DELEN
retour-a-la-source

retour-a-la-source

Waar te beginnen?

 

Het is voor mij NU pas de tijd om in dit blogstuk voluit te kunnen én durven schrijven over mijn levensverloop als een gereïncarneerde, oude ziel in een menselijk lichaam om daarmee het pad naar Retour à la Source te verlichten. Mijn gevoel zegt dat ik mijzelf eindelijk niet langer meer onder een grote steen hoef te verbergen.Een kind dat niet graag geboren wilde worden en tijdens de geboorte bijna door verstikking dood ging, als peuter druk en beweeglijk. Een kind dat veel aandacht opeiste en met iedereen en alles contact zocht. De woorden van mijn ouders over mijn vroegste jeugd.

Spontaan, het hart op de tong, extravert, tikkeltje naïef, confronterend, beetje gek, eigenzinnig, zichtbaar aanwezig, tegendraads, kritisch, té snel willen gaan, waren een aantal benamingen waarmee men mij categoriseerde vanaf mijn puberteit tot ongeveer een jaar geleden.Rond mijn dertigste, na ettelijke therapeuten en psychiaters bezocht te hebben, waarna een volledig medisch onderzoek volgde waarbij ik van binnen naar buiten gekeerd ben en mijn “klachten” desondanks niet ophielden, ben ik, op advies van een lifecoach, feitelijk ten einde raad, hulp gaan zoeken bij het Parapsychologisch Instituut in Utrecht. Ik  hoorde daar voor de eerste keer over termen als: paranormaal, helderziend, heldervoelend, helderwetend en wist intuïtief dat ik op het juiste pad was gekomen.

Een hele weg volgde: lezen, lezen, lezen en de ene cursus na de andere. Eind jaren negentig kwam ik in contact met de Dalai Lama en sloot ik mij 2 jaar aan bij een Dharma studie-en meditatiegroep. Als ik op deze levensfase terug kijk, verliep eigenlijk alles tussen mijn dertigste en veertigste levensjaar parallel én in een sneltreinvaart. Naast mijn baan als docent Frans en beleidsmedewerker onderwijs, volgde ik een studie tot paranormaal therapeut én studeerde ik af voor mijn eerstegraads studie Master in Educational Management. Multi-tasking, zeggen ze dan…..

Achteraf gezien snap ik goed dat de weg om zelf geen kinderen te krijgen, op de een of andere manier, kosmisch al was voorbestemd. En maar goed ook, want na een relatie van 27 jaar verbroken te hebben, kwam ik John op mijn levenspad tegen. De koers die we samen gaan varen is op een zachtst gezegd bijzonder te noemen.

Ik werd mijn hele leven al omringd door talloze gidsen die zich in de diverse periodes van mijn leven afwisselden. Mijn oma heeft mij 15 jaar lang na haar dood beschermd en raad gegeven bij de soms, immens moeilijke keuzes die ik moest maken of op diep vertwijfelde momenten. Mijn gidsen omringden mij met alle zorg én zorgden er denk ik ook voor dat ik op mijn 47-ste John ontmoette.

Ik had mijn soulmate ontmoet. Het werd voor ons alle twee al snel duidelijk dat we een grote droom hadden en dat is wat we nu doen maar……die moest op dát moment in ons leven nog geparkeerd worden. Eerst was het de bedoeling dat we beiden onze baan opzegden en twee jaar lang van ons spaargeld moesten leven om een rijksbekostigde onderwijsinstelling voor havo-vwo in het zuiden van het land op te richten. Een school die spiritualiteit in de missie en visie van de school had opgenomen. Een school die uitging van de passie en interesse van het kind. Een school met en voor kinderen bij wie we al die labels en nog veel meer herkende. En die kwam er. Gestart met 7 leerlingen in 2006 (we hebben het afgelopen jaar 7 gasten gehad…. Toeval bestaat niet) en 74 leerlingen toen we vorig jaar weg gingen. De eerste lichting Havisten is afgelopen juni geslaagd, zonder herexamens!

Gek hoe dingen kunnen lopen want ongeveer anderhalf jaar voordat we ons ontslag namen, kregen we signalen door dat het weer tijd was om op te stappen. Aanvankelijk negeerden we deze signalen. Kon niet, de eerste lichting leerlingen was nog niet geslaagd. Je stapt niet na 4 jaar al op in een florerende, startende school waar je je dag en nacht, weekend na weekend met passie voor inzette. En toch werd de “call” steeds duidelijker, het werk steeds vermoeiender en de omgang met de volwassen steeds lastiger. Niet met de kinderen. Zij hebben uiteindelijk ook het beste begrepen waarom we het besluit namen om naar Frankrijk te gaan.

Samen met John ben ik in die periode toen ook een soort queeste aangegaan. Op de eerste plaats betekende het een herijking van onze eigen diepste wensen en ver weg gestopte verlangens die ons langs lange en verschillende wegen voerden. Zowel in persoonlijke zin als letterlijk naar andere omgevingen. Nederland, Spanje, Bonaire, de andere kant van Zuid-Frankrijk en Engeland werden door ons in de schoolvakanties ondermeer doorkruist, op zoek naar de juiste locatie, een nieuw leven in een ander leefklimaat.

Voordat we naar Frankrijk emigreerden, volgden we al een aantal jaren de berichtgeving over de op hand zijnde disclosure in binnen-en buitenland. We hebben ontelbare boeken gelezen en lezingen gevolgd over een ander ontstaansverhaal van de aarde. De wereld van de graancirkels kruiste ons pad, we maakten kennis met Janosh, en  lazen Frontier Magazine.Er bereikten ons in diezelfde periode, zowel op persoonlijk vlak als binnen ons werkterrein,  zoveel signalen dat we het volgen van onze  intuïtie en het gevoel voorrang gaven boven het verstand. Voor ons persoonlijk welzijn en welbevinden was het tijd om het roer volledig om te gooien.

Bewustwording

 

Lange tijd hebben we gedacht dat we alleen stonden in het anders aanschouwen van de wereld waarin we leefden. Ik begreep tot voor kort helemaal niets van de wereld waarin we moesten leven en de reacties en acties van mensen om mij heen. Ik voelde mij op sommige momenten hopeloos eenzaam maar vertrouwde erop dat mensen eigenlijk toch ook zo in elkaar zaten maar het (nog) niet durfden te erkennen. Het heeft lang geduurd voordat ik besefte dat mijn wereld toch niet helemaal correspondeerde met de werkelijkheid.We merken met name sinds we hier wonen gelukkig dat veel meer mensen wakker geschud worden. Die bewustwording heeft zich bij ons destijds op verschillende manieren geopenbaard.

Bewustwording van de potentie die bij een samenbundeling van positieve energieën een wereld kunnen scheppen die vroeger alleen in dromen bestond.

De persoonlijke veranderingen

 

Als wij in vogelvlucht terug kijken op de afgelopen 54 jaar, werden wij aanvankelijk geleid en verleid door het ego, emoties, omgevingsfactoren, professionele carrière, persoonsgebonden situaties, de maatschappij, de wereld en niet op  de laatste plaats door de media.

We werden tegelijkertijd  gedwongen om anders naar onszelf en de ons omringende wereld te gaan kijken. Een grote innerlijke zoektocht te ondernemen om tot de kern te komen van wie wij zijn. Wat maakt dat ons hart gaat zingen, wat je zorgt ervoor dat we elke ochtend opstaan met een blij gevoel?

Er hebben zich de afgelopen jaren menig inter-persoonlijke en professionele uitdagingen aan onze voeten gelegen en we hebben de proeve van bekwaamheid doorstaan!

Retour à la Source

Het heeft enorm veel kracht en inspanningen gekost, zowel fysiek als emotioneel om de “overgang” te maken. Dan heb ik het hier niet alleen over de effecten van de bekende ascentieverschijnselen die zich tegelijkertijd in ons lijf en hoofd afspeelden, het zoeken naar de juiste plek, de verhuizing maar zeker ook het loslaten van een goedbetaalde, verantwoordelijke banen, de kinderen van John, familie en vrienden, het opbouwen van Retour à la Source, het verbouwen van Retour à la Source, de creatie van een moestuin, het opnieuw opbouwen van relaties en een nieuw werkleven. We zijn er nog lang niet mee klaar maar vorm, inhoud, elke dag genieten van de keuzes die we hebben gemaakt én gasten heeft het in een half jaar al opgeleverd!

Retour à la Source is eigenlijk een eerste “droom” die we aan het leven zijn. In feite is ‘droom’ al geen juiste benaming meer. Het is de creatie van een wereld zoals wij deze graag zien en ervaren.

In de naam van Retour à la Source, onze thuisbasis die niet alleen aan ons de komende jaren de ruimte en rust biedt waar we lang in ons hart naar verlangden, zit een symboliek verborgen die voor steeds meer mensen op dit moment een geldende norm aan het worden is. Terug naar de bron, terug naar jezelf, terug naar je ware identiteit, terug naar een authentieke jij, terug naar je passie, terug naar je eigen creatiekracht.

Wij zijn hier als het ware naar toe “gedreven”. En niet voor niets. Alle veranderingen, de voor mij belangrijke ervaringen, ontdekkingen en gevoelens heb ik in talloze teksten verwoord op ons blog.

We herkennen onszelf sterk in mensen die een brugfunctie hebben tussen hemel en aarde, respect hebben voor ieder mens, voor alle levende wezens. Voortdurend strevend naar een duurzame, eerlijke, open, harmonieuze wereld waarin begrippen zoals;

eenheid, gelijkheid, respect, harmonie, balans, mededogen, gezondheid, vitaliteit, authenticiteit en saamhorigheid vanzelfsprekend zijn.

De veranderingen worden zichtbaar en voelbaar

Waar we nu wonen ontstaan er op dit moment spontane gesprekken in supermarkten en op straat over het belang van en de manier waarop hier “terug” gegaan kan worden naar een leven dat één is met de aarde.

Er zijn, om slechts een voorbeeld te noemen, hier in de buurt diverse dorpjes (www.lecercledegindou.com) waar bijeenkomsten worden georganiseerd waarbij mensen met elkaar naar concrete oplossingen zoeken voor o.a. het watertekort  in de streek, het duurzaam leven, ruilhandel enz. We horen en zien met eigen ogen dat mensen die voorheen nog een gazon hadden deze voor een moestuin aan het verruilen zijn.

Ik besef het goed. Dit verhaal klinkt als een lucide droom. En toch is het de realiteit waarin wij hier dagelijks leven.

We nodigen alle lezers van dit artikel van harte uit met ons mee te dromen!

Hartegroet,

Kitty

website : http://www.retouralasource.org/

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in