DELEN
Vrouw in maan

Het verschil tussen nieuwetijdskinderen en niet-nieuwetijdskinderen is de mate van ontwaking. Iedereen die vandaag de dag leeft is in principe een nieuwetijdskind: we zijn hier immers allemaal om de volgende sprong in het evolutionaire diepe te maken.

Vrouw in maan

Ook degenen die proberen dit tegen te gaan en zich voeden met zware (negatieve) energie: van wie moeten we anders leren hoe we het níet willen?! Als niemand deze evolutie tegen ging, zouden wij dan gedreven zijn om de deur uit te gaan en te connecten? Als er geen kindermishandeling zou zijn, zou ons hart dan net zo hard slaan om de aarde een veilig thuis te maken?

Het verschil tussen de generaties voor mij, en degene waaruit ik geboren ben, en de genenen na mij, zit hem daarin dat de oudere generaties voor richting, voor leiding in hun leven zoeken bij hun ouders, hun familie, de sociale omgeving (o.a. werkplek, kerk, etc..) en de politiek. Hoe het altijd is gegaan, en daarin hun weg zoeken en zich eraan aanpassen.

De nieuwere generaties zoeken net zo hard voor richting en voor leiding: maar zij vinden het in de geschiedenis van de hele wereld, in de stemmen van de Oudsten, en in hun verbinding met de kosmos en vooral in hun eigen hart, waarin de Waarheid leeft en alles dat daarmee niet resoneert, niet erkent. En als het niet erkent wordt, wordt er zeker niet aan aangepast!

Liever de gigantische taak op ons nemen om de wereld te veranderen, dan onszelf aan te passen!

Dat zet toch wel een ander licht op dit ‘fenomeen’. Willen we echt nog een paar jaar discussiëren over wat wel en wat niet een sterrenkind is? Wie zichzelf een indigo mag noemen, en wie zich een kristalkind mag noemen? Hebben we niet geleerd van onze geschiedenis dat hokjes en beperking zorgt voor tweedracht? Laten we allemaal eens in ons hart zien en erkennen dat een glimlach van een ander mens ons even goed doet: of het die van een oudere is of van een baby’tje. Een glimlach is een glimlach! En ook al kan ik jouw glimlach nu niet zien, hij wordt gevoeld 🙂

Deze padvinders van de kosmos hebben zeker een voorsprong: maar als jij, als westerse mens, de jungle ingaat en bij een indianenstam terechtkomt die nog nooit van een andere beschaving heeft gehoord: waar blijf jij dan met je voorsprong? Dan heb je al je geduld nodig om eerst de beperkende regels te leren, te respecteren, voordat je ze op een waardige manier kan breken en een liefdevol alternatief kan bieden. En dat is precies waar vele kinderen vandaag mee bezig zijn, en ze zijn heel geduldig geweest, levend op de hoop die in hun harten fluistert: een dezer dagen, lieve kinderen, een dezer dagen…

Ik wens je het beste voor dit nieuwe jaar 2011!

Liefs,

Niekie (25jr)

2 REACTIES

  1. Haha.. hoe wist jij dat ik ging glimlachen??

    Nee, serieus.. Mooi artikel!!
    Ik vind alleen dat je geen hokjes ofzo gebruikt als je de een een kristal- of een indigo- of een sterrenkind noemt.
    We zijn opzich allemaal hetzelfde, alleen zijn onze karakters verschillend, maar uiteindelijk hebben we dezelfde doel.
    Tenminste.. dit is hoe ik ernaar kijk.

    liefs,
    L.A.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in