In het tropisch regenwoud leefde een jonge kolibrie . Hij was anders dan zijn soortgenootjes. De andere kolibries deden braaf wat een kolibrie nu eenmaal doet. En dat is de hele dag door nectar verzamelen. Heel diep in de bloem was de lekkerste zoetigheid te vinden. Zijn soortgenootjes hadden een sterke voorkeur voor oranje en rode bloemen. Het was een heel gedoe om in de lucht te blijven hangen terwijl je met je lange snavel diep in de bloem naar nectar zocht. De kleine kolibrie zag het allemaal aan en dacht dat er een eenvoudigere oplossing voor het voedselprobleem moest zijn. Dat wilde hij gaan ontdekken.

De kleine kolibrie wilde iets ontdekken dat zoeter was dan zoet en voedzamer dan voedzaam. Diep van binnen wist hij dat zoiets al lang bestond. Misschien was het wel iets dat HEM zou vinden. Hij ging vol vertrouwen op weg.

Hij vloog door het regenwoud van boom naar boom. Hij meed de oranje en rode bloemen. kolibrie - aquarel Monique van den BoogaardVan al het gevlieg had de kleine kolibrie enorme trek gekregen. Uitgeput streek hij neer op een tak van een grote boom zonder bloemen. Van boven druppelde iets op zijn kop. Hij keek omhoog. Een druppel kwam op zijn snavel terecht. Met zijn tong proefde hij dat het zoet was. Zoeter dan zoet. Druppel na druppel nam hij tot zich. Wat was dit voor goedje? Waar kwam het vandaan? Hij vloog naar boven om te kijken waar het zoete spul vandaan kwam. Het leken wel tranen. Zoete tranen.

“Dag boom”, zei de kleine kolibrie. “Waarom ben jij zo verdrietig?”. “Dag kleine kolibrie”, zei de boom. “Ik heb het gewoon erg warm.“ De kleine kolibrie zag dat het een heel bijzondere boom was. Deze boom had geen bladeren, maar naalden. Deze boom had geen bloemen, maar kegels. Het zoete spul hoefde je niet te halen, maar werd je op een presenteerblaadje aangeboden. Voor de kleine kolibrie was dit zijn gedroomde wonderboom.

Het regenseizoen was aangebroken. Het regende aan een stuk door. De meeste bloemen hadden zich gesloten. De kolibriekolonie was in paniek. Hoe konden ze nu nog aan zoetigheid komen? De kleine kolibrie met zijn nekzakje vol zoetigheid vloog terug naar zijn hongerige soortgenootjes. De kleine kolibrie vertelde over de wonderboom. Hij vertelde over de plakkerige zoete druppeltjes. Uit zijn nekzakje toverde hij wat van het zoete goedje en deelde uit. “Dit spul komt gewoon naar je toe”, vertelde de kleine kolibrie. De andere kolibries waren onder de indruk. Dit goedje smaakte zoeter dan zoet en was voedzamer dan voedzaam. Je had maar een paar druppels nodig om de ergste honger te stillen. HET WAS EEN WONDER.

“Kom”, zei de kleine kolibrie. “Ik zal jullie voorgaan.”

Monique van den Boogaard
24 juli 2014

Monique van den Boogaard is geboren in 1960 en woont in Bentveld.

Na 26 jaar te hebben gewerkt als advocaat en als rechter in Alkmaar en Haarlem is Monique op haar  50e gestopt om voor haar zelf te beginnen met “Het Veerhuis”, een praktijk voor LevensZin.

Daarnaast begeleidt Monique een Geheugenkoor in een verzorgingshuis. Ze zingen dan liedjes van vroeger en Monique speelt daarbij gitaar.

Monique schrijft en schildert sprookjes voor volwassenen. Twee van haar sprookjesboeken met aquarellen  “Een dag uit het leven van een eendagsvlinder” en “De schatkist van mijn leven” zijn te bestellen bij Bol.com

3 REACTIES

  1. Leuk verhaal, maar het is een kopie van het boekje:
    Jonathan Livingstone Zeemeeuw,geschreven door Leeuwenhart. Alleen nu met een kolibrie in de hoofdrol.
    Groetjes M.

    • Dag T. en M.

      Wat een fantastische “leestip”, M. . Het boek kende ik nog niet. Wat een overeenkomsten, maar toch ook iets nieuws.

      Ik denk dat mijn sprookjes steeds ook een beetje over mij gaan, iemand die de groep verlaat (of verlaten wordt door de groep) op zoek naar iets anders. Op zoek naar iets waarvan ik voorvoel dat het bestaat. Iets dat gevonden moet worden door mij, iets aan mij om vervolgens door te geven.

      Zoals TigerAn het zegt (wat ik nog niet gelegd en begrepen had in mijn sprookje): “iets dat er altijd was maar waar we niet klaar voor waren.”

      In jouw boek gaat het wellicht nog meer over vrijheid.

      Een prachtig citaat uit het boek.

      “Is there no such place as heaven? No, Jonathan, there is no such place. Heaven is not a place, and it is not a time. Heaven is being perfect”.

      Nogmaals dank voor jullie feedback.

      Warme groet,

      Monique

  2. Wat een mooi verhaal, Monique! En een prachtig aquarelletje er bovenop!
    De kolibri is bij uitstek een ‘adaptieve vogel’. En ook hier toon hij ons weer dat, ook wanneer het regent (in onze levens), dat er iets goeds naar ons toekomt, iets wat we nog niet kenden (iets dat er altijd was maar waar we niet klaar voor waren).
    Van harte dank! Geïnspireerde, zoete groeten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in