Het onaanvaardbare aanvaarden, hoe doe je dat?

Aanvaarding is een woord dat weerstand kan oproepen als je net een ingrijpende gebeurtenis hebt meegemaakt. Een groot verlies waarbij een dierbare veel te jong of op ellendige wijze overleden is, is hiervan een voorbeeld. Of je bent ziek, weet sinds kort dat je niet meer beter wordt en dat je hebt te leven met beperkingen. Wanneer mensen om je heen spreken over acceptatie of aanvaarding kan je daar heel boos van worden.

Geschreven door Maartje Hazebroek-www.rouwretraitesruimtevoorjou.nl

Boosheid is een normale reactie in periodes van rouw. Vaak wil je de werkelijkheid niet aanvaarden en als de omvang van de gebeurtenis zich ten volle aan je opdringt, kan een periode van boosheid volgen. Boosheid omdat het onrechtvaardig is, wat er is gebeurd of boosheid, omdat je je in de steek gelaten voelt. Achter die boosheid zit een emotie die wellicht nog heftiger is, een enorm verdriet verschuilt zich hierachter. Een ideale manier of beste manier om te rouwen bestaat niet. Het verwerken van een groot verlies is een uniek proces.

Afleiding en vluchten van de pijn kunnen je helpen om het intense verdriet te dragen. Jezelf afleiden en weghouden van de pijn is weerstand bieden aan wat er is, dit is tijdelijk effectief, maar gaat je uiteindelijk niet verder helpen. Maar wat moet je doen als het verdriet zo groot is, dat aanvaarding of acceptatie een onmogelijke opgave lijkt? Hoe begin je met het aanvaarden van het (voor je gevoel) onaanvaardbare dat jou is overkomen? Het antwoord hierop is eenvoudig en tegelijk het moeilijkste wat er is.

Aanvaarden, hoe doe je dat?

Aanvaarden doe je niet door de situatie van alle kanten te bekijken, te analyseren en te redeneren, een schuldige aan te wijzen of het waarom ervan te doorgronden. Dit kan je misschien even rust geven, maar de werkelijke aanvaarding bereik je daarmee niet. Werkelijke aanvaarding heeft namelijk niets te maken met wat zich buiten jou afspeelt of afspeelde, maar bovenal met je innerlijke wereld. Aanvaarden doe je met en in je lichaam.

Jouw lichaam is de plek waar de pijn gevoeld wordt en daardoor een plek waar mensen (en vooral hoogsensitieve mensen) soms liever vandaan blijven. Maar jouw lichaam is de sleutel naar een vrijer gevoel, de sleutel naar aanvaarding. Wanneer je in staat bent om ruimte te geven aan alle emoties die horen bij de ingrijpende gebeurtenis in jouw leven, zal je een gevoel van vrijheid ervaren.

Maar hoe begin je dan met de aanvaarding van wat er binnen in jou is? Wat je hierbij kan helpen is zelfobservatie of zelfonderzoek. Zelfonderzoek is een methode die je leert om zonder oordeel te kijken naar alles wat er binnen in jou gebeurt. Dit doe je vanuit een gevoel van liefde voor jezelf, een liefde die maakt dat je alles in jezelf wil kennen en erkennen; het mooie en minder mooie. Het gaat er hierbij om dat je dat wat je tegenkomt omarmt, zodat je dieper in jezelf doordringt.

Zelfonderzoek

Bij zelfonderzoek ga je zitten in een ruimte waar je niet gestoord kunt worden. Je zorgt ervoor dat je rug recht is en je voeten de grond raken. Sluit je ogen. Adem een aantal keer diep in en uit en probeer naar je buik te ademen. Als je je wat rustig voelt, kun je langzaam op onderzoek uit in je lichaam. Je kunt gewoon gaan kijken wat zich aandient (open zelfonderzoek), of werken met een thema of onderzoeksvraag.

Je maakt jezelf volledig ontvankelijk en richt je aandacht naar binnen. Welk deel in je lijf vraagt aandacht en wat ervaar je daar precies?. Wat wordt je je fysiek gewaar? Wat zijn de gevoelens en gedachten die opkomen? De ontdekkingen die je doet, de gevoelens, gedachten, gewaarwordingen beïnvloed je niet, je probeert ze niet weg te ademen of op andere wijze te onderdrukken. Je laat ze er helemaal zijn in jezelf en kijkt er met nieuwsgierigheid naar.
Mogelijk leidt je hoofd je telkens af met allerlei gedachten. Wees mild voor je hoofd. Zeg dat je hem / haar straks weer aandacht geeft en richt je focus weer op je lichaam. Wanneer je hardop beschrijft wat er gebeurt, helpt je dat om je aandacht erbij te houden.

Erkenning van wat is

Wees bereid om een bepaalde verdieping aan te gaan in jezelf waar je normaal gesproken niet zo snel of helemaal niet komt. Beschouw wat je aan het doen bent als een mysterieuze ontdekkingsreis, de grondhouding daarbij is telkens opnieuw: open zijn, nieuwsgierig zijn en acceptatie voor wat zich aandient. Denk niet bij datgene wat je voelt “Oh, dat ken ik van mezelf,” maar probeer er met een open blik naar te kijken, bereid om iets nieuws over jezelf te ontdekken.

Terwijl je hardop praat, blijf je opmerkzaam voor wat er in je lichaam gebeurt. Waar opent of sluit zich iets? Waar stroomt de energie of waar blokkeert deze? Voel je ergens verdriet of juist blijdschap. Wat het ook is, blijf bij die waarneming zonder oordeel erover te hebben. Door te blijven beschrijven, kom je in het nu terecht. Jouw eigen beschrijving is tevens de erkenning van alles wat nu is.

De erkenning van alles wat nu is, is de aanvaarding. De aanvaarding maakt dat je niet meer hoeft te vluchten, te strijden of weerstand te bieden. Je zegt welkom tegen alles wat er is in jou en dat geeft een enorme bevrijding.

In het begin is het doen van zelfonderzoek erg lastig, maar het zal steeds beter gaan. De kunst is om er een gewoonte van te maken om ‘in je lichaam’ te zijn. De gevoelens die er zijn te verwelkomen, te huilen als je moet huilen, boos te zijn als je boos bent. Het helpt je niet alleen om te ontspannen en stappen te zetten in het aanvaarden van wat onaanvaardbaar lijkt, maar ook zal je merken dat er vanzelf ook meer ruimte komt voor fijne gevoelens, gevoelens die er ook kunnen zijn, zoals die van dankbaarheid of liefde.

Wees ontvankelijk en voel je vrij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in