer je hier bedreven in bent, kun je het zelfs wanneer je in verbinding blijft met je kind. In het begin zal je eigen oude pijn daarvoor nog wat te veel in de weg zitten.

Wanneer iets van jouw kind je te veel raakt, dan gaat het altijd over jou en je eigen innerlijke kid. Belangrijk is dus om te weten waar jij die moeilijke situatie waar je kind in zit van herkent. Heb je het zelf meegemaakt als kind?

Wanneer je dat weet, ga je merken dat je meer afstand kunt nemen.

Vanuit deze afstand kun je heel goed zien wat je kind nodig heeft. Het voor je kind oplossen is nooit zo handig. Je ontneemt hem dan zijn eigen groei, zijn eigen succeservaringen. Je ontneemt hem de kans om te leren omgaan met moeilijkheden die op je af kunnen komen, zelfvertrouwen wordt hierdoor niet opgebouwd. Ook een ervaring die niet goed gaat, kan een succeservaring zijn, wanneer jij je kind weer helpt opstaan, op een constructieve manier.

Hoe doe je dat nu? Je kind helpen opstaan op een constructieve manier?

Naast je kind staan, geeft hem de ruimte voor eigen ervaringen.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan, want je kind zelf uit moeilijke situaties laten komen vraagt echt van jou dat je hem kunt laten worstelen. Dat je hem het moeilijk laat hebben, nog een keertje vallen, zijn neus stoten.

Maar wanneer hij dat kan doen, steeds met jouw liefde en warmte aan zijn zijde, dan zal hij voelen dat wanneer hij valt, hij een zachte landing maakt. Hij zal zich gesteund voelen en durft de situatie aan te gaan. Omdat je luistert en kijkt vanuit vertrouwen, je hem durft los te laten. Omdat je de juiste vragen stelt die hem verder helpen. Omdat je hem ook van een afstandje helpt kijken naar wat er gebeurt. Je helpt hem op weg naar zichzelf, zijn eigen kracht. Het gaat dan ook niet meer over goed of fout. Elke ervaring is dan automatisch een succeservaring omdat je ervan kunt leren, altijd weer groeit van de dingen die op je pad komen. Er bestaat dus geen falen, hooguit dat je het verlangen voelt het graag de volgende keer anders te kunnen. Samen kijken welke stappen daarvoor gezet mogen worden is een hele waardevolle manier van je kind helpen opstaan. Hierbij heb je dan ook als vanzelf aandacht voor alle gevoelens die hierbij komen kijken.

Let de komende tijd eens op of je weleens zegt ‘Kom maar, ik doe het wel even’, ‘Kom maar, geef maar aan mij’, ‘Pas je wel op, doe maar even niet’, ‘Leg dat maar even aan de kant, straks gaat het stuk’, ’Denk je wel aan je huiswerk’, ‘Vergeet je de afspraak bij de tandarts vanmiddag niet?’…….

Wat zou er gebeuren als je dat niet meer doet….

Durf je het uit te proberen?

Als je nu de angst voelt gieren in je lijf of twijfelt of je dat wel kunt, omdat je bang bent dat alles in het honderd loopt, onderzoek dan weer wat er gebeurt in jezelf nu. Wat maakt dat je denkt dat je dat niet kunt? Waarom denk je dat je kind het niet kan?

Besef je daarmee dat je te weinig vertrouwen in je kind hebt? Hoe zal dat voelen voor je kind, denk je, wanneer je de boodschap krijgt ‘Jij kan dit niet’? Ik heb veel volwassenen in mijn praktijk die zich aan het losmaken zijn van deze boodschap. Het is een hele worsteling.

Dit zijn pittige conclusies. I know, ben er zelf ook doorheen gegaan. En nu wil ik het met alle liefde die ik in me heb, jou ook leren. Mijn kennis overdragen om ervoor te zorgen dat zowel jij als je kind weer gelukkig worden, in balans komen, jullie hart kunnen volgen. Deze manier van denken en kijken naar jezelf, is een onderdeel van wie ik ben, wat ik doe en wat ik ouders leer.

1 REACTIE

  1. Wauw!! Nadine, exact op t juiste moment de juiste spiegel, dank voor de herkenning van mijzelf in exact deze situatie, bedankt voor t benoemen van de dingen!
    Ik ben weer terug bij mezelf, ook ik heb nog veel te doen hier en aan mijn innerlijke kind!
    Bedankt voor het bijdragen van groei aan mijn kind en mijzelf.
    Dit had ik ff nodig weer!
    Nogmaals dank!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in