DELEN

We kennen het allemaal het gevoel van verlies. De angst om kwijt te raken en je verlaten voelen. Zuiver geestelijk gezien is er geen verlies. In essentie ben je al compleet en is er niets wat dat kan veranderen. Je kunt niks kwijtraken en toch voelt het vaak niet zo.
Je wordt ouder en je bent bang je jeugdigheid te verliezen. Je hebt een baan en er staan ontslagen te wachten en je voelt de angst je baan te verliezen. Je bent bang je zekerheid en het vertrouwde kwijt te raken.

door Rene Henken – www.renehenken.info

Er kan angst zijn om je partner, je ouders of andere dierbaren te verliezen. De ultieme angst is je angst dood te gaan. Dat je er niet meer bent. Dat je afscheid moet nemen van de mensen van wie je houd, je lichaam en je hier zijn op aarde.

Verlies kan zich in alle vormen aandienen. Je verliest je partner door ziekte, scheiding of een ongeval. Je verliest je vader, moeder op jonge leeftijd en blijft als wees achter. Je verliest je gezondheid doordat je ziek wordt. Ook als je “alles” hebt kan je nog steeds de angst voelen om datgene wat je hebt kwijt te raken.

Waarom zijn we zo bang te verliezen?

Waarom reageren we zo sterk als onze partner met wie we een relatie hebben met een ander naar bed gaat? Waarom ben je van streek als je fiets gestolen word? Je gaat er van uit dat die ander of datgene wat je hebt van jou is. Je denkt dat het jouw bezit is. Het is mijn man, vrouw of mijn fiets. Omdat we het contact met ons ware zelf zijn kwijtgeraakt is de hechting aan de ander of iets anders zo sterk. De dreiging dat kwijt te raken kan intense gevoelens oproepen.

Natuurlijk met je hoofd en spiritueel weet je wel dat de fiets ( geestelijk gezien) niet van jou is en dat je de ander niet kunt bezitten. En toch die gevoelens zijn er. Hoe kan dat en hoe ga je ermee om?

Je angst om kwijt te raken is in de kern het gemis en losgekoppeld zijn van je geestelijke kern. Dat kan zich uiten in een diep verlangen hier niet te willen zijn en terug te keren naar huis ( de geestelijke wereld). Het kan zich ook uiten in een diep verdriet en zielenpijn om het verlies van je ware zelf. Degene die je ten diepste bent.

Wat is er gebeurd?

Als jong baby’tje ben je afhankelijk van je omgeving. Je bent nog verbonden met die ijle geestelijke sfeer waar je vandaan komt. Doordat je omgeving grover afgestemd is lukt het je niet om die verbinding vast te houden met je kern en de bron waar je uit voortgekomen bent. Beetje bij beetje verschuift het contact meer en meer naar je omgeving. Je verliest het contact met jezelf.

In deze periode geeft je moeder aandacht, warmte, liefde en zij zorgt voor de juiste omstandigheden zodat jij je geborgen en veilig kunt voelen om je te ontwikkelen. In deze fase ben je afhankelijk van wat zij je geeft.

De verbinding tussen moeder en kind kan op allerlei manieren verstoord raken waardoor je het gevoel kunt krijgen alleen te zijn en je verlaten te voelen. Als er in de basis een goede hechting is tussen moeder en kind is en je als baby de kans krijgt om eventuele pijn te mogen voelen, wordt de hechting minder sterk verstoord. (Jean liedloff, op zoek naar het verloren geluk en Aletha Solter, baby’s weten wat ze willen).

Velen van ons hebben echter te maken gehad met een verstoorde hechting. Je werd als baby bij de moeder weggehaald en in een ander kamertje gelegd. Moeder was depressief of te belast met haar eigen zorgen of miste de steun van haar partner. Of je hebt al heel jong te maken gehad met een ziekenhuisopname en werd gescheiden van je moeder. Tegenwoordig zie je dat moeders al weer snel aan het werk moeten of willen vanwege financiële of persoonlijke redenen en kinderen al op jonge leeftijd naar de kinderopvang gaan.

Het verlaten kind

We hebben allemaal te maken gehad met ervaringen waarin we ons alleen of in de steek gelaten voelde. Verlatingsangst is een angst die heel sterk kan zijn. Paniek omdat een ander weggaat of bang om de ander te verliezen. Ondraaglijk en gekmakend. Het kan zich ook vertalen in woede, onmacht en wraak omdat die pijn als te groot voelt.

Hoe weet je of je te maken hebt met verlatingsangst?

• Je kunt moeilijk alleen zijn met jezelf. Je zoekt steeds afleiding om maar niet te hoeven voelen. Je voelt onrust en blijft buiten jezelf zoeken.
• Je wilt de ander steeds controleren, cijfert jezelf weg door je af te stemmen op de ander en je vergeet jezelf.
• Je raakt in paniek als de ander dreigt weg te gaan.
• Je wordt snel boos en hebt regelmatig conflicten waarbij je de ander verwijt niet genoeg aandacht voor je te hebben.
• Je ontkent het omdat je vind dat je zelfstandig en sterk bent en niemand nodig hebt.
• Je blijft aan de ander trekken en wil dat hij of zij zich opent.
• Je verdooft jezelf door middel van verslavingen of verslavend gedrag.

Hoe ga je ermee om?

Ga met je aandacht naar binnen en merk op of je die angst kunt voelen. Ga er zachtjes naar toe. Ook al voelt het ongemakkelijk. Vanuit je bewustzijn en de volwassene nu kun je bij dat heel jonge kindje en baby’tje zijn die zo angstig is verlaten te worden en alleen te zijn. Heb begrip voor de angst en stel je voor dat het kindje en baby’tje van toen nog in jou leeft.

In plaats van loskoppelen ( dissociëren)ga je nu verbinden. Die verbinding en liefdevolle aandacht zorgt ervoor dat je die angsten bewust mag doorvoelen en dat er een persoonlijke band ontstaat met dat kindje en baby’tje in jou. Gaandeweg komt er ruimte en kom je meer terug in je geestelijke graad. In je hoger bewustzijn. Degene die je ten diepste bent.

Acceptatie, erkenning en verbinding zijn de sleutelwoorden. Onderscheid maken tussen kind en volwassene. Zonder oordeel, met gewaarzijn leren kijken. Kijken en voelen vanuit je hart.

Hooggevoelig

Als je hooggevoelig bent en sneller overprikkeld en belast, dan kan het moeilijker zijn om het contact met jezelf te behouden. De pijn van het verlaten kind kan dan sneller of intenser voelbaar zijn. Zeker als de gebruikelijke manier van overleven niet meer werkt. Dit is een kans om die diepere pijn en angst te voelen en te verwerken zodat je geestelijk kunt ontwikkelen. Als die angst te groot is raad ik je aan hulp te zoeken zodat je op een gezonde manier die angst kunt doorvoelen en niet in de herbeleving blijft steken.

Wees zacht en teder naar jezelf in deze periode van verwerking. Neem genoeg tijd om met jezelf te zijn en vind een balans in het contact met anderen. Keer weer terug naar huis. De angst bewust doorvoelen en het geestelijk inzicht hierbij is de doorgang naar een hoger bewustzijn. Een sleutel tot transformatie

Ik heb me in dit artikel gericht op de relatie tussen kind en moeder zodat er een helder beeld kan ontstaan over de bron en het ontstaan van verlatingsangst. Dit is zowel voor vrouwen en mannen en toekomstige ouders belangrijk zodat je die angst onder ogen kunt zien en verwerken. Een gezonde hechting is de basis voor een gezonde ontwikkeling van het kind.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Hoe gaan jullie om met verlies of de dreiging van verlies?

Liefdevolle groet, Rene.

13 REACTIES

  1. Dag Rene,

    In mijn tienerjaren heb ik mij afgewezen gevoeld. Door de massa omdat ik een brace droeg en later gips om mijn kromme wervelkolom zo recht mogelijk te krijgen. Dat zag er raar uit. Dus bleven de mensen op een afstand. Ze keken naar me of buitenaards was.
    Middenin die periode begon mijn vader tegen mij te schelden en te tieren. Het stramien was, en hij heeft de woorden ook gebruikt, dat ik niks kon, niks was en niks zou worden. Ik zou thuis horen op een sociale werkplaats – inmiddels heeft een IQ aangetoond dat ik HAVO/HBO aan kan.
    Niemand kon of wilde mij beschermen. Mijn moeder kon het niet omdat vader ook tegen haar schold en ze daar net zo onder gebukt ging als ik. Ik voelde mij opnieuw afgewezen. Door beide.
    Zeven jaar geleden overleed mijn zus. Mijn ouders stierven vorig jaar. Bang om te verliezen ben ik niet, want ik heb al verloren. Maar ik voel me wel alleen op een manier die nieuw voor me is, maar ook lijkt op wat ik als tiener heb gevoeld. Ik noem het gevoel; alleen gelaten. Want mijn ouders en mijn zus waren er. Ik kan niet zeggen dat ze er niet waren. Er was geen diepe verbinding, maar ze waren er wel. En het lijkt wel of ik me niet met mensen durf te verbinden, diep verbinden, met een lieve vriendin. Misschien heeft het zware verlies tijd nodig om zachter te worden. Maar ik hoef niet te bangen om verlaten te worden. De angst om verlaten te kunnen worden werd door de dood van mijn zus plots reëel. Tot dan toe was ik er helemaal niet mee bezig. Maar de klap was best hard.
    Tantra helpt me. Hoewel; het helpt bij zelfheling van oude pijnen. Niet of minder voor nieuwe pijnen, want dat is niet waar het bij Tantra om te doen is, en mijn ziel heeft mij daar niet voor uitgekozen.

    Liefdevolle groet,
    Robert

    • Hallo Robert,
      Dank je voor je uitgebreide reactie. Zo te lezen heb je als kind alleen gevoeld en was er geen echte opvang voor jou en wat je meemaakte. Zou het niet zo kunnen zijn dat er een diep gemis is aan echt contact. Snap heel goed dat de dood van je zus diepe impact heeft op je. Al die verlieservaringen hebe inderdaad tijd nodig. Veel zachtheid en begrip voor wat je van binnen doormaakt. Als het kindje in jou niemand heeft en ik bedoel hiermee de verbinding met jou dan voelt het zich nog meer alleen gelaten en herhaalt de situatie van vroeger zich in het hier en nu. Het laatste stukje snap ik niet goed wat je schrijft over ;Tantra helpt me……. uitgekozen. Alle pijn is van het verleden. Soms duurt het een tijdje voordat het in het hier en nu aan de oppervlakte komt. dat is de tijd voor heling. Hoop dat het je goed gaat en dat je die zachtheid in jezelf ervaren mag.
      Liefdevolle groet, Rene

  2. hallo, vandaag had ik een diep verdriet bij het zien van een foto van mijn mams, ik was bij een buur
    liet de foto zien en voelde verdriet tot in de buik , wie weet daar raad mee? het heeft 4 jaar gekost om dat te verwerken

    • Hallo Marie,
      Als je dat verdriet voelt laat het er zijn. Probeer het bewust te voelen. Voel wat je verdriet is. Het kan zijn dat een heel jong kindje of babytje in jou de pijn van het gemis voelt. Vertrouw erop dat je dat gevoel kunt toelaten. Vertrouw op de liefde. Liefs, Rene

  3. Jezus zegt: heb je naaste lief als jezelf. Ik had mijzelf nooit lief omdat ik veel werd afgewezen waarschijnlijk door mijn gedrag als HSP wat anders was dan gemiddeld. Ik wilde gezien worden zoals ik ben, maar kon alleen negatieve aandacht vragen. Ik ken ook verlatingsangst omdat mijn moeder in mijn jeugd diverse zelfmoordpogingen deed. God gaf mij in een lied zijn Vaderhand en nu is Hij als een mantel om mij heengeslagen en ik voel me bij Hem volkomen veilig. Hij is liefde onvoorwaardelijk en sinds ik dat geloof heb ik mijzelf ook veel meer lief. Hij is de altijd aanwezige en de Eeuwige en verlaat ons niet. Soms verlaat ik Hem en dan gaat het niet goed met mij. Ik geef mijn innerlijke kind aan Hem om te genezen. Ik wil dit graag doorgeven.

  4. Ik had een slechte start, lang het aangepaste kind geweest. Vervolgens alles verloren wat ik dacht te hebben. Gezin, gezondheid, baan, en wat al niet meer. Uiteindelijk , dieper kon ik niet zakken, ben ik opgeklommen. Op eigen kracht, en met hulp. De slachtoffer rol voorbij. Uiteindelijk hebben we toch gekozen voor de ontwikkelingen die het leven ons aandraagt. En het is aan mij om er mee te dealen. Blijf ik slachtoffer, of …………… Ik kijk er naar en glimlach…….wat een gedoe, en ik sta op. Wat is dan veel mogelijk. Nu kan ik delen van mijn ervaringen, inzichten. Dat gun ik iedereen. Hoezo slechte start, dat was toen. Een uitdaging voor nu, hoe ga je er mee om.

    • Hallo Nienke,
      Er zijn inderdaad veel soorten hulp. Ga eens na wat voor hulp je precies nodig hebt en bij wat voor persoon voel jij je prettig. Voor mij is het altijd belangrijk geweest dat er een diepgaand begrip en medeleven is voor de heel gevoelige en angstige kindjes in mij. Dat heeft mij geholpen om zelf liefdevol te zijn naar mezelf. Ik noem mijn benadering innerlijk kind therapie . Het is een manier van werken die uitgaat van contact in het hier en nu, dat je mag zijn met wat er is. Het is een energetische en ervaringsgerichte manier van werken waarbij ervaringen uit de kindertijd omhoog komen en verwerkt kunnen worden. Daarnaast plaats ik het in een geestelijk perspectief dwz dat er meer is dan het trauma alleen.
      Kijk eens op mijn website of op websites van andere therapeuten en voel waar je in geraakt wordt. Succes en welkom !

  5. Ik heb een slechte start gehad, en daar nog steeds last van. Ook ben ik hooggevoelij, wat zowel mooi als belastend kan zijn. Vele therapieën en 2 X opname hebben niet dat gedaan wat ik gehoopt had. Weet dat het meeste van mezelf moet komen, maar het het lukt me nauwelijks of niet. Weet vaak niet hoe het verder moet/kan! Momenteel behoorlijk de moed verloren. Ook psychisch belast wat het er ook niet eenvoudiger op maakt. Ondanks de zorg die ik wel heb, dender ik toch steeds weer opnieuw het zwarte gat in. Een gat waarin het niet fijn vertoeven is.

    • Ja is moeilijk als je geen perspectief hebt en steeds weer opnieuw in het zwarte gat valt. Als je het fijn vind om meer te delen mail of bel me. Je vindt de gegevens op mijn website http://www.renehenken.info. Ik ben zelf regelmatig in dat zwarte gat gevallen en heb gaandeweg mijn weg eruit gevonden. Liefs, Rene

    • Ja is moeilijk als je geen perspectief hebt en steeds weer opnieuw in het zwarte gat valt. Als je het fijn vind om meer te delen mail of bel me. Je vindt de gegevens op mijn website. Ik ben zelf regelmatig in dat zwarte gat gevallen en heb gaandeweg mijn weg eruit gevonden. Liefs, Rene

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in