kanker

kankerLieve Jennifer: Onlangs hoorden we dat mijn vader kanker heeft in een gevorderd stadium, en de dokters zeggen dat zijn genezingskansen beperkt zijn als hij niet kiest voor operatie, bestraling en chemo. Ik voel dat hij ook alternatieve behandelingen zou moeten overwegen, zoals dieet en lichaamsoefening. Telkens ik er echter over begin, vertelt iedereen in mijn familie me dat ik ongevoelig ben voor zijn toestand en dat ik de ernst van zijn aandoening niet inzie. Ik geloof niet dat alles eruit snijden het beste is, maar ik krijg daar geen steun voor. Wat kan ik doen om mijn vader te helpen zonder al dat familiedrama?

Jennifer’s antwoord: Het spijt me dat je vader dit moet meemaken, en dat het zoveel drama in de familie creëert. Je weet dat kanker moeilijk is voor de patiënt en zijn familie. Wanneer het gebeurt met iemand van wie we houden of die dicht bij ons staat, komt er veel angst naar boven, en dat is waar jij mee te maken hebt.

Je hebt gelijk dat alternatieve behandelingen zouden kunnen helpen, maar hij moet dan ook bereid zijn het anders te gaan bekijken, en om veranderingen aan te brengen die nodig zijn voor deze behandelingen. Waar jij mee te maken hebt, is niet dat jouw familie je afwijst, maar met hun eigen angst rond deze aandoening en de gevoelens van je vader rond zijn verlies van controle, hulpeloosheid en machteloosheid.

licht-lampHet enige wat jij kan doen is zelf niet in machteloosheid, hulpeloosheid en angst gaan zitten, omdat die gevoelens gaan maken dat je je afgewezen en alleen gaat voelen. Die gevoelens manifesteren zich als een verlangen om te helpen bij en te participeren in zijn genezing, dus de afwijzing die je volgens jou ervaart, is extra pijnlijk. Je kent misschien behandelingen die heel nuttig zouden zijn, maar als de hele familie dat niet ziet zitten, zal hij dat ook niet doen. Nu is iedereen bang, en het enige wat je kan doen is er zijn en wachten tot hij meer ontvankelijk is voor raad.

Twee dingen die voor jezelf belangrijk zijn, zijn ten eerste of deze afwijzing deel uitmaakt van het familiepatroon van waaruit zij jou behandelen, en ten tweede hoe jij omgaat met deze lessen in aanvaarding en onthechting in je leven. Aanvaarding betekent dat je hen toestaat om in hun angst te zijn en in alle andere emoties die ze zelf kiezen, en te wachten tot ze klaar zijn om open te staan voor andere oplossingen.

Jij kan niet altijd een bron van nieuwe informatie voor hen zijn, en soms moet je mensen zich in hun eigen angst (of andere emoties) laten wentelen, tot ze het beu zijn en ze bij jou om hulp komen. Dat is geen makkelijke les, in een moeilijke tijd, en wanneer het gebeurt met iemand van wie je houdt, maar is dit niet iets dat je met hen vroeger al ervaren hebt? Ben je niet altijd aan het proberen hen de weg uit die situatie te tonen, omdat je niet wil dat ze lijden en dat ze jou waarderen en appreciëren, of ben je in staat hen een beetje te laten op zoek gaan in hun ziel, en pas wanneer ze dan al hun bronnen hebben uitgeput, hen toe te staan naar jou te komen?

Het stuk onthechting vereist dat je mededogend bent, maar niet medelijdend, dat je er bent voor hen, maar hen niet op de hielen zit, dat je empatisch bent, maar niet probeert hun eigen emotionele reis van hen af te nemen, dat je healing aanbiedt, maar niet als hun eigen healer. Dit zijn allemaal manieren waarop we in onze kracht kunnen staan naar anderen toe, maar wanneer we dit doen voor onze eigen bevestiging, krijgen we het als een boomerang naar ons toe.

Wees mededogend naar je familie toe, want ze worstelen hiermee, en wanneer je bij hen bent, wees dan sterk en ondersteunend. Laat je niet leiden door jouw gekwetste gevoelens of afwijzing, zij hebben jouw steun nu nodig, en wanneer ze zich bewust worden van het feit dat ze niet in hun kracht staan, dan zullen ze open staan en klaar zijn voor andere wegen.

Jennifer Hoffman
www.enlighteninglife.com

vert. Fran Tielemans

10 REACTIES

  1. Lieve Lia,

    Volgens mij gaat het hier om dat je heel veel van je vader houdt en hem graag nog bij je wilt hebben.
    Mijn advies: wees er voor je vader, sta hem bij en oordeel zo weinig mogelijk over je familie, dit kost veel energie.
    dikke knuffel,
    Linda

    • Lieve Linda,
      Dat begrijp ik heel goed, en daarom spreekt “er zijn voor iemand” mij meer aan dan “helpen”. ’t Is vaak hoe je bepaalde woorden persoonlijk interpreteert, en dan valt “helpen” bij mij niet zo goed.
      Knuffel terug, Lia

  2. “Wees mededogend naar je familie toe, want ze worstelen hiermee, en wanneer je bij hen bent, wees dan sterk en ondersteunend. Laat je niet leiden door jouw gekwetste gevoelens of afwijzing, zij hebben jouw steun nu nodig, en wanneer ze zich bewust worden van het feit dat ze niet in hun kracht staan, dan zullen ze open staan en klaar zijn voor andere wegen.”

    Dat is natuurlijk wel heel mooi en wijs gezegd, ‘picture perfect’, maar eer je die ‘staat’ van zijn of reageren hebt bereikt, pff, haha daar gaat wel even wat werk aan vooraf, zeg maar :). Het vergt wel enorme bewustzijn ook om tot zo’n punt te komen, waarin je je sterker Voelt en je sterker Weet/Gelooft dan de pijn die het je kan doen, of dan de pijn die een ander je zogenaamd aandoet.
    Wanneer je zélf op de één of andere manier, los van familie, of van wie dan ook, boven een ieder ‘uitgroeit’, of hoe je dat ook kan noemen, die jou kwetst met zijn of haar opmerkingen, dan ben je al zo’n end! Dus boven pijn staan. Die van jezelf, die van de ander. Daarvan onthechten.
    Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om die ander. Wanneer wij ons als mensen onthechten, dan is wat die ander doet ook ineen niet meer zo aanwezig, of pijnlijk, of wat dan ook.
    Bewustworden van jouwzelf, en jouw reactie, en jouw oorzaak, en waar jij je dus blijkbaar nog aan gehecht voelt, in dat bewustworden ervan, zal je perceptie en hoe je die ander ervaart veranderen.
    Ik weet niet of je er persé ‘moet’ zijn voor die ander. Er zijn voor jezelf, begin daar mee. Dat is uiteindelijk ook het hele eiereten. Die ander is maar een projectie, een manifestatie van jouw eigen zicht. Een projectie van jouw eigen perceptie. Die ander staat dus ook niet los van jou. Of diegene jouw nu kwetst of niet. Het is ten alle tijden van onszelf. Het maar blijven focussen op die ander is dan ook eigenlijk niet relevant, met wie je dan ook te maken hebt. Het antwoord zit in jezelf. Ook die pijn. Ook die afwijzing.

    Veel liefs, Susanne

    • Ha Susanne,
      Ik wil 2x reageren op wat je schrijft.

      (–Dat is natuurlijk wel heel mooi en wijs gezegd, ‘picture perfect’, maar eer je die ‘staat’ van zijn of reageren hebt bereikt, pff, haha daar gaat wel even wat werk aan vooraf–)

      Volgens mij bereik je al veel en misschien ook niet zo moeilijk door je te realiseren dat mensen vaak niet anders kunnen of niet beter weten. Als je bijv. door een wesp wordt gestoken, vraag je je ook niet af “wat het beest je aandoet”, maar accepteer je het gedrag in zekere zin.

      (–Ik weet niet of je er persé ‘moet’ zijn voor die ander–)

      Van moeten is natuurlijk geen sprake.
      Door eerst zelf te Zijn (en hieraan te werken), ben je er automatisch voor de ander. Zo zie ik het.

      Dag, Lia

      • @Lia,

        Hoi Lia,

        Vind ik opzich een goed voorbeeld, van die wesp, je vraagt je dan inderdaad niet af ‘wat-ie je dan aandoet’. Bij mensen blijken we ons dat dus wel vaak af te vragen :). Je wilt natuurlijk ook niet keer op keer door een wesp gestoken worden, en je wilt natuurlijk ook niet keer op keer gekwetst worden. Alhoewel, als ik steeds wespen op me af zou krijgen, zou ik dus wel op een gegeven moment afvragen; ‘waarom is dit??”, haha :), maar goed dat ben ik dan :). Andermans gedrag accepteren, of incasseren kan je het soms ook noemen, lukt volgens mij alleen heel goed wanneer je ten eerste voldoende eigenwaarde hebt, want als je je sowieso al waardeloos voelt, dan komt de moeilijkheid van een ander sowieso al sneller of harder binnen, en ten tweede is inderdaad je ervan bewust zijn dat die ander ook maar mens is en maar leeft vanuit zijn of haar perceptie inderdaad ook erg handig. Maar ja, dat geeft de ander natuurlijk dan nog geen vrijbriefje om bijvoorbeeld lelijk tegen je te doen. Daarom denk ik ook dat je er goed Bewust van zijn een dikke vette key is, plus voldoende eigenwaarde voelen (sowieso), wow, dat maakt het leven en je relatie met die ander al zoveel makkelijker. Afwijzing is dan ook makkelijker te accepteren. Vind ik zelf dan. Is momenteel een beetje mijn idee. 🙂
        Ja, en precies wat je zegt dat laatste, dat vind ik ook. Ben je lief voor jezelf, dan ben je dat automatisch ook voor een ander. Ben je eerlijk naar jezelf, dan ben je automatisch ook eerlijk naar de ander. Is prettig eigenlijk, vind ik, dat dat zo werkt.

        De titel van dit artikel ‘Hoe kan ik helpen zonder drama?’ vind ik dan ook best wel een ingewikkelde. Wie zegt überhaupt dat die ander geholpen wilt worden? En wat de één onder helpen verstaat, kan de ander weer heel anders interpreteren natuurlijk. En dien je wel te helpen? En wie bepaalt dat dan eigenlijk? En wie z’n agenda dien je dan eigenlijk? Die van degene die je wilt helpen of die van jezelf? En soms help je juist door níet te helpen. Ook weer zoiets. Dus ja, een goeie, maar best moeilijke vraag, vind ik.

        Veel liefs, Susanne

        • Ha Susanne,
          Ik heb weinig of niks met helpen. Tuurlijk als voor mijn neus oud dametje uitglijdt over bananenschil zal ik wel helpen, hoor.
          Ik wil ook wel helpen als iemand erom vraagt. “Wil je helpen, ik ben ziek doe even boodschap voor mij”.
          Voor de rest is mijn ervaring dat mensen het maar beter zelf kunnen uitzoeken. Het leven zelf is de beste leermeester, en ik heb al genoeg aan mijzelf. Wil bij mijzelf blijven. Ik bedoel ermee te zeggen dat ik geen zin heb om de hete kolen voor een ander uit het vuur te halen. Je hebt mensen die stoten 100 x hun hoofd aan dezelfde steen. Wat kan ik dan helpen? Misschien een keer uitleggen wat je er van vindt, vertellen hoe het beter kan, maar dan houdt het toch op. Denk altijd maar je kunt iemand pap voeren, maar je moet wel zelf slikken.

          (–En wat de één onder helpen verstaat, kan de ander weer heel anders interpreteren natuurlijk. En dien je wel te helpen? En wie bepaalt dat dan eigenlijk? En wie z’n agenda dien je dan eigenlijk? Die van degene die je wilt helpen of die van jezelf? En soms help je juist door níet te helpen. Ook weer zoiets. Dus ja, een goeie, maar best moeilijke vraag, vind ik.–)

          Ja, door dit soort vragen raak je toch verstrikt? Be yourself.

          Dag, Lia

          • @Lia,

            Hoi Lia,

            “Denk altijd maar je kunt iemand pap voeren, maar je moet wel zelf slikken.”

            Hahaha, ja, inderdaad :), scherpe opmerking, en klopt als een bus :)!

            Liefs, Susanne

  3. ik ben altijd weer dankbaar dat ik mag bijleren door de teksten die hier geplaatst worden. Dus dank hiervoor!

  4. Het enige wat werkelijk helpt is acceptatie dat de dood nadert.
    Het enige wat werkelijk helpt is bewustwording dat dood niet het einde van leven is.

  5. Niet een inhoudelijke reactie, maar als aanvulling m.b.t. alternatieve geneeswijzen en kanker. Laatst was ik bij een lezing van de homeopathisch arts waarbij ik op het moment onder behandeling ben. Ze vertelde dat er ook homeopathische korrels zijn die werken bij de behandeling van kanker op de reguliere manier. Dit homeopathisch middel is gemaakt van radioactief materiaal en werkt vooral ondersteunend, zodat patiënten minder last hebben van de kuren en de nasleep daarvan! En het mooie van homeopathie: de patiënt hoeft er zelf niet in te geloven en toch kan het zijn werk doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in