hoogbegaafde kinderen

Hoogbegaafde kinderen laten vaak helemaal niet zien op school dat ze een hoge intelligentie hebben. Ze presteren zelfs onder de maat, willen niet werken en vormen zo een lastige groep op school waar juffen en meesters de grip op verliezen. Hoe komt dat?

Valkuilen

Een meisje in groep 3 wil niet werken en geeft thuis aan dat ze weer graag naar groep 2 wil, omdat ze weer alleen wil spelen. Er wordt getwijfeld aan haar intelligentie. Maar één en één is in dit geval geen twee! Kinderen kunnen wel degelijk begaafd of zelfs hoogbegaafd zijn en je ziet het niet aan de resultaten. Je mist dus als leerkracht ergens het signaal.

Herkennen van hoogbegaafde kinderen

Is de prestatie op papier de enige manier om (hoog)begaafdheid te zien? Met andere woorden: je kunt het ontdekken aan wat er gescoord wordt? En verder wellicht aan de mate van leergierigheid.? Het antwoord is nee. Er zijn ten minste twee invalshoeken die aan de orde zijn: in de eerste plaats past het kind zich vliegensvlug aan, aan het gemiddelde van zijn of haar klas. Een uitzondering zijn is van nature eng voor een kind. De mogelijkheid dat je uit de toon valt, mogelijk gepest gaat worden, is dermate groot dat een kind doorheeft wat de norm is.

Zo zijn er (hoog)begaafde kinderen die ineens in groep 3 thuis krom gaan praten. ‘Dat heb ik gekoopt mama’ hoor je dan zeggen. De ouder valt van zijn stoel van verbazing, want zoonlief sprak al voor zijn tweede jaar dat hij iets gekocht had. Op school kan het zich vertalen dat een kind fouten gaat maken in welke vorm dan ook; dictee, rekenrijtjes, waar je eerst zag dat hij of zij het beheerste. Maar anderen maken ook fouten, dus dat is de norm.

In de tweede plaats zijn er kinderen met een grote faalangst. Ondanks hun intelligentie willen ze dat wat moet in één keer kunnen beheersen. Dat maakt hun angstig en belemmert het leren enorm. De lat ligt hoog, zo niet heel hoog. dat kan resulteren in het ontwijken van opdrachten en het verlangen naar de ongecompliceerdheid van spelen.

De innerlijke wereld van hoogbegaafde kinderen

De potentie van deze kinderen vertaalt zich vaak door een enorme woordenschat, die al heel jong wordt ingezet. Ze zijn al heel vroeg in staat om een gesprek te voeren, kunnen vooruit kijken, maar ook terug, zien consequenties, leggen verbanden en onthouden werkelijk alles. Ze hebben een rijke innerlijke wereld. Maar komt dat er uit op school? Is daar aandacht voor of wordt er een oordeel over uitgesproken: wijsneus, eigenwijs. Laat maar eens zien wat je kan!

Deze kinderen leven eigenlijk in een hele andere wereld, maar voelen haarscherp aan of ze ermee naar buiten kunnen komen.

Begrip

Elk kind wil serieus genomen worden. Een hoogbegaafd kind wil dat ook. Maar in zijn of haar eigenheid gezien worden is een grotere wens. En dit kind heeft als geen ander een eigen-wijs zijn. Mag het deze wijsheid laten zien en horen? Zonder schouder ophalen en oordeel?hoogbegaafde kinderen

Maar hoe moet je dat nou vertalen in de klas, waar het cognitieve werk centraal staat en de juf of meester vooral bezig is met werken volgens de eisen van de Inspectie? Hoe sluit je aan, hoe kijk je en hoe interpreteer je gedrag?

Contact

De sleutel kon wel eens contact zijn. Aansluiten bij de beleving die zich laat zien in de uitspraken die het kind doet, de onderwerpen die het in de kring aansnijdt, de keuzes die een kind maakt om een heel ander onderwerp te nemen bij een spreekbeurt. Maar vooral praten met een kind over hoe hij naar zijn werk kijkt. Vragen: hoe kan ik jou helpen om meer uit je werk te halen en vooral laten merken dat je ziet dat er een wereld achter hem zit, die veel meer vermoedt. Hem prijzen als hij of zij ergens veel van weet, opdrachten geven om iets op te zoeken op de computer, omdat je weet dat hij of zij dat uitstekend kan. Maar ook zijn of haar faalangst zien. Kleine stapjes aanbieden, positief stimuleren, waarderen wat er wel gebeurt, aanmoedigen.

Ik mag er zijn

Vanuit je hart kijken naar kinderen. Zien dat elk kind in zichzelf gelooft om wie het is. Wijsheid niet alleen maar koppelen aan schoolresultaten, maar ook aan het zijn van een kind. Elk kind, elk mens is uniek. Wie je ook bent: je mag er zijn!

©Isabelle Hofstra

8 REACTIES

  1. Enorm kneplunt is, dat er in de opleidingen geen aandacht wordt gegeven aan andere dan gemiddelde kinderen. Helaas… het gemiddelde kind bestaat niet. Maar ons schoolse systeem houdt daar geen rekening mee. Dat is met de tegenwoordige kennis over verschillen tussen kinderen gewoon bizar. Er zijn duizenden HB-deskundigen in ons land. Vaak ex-onderwijsmensen. Zonde dat die kennis nog zo slecht wordt benut tussen de schoolmuren. Het is wachten op uitval! Met alle ellende vandien. Tijd voor meer aandacht hiervoor! Ik zie het gebrek aan aandacht hiervoor zeker als één van de grootste oorzaken voor thuiszitten. In het licht van de kennis die er gewoon voorhanden is, is dat een schrijnende misstand.

  2. Wat een mooi stuk… mijn zoontje is pas 3,5 jaar, maar vertoont al veel herkenbaar gedrag… ik hoop van harte dat ik hem kan helpen om lekker te genieten van de schooljaren, en zie hier dat ik – gelukkig – wel goede tips en adviezen zou kunnen vinden… Dank hiervoor!

  3. Wat een (h)erkenning! Helaas denken leraren nog te vaak dat een kind helemaal niet (hoog)begaafd is als ze ander gedrag laten zien. Er is al veel veranderd maar ook mijn kinderen ( nu jongvolwassenen )lopen een andere route dan gemiddeld. Nu zijn ze echter wel gelukkig. Mijn ervaring is dat ze met de juiste steun van ouders en goede coaches gelukkig vaak toch nog op hun pad komen. Helaas is de zin in ‘studeren’ dan wel vervlogen……….

  4. Wat een mooi herkenbaar stuk, en deze kinderen hebben het vaak erg lastig op school. Vaak voelt het kind al dat de leraar of lerares hem lastig of moeilijk vind en zal zich daar dan ook naar gaan gedragen.

    En dan zijn er ook nog de andere kinderen waar ook niet altijd even makkelijk aansluiting bij word gevonden want die hebben andere interesses dan het kind zelf.
    Of ze worden inderdaad gepest en dan word niet gezien door de school dat dit op een zeer subtiele manier gebeurd door de andere kinderen waardoor het kind zelf weer gezien word als pestkop.

    Gelukkig zijn er ook leerkrachten die deze kinderen wel goed aanvoelen en ze wel steunen. Maar is dit niet zo dan kan een schooljaar best lastig verlopen.

  5. Mijn dochter begon al met 7 maand met mama en papa zeggen.
    Vroeg werd er gezegd. ok zal wel ze is ons 1e (en enige)kind.Weten wij veel. Nu met haar 7 jaar leest ze boeken die we(ik werk in een boekhandel) verkopen aan kinderen van 10. Ze beklaagde zich dat ze nog steeds geen zonnekind was op school.Zonnekind is een kind dat voor loopt met lezen(even kort gezegd) maankind is op normaal niveau en sterkind loopt achter(dit word niet getoond op het bord in de klas trouwens)Dus ik zeg haar:”Als je zonnekind wil zijn moet je het de juf tonen.Ik weet het wel ,maar zij blijkbaar nog niet.” Binnen 2 weken was ze een zonnekind.
    Een beetje support van mama en hup ze laat het zien.
    Begrip en interesse in je kind is zo belangrijk.
    Ze heeft moeite met rekenen dus ik oefen met haar.
    Ze vind het eigenlijk stom dat ze het niet goed kan,maar ja mama had ook moeite met rekenen op school.
    Sinds ze dat weet is rekenen ineens een stuk leuker.
    Leren klok kijken is ook heel ingewikkeld voor haar ,maar nu ze weet dat mama eigenlijk ook niks van de tijd snapt is het toch minder frustrerend.
    Het is best goed voor een kind om te zien dat het voor grote mensen ook moeilijk kan zijn.
    Hoog begaafd kan ,maar als je als kind zijnde niet de zelfverzekerdheid krijgt word het heel frustrerend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in