In een grote vlindertuin vloog een vlindertje van bloem naar bloem. Voor een vlindertje had ze kleine vleugeltjes. Voor een vlindertje had ze een groot lijfje. Voor een vlindertje had ze een aparte vliegtechniek. De andere vlinders in de tuin waren het er over eens. Ze was geen vlinder. Maar wat was ze dan wel?

“Een hommel met vleugels!”, riep een vlinder uit. “Ze heeft hetzelfde korte brede lijfje.” Nee, een hommel was ze niet. Net als alle andere vlinders maakte ze geen brommend geluid zoals een hommel.

“Een heel kleine kolibrie!”, riep een andere vlinder. “Ze kan heel goed stil staan in de lucht.” Nee een vogel was ze niet. Net als alle andere vlinders kon ze niet fluiten zoals een vogel.

De andere vlinders konden haar niet plaatsen. Ze was zo anders. Ze was een beetje van alles. En een beestje van alles was uiteindelijk een vlindertje van niets. Als je geen vlinder bent, hoor je niet in de vlindertuin. Daar waren de andere vlinders het over eens. Ze moest de vlindertuin verlaten.

Het vlindertje fladderde heel verdrietig weg uit de vlindertuin. Het vlindertje was wel degelijk een vlinder. Kon zij er wat aan doen dat ze er zo anders uitzag? Kon zij er wat aan doen dat ze zo leek op een kolibrie en zo veel weg had van een hommel? Het vlindertje besloot in de buurt van de vlindertuin te blijven. Ze hoopte dat ze zou worden gemist.

In de vlindertuin waren de vlinders druk bezig met heel andere zaken. Het was de dag van de uitverkiezing van de mooiste vlindertuin van het land. De vlinders fladderden bevallig rond de mooi gesnoeide bomen en struiken. Alles stond prachtig in bloei. De juryleden keken hun ogen uit en maakten aantekeningen in een boekje. Achter elk vlindersoort zette ze een krabbeltje als ze het soort in het vizier hadden. De mooiste vlindertuin had niet alleen de mooiste struiken en bomen. De winnaar had ook alle soorten in huis. De juryleden waren uren bezig met kijken en tellen. Toen ze uiteindelijk uitgeteld waren, bleken ze een soort te missen. DE KOLIBRIEVLINDER!!!

Het feest ging niet door voor de vlindertuin. Zonder een kolibrievlinder was deze tuin niet de mooiste van het land. De kolibrievlinder zag de juryleden vertrekken. De karavaan ging uitgerekend langs de vlinderboom waarin zij hoopvol zat te wachten op de uitnodiging om terug te mogen keren. Een van de juryleden keek bewonderend naar de prachtige vlinderboom. Tot zijn verbazing zag hij daar een kolibrievlinder fladderen. Die vlinder hoorde vast in de vlindertuin. De jury reed terug met de kolibrievlinder in de kampioensbeker.

In de vlindertuin vormden de andere vlinders een erehaag voor de kolibrievlinder. Wat waren ze blij met de terugkeer van hun hommeltje met die kleine snelle vleugeltjes. De andere vlinders zagen nu wel in dat de mooiste vlindertuin alleen maar de mooiste kon zijn als ze compleet waren.

Monique van den Boogaard, 7 oktober 2014

Het Veerhuis

Monique schrijft en schildert sprookjes voor volwassenen. Twee van haar sprookjesboeken met aquarellen  “Een dag uit het leven van een eendagsvlinder” en “De schatkist van mijn leven” zijn te bestellen bij bol.com

6 REACTIES

  1. Ik hou heel veel van verhalen, zeker als ze zo’n bron van aanvaarden bezitten.
    Vele mensen zijn zo’n speciaal vlindertje die soms helemaal niet gezien wordt. De vlinder had hoop te mogen terug keren, het waren de juryleden die haar opmerkten en stijlvol terug brachten. Dat is een mooi afsluiten van het verhaal maar bij ons mensen ligt het niet voor de hand dat anderen je gaan zien om je speciale gaven en trekjes.
    Ik ken heel vel speciale mensen die niet gezien worden en in vakjes geduwd of in speciale instellingen. Dat maakt dat ze al een stuk minder in zichzelf vertrouwen en een lange tijd niet echt alle mogelijkheden krijgen die ze wel zouden kunnen gebruiken om hun echtheid naar buiten te laten komen.
    Wij leven nu eenmaal in een beklemmende maatschappij met normen, regels en mensen die zeggen hoe je best kan leven, werken, zijn.
    Ik denk dat als je echt wil tonen wat je in je marge hebt je zeer sterk op je benen moet kunnen staan en veelal je laars lappen aan wat anderen van je denken.
    Absoluut geen gemakkelijke taak, jezelf leren zien hoe goed je bent zonder narcistisch te worden of enkel naar jezef te kijken.
    Vele kunstenaars werden ook pas na hun door verschrikkelijk beroemd en dat is altijd spijtig.
    Ik denk dat er veel mensen stilletjes in een hoekje hun ding proberen te doen en even opgaan in zichzelf, gelukkig maar.
    Gezien worden door anderen is een serieus ander paar mouwen.
    Ik weet soms ook geen weg met wqt ik kan, hoe breng ik het naar buiten, zijn de mensen rondom mijn er iets mee, kan ik iets bijdragen aan de schoonheid van de wereld, waarom vinden sommige mensen dat mijn werk maar zo en zo is?
    Voor mij zeker niet eenvoudig soms en toch weet ik dat er een bepaald gevoelswaarde aan mijn werken zit waar mensen wel zouden kunnen van genieten.
    Ik maak kunstige werken met natuurmaterialen, bonsailandschappen, mooie wereldjes voor mezelf….
    Dit breng ik soms naar buiten in de vorm van een tentoonstelling, meestal krijg ik goede reacties, de rest zwijgt liever omdat ze er weinig in zien denk ik. Ik wil niet echt verkopen omdat ik vind dat het deeltjes van mezelf geworden zij, al kan ik gemakkelijk een werkje weggeven aan mensen die me dierbaar zijn en waarvan ik weet dat ze er zeer tevreden mee zijn. Er blijft zo altijd een link tussen deze vrienden en mezelf.
    Toch is er nog iets tekort om me echt gelukkig te maken over zo’n naar buiten komen, alleen weet ik niet wat?
    Misschien kunnen jullie mijn woorden begrijpen en voelen jullie iets aan?
    Dank jullie alvast ik kijk echt uit naar jullie reacties.
    Vriendelijke groeten
    Marinka, Brugge, België

    • Dag Marinka,

      Veel van wat je schrijft herken ik.
      Soms helpt het te denken in ‘kleine getallen’. Eén ‘bewonderaar’ van een werk van je hand kan genoeg zijn, alsof het gemaakt zou kunnen zijn voor die ander.
      Als het maken jou zelf gelukkig maakt, heeft het ook een functie. Alsof je zo je binnenkant naar buiten brengt en voor je zelf iets zichtbaar maakt.
      Het geluk zit zo in het kleine.
      Het kolibrievlindertje deed niet veel bijzonders om gezien te worden. Ze bleef in de buurt fladderen.
      Iemand die kijkt met ‘het oog van de ziel’ zal zien wat het kolibrievlindertje (in ons) bijzonder maakt.
      De schilder, zanger, muzikant, dichter, danser of schrijver in ons kan niet meer doen dan scheppen en delen.
      Ons bijzonder zijn hangt niet af van ‘beroemd worden’ of ‘veel geld verdienen’. We zijn het gewoon. Waar we ook wonen.
      Laten wij proberen naar anderen te kijken met ‘het oog van de ziel’ zoals de juryleden.
      Dank je wel voor je reactie!
      Warme groet,
      Monique

    • Als je je zo voelt als deze vlinder komt het ook met jou helemaal goed. We kunnen op de wereld niet zonder jou. Een klein stemmetje zei het vlindertje dat het goed zou komen. Luister maar goed.
      Het gevoel herken ik goed. Het stemmetje hoor ik gelukkig ook.
      Warme groet,
      Monique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in