DELEN
Hoe help je je kind zichzelf te worden

Hoe help je je kind zichzelf te worden?

We hebben het allemaal zelf ervaren: je wordt geboren in een gezin met je eigen persoonlijkheid en karakter. Door verschillende omstandigheden ben je beïnvloed door je ouders en je omgeving waardoor je niet volledig jezelf kon blijven. We zijn ons al jong gaan aanpassen, en dus uit onszelf gestapt, aan wat in de momenten in het gezin nodig was.

De ene moest onbewust veel “meedragen” in de problemen die er tussen ouders waren, de ander moest stil zijn omdat er een zieke ouder of kind in huis was. Weer een ander moest net zo worden als het vorige broertje of zusje of je voelde dat er eigenlijk geen plek voor je was. Dit zijn een aantal voorbeelden, maar je kan waarschijnlijk zelf voor je zien of voelen wat er bij jou thuis aan de hand was waardoor je niet volledig jezelf kon blijven.

Ook wij als ouder hebben onze kinderen beïnvloed door allerlei situaties die wij zelf meemaken in ons leven en hoe wij daar mee omgaan. Ook onze kinderen hebben zich aangepast aan wat wij toen en nu nodig hebben. Dit zijn dingen die generatie op generatie worden doorgegeven. Ohhh, dus het is niet erg, want we doen het allemaal? Nou, daar ben ik, Nicoline, het niet helemaal mee eens.

Het 100% voorkomen dat kinderen niet zichzelf kunnen blijven is eigenlijk een onmogelijke taak. We kunnen immers niet van het voorhoofd aflezen wat ons kind nodig heeft. Wel leven we in een tijd waarin ons bewustzijn wakker wordt gemaakt en ons inzicht steeds groter wordt. Hierbij kunnen wij een voorsprong hebben op onze (groot)ouders mits je er voor open staat en nu dus iets anders gaat doen dan zij deden.

Dat vraagt van je dat je voortdurend alert moet zijn op de signalen die je kind naar jou uitzendt. Misschien herinner jij je nog wel dat jij als jong kind je ouders iets probeerde duidelijk te maken maar dat zij jouw signaal niet oppakten en je daardoor jezelf bijvoorbeeld ging overschreeuwen of juist heel stil werd omdat je (onbewust) merkte dat je niet gezien of gehoord werd. Sta daar eens bij stil, want dit doet jouw kind ook bij jou. Is er werkelijk ruimte voor je kind om zichzelf te mogen zijn of moet het mee met jouw stroom omdat jij het anders niet trekt, of dat het niet beheersbaar meer is of dat je kind jou anders overruled en bepaalt hoe de dingen moeten lopen?

Kinderen helpen om dicht bij zichzelf te blijven of daar weer te komen

Let eens op de signalen die je kind je laat zien, het zit in elk soort gedrag. Bedenk je dan: “Wat zou mijn kind nu bedoelen?, wat is zijn/haar behoefte?, wat wil mijn kind mij eigenlijk vertellen?”. Om op deze wijze je kind in de gaten te houden en dus in contact te zijn, is de essentie van het opvoeden en begeleiden. Als we hier geen tijd of oog voor hebben, missen we dus eigenlijk de waarde waar het werkelijk om draait. We zijn dan teveel met onszelf bezig in plaats van te zien wat ons kind werkelijk bedoelt en nodig heeft. Wat wij erin stoppen komt er namelijk ook weer uit en dat kan op een positieve wijze zijn, maar ook negatief. We kunnen dan heel verbaasd reageren hoe het nu mogelijk is dat ons kind zo geworden is, maar we hebben ons kind er, vaak ongemerkt en onbewust, zelf mee gevoed!

Deze zin heb ik eens gelezen en voelt voor mij zo waar:

Hoe minder een kind zichzelf mag zijn, hoe langer de weg als volwassene om terug bij zichzelf te komen…

Misschien herken je jezelf erin toen je zelf nog kind was en hoe jouw leven verder is verlopen. Heb je veel struggles ervaren op je levenspad, heb je veel situaties moeten verwerken uit je verleden, ben je bezig geweest weer je authentieke zelf terug te vinden? Wat dapper dat je dit bent aangegaan, want jij kan het dan anders gaan doen met jouw kinderen. Je hebt immers zelf ervaren welke weg jij hiervoor hebt afgelegd en welke levenslessen hoorden bij alles wat je bent tegengekomen. Deze kracht kun jij doorgeven aan jouw kinderen zodat zij mogelijk nog bewuster hun kinderen gaan opvoeden.

Dus neem eerst je eigen verantwoordelijkheid voordat je je kind veroordeelt of afwijst of onbewust opgezadelt hebt met een probleem dat eigenlijk van jou is. Want hoe kan je kind vrij zijn als we zelf niet vrij zijn? Je kunt je kind zichzelf laten worden door eerst je eigen Zijn te vinden en je eigen problemen op te lossen om vervolgens  vanuit daar te leven. Je bent hiermee ook nog eens een fantastisch voorbeeld voor je kind omdat je dit óók doorgeeft.  Dus neem eerst je eigen leven onder de loep en maak deze op orde, anders moet je kind dat voor jou doen. En wees eens eerlijk: is dat recht doen aan wie je kind werkelijk vanbinnen is?

Nicoline Valkenburgh / gelukkige gezinnen

7 REACTIES

  1. Mooi artikel. We kunnen als ouders niet altijd voorkomen dat kinderen zich in sommige situaties gekwetst voelen, binnen of buiten het gezin. Wij dragen zelf zoveel mee (inderdaad vaak al van generatie op generatie) dat het onvermijdelijk is dat we gevoelens en lasten overdragen op onze kinderen. Een liefdevolle en effectieve manier om kinderen te vrijwaren van deze lasten is systemisch werk. Ik heb zelf heel goede ervaringen met individuele opvoedopstellingen. Ouder vrij, kind vrij. En blij.

  2. Helemaal waar, enkel vind ik het jammer dat generatie op generatie ouders niet bewust zijn (al was het maar een beetje) of opvoeden waardoor helaas een kind groot word, die helaas in zijn/haar leven uit nood innerlijke strijd heeft en in mijn ogen gezien pas weer terug bij zichzelf zijn als er weer twee generaties zijn groot gebracht.. Al zie ik gelukkig groei in veel ouders dankzij de kinderen. Harte groet Rowena

    • Dag Rowena, als we naar het verleden kijken dan ziet het er inderdaad niet zo fijn uit. Ik geloof en hoop dat het bewustzijn toeneemt en dat we daardoor langzaamaan op een andere manier gaan opvoeden. En gezien het grote aantal mensen dat Nieuwetijdskind weet te vinden en waardeert denk ik dat er ook nu al veel mensen zijn die de verandering vorm geven.

  3. Ik vind dit best confronterend, ben zelf heel beschermend opgevoed. op mijn 19de getrouwd de deur uit gegaan…na 18 jaar huwelijk zijn we om wille van de kids (2)gescheiden. Na deze scheiding begrepen mijn ex-man en ik elkaar veel beter…. Het is dat ik na veel zoeken aan mezelf heb gewerkt, maar dit wat hier beschreven wordt overtref alles. Ik ben er toch niet, lijkt wel of ik steeds opnieuw moet beginnen… Mijn zoon is 15 jaar dus veel puberaal gedrag…Mijn dochter heeft haar eigen issues… Graag zou ik een intake gesprek willen. Ik wil nl geholpen worden en mijn kinderen ook helpen.

    Groet,

    Sharda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in