met hart en ziel liefhebben

door Karina Zegers de Beijl

‘De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten.’ Rumi

Tot de vele pijnplekken die je als hooggevoelige mens kunt ervaren, behoort het feit dat velen zo intens veel van hun partner kunnen houden dat ze zich met “lichaam, ziel en geest” aan hem of haar geven. En dat intense, je met een ander verbonden voelen, hoeft niet eens beperkt te blijven tot liefdesrelaties, maar kan zich ook voordoen bij diepe vriendschappen of bij bepaalde familierelaties. Als zo’n relatie dan op een gegeven moment ophoudt of uit gaat dan kan dat ongelooflijk veel pijn doen. De positieve kant daarvan (want die is er gelukkig wel) is dat een dergelijke ervaring je innerlijk sterker en emotioneel onafhankelijker kan maken.

Binnen een van de HSP-groepen van Facebook liep onlangs een interessante uitwisseling over dit thema, die begon met de volgende vraag: ‘Hoe komt het toch dat HSP’ers zo gevoelig zijn voor stemmingen van een ander, en dat dit zelfs ten koste van je eigenwaarde kan gaan?’ Een goede vraag waarin menigeen zich zal herkennen. Maria, van wie deze vraag afkomstig was, ging verder met te vertellen dat haar vriend,  in het begin van hun relatie, haar overlaadde met complimentjes en attenties en hij alles wat ze deed, dacht of zei even fantastisch vond. Na een poosje echter, namen zijn enthousiasme en steun beduidend af en gebeurde het steeds vaker dat hij kritiek leverde terwijl haar plannen en ideeën, die hij vroeger zo fantastisch had gevonden, hem nu bespottelijk en infantiel voorkwamen.  Maria is zich ervan bewust hoe ze, bij elk van zijn negatieve reacties, steeds meer aan zichzelf gaat twijfelen, en ze voelt zich verdrietig en verraden. Ze zegt: ‘En het enige wat ik dan nog kan denken is dat het wel erg triest met mezelf gesteld is, want het is duidelijk dat ik mijn zelfbeeld, mijn gevoel voor eigenwaarde, volledig laat afhangen van hoe anderen mij zien. En als ik “anderen” zeg, dan bedoel ik diegenen die ik als mijn centrum beschouw, als mijn motor en mijn anker.’
Dat laatste is belangrijk, en helemaal als je HSP bent. Het gaat hier om twee thema’s waar de hooggevoelige mens nog al eens op minder aangename wijze mee te maken krijgt. Om te beginnen is dat het thema van het zelfbeeld dat, zoals je misschien wel weet, bij veel HSP’ers aan de zwakke kant is.  En ten tweede is er het feit (sterk samenhangend met dat zwakke zelfbeeld) dat hooggevoeligen nog al eens de neiging hebben zichzelf aan anderen ‘te schenken’, om zichzelf weg te cijferen.

Terugkerend naar de vraag van Maria, kunnen we stellen dat haar probleem rechtstreeks te maken heeft met dit schenken van jezelf, met het wegcijferen van wie je bent.  In plaats van voor jezelf te leven, leef je voor een ander. Je schenkt jezelf (je tijd, energie, je levenslust en mogelijk zelfs je geld) aan degene die je lief hebt. Waarschijnlijk ben je je er niet van bewust, maar wat er ondertussen gebeurt is dat je je zwakke zelfbeeld probeert te versterken met alles wat je ontvangt door je in dienst van die ander te stellen. Je teert als het ware op wie die ander is. (‘Kijk eens hoe goed ik ben, ik doe álles voor hem/haar!’) Of, om een beeld te gebruiken: je absorbeert de ander, je zuigt hem bij jezelf naar binnen, waardoor je hem automatisch gaat beschouwen als het middelpunt van je leven, als ‘je centrum, je motor en je anker.’

Je zou een zwak zelfbeeld kunnen zien als een innerlijke leegte, als een holte die gevuld zou moeten zijn met een gevoel van tevredenheid, met de aanvaarding van het prachtige wezen dat je bent. Leegtes willen gevuld worden, dat is nu eenmaal zo. Lukt het je om wat voor reden niet om die innerlijke leegte zelf te vullen, dan kun je je misschien voorstellen hoe je op zoek gaat naar anderen die dat voor je kunnen doen: je absorbeert anderen die je met hun liefde voor jou het gevoel kunnen geven dat je de moeite waard bent. En zeg nu zelf, hoe kun je zo iemand niet alles willen geven wanneer die iemand zich in jouw centrum, in jouw hart bevindt en daar volledig deel uitmaakt van jouw bestaan? De grenzen tussen jou en die ander zijn opgelost, zijn vervaagd; jullie zijn één. De versmelting van twee zielen, een prachtig en romantisch beeld dat jammer genoeg tot een ander tijdperk behoort en nu, in deze tijd van de ontwikkeling van het menselijk ego, niet langer haalbaar is.

Laten we eens kijken naar waarom zo’n mooie versmelting op den duur niet houdbaar is. Maria zei het zal: na een tijdje begon haar partner kritisch en onaardig te worden. Haar vriend, die door haar geabsorbeerd was, begint het benauwd te krijgen. Als jij HSP’er bent en je je in Maria’s woorden herkent, is het heel waarschijnlijk dat je vriend of je vriendin jouw voortdurende en niet-aflatende aandacht na een poosje als beklemming begint te ervaren.  Let wel, ik zeg niets over je bedoelingen die ongetwijfeld goed en zuiver zijn; ik kijk alleen maar even naar hoe je partner (al dan niet bewust) meer en meer het gevoel begint te krijgen dat hij bezig is zijn eigen identiteit te verliezen en dat hij zich misschien zelfs wel gemanipuleerd kan gaan voelen. Zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat hij op een dag zegt dat hij het weekend weg wil met zijn vrienden, en dat jij daar een probleem van maakt. Je vriend heeft het gevoel dat hij klem zit en zal misschien niet weggaan om jouw gevoelens te sparen.Maar een volgende keer gaat hij wèl, en dan voel jij je verraden…
En zo verging het ook Maria en haar vriend, die in het begin van hun relatie onafscheidelijk waren en alles samen deelden. Maria voelde zich gezien en bemind door haar partner die haar in alles steunde, maar op een gegeven moment vindt er schijnbaar zomaar opeens een omslag plaats en wordt hij kribbig en kritisch. Zij ervaart het als afgewezen worden, maar in werkelijkheid is het alleen maar dat haar vriend ineens “wakker wordt” en merkt dat hij zichzelf kwijt is: hij zet zich af om zijn eigen grenzen te kunnen hervinden die daarvoor met de jouwe waren versmolten. Hij had jouw leegte gevuld (en uiteindelijk vond hij dat aanvankelijk ook meer dan best, want wie heftig verliefd is, die slaapt een beetje, en wie vindt het nou niet heerlijk als iemand dag en nacht voor je klaarstaat…) maar merkt ineens dat hem dat benauwt omdat het ten koste van zijn eigen wezen gaat.

Een gezonde en evenwichtige relatie

Het zal duidelijk zijn dat een gezonde relatie gebaseerd moet zijn op wederzijdse liefde, maar liefde voor jezelf –blij zijn met wie je bent- is minstens even belangrijk.Tevreden zijn met de mens die je bent, met hoe je eruit ziet en met wat je hebt, zónder jezelf op een voetstuk te plaatsen, is gezond. Van jezelf houden betekent ook je grenzen en behoeften kennen en respecteren, innerlijk willen groeien en willen leren van wat de wereld (en vooral onze relaties met anderen) ons voorhoudt.  En natuurlijk is zo’n gezonde relatie ook alleen maar mogelijk zo lang je bereid bent de ander met al zijn goede en minder goede eigenschappen te accepteren.  En zo lang er van wederzijds vertrouwen sprake is; de ander vrij laten en de ruimte geven opdat hij of zij naar behoeven voor zichzelf kan zorgen en aan zijn behoeften tegemoet kan komen. En mocht het dan gebeuren dat de behoeften van de één een conflict opleveren met de grenzen en de behoeften van de ander, dan is het tijd voor een goed gesprek waarbij respect hoog in het vaandel staat.

Aandachtspunten voor de HSP’er

Om als HSP’er tot zo’n gezonde en evenwichtige relatie te kunnen komen zou het raadzaam kunnen zijn om eens naar de volgende (tere) punten te kijken. Mocht je hier en daar iets van je eigen situatie herkennen, misschien is het dan een goed idee om te kijken in hoeverre er iets te veranderen of te verbeteren valt. Praat met je partner om te zien hoe het staat met jullie gevoelens voor elkaar en met ieders behoeften.

  • Ben je hooggevoelig, kijk dan eens met extra aandacht naar het beeld dat je van je van jezelf hebt. Is dat zelfbeeld aan de zwakke kant (bij veel HSP’ers is dat zo) dan is dit misschien het moment om daar iets aan te doen. Er zijn talloze goede boeken op de markt, cursussen die zeer de moeite waard zijn en het internet is een uiterst bruikbare bron van informatie. Of wat dacht je van het inroepen van de hulp van een coach?
  • Kijk eens met een kritische blik naar je eigen gedrag en ga na of je hobby’s en/of vrienden/vriendinnen hebt laten schieten om je partner een plezier te doen; misschien zelfs zonder dat deze daarom heeft gevraagd. Stel jezelf de vraag of je je anders voordoet dan je in werkelijkheid bent om de man of vrouw te kunnen zijn die je (denkt dat) partner nodig heeft om gelukkig te kunnen zijn.
  • Luister ook eens naar dat innerlijke stemmetje om te zien in hoeverre bepaalde facetten van het gedrag van je partner je hinderlijk voorkomen, maar waarover je je mond houdt om een eventuele ruzie te vermijden. Ontdek je irritaties, probeer dan een manier te vinden om erover in gesprek te raken voordat de boel explodeert op een moment dat je dat totaal niet verwacht.
  • Hoe veel tijd besteed je aan jezelf en doe je iets waar je van binnen blij van wordt? En dan denk ik vooral aan activiteiten zoals het maken van een mooie wandeling, mediteren, schrijven, lezen, schilderen, muziek maken, pilates, tai-chi, yoga, enzovoort, die weldadig zijn voor de innerlijke verrijking, ‘voer voor de ziel.
  • En als laatste tip zou ik je willen voorstellen om je eens in alle ernst af te vragen of je misschien in een van de valkuilen van de HSP’er bent beland, de valkuil van jezelf op te offeren voor de andere mens in de zin van dat je hem of haar met de beste bedoelingen van de wereld elk klusje en elk eigen initiatief uit handen neemt. Ik begrijp heel goed dat je iemand graag wilt bewijzen dat je ontzettend veel van hem of haar houdt en dat je hem of haar het leven zo aangenaam mogelijk wilt maken, maar soms kun je daarin doorschieten en beroof je je geliefde van zijn of haar persoonlijke autonomie. Er zit ook een donker kantje aan dat soort gedrag: als je alles voor iemand doet, dan heb jij de touwtjes in handen en oefen je controle uit, en zou je wel eens, mogelijk zonder het te beseffen, manipulerend bezig kunnen zijn.

Herken je jezelf in dit gedrag, wees dan niet verbaasd als je relatie geen stand houdt, want niemand komt graag in de verdrukking. (Overigens komt het in zo’n geval vaak voor dat iemand roept: ‘…en dat na álles wat ik voor X heb gedaan!’ Precies, daarom dus.).
Lukt het je op positieve wijze met deze tips aan de slag te gaan, dan garandeer ik je dat je relaties een stuk succesvoller zullen zijn!

Bron: Karina Zegers de Beijl 

192 REACTIES

  1. Hoi N.G.,

    Ik reageer hier maar weer, boven is het wat druk aan het worden 🙂

    Met rode draad bedoel ik het volgende. Neem je voorbeeld waarbij je gevoelens van afwijzing ervaarde. Die gevoelens die je toen ervaarde zijn ongetwijfeld een groot deel van je leven teruggekomen, als het lukt om dat te herkennen. Dan bedoel ik niet gewoon gevoelens van afwijzing in zijn algemeenheid, maar de specifieke gevoelens ook in dat voorbeeld van toepassing zijn en specifiek hoe je jezelf afwees. Deze zelfafwijzing is terug te brengen tot een kern (oorzaak), van waar de rode draad als het ware begon te lopen.

    Ja ik ervaar een dergelijke rode draad in mijn leven, sterker nog : er zijn er meerderen. Daar zie ik een soort gelaagdheid in (ik noem het maar even zo). Zodra je bewust bent geworden van de eerste laag en je daar van hebt ontdaan, ben je pas goed in staat om de volgende laag te aanschouwen (en voelen). In mijn ervaring dient zich nooit alles tegelijk aan, maar verloopt het bewustwordingsproces stapsgewijs. Beginnen met wat zich het eerst aandient. Je ziet niet enkel wat er nog meer ligt, maar je voelt het ook niet duidelijk genoeg. Maw je bewustzijn is er nog niet aan toe.

    De ultieme rode draad in mijn leven is het thema van mijn levensles.

    Groetjes Robert

    <blockquote>
    Hoi Robert,

    Dit is gewoon een voorbeeld.
    het kan gaan om afwijzing of om paniek of om boosheid of om frustratie of om schaamte of om angst of om schuldgevoelens of om machteloosheid of om verdriet.

    En ik denk nog wel wat meer. Het is allemaal wel een keer, in meer of mindere mate, voorbij gekomen 🙂

    Wat bedoel jij met rode draad?

    Ervaar jij een rode draad in jou leven?

    Groetjes N.G.
    </blockquote>

    • <a href="#comment-247602" rel="nofollow">@Robert</a>,

      Hoi Robert,

      ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt maar het is nog een beetje vaag.
      Je spreekt van een (kern) oorzaak en van meerdere rode draden. En van het thema van je levensles.

      Maar wat bedoel je daar concreet mee? Wat zijn jouw rode draden. Wat is daar bijvoorbeeld een (kern)oorzaak van. En wat is het thema van jouw levensles?

      Groetjes N.G.

      • Ps:

        Los van de rode draad, herken ik wel de lagen die jij benoemt. Voor mij zijn die ondertussen vanzelfsprekend.

        Ik ga steeds een laag dieper. En die komen niet in een keer. Dat gaat stap voor stap, laag voor laag.

        Zo komt er steeds meer Bewust-Zijn, het schildersdoek 🙂

      • <a href="#comment-247649" rel="nofollow">Hoi N.G.</a>,

        In een ander topic ben ik hier wat uitgebreider op in gegaan, daar staat wat ik hiermee bedoel 🙂

        Mijn reactie "maart 19th, 2015om12:50" :

        Ik heb hier ook een voorbeeld in genoemd.

        Het thema van mijn levensles gaat over vertrouwen (op mezelf/gevoel). Het zwaartepunt van al mijn belemmeringen zijn hieraan gerelateerd.

        Groetjes Robert

  2. Ha Lia,

    Ik reageer even hier.

    In de tijd van Nimue heette ik gewoon Robert hoor, eigenlijk heet ik mijn hele leven al Robert 🙂

    Ik denk meer aan : vertrouwen op je gevoel 🙂

    Groetjes Robert

    – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

    ‘t Kan zijn dat ik me vergis, maar Robert heette in de tijd van Nimue toch Lexicon?
    En daar voor Robert.
    En daarna ook weer Robert?

    Even denken, hoor.
    Hoe was het spreekwoord ook al weer over die waard en zijn gasten.

    Ha, ha, ha, lol! 😀 😀

  3. Hoi Lia,

    even mijn bijna zelfde reactie en vraag van 15 maart 13.52 uur:

    in veel dingen zie ik overeenkomsten met wat jij zegt.

    Die aanraking dat iets of iemand aan de deur klopt, herken ik. En dat je dat kan onderscheiden in bijv. prettig en onprettig.

    Alleen daar zou voor mij ook geraakt zijn in de zin van pijn of heftige emotie onder kunnen vallen.

    Voor mij is alles wat ik ervaar (wat mij aanraakt) naast de Rust; het aanraking als op de deur kloppen, prettig of onprettig, maar ook heftige pijn of verdriet of wat dan ook, nog niet volledig zuiver Bewust-Zijn.

    De gradaties daarin, echt alles van niet zo prettig tot ondragelijk heftig pijnlijk, zijn voor mij niet meer dan de lading die ik daar aan geef.

    Wat is daar dan het verschil in voor jou?

    nog een keer groetjes N.G.

    • N.G. Ik denk niet dat het heel erg van mijn ervaring verschilt (of ik moet je weer niet goed begrijpen :grin:) .

      Het gaat om energie en de verschillende gradaties ervan. Dus op dieper niveau niet om dualiteit zoals warm en koud, maar om verschil in temperatuur (graden). Dit geldt ook voor prettig en onprettig. De intensiteit ervan is voelbaar door de lading. En bij veel lading (sterke emoties) kun je zeggen dat er pijnplekken/geraaktheden zijn (ofwel ego). wanneer die sterke emoties er niet zijn ben je gewoon meer in rust/stilte.

      Alles treedt op in zuiver bewust-Zijn. Hoe meer het lege schildersdoek wordt opgevuld, hoe minder iemand zich bewust zal zijn van het bewust-Zijn.

      Dag Lia

      • N. G.

        Ik denk je nu beter te begrijpen door hetgeen je nu aan Robert schrijft.

        Het bewust-Zijn (waarnemen) zorgt voor afstand tussen de waarnemer en hetgeen wordt waargenomen. Zoals je naar een film kijkt. Het geeft de beleving dat wat je ziet niet echt is. Het is niet de werkelijkheid.

        Bij een in rust-Zijn kunnen emoties soms extra sterk (heftig) ervaren worden vanwege het verschil met de rust. Je kunt dit ook ervaren als een soort "schuren" in jezelf. Er beginnen je dingen op te vallen in jezelf. Je richt er extra aandacht op en dit versterkt de emotie.

        • <a href="#comment-247300" rel="nofollow">@Lia</a>,

          Hoi Lia,

          Als ik het naar mezelf vertaal, dan word mijn schildersdoek steeds leger, waardoor ik steeds bewuster word van (mijn) Bewust-Zijn.

          En vanuit dat Bewust-Zijn /rust-Zijn vallen de emoties of gedachtes of energieën inderdaad soms extra op.
          Ik denk zelfs dat sommige mij nu pas opvallen omdat ik eerder nog zo volgeschilderd was 🙂

          Maar ik noem alles wat ik ervaar naast rust-zijn (Bewust-Zijn), ego.
          Dus sterke maar ook hele lichte lading is voor mij ego.
          Het is hoe dan ook iets wat op het doek geschilderd is en niet het pure doek.

          Jij maakt verschil in die lichte en die sterke lading. En dan weet ik niet precies wat je daarmee bedoelt.

          Alle lading is voor mij iets waar ik me steeds bewuster van word. En er soms extra de aandacht (licht) op richt waardoor het op kan lossen.

          Zodat mijn schildersdoek steeds leger word en mijn Bewust-Zijn zich steeds verder uit kan breiden.

          Groetjes N.G.

          • Goedemorgen N.G.

            Ik snap wat je schrijft.

            Ego is ook maar een woord. Ik versta eronder: ik, de ik-gedachte of ik-beleving en vooral ook de denker die in je hoofd zit en waarvan het ik denkt dat-ie deze denker is.

            Dit ik is kwetsbaar, het ervaart pijn en wanneer het geraakt wordt zal het "au" zeggen, wat gepaard kan gaan met sterke en heftige emoties.

            Naarmate iemand zich minder met ego vereenzelvigt en in rust komt, is er minder geraaktheid (minder intensiteit bijv. van pijn en emoties). Wanneer ego afneemt, zal dus ook de geraaktheid afnemen en wordt de intensiteit ervan minder.

            In principe kun je dit altijd nog ego noemen, maar omdat i.p.v. ego het bewust-Zijn (hoger Zelf, Waarnemer) gaat doordringen en nu een grotere rol gaat spelen krijg je de ikjes en geraaktheden eerder in de gaten en krijg je ze ook sneller weg. Inderdaad door er simpelweg licht op te richten waardoor het oplost.

            Mijn indruk is dat veel mensen (vooral HSP-ers) in zo'n tussengebied verkeren van stukjes ego herkennen vanuit een hoger Zijnsniveau.
            Zodra je enigszins kunt Zijn en begrijpt wat het betekent, kun je er ook " gebruik van maken". Daarom denk ik dat het een goede zaak is om je meer op het Zijn te richten dan je nog te verdiepen in de pijnplekken.
            Immers hoe steviger iemand in Zijn gevestigd is, hoe eenvoudiger het wordt om er licht op te richten en zal automatisch oplossen wat er niet thuis hoort.

            Dag Lia

            • <a href="#comment-247372" rel="nofollow">@Lia</a>,

              Hoi Lia,

              ja, voor een groot gedeelte mee eens.

              Ik probeer me zoveel mogelijk op het Zijn te richten. Steeds opnieuw.

              Alleen als ik een pijnplek tegenkom, dan verdiep ik me daar meestal wel op dat moment of later (tijdelijk) in.

              Puur door dat te doen en het te voelen, kom ik soms oude herinneringen tegen. En soms weet ik het al en is het een nieuw laagje in iets voor mij bekends (wat al ver is 'opgelost').

              Ik kom wel steeds minder pijnplekken tegen 🙂

              En ik ben inderdaad steeds steviger gevestigd in Zijn.
              Waardoor alles, zelfs al wordt het zwaarder of donkerder, lichter wordt.

              Groetjes N.G.

          • <a href="#comment-247306" rel="nofollow">@N.G.</a>,

            Hoi NG,

            Als ik je goed begrijp word jij je bewust van je gevoelens en wat ze te betekenen hebben?
            Over wat voor soort herinneringen heb je het dan?

            Groetjes Robert

            • <a href="#comment-247475" rel="nofollow">@Robert</a>,

              Hoi Robert,

              dat kan van alles zijn.

              Bijvoorbeeld dat ik een keer niet mee mocht spelen op de basis-school en dat ik me toen heel erg afgewezen voelde.
              Een gebeurtenis waar ik nooit meer aan heb gedacht. Maar die ik blijkbaar ergens in mezelf heb opgeslagen.

              Soms hebben gevoelens niet een duidelijke oorsprong. Dat is ook prima, dan lost het zo gewoon op.

              Groetjes N.G.

          • <a href="#comment-247306" rel="nofollow">Hoi N.G.</a>,

            Heb je daar wel eens een rode draad door je leven weten te herkennen? Waar begon het met die gevoelens van afwijzing.

            Groetjes Robert

            • <a href="#comment-247524" rel="nofollow">@Robert</a>,

              Hoi Robert,

              Dit is gewoon een voorbeeld.
              het kan gaan om afwijzing of om paniek of om boosheid of om frustratie of om schaamte of om angst of om schuldgevoelens of om machteloosheid of om verdriet.

              En ik denk nog wel wat meer. Het is allemaal wel een keer, in meer of mindere mate, voorbij gekomen 🙂

              Wat bedoel jij met rode draad?

              Ervaar jij een rode draad in jou leven?

              Groetjes N.G.

  4. Wat het een logisch gevolg van pijnplekken/oud zeer is dat die energie niet gevoeld wil worden.

    Een pijnplekken is pijn van toen en toen was die pijn een gevolg van directe beleving en dus heel pijnlijk.

    Zodoende heeft de mind nog een extra laag om die pijnplekken heen 'bedacht' waardoor ze zelfs niet als pijnplek meer ervaren/gevoeld/beleeft worden.

    Verdomd lastige fase.

    Zo herkenbaar bij de ander maar niet zichtbaar bij jezelf (omdat er zoveel lagen omheen gebouwd zijn).

    Wat mij die lagen uiteindelijk deed herkennen is dat ik er zelfs met mijn verstand er niet omheen kon dat wat ik voelde/ervaarde bij een gebeurtenis in buitenwereld dat dat niet voor een ieder gold.

    Er moest dus iets in mij nog zitten wat een bepaald gevoel bij een gebeurtenis in die buitenwereld gaf.

    Als iemand tegen mij zei; ' dat heb je niet goed gedaan' dan kleurde mijn hoofd, voelde ik me niet goed en dat terwijl als een collega te horen kreeg dat hij iets niet had goed gedaan dat hij zei; oh fijn dat je het zegt, zeg me hoe het wel goed te doen aub.

    M.a.w. er zat nog iets in mij wat een bepaalde betekenis ergens aan gaf.

    Pijnlijk vanuit dat wat nog in mij zat maar wel heel bevrijdend als dat herkent en eruit mag.

    Ben ik tenminste niet meer afhankelijk van wat de buitenwereld tegen mij zegt.

  5. Robert, een paar opmerkingen:

    Ik merk enkel dat ik uit mijn rust wordt gehaald.
    Ik schrijf dat er geen pijnplekken bij beleef.
    Met andere woorden; ik beleef het niet als innerlijke geraaktheid/pijn omdat ik er met afstand naar kan kijken. Wat jij ziet als bijbehorende emoties die heb ik niet.

    Ik laat weten ergens genoeg van te krijgen en geef mijn grens aan. Mag dit misschien zonder dat iemand er iets achter gaat zoeken?

    Jij blaast de zaak weer op, maakt er weer een heel drama omheen van innerlijke geraaktheden, een hele hoop emoties en oorzaken.

    Als ik zeg een hekel te hebben aan spruitjes, moet ik dan zo hoog nodig de oorzaak er van onderzoeken? Nee hoor. Het wordt pas lastig als iemand toch probeert om spruitjes door je keel te wringen, terwijl je aangeeft dat je ze niet lust.

    Tja, dan zul je toch even wat steviger moeten reageren.
    En ja dat kun je ego noemen.

    • Hoi Robert en Lia,

      Er is dus Rust (Bewust-Zijn, Waarnemer) en er is 'uit je rust' (is niet je bewust-zijn en niet je waarnemer).
      Dat herkennen we blijkbaar allemaal.

      Vanuit je Waarnemer kun je naar je naar je gedachtes, gevoelens, uit-balans-zijn enz, kijken.
      dat herkennen we blijkbaar ook allemaal.

      De reden dat we uit onze Rust, Bewust-Zijn, Waarnemer raken, ervaren en benoemen we duidelijk anders.

      Als ik zo'n situatie meemaak als waar het hier over gaat (iemand die iets doet wat je vervelend vindt en daar niet mee op houdt), dan reageer ik voor een groot gedeelte net als Lia. Ik zou ook aangeven dat ik het vervelend vind.

      Ik zou er net als Lia ook van een afstand, vanuit mijn Waarnemer, Bewust-Zijn naar kijken.

      Daarnaast zou ik ook voelen wat er met me gebeurt. Dus niet allen in de Waarnemer maar daarnaast (dat kan tegelijkertijd) bewust in het gevoel (het vervelend vinden, niet van houden, grens voelen) wat de ander door zijn gedrag bij mij oproept gaan zitten.
      Zodat deze energie aandacht krijgt en daardoor (een beetje) op kan lossen.

      Dat maakt me en minder afhankelijk van een ander (die ik niet kan veranderen). En ik los een stuk gevoel in mezelf op waardoor de kans dat ik met dat gevoel nog een keer geconfronteerd word een stuk kleiner wordt.
      Het resoneert dan niet meer (in ieder geval minder) met mij.

      Groetjes N.G.

      • Ja, N.G.
        Hier kan ik mij goed in vinden.

        Wat in mijn beleving ook klopt is wat je zegt: waarnemen is tegelijk voelen. Je voelt een "aanraking" en je merkt het op.

        De aanraking is alsof er iets of iemand aan de deur klopt. Maar dit is iets anders dan geraakt zijn in de zin van pijn of heftige emotie.

        Wat er op de deur klopt kun je onderscheiden als bijv. prettig of onprettig. Wat ik als onprettig beleef is als iemand prikjes zit uit te delen.
        Ik vraag me wel eens af waarom iemand op die manier bezig is met de ander.

        Je kunt er 2 kanten mee op redeneren.
        1.
        Er is iets buiten jouzelf wat vervelend reageert.
        2.
        En hoe ga je er zelf mee om, zodat je in je rust kunt blijven.

        🙂

        Dag Lia

        • <a href="#comment-247258" rel="nofollow">@Lia</a>, 'ik vraag me weleens af waarom iemand op deze manier bezig is met de ander' zeg je. M.i. werkt het universum zo dat niks voor niks gebeurt. Er komen mensen en situaties op je pad die je zelf aantrekt omdat je daar nog iets van moet leren. Dus het is niet zozeer 'de schuld' van de ander maar bepaalde energieën worden ook naar elkaar toe getrokken omdat beiden iets mogen leren van elkaar. Net zolang tot er bewustzijn over ontstaan is 🙂
          Groetjes Lenny

        • <a href="#comment-247258" rel="nofollow">@Lia</a>,

          Hoi Lia,

          in veel dingen zie ik overeenkomsten met wat jij zegt.

          Die aanraking dat iets of iemand aan de deur klopt, herken ik. En dat je dat kan onderscheiden in bijv. prettig en onprettig.

          Alleen daar zou voor mij ook geraakt zijn in de zin van pijn of heftige emotie onder kunnen vallen.

          Voor mij is alles wat ik ervaar (wat mij aanraakt) naast de Rust; het aanraking als op de deur kloppen, prettig of onprettig, maar ook heftige pijn of verdriet of wat dan ook, nog niet volledig zuiver Bewust-Zijn.

          De gradaties daarin, echt alles van niet zo prettig tot ondragelijk heftig pijnlijk, zijn voor mij niet meer dan de woorden die ik daaraan geef.

          Wat is daar dan het verschil in voor jou?

          Groetjes N.G.

          • Ha N.G.
            Ik weet niet zeker of ik je goed begrijp, en kan ook enkel schrijven zoals ik het ervaar.
            Volledige zuiver bewust-Zijn is volgens mij wat Boeddha Nirwana noemde: niets of leegte. Vreemd genoeg spraken de Grieken en gnostici over pleroma: volheid. Ofwel vervulling. Ik ben zelf geneigd om met allebei in zee te gaan, want enkel met leegte kan ik niets. Ik ervaar zeg maar op de achtergrond mijzelf als stilte of leegte. Echter er is dan niets om mij mee uit te drukken. Dus dan komt voor mij de volheid in beeld. Voor mij betekent dit onder andere dat ik op aarde uitdrukking geef aan mijn zuiver Zijn (de expressie van je ware Zelf). Je gebruikt daarvoor woorden. In mijn beleving zijn woorden niet zonder inhoud en betekenis, maar zie ik ze meer in hun symbolische betekenis. Ze zijn een schijnsel of verschijnsel van wat ik Ben.

            Als dit niet is wat je bedoelt dan hoor ik het wel.
            🙂

            • <a href="#comment-247280" rel="nofollow">@Lia</a>,

              Ha Lia,

              Ook erg interessant! En herkenbaar.

              Mijn vraag bedoel ik alleen wel iets anders. Ik zal hem helemaal onderaan nog een keer stellen en het woord 'woorden' vervangen 🙂

      • <a href="#comment-247253" rel="nofollow">Hoi N.G.</a>,

        Dat wel en niet in rust noem ik in balans of uit balans.

        Qua waarnemen denk ik dat je prima kunt waarnemen als je in balans bent, het probleem alleen dan is dat je niet meer zo goed bij die triggerde/geraakte gevoelens kunt, terwijl dat nu juist interessant is. Want meestal proberen we die getriggerde/geraakte gevoelens een beetje weg te stoppen, het is immers doorgaans niet leuk om ze te voelen. Dus het moment van getriggerd/geraakt zijn is het moment bij uitstek om tot de kern te komen hoe je diep van binnen over jezelf voelt/denkt. Meestal niet zo positief 🙂

        Wat je zegt als methode klinkt helemaal niet gek. Alleen heb je wel eens een situatie meegemaakt dat je flink geraakt werd en je niet meer in staat was om er bewust naar te kijken, met zelfreflectie? Dat kennen we toch ook allemaal? Dat komt omdat sommige geraaktheden gepaard gaan met flink bewustzijnsverlies, waardoor je er niet meer helder naar kunt kijken en wel eens primitief kunt reageren.

        Zoals wellicht bekend ben ik voorstander van het aanpakken van de oorzaak 🙂

        Groetjes Robert

        • Robert,

          <blockquote>
          Qua waarnemen denk ik dat je prima kunt waarnemen als je in balans bent, het probleem alleen dan is dat je niet meer zo goed bij die triggerde/geraakte gevoelens kunt, terwijl dat nu juist interessant is. </blockquote>

          Excuus, ik spreek voor mijn beurt, maar Robert moet ik hier uit opmaken dat je de voorkeur geeft aan je geraakte emoties boven de balans/innerlijke rust?

          Die triggers vind je dus interessanter? Wil je dus zeggen dat ik daarvoor mijn innerlijke rust/balans maar moet opgeven??

          Dit is dan toch de omgekeerde wereld?

          • <a href="#comment-247288" rel="nofollow">Hoi Lia</a>,

            Die geraakte/getriggerde emoties zijn de sleutel om minder/niet meer uit balans te geraken. Dat noem ik dan heling. Ik vind dat wel interessant ja 🙂

            Over welke innerlijke rust/balans heb je het dan die je opgeeft, want je raakt toch gewoon uit balans door omstandigheden buiten jou?
            Het niet meer afhankelijk zijn van situaties/mensen buiten jou vwb jouw gemoedstoestand (rust/balans) lijkt mij persoonlijk wel fijn 🙂 Dan maakt het niet zo veel uit wat anderen zeggen.

            Groetjes Robert

        • <a href="#comment-247275" rel="nofollow">@Robert</a>,

          Hoi Robert,

          Ja dat heb ik zeker wel meegemaakt.
          Alleen gebeurt dat steeds minder doordat ik al 'zoveel' opgeruimd heb.

          Daarnaast weet ik tegenwoordig dat als dat gebeurt, dat het eigenlijk niet echt is. Wat niet wil zeggen dat het dan meteen weg is of dat ik meteen terug ben in volkomen Bewust-Zijn…

          Maar iets in mij (waarnemer) is zich tegenwoordig bijna altijd bewust van mijn (al dan niet heftige) gevoel en of reactie op iets of iemand of van een gedachte.
          En ik kan dan ook meestal alweer vrij snel, in ieder geval mijn reactie, weer afstemmen en laten leiden door mijn Bewust-Zijn.

          En daar groei ik nog steeds in.

          Is dat een antwoord op je vraag?

          Groetjes N.G.

          • <a href="#comment-247298" rel="nofollow">@N.G.</a>,

            Even snel tussendoor, jij heet toevallig ook niet Nimue? 🙂

            • <a href="#comment-247303" rel="nofollow">@Robert</a>,

              Hoi Robert,

              Nee Nimue is niet mijn naam niet. Gezien de vraagstelling zou ik bijna willen vragen wie nog meer niet?

              Groetjes N.G.

            • <a href="#comment-247303" rel="nofollow">@Hoi N.G.</a>, hmmm ok 🙂

              Bedankt voor je reactie. Je verwoord je reacties hier allemaal met helderheid, mooi!

              Groetjes Robert

            • Robert,

              't Kan zijn dat ik me vergis, maar Robert heette in de tijd van Nimue toch Lexicon?
              En daar voor Robert.
              En daarna ook weer Robert?

              Even denken, hoor.
              Hoe was het spreekwoord ook al weer over die waard en zijn gasten.

              Ha, ha, ha, lol! 😀 😀

    • <a href="#comment-247234" rel="nofollow">Hoi Lia</a>,

      Jij wordt uit je rust gehaald (raakt uit balans) door iets van buitenaf. Dat kan toch enkel en alleen door iets in jou zelf wat niet in balans is? Anders bleef je gewoon in rust en reageerde je vanuit die rust, had je niet het gevoel dat ik er een drama van maak.

      Sta je open voor de mogelijkheid dat je iets niet van jezelf ziet?

      Het lastige is dat zodra je wordt gewezen op dingen die in jou afspelen, dat ik je een muur (van woorden) zie optrekken, dat je gaat zeggen dat bv ik er een drama van maakt, dat ik van een mus een olifant maak, dat er niks aan de hand is, dat je in de weerstand schiet. Je wilt deze aandacht niet. Eigenlijk komt het toch gewoon te dichtbij? Want wat hindert jou om hier met openheid naar te kijken, om het gewoon eens toe te laten?

      Die muur was er overigens niet in je vorige reactie aan NG (veel meer openheid), nu weer wel… (?)

      Voor mij is er geen enkel drama, alleen een mogelijkheid tot bewustwording 🙂

      Sta eens stil vanuit welk gevoel je de volgende reactie wilt schrijven. Doe je dat vanuit die rust of is er enige weerstand en wellicht irritatie? 🙂 Je hoeft niet te reageren natuurlijk, dan is het gewoon klaar.

      Groetjes Robert

      • Robert, dit is het bekende wie was er het eerst kip of ei verhaal. Wat ik zie (en wil) is zo snel mogelijk de balans herstellen. En dat gebeurt dan ook. Verder niks aan de hand.

        Ik weet niet wat je allemaal wenst te zien in mij?? Ik zal niet ontkennen soms enige weerstand te voelen hoor bij iets wat ik als vervelend ervaar. En ja, sommige aandacht wil ik ook al niet. Vooral die negatieve natuurlijk. Sjonge jonge, wat vreselijk. Er moet toch iets hartstochtelijk mis zijn met die Lia.

        Robert, wat is in hemelsnaam het probleem? Volgens mij is het een probleem om er steeds iets achter te zoeken wat er niet is en er een groot drama van te maken. Ik snap dit echt niet, hoor. En snap ook al niet wat het nut ervan is om steeds zo door te hameren. Wat wil je nu toch bewijzen? En voor wie wil je wat bewijzen?

        Volgens mij houd jij je de hele dag bezig met pijnpunten, verdrietigheden en ander narigheid. Ik doe gewoon wat ik leuk en prettig vind. Dat zal het verschil wel zijn. Gewoon doen wat je wilt.

        • Robert, een aanvulling.

          Met kip en ei-verhaal doel ik op de volgende zin van jou.

          <blockquote> Jij wordt uit je rust gehaald (raakt uit balans) door iets van buitenaf. Dat kan toch enkel en alleen door iets in jou zelf wat niet in balans is? </blockquote>

        • <a href="#comment-247286" rel="nofollow">Ha Lia</a>,

          Het gaat toch om het niet uit balans kunnen geraken 😉 Bewustwording gaat om datgene wat je uit balans brengt en dat vind je in jezelf.

          Groetjes,
          Robert

          • Robert,

            Ja, en om niet uit balans te raken moet je je vooral niet bezighouden met hetgeen waardoor je uit balans raakt: pijnpunten, triggers etc.

            Wat mij betreft kip-ei-verhaal.
            😀 😀

            Fijne avond!

            • <a href="#comment-247297" rel="nofollow">Ha Lia</a>,

              Raak jij uit balans van het onderzoeken van waar je van uit balans raakt? Zie hier, heb je weer een belemmering gevonden 🙂

              Serieus, ik raak niet uit balans door zelfonderzoek, heb geen belemmeringen meer op het vlak van afwijzing van gevoelens ed.

              Zie het dan als een investering om daadwerkelijk te kunnen Zijn, rotsvast en niet meer uit balans te krijgen 🙂

              Groetjes Robert

  6. "Robert, als je werkelijk wilt weten wat gevoelens zijn en gevoelens wilt voelen, duik er dan eens heel diep in.

    Geef je boosheid, onvrede, frustraties end. dan eens alle ruimte in jezelf. Laat het er zijn. Kijk er naar zonder erover te oordelen met je verstand. En zonder op de energie een etiket te plakken.

    Je zult dan zien dat het simpelweg energieën zijn die komen en gaan. Kortom niks aan de hand, en zoiets als zelfbeschermingsmechanismes zijn helemaal niet nodig.

    Je hebt het voortdurend over zelfbescherming, en hindernissen, maar Robert het zijn iemands eigen gedachten en overtuigingen die men niet wil loslaten en voor hindernissen zorgen."

    Kijk Robbie zo ervaar ik het dus ook.

    Het zijn iemands eigen gedachten en overtuigingen die men niet wil loslaten en voor hindernissen zorgen.

  7. N.G.

    Na alle berichten hier, moet het zo langzamerhand toch wel duidelijk zijn wat mij stoort.

    Ik vind het prima als mensen reageren op mijn schrijfsels en commentaar geven. Als ik daarmee achtervolgd wordt, telkens dezelfde aantijgingen en vervelende opmerkingen moet aanhoren en iemand er niet mee kan stoppen wordt het een ander verhaal. Dan spoort er iets niet. Ik vind het eerlijk gezegd vrij normaal dat ik daar mijn ongenoegen over laat blijken. En als dit ego is, dan heb ik een prima ego.

    Zo mag Aart van mij ook zijn geplas, gepoep en winden achterwegen laten. Het is niet relevant, enkel negatieve aandacht en ik zit hier niet tussen de varkens en schapen op de kinderboerderij.

    • <a href="#comment-247088" rel="nofollow">@Lia</a>,
      Ha Lia, ja hoor, het is wel duidelijk wat jou stoort.

      Maar dan heb je het over gedrag van een ander. En wat jij daar van vindt, jouw mening daarover.

      Mijn vraag aan jou was wat er in jou wordt getriggerd. Dat lees ik nergens.
      Dus wat wordt er geraakt in jou? Wat voel jij dan en wat doet dan met je?

      En waarom raakt jou dat zo?
      Als je die vragen leert beantwoorden, kom je dichter bij jezelf. En krijg je steeds meer inzicht in jezelf en in jouw zere plekken en je mechanismes.
      En die mogen dan getransformeerd gaan worden!

      Groetjes N.G.

      • N.G.

        Wat ik er bij beleef is dat ik het lastig, vervelend vind. Er is niet iets speciaals waardoor ik getriggerd wordt. Cynisme past niet bij mij.

        Ik wou dat mensen eens inzagen dat je gewoon bezwaar tegen iets kunt hebben. Maar je kunt blijkbaar niets zeggen en voor je mening uitkomen zonder dat iemand er iets achter zoekt: een zere plek, een etterend wondje, een trigger of allerlei mechanismen. Volgens mij komt het allemaal voort uit een ik dat wil slachtofferen en ergens bij iemand pijn wil zien.

        En ja ook daar gaat mijn bezwaar dus naar uit (als ik het mag zeggen). Het risico is namelijk dat men iemand met allerlei narigheid gaat opzadelen wat er niet is. Ik noem het zielenknijpgedrag. 😀

        Moet ik nu gaan twijfelen aan mijzelf of ik niet toch ergens een pijnplekje heb? Nou nee hoor, ik dacht van niet. 🙂

        • <a href="#comment-247100" rel="nofollow">@Lia</a>, ik snap je helemaal lia. Wil geen partij kiezen o.i.d. maar ik volg jullie gesprekken zo nu en dan eens en het valt me op dat het vaak op hetzelfde neer komt maar dan weer anders verwoord. Een echt nader tot elkaar komen lukt tussen Aart en jou niet. Gewoon van mens tot mens met gebreken enalles derop en eraan. De lijm liefde en echtheid en kwetsbaarheid. Dat is waar het toch allemaal om draait. En wat dan nog als je gekwetst wordt of je wordt geraakt we zijn toch geen verheven goden die ongenaakbaar zijn.

          Aart ik vind je ook moeilijk om doorheen te prikken. Je kan zinnige dingen zeggen maar de mens aart die vast ook een kwetsbare en zachte meelevende kant heeft zie ik heel zelden. Echtheid eerlijkheid

          • Ha Rob,

            Lief dat je zo reageert.

            Aart kan soms kernachtige dingen zeggen, en ik vind hem best grappig. Ik houd zelf ook van grappen. Maar ik heb verder niets met hem. Geen speciale gevoelens of zo. Hij is mij veel te grof en te sarcastisch. Gewoon mijn type niet.

            Ik ben oud en wijs genoeg om te beseffen dat mannen die zich zo extreem gedragen als Aart doorgaans veel problemen hebben.

            Ik heb trouwens al 30 jaar een prima relatie. Handje in handje! 🙂

            Fijn weekend!

          • Grappig Rob, ik zie/voel/lees JUIST de gevoelige en zachte kant van Aart 🙂 zo zie je maar weer dat iedereen het anders ervaart/leest/voelt 🙂 🙂 Maar dat is ook prima natuurlijk!

            Ook grappig Lia, jij schrijft:

            Ik ben oud en wijs genoeg om te beseffen dat mannen die zich zo extreem gedragen als Aart doorgaans veel problemen hebben.

            Laat ik dat nou meer zien/voelen/lezen bij jou…..
            Maar ja ook dat is prima natuurlijk 🙂 🙂

            Knuffel voor jullie beide <3 <3
            Extra knuffels voor de innerlijke gewonde kindjes van Lia!

            liefs
            Sabine

            • <a href="#comment-247124" rel="nofollow">@sabine</a>, jammer toch he dat een ieder het anders ervaart/leest/voelt.

              Hoe komt het dat iedereen het anders ervaart/leest/voelt/DENKT.

              Zou het mogelijk zijn dat een ieder 'dezelfde beleving' hebben zou?

              Ik zeg; JA.

              Hoe zou de beleving toch zijn vanuit het ZIJN.

              Heb ik me toch rot zitten zoeken naar de gevoelige en zachte kant van Aart.

              Niet gevonden, ik kwam er wel achter dat hij van de verkeerde kant is.

              Ben direct gestopt met zoeken.

              Ik hoorde in de verte namelijk ook huilende kindergeluiden.

              Nou die pijnplekken ga ik niet aan hoor, valt gelijk mijn zorgvuldig opgebouwde reputatie hier op het witte vlak in

              https://www.youtube.com/watch?v=FVhSJZv_CTI

          • <a href="#comment-247108" rel="nofollow">@Rob geen Robert geen Frits of Johan</a>, "Aart ik vind je ook moeilijk om doorheen te prikken. Je kan zinnige dingen zeggen maar de mens aart die vast ook een kwetsbare en zachte meelevende kant heeft zie ik heel zelden. Echtheid eerlijkheid."

            Rob, ik heb werkelijk nog NOOIT iets zinnigs gezegd.

            Oei nou ben ik niet eerlijk, vorige week riep ik namelijk nog Feyenoord, Feyenoord.

            Lijkt me inderdaad verdomd lastig dat doorheen prikken.

            Dat lastig doorheen prikken komt omdat het een gegeven is dat de mens enkel vanuit zijn/haar 'standpunt/geheugen/belevingswereld' de wereld buiten zich vertalen kan.

            M.a.w. jij aanschouwt/vertaalt Aart door Rob.

            Wie weet is Aart wel niet menselijk.

            Misschien is Rob na het uitgeRobt zijn wel Goddelijk en wordt de wereld dan anders 'aanschouwt/ervaren'.

            Er is geen meelevendere kant dan Aart`s kant dat dat vanuit ego-energie niet de gewenste kant is, is wat anders, toch?

            • Ach ja Lieve Aart, jou neutraliteit in jou geletter op het scherm, jou woordenbrij is iets wat BIJNA niet voorkomt. Ik vertaal deze als LIEFDE, ZACHTHEID 😉

              Er zijn maar weinig mensen die zijn zoals JIJ <3
              Hoe mooi is dat, dat je gewoon jezelf kan zijn bij iemand zonder oordeel, maar die ECHT ziet wie jij bent! En ook zo goed en raak kan vertalen wat er dan nog nog speelt om uiteindelijk daar te geraken waar ik altijd naar gezocht heb. De laatste duwtjes, de laatste verwarringen en twijfels worden zo helder door jou vertaald dat ik SUPERBLIJ ben dat ik jou hier ben tegen gekomen 🙂 🙂

              Voor de rest heb ik ook geleerd in mijn leven om geen parelen(meer)voor de zwijnen te gooien. 🙂

              knuffel sabine

        • <a href="#comment-247100" rel="nofollow">@Lia</a>,

          Ha Lia, natuurlijk hoef je niet te gaan twijfelen of je ergens nog pijnplekjes hebt. En als je die helemaal niet (meer) hebt, is dat geweldig!

          Wat voor mij onduidelijk is in jouw verhaal, en misschien begrijp ik het niet zo goed, is dat je van de ene kant zegt dat je niet je gedachte bent, dat de meeste mensen zich vereenzelvigen met de denker. Dat ze deken dat ze de denker zijn maar dat dit niet klopt.
          Dat er nog iets achter de denker zit, namelijk bewustzijn. En dat dit bewust-zijn is wat je werkelijk bent.

          En dat er hindernissen en obstakels zijn omdat er nog ego-beleving is. En dat het ego in feite op moet hoepelen.

          En je van de andere kant in dit gebeuren vanuit je ego reageert. En dat je vindt dat je een prima ego hebt.

          Wat heel fijn is als je dat van je ego vindt.
          Alleen staat het voor mij haaks op elkaar. Dat stuk ego moet dan toch ook (uiteindelijk) ophoepelen. Of zie ik het dan verkeerd?

          En op zulke momenten reageer je toch niet vanuit eenheid en/of bewust-zijn?

          Groetjes N.G.

          • Ha N.G.

            Ik denk niet dat je dit verkeerd ziet. Op zulke momenten zal ik wel gewoon vanuit mijn ego reageren.

            Wat ik er eigenlijk meer bij voel is dat ik uit mijn rust-Zijn wordt gehaald.

            Het punt is dat ik er van uit mijn Zijn (bewust-Zijn, Waarnemen) wel naar kijken, en het besef. Maar ik sta op zo'n moment ook 100 % procent achter mijn mening.

            Omdat ik er naar kan kijken, krijg ik het ook weer makkelijk weg en val ik weer terug in mijn rust, zeg maar.

            Met pijnplekjes heeft het niets te maken.
            Eerder dat ik ergens een beetje genoeg van krijg, en behoefte voel om mijn grenzen aan te geven. 🙂

            Dag Lia

            • <a href="#comment-247159" rel="nofollow">Hoi Lia</a>,

              Wat je hier beschrijft is toch helder! 🙂

              Als jij in rust bent, ben je in balans.
              Je raakt uit die rust (uit balans) door de trigger. Die trigger zorgt voor innerlijke geraaktheid (voelt als niet plezierig).
              Je reageert vanuit je geraaktheid, wat je beschrijft als "vanuit je ego reageren".
              Je herpakt je zelf, je komt weer in rust, in balans.

              Is gewoon een klassiek voorbeeld, zo werkt dat feitelijk bij iedereen.

              In wat ik vaak schrijf gaat het me om juist om de trigger/geraaktheid (de bijbehorende gevoelens) en de oorzaak daarvan. Dus datgene waardoor je uit balans geraakt.

              Voor de rest zal ik even zwijgen 🙂

              Groetjes Robert

    • <a href="#comment-246978" rel="nofollow">@Lia</a>, ben jij ook al gebeld door de NASA?

      Ze hebben ontdekt dat ik een plaat voor mijn hoofd heb die ondoordringbaar is.

      Schijnen ze heel wat mee te kunnen in de ruimtevaart.

      Wie weet dat ze bij het analyseren van de plaat (om hem na te kunnen maken) mijn plaat kunnen verwijderen dan begrijp ik je misschien.

      En ga ik mogelijk inzien wat ik je allemaal heb aangedaan.

      Nu kan ik bv wel typen dat het me spijt dat ik je achtervolg, mijn oud zeer op jou projecteer en wat al niet meer maar nu meen ik dat nog niet want het voelt nog niet zo door die ondoordringbare plaat.

      Maar als ik het echt voel dan laat ik je het weten.

      En wie weet als ik het ga inzien dat mijn gedrag dan misschien verandert.

      Voor hetzelfde geld krijgen ze die plaat niet los.

      Nou dan zullen we het maar met elkaar moeten blijven doen.

      Lekker kneuterig hand in hand op een forum.

      Eigenlijk zie ik dat stiekem wel zitten.

      Zeg nou eerlijk, diep in je Hart vind je me best wel aardig.

      Ik heb vanaf je eerste letter al gelijk aardig gevonden.

      Wie weet zijn we wel tweelingzielen, zou me niets verbazen.

      Fijn weekend meissie, ik heb je met Hart en Ziel LIEF.

  8. nav Robert, 12 maart 21.45 uur

    Moreel verplicht was wel heel zwaar geformuleerd, maar blij te lezen dat er toch een kern van waarheid in lijkt te zitten. 😉

    Ik weet niet wie van de deelnemers aan dit gesprek cliënten heeft, ik niet, maar omdat je het hebt over begeleiding bieden denk ik e.e.a wel in te kunnen vullen.

    Ik ben een paar weken geleden op mijn werk in aanraking gekomen met de dramadriehoek versus de winnaarsdriehoek, ik vind het interessante materie dus in dat licht lees ik deze discussie mee. http://nl.wikipedia.org/wiki/Dramadriehoek

    Iemand die cliënten heeft (of denkt te hebben) kan zonder het zelf te weten de rol van redder spelen en dat is vrijwel altijd destructief. Pas als de persoon met zichzelf in balans is kan de rol van redder (dramadriehoek) omgezet worden naar de rol van helper (winnaarsdriehoek). Is er geen balans, dan wordt bij de minste of geringste weerstand een andere rol uit de dramadriehoek aangenomen, verandert de redder ineens in een aanklager of in een slachtoffer.

    Heel leerzaam voor mij en hopelijk ook voor anderen om dit hier te zien gebeuren. Wie past welke schoen, that's the question. 🙂

    Groetjes Sylvia

    • <a href="#comment-246934" rel="nofollow">@Sylvia</a>,

      Ik dacht toen je het had over 'professioneel' dat je het had over een therapie/therapeut/client-achtige situatie.

      Geen idee hoe die dramadriehoek er hier uit zou zien, misschien past niemand volledig in dit plaatje. Ikzelf zoek het tegenwoordig ook niet in dit soort technieken.

      Groetjes Robert

  9. Gordon,

    De volgende reactie van jou kwam bij mij binnen en ik citeer:

    <blockquote> van de site verwijderd ja., voornamelijk vanuit mijn eigen ego. Iets tussen Aart en mij. Dit was niet bedoeld als bevestiging voor anderen en het is niet heel sterk om daar naar te verwijzen vind ik…. </blockquote>

    Tussen Aart en jou???
    Wat je hebt verwijderd waren reacties van Aart aan mij.
    En jij was degene die ook letterlijk schreef dat het op pestgedrag begon te lijken.
    Het ging dus om pestgedrag richting Lia en dan vind ik dat ik daar best naar mag verwijzen.

    Dit gedrag duurt nu al een paar maanden.
    En ik hoop dat het eens een keer ophoudt.

    Je reactie is trouwens op de site verandert, waar ik lees:

    <blockquote> verwijderd ja., voornamelijk vanuit mijn eigen ego. Iets tussen Mij en mij. Dit was niet bedoeld als bevestiging voor anderen en het is niet heel sterk om daar naar te verwijzen vind ik…. </blockquote>

    Wellicht ging het ook om Mij en mij, maar in eerste instantie ging het om gepest van Aart richting Lia.

    • <a href="#comment-246916" rel="nofollow">@Lia</a>, Ja Lia, ik weet wel dat mijn reactie veranderd is. Ik heb dat zelf gedaan immers. Ik meen wat ik schreef.

      • Gordon, ik meen ook wat ik schreef.

        Namelijk dat het getrigger en gepest van Aart eens een keer mag ophouden.

        Nogmaals, een keer vind ik geen enkel probleem, maar wanneer ik bijna niets meer kan schrijven zonder vervelend commentaar begin ik daar een sik en een staart van te krijgen.

        • <a href="#comment-246922" rel="nofollow">@Lia</a>, op mij komen de reacties van Aart niet als pesten over. Hij heeft een cynische manier van schrijven met ook veel zelfspot. Maar tegelijk komt de boodschap hierdoor wel binnen, bij mij tenminste. Meestal lees ik het met een glimlach. Ik heb al veel gehad aan zijn reacties, die meestal wel waar zijn!

          • Ha Lenny,

            Ik heb een andere indruk van Aart. Ik houd niet van zijn cynisme. Er zit een sfeer van wantrouwen in en het kleineren van mensen. Ik zie het ook als een bewust triggeren.

            Best mogelijk dat andere mensen er veel aan hebben.
            Ik dus niet, en als ik dan mijn grenzen aangeef en meerdere keren verzoek om er mee te stoppen, blijft meneer er mee doorgaan.
            Wanneer je het lang genoeg volhoudt, is er inderdaad altijd wel iemand die uit zijn slof schiet. Ik vind het minderwaardig, omdat iemand op die manier een potje te stangen. In mijn ogen is het zonder enige vorm van respect en inlevingsvermogen.

            Dus wel een ander voortdurend stangen en wijzen op zijn ego, etc., etc. Maar een Aart die zijn eigen gedrag niet schijnt te begrijpen en geen enkele verantwoordelijkheid draagt voor zijn gedrag. Het is immers enkel wat geletter.

            Nou, ik vind het best grof hoor, en het geeft mij te denken!

            🙂

        • <a href="#comment-246922" rel="nofollow">@Lia</a>, als je getriggered wordt, zegt dat toch alleen wat over jou zelf? en ik ben het ook eens met Lenny. Pas als het je niets meer uitmaakt en het jou niet meer raakt, stopt het … Schrijf je daar zelf niet heel vaak over? Ook dat je één bent en je zelf kunt kiezen wat je er mee doet?
          Ik vind de manier van schrijven van Aart ook heel grappig en cynisch en meestal klopt het voor mij ook.

          • Simone,
            Tuurlijk zegt het iets over mij.
            Zie daarvoor mijn reactie aan Lenny.
            Ik heb niets met cynisme, noch met getrigger.
            In mijn ogen bevordert het ook niet bepaald de eenheid. 🙂

            • <a href="#comment-246940" rel="nofollow">@Lia</a>,
              Ha Lia, goed van je dat je inziet dat je vanuit je ego reageert. Dat is een belangrijke stap!

              Voor mij is cynisme niet vervelend. Van getrigger houd ik ook niet zo. Wat er getriggerd wordt is volgens mij wel heel persoonlijk.

              Wat wordt er in dit geval in jou getriggerd?

              Groetsje N.G.

          • <a href="#comment-246931" rel="nofollow">@Simone</a>, ik heb kapotte knieën van het bidden dat het stoppen mag.

            Maar ach dan maar 2 protheses erbij, kom ik op 5 stuks totaal.

            De mens moet wat voor de ander overhebben.

            Correctie, 6 stuks ik was mijn varkenskunstklep vergeten.

            Nog even dan ga ik het land weer in, volle zalen.

            Niet dat ze werkelijk vol zijn maar ik zie/ervaar dat wel zo.

            Wat een mens al niet beleven kan op het kleinste kamertje.

            Hoe maak ik dit weer kloppend.

            Ik heb het gevoel een beroerte te hebben.

            He gelukkig het was maar zelfreflectie.

            Was me dat schrikken.

            Simone, wat laat je me toch allemaal weer doen.

            Vrees niet, ik heb je niet ingeruild.

            Ik word altijd een beetje uitgelaten als ik bewustzijnsvolle schrijvens lees.

            Heb ik ook eens wat.

            http://3.bp.blogspot.com/-6IOlEl4XXn0/Ty_eXZxwfgI/AAAAAAAAA7E/imaJpR6jWJk/s1600/relationship.jpg

            Sloeg nog op eerste zin.

        • Ja, dat begreep ik wel, maar ik zie nu Aart niet "pesten" , en ik blijf hier graag buiten zolang er niet bewust kwetsende taal gebezigd wordt

          • Nou Gordon,

            Het voor de zoveelste keer over de verstandelijkheid van Lia hebben…??

            En dan heet ik weer dua-Lia, dan weer daila-Lia enz. enz. En zo gaat het maar door.

            Ik vind het niet zo gek dat na 10 keer pap eten het je neus en oren uitkomt.

            Trouwens, z'n liefje ben ik ook al niet.

            Ik denk dan: het zal eens tijd worden dat Aart wat gaat dimmen en zich met zichzelf gaat bemoeien.

            Ik hoop dus dat Aart je voorbeeld wilt opvolgen door er ook eens buiten te blijven.

            🙂

          • <a href="#comment-246933" rel="nofollow">@Universum</a>, ik zie zelfs Aart niet cynisch zijn, ook niet triggeren, pesten en zelfspot al helemaal niet want voor dat laatste zou er nog een zelf moeten zijn.

            Hemel, nou ruik ik arrogantie en zag ik een rood golflijntje onder arogantie.

            Vergeet even ene Aart.

            Wat letters op een scherm.

            Enkel vanuit ego-identificatie of zoiets krijgen 'Aart`s woorden' de betekenis die het ego bij jou er aan geeft.

            Zo deze cynische oude gek gaat eens poepen.

            Is niet waar hoor maar het zal er wel een keer van gaan komen, vandaag of zeker morgen.

            Je kunt je afvragen moeten die 2 hier direct bovenstaande zinnen nou.

            En je kan het je ook niet afvragen.

            Even voor mij vriendin Lia, ZIJN vraagt zich niets af of vindt ergens wat van.

            Enkel Ego ziet wat het vanuit zijn/haar filter ziet of zien wil.

            Aart heeft nog nooit de intentie gehad te pesten of te triggeren of wat dan ook, ik mag ter plekke stekeblind worden als ik zou jokken. Ik heb het hem ook nooit zien doen. Al kan dat aan zijn BLINDE VLEK liggen. Die schijnt groter te ZIJN dan zijn ego en het Ijselmeer.

            Aart staat enkel voor een spiegel.

            En wat Aart zelf nog aan leerprocessen uit te werken heeft dat heeft niets van doen hoe Aart wordt ervaren.

            Tocht?

            Lia, waarom die zogenaamde Aart waarschijnlijk op ene Lia reageert is omdat Lia`s woorden niet matchen met de praktijk.

            Wijze woorden maar die worden niet geleefd in de praktijk.

            Kun je het wel vanuit dat niet inzien bij ene Aart neerleggen maar zo werkt het niet. Het leven zal je altijd blijven spiegelen want er is nog een Lia met een ik-beleving en het Leven gunt jou dat inzicht.

            Het gaat mij echt nergens om, ook niet om Lia of Lia inzicht willen geven of wat dan ook, bij mij rolt er alleen wat uit omdat iets vanuit het geheel 'niet klopt' en het rolt er niet uit bij iemand die in een geheel andere fase zit (en zo wel dan heeft Aart nog een leerprocesje te ondergaan) dus je hebt de mogelijkheid om eens te kijken wat er bij je huist wat Aart leest als pesten, etc.

            Even nog 1 vraag Lia; is het volgens jou mogelijk dat enkel 'ego/oud zeer/geef het maar een naam' bij jou er voor zorgt dat je Aart vertaalt zoals je tot op heden deed of is dat een onmogelijkheid en ligt het enkel aan Aart?

            Zo Gordon, je mag weer binnen komen.

            Ik ga maar niet typen dat ik van je hou want dat kan wel eens kwetsend overkomen.

            Hou toch eens op Aart.

            Nou vooruit.

            • Aart, als IN JOUW OGEN Lia's woorden niet matchen met de praktijk, OK.

              Een ander verhaal is of je mij daar mee moet achtervolgen.
              Dit is dus inderdaad waarom je mij voortdurend lastig valt met allerlei vervelende en cynische opmerkingen.

              Ik vind dit een faliekant verkeerde houding.

              Lia schrijft nergens dat ze volmaakt is en er niets meer te leren valt.

              Aart, wat je over mij denkt, moet je zelf weten. Maar als je "Lia met haar ik-beleving" niet kunt los laten, het er steeds opnieuw over moet hebben dan is het een obsessie aan het worden.

              Aart, ik zal niet ontkennen dat je grappig kunt zijn. Echter onder het mom van "enkel wat geletter" en wat er zoal "vanzelf uitrolt" denk je ongelimiteerd alles te kunnen schrijven wat zomaar in je opkomt aan cynisme, getrigger en gekleineer. Je neemt zodoende geen enkele verantwoordelijkheid voor hetgeen je schrijft.

              Dus ja, alles bij elkaar bevalt het mij niet. Ik kan er niks aan doen.

            • <a href="#comment-246953" rel="nofollow">@Lia</a>, je reacties zijn een bewijs van het niet matchen toch?

              Je ego is de eigen blinde vlek aan het rechtbreien en gooit het buiten zich.

              Je antwoord op mijn vraag is dus dat het niet bij jou ligt maar bij Aart.

              Nou lekker dan dat ZIJN en alle wijze woorden.

              Heb je dus in de praktijk niets aan.

              Het woordje LIA staat ergens en de poppen zijn aan het dansen.

              En dat terwijl je Truus heet.

              Neen lieverd, je hebt je geidentificeerd met zelfs een paar letters op een scherm en zie wat er in je gebeurd.

              Lia, het gaat niet om Lia en Aart maar om simpele werkzaamheden.

              Maar dat kun jij op dit moment niet zo zien omdat er iets getriggerd bij je is.

              Je ziet het wel duidelijk bij anderen maar niet als er LIA staat.

              Het zij zo, einde verhaal.

              Aart is op dit moment toch al een rode vlag en er kan niet gelezen worden wat er staat.

              Zo werkt het nu eenmaal als er niet de neutraliteit van ZIJN is.

              Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

              Aart je bent echt een rodzak.

            • <a href="#comment-246953" rel="nofollow">@Lia</a>, "Dus ja, alles bij elkaar bevalt het mij niet. Ik kan er niks aan doen."

              Lia, FIJN dat je zegt zoals het is bij je, er is hoop.

              Je kunt enkel kijken waarom er bij je is wat er is.

              En heus dat heeft niets met ene Aart van doen.

            • <a href="#comment-246953" rel="nofollow">@Aart</a>, zo dat woordje Aart komt me de strot weer uit.

              Ik draai hem de nek om.

              Heerlijk uit de wind op balkon in het zonnetje.

              Neen Aart niet doen.

              Uit de wind, uit de wind, jij met je uit de wind, ik heb al weken last van mijn darmen, ik zou wel eens heerlijk willen winden, kom op met die wind.

              Je zal met Aart opgescheept zitten, jullie (tegen wie heb ik het in hemels naam) kunnen nog scrollen of het scherm uitzetten, ik zit de hele dag met hem opgescheept (2x).

  10. cat list | while read id vg size volid ; do
    pv=`lspv -u | grep $volid | awk '{print $1}'`
    echo $pv $vg
    done

    Neuh 🙂

  11. Ha Jolanda,
    Mooie ervaring die Stilte.
    Steeds weer op terugvallen.
    En het zal zich meer en meer verruimen.
    Het stille Zijn.
    Je Bent het zelf.
    🙂

  12. Aha,
    daar hebben we Aart weer met de verstandelijkheid van Lia.
    Voor de zoveelste keer.
    Aart, als je het niet kunt laten,
    komt het zo langzamerhand toch wat geobsedeerd op mij over.

    Overigens is het dik in orde met de verstandelijkheid van Lia.

    Verder kun je in een reactie aan Robert
    Lia simpelweg achterwegen laten.
    Lia is dan helemaal niet relevant.
    Is je ook al een paar keer eerder uitgelegd.

    • <a href="#comment-246718" rel="nofollow">@Lia</a>, ik ben nu eenmaal hooggevoelig en heb met hart en ziel lief.

      Ik ben lid van de plaatselijke verlichtenclub en daar noemen we jou Daila Lia.

      M.a.w. wij vinden jou allemaal heel wijs en verstandig of te wel verstandelijk.

      Lia ik begrijp je woorden niet.

      Ik schrijf gewoon op jouw schrijvens en waarom is dat dan geobsedeerd.

      En ook al zou dat zo zijn dan heb ik van jou geleerd dat ik daar gewoon naar kijk en dan is er niets aan de hand, toch?

      Ik Weet ook wat/wie ik BEN en dus is het helemaal okay, toch.

      Of heb ik nou echt niets van je wijze en verstandige woorden begrepen?

      Misschien moet je me het dan nog een paar keer uitleggen.

      Heus, ik heb heb verdomd slecht geheugen.

      Daar stond enkel in dat je had verzocht niet meer op je te reageren, echt waar.

      Maar door je wijze uitleg aan mijn tweelingziel Robertos kwam ik tot de conclusie dat het je toch niet zou uitmaken of ik het nu wel of niet doe want je kijkt er enkel naar en zelfs als je wat van mijn schrijvens vinden of voelen zou dan kijk je daar ook enkel naar en doet het je niets omdat je Weet dat jij het niet Bent.

      Toch?

      Ik heb met pijn in het Hart gelezen dat Lia niet relevant is, liefje je mag er Zijn hoor, tuurlijk ben je relevant, niet jezelf zo wegcijferen hoor.

      Met Hart en ZIEL, Aart.

      • Aart, vreemd hoor als je het niet begrijpt.
        Bedenk wel dat het je voor de 10e keer werd uitgelegd.

        Dat is nu net de moeilijkheid met sommige mensen. Dat je tegen een muur praat. Ze niet aanspreekbaar zijn op hun gedrag.

        Wat mij betreft mag je stoppen met die flauwekul.

        • <a href="#comment-246798" rel="nofollow">@Lia</a>, heb je last van me dan?

          Zo nee, waarom zou ik stoppen.

          Zo ja dan kijk jij toch gewoon naar je last van mij hebben.

          Het is toch maar energie.

          Zo heb ik je 10 keer uitleg begrepen.

          Wat heb ik dan niet begrepen?

          Ik zie het je net nog ergens op die manier aan Robbie uitleggen.

          Neem het alsjeblieft niet persoonlijk op, ik begijp gewoon niet hoe jij het ervaart.

          Een ieder zou baat kunnen hebben bij je uitleg.

          Want iedereen wil wel boos en verdrietig en ……. zijn en er geen last van hebben.

          Ik kan er nogmaals met mijn verstand niet bij; nergens last van hebben en dan toch typen; "Wat mij betreft mag je stoppen met die flauwekul."

          Ben ik eens een keer serieus en stel me kwetsbaar op en krijg ik; "vreemd, 10de keer, tegen een muur praten, niet aanspreekbaar op hun gedrag, flauwekul, naar mijn hoofd geslingerd.

          Niet dat ik daar last van heb want ik zit enkel naar wat letters op een scherm te kijken.

          Jij blijkbaar niet want jij ziet flauwekul die je liever niet ziet.

          Dat heb ik toch goed begrepen?

          Ik zal wel stoppen hoor en de mensen die jouw methode gaan toepassen of bij zichzelf herkennen en nog niet doorhebben lopen wel vanzelf vast.

          Hier was een mogelijkheid en meer niet.

          Letters op een scherm.

          Moet niet gekker worden.

          • Aart,

            Jouw reacties zijn meerdere keren van de site verwijderd. Niet voor niets, zou ik zeggen.

            En toch is Zijne Goddelijkheid ongevoelig voor de boodschap. Gaat-ie gewoon door. Snapt-ie het allemaal niet.

            En tuurlijk, het ligt gewoon aan de ander.
            Zijne Heiligheid is immers de onschuld zelve. Eigenlijk wordt Zijne Heiligheid verkeerd begrepen, en hoe zielig is dat!

            Tja Aart, helaas ben je niet de enige met dit soort gedrag. Inderdaad knap lastig, hoor!

            • <a href="#comment-246816" rel="nofollow">@Lia</a>, van de site verwijderd ja., voornamelijk vanuit mijn eigen ego. Iets tussen Mij en mij. Dit was niet bedoeld als bevestiging voor anderen en het is niet heel sterk om daar naar te verwijzen vind ik….

        • <a href="#comment-246798" rel="nofollow">@Lia</a>,
          Hoi Lia, ik durf het bijna niet te zeggen maar eh, het lijkt erop alsof je jezelf een beetje laat leiden door je ego..

          Kun je dat van jezelf zien? En mag dat er van jezelf zijn?

          Dat gun ik je van harte!

          Groetjes N.G.

          • N.G.
            Je hoeft niet alles van de ander te slikken.
            Er is niets mis mee om je grenzen aan te geven. En als dit neerkomt op ego, vind ik het prima.
            Ik ben geen heilige.
            🙂

  13. Robert,

    Je wilt niet zien dat gevoelens in werkelijkheid niet anders dan energie zijn, en je er dus ook op dit niveau mee kunt omgaan. Tja dan houdt het voor mij weer even op, hoor. Ik kan er niks mee.

    Voor mij is het net zoiets als denken dat een kwaal wordt veroorzaakt door boze geesten, terwijl er op dieper niveau simpelweg een bacil aan het werk is die met een kuurtje te bestrijden is.

    Blijf je dan het bijgeloof verdedigen, en de boze geest bezweren of moet de overtuiging worden aangepast aan meer realiteit en neem je een kuurtje.

    Ach, het is maar net wat je wilt zien.
    🙂

    • <a href="#comment-246694" rel="nofollow">Dag Lia</a>,

      Maar waar je nog steeds aan voorbij gaat is dat die gevoelens uit jezelf komen en jou iets willen vertellen, namelijk waar het bij jou nog pijn doet. Dus wil je er naar luisteren of ga je ze afdoen als het-is-maar-energie en is-niet-van-mij (jouw 'kuurtje' 😉 )

      Groetjes Robert

      • Robert,

        Het is hier al zo vaak gezegd…Je ziet e.e.a. enkel vanuit je eigen gezichtsveld/bril, waar je een eigen inkleuring aan geeft.

        Mijn indruk is dat je jouw ervaringen/meningen gaat opdringen aan mij.

        Ik voor mij, ga er niet aan voorbij dat gevoelens uit mijzelf komen, ik ga er ook serieus mee om, maar zoals ik herhaaldelijk zeg: ik ervaar ze als energie en heb er geen last van.

        Probeer dan niet je mening door te drukken door er steeds op te hameren dat er bij mij ergens iets pijn zou moeten doen. Dan zit je iemand simpelweg iets op te dringen, wat er niet is. Wellicht doet er bij jou iets pijn, maar bij mij dus niet.
        🙂

        • <a href="#comment-246797" rel="nofollow">Ha Lia</a>,

          Naar mijn idee was er sprake van over en weer reacties, verder niet vervelend ofzo.

          Misschien dat de lezers er nog iets aan hebben gehad 🙂

          Groetjes Robert

          • <a href="#comment-246812" rel="nofollow">@Robert</a>, Hoe het op mij overkomt, wat ik me afvraag, kan de methode van Lia alleen werken als je geen andere mensen om je heen hebt. Dit kan je toch niet maken op bijvoorbeeld professioneel gebied of in een gezinssituatie? Dan heb je toch een morele verplichting richting de ander om zo snel mogelijk negatieve gevoelens te transformeren, of is het voor derden ( die mogelijk zelf hsp zijn) leuk om iemand op bijv een donderwolk om zich heen te hebben?

            • <a href="#comment-246861" rel="nofollow">@Sylvia</a>,

              In zijn algemeenheid zoals ik er over denk. Als je niet wilt ingaan op je gevoelens en je laat ze aan je voorbij gaan, dan kun je niet helen wat geheeld wil worden.

              Ik denk niet dat je moreel verplicht bent aan een ander om aan de slag te gaan met jezelf. Ik denk dat het begint met te kiezen voor je jezelf. Het is wel zo dat je gezin en omgeving de vruchten plukt als jij meer in balans bent 🙂

              Gevoelens (bv geraaktheden/triggers) zijn de ingang voor bewustwording, als je niet bekend bent met de betekenis en oorzaak van je eigen gevoelens, lijkt het me moeilijk om een ander daar enige begeleiding in te kunnen bieden. Daarbij zou het enorm bijdragen als je zelf al de nodige oorzaken zou hebben getransformeerd, zodat er geen onduidelijkheid ontstaat over eigen gevoelens en die van client.

              Groetjes Robert

            • Sylvia,

              Volgens mij heb je enkel een "verplichting" naar jezelf.
              Verbeter de wereld begin bij jezelf.

              De vraag is hoe je negatieve gevoelens gaat transformeren. Er bestaan verschillende methodes voor. Trouwens wat is negatief?

              Mijn ervaring is dat je vanuit je basis (een stil-Zijn) wel van alles kunt waarnemen (oa. ook pijn), maar je hoeft er dan geen emoties bij te voelen.

              Wat mij betreft is innerlijke rust de beste manier om met emoties end. om te gaan.

  14. Voor mijn gevoel is het weer tijd voor een liedje.

    https://www.youtube.com/watch?v=EseoLBXuMa4

    Ben vandaag trouwens weer met de ambulance opgehaald.

    3 keer in 5 minuten gekeken hoe ik tegen een lantaarnpaal op liep.

    Had ik nou net niet verwacht.

    Die 3de.

    Maar ja tIS zoals tIS.

    Overmorgen maar eens zonder verwachtingen kijken waar ik tegen aan loop.

    Mogelijk loop ik nergens tegen aan maar loopt er iets tegen mij aan.

    Eens goed kijken.

    "zelf opgeworpen innerlijke hindernissen" nee, nee Rumi, ik heb die palen er niet neer gezet.

    Overbodig ook, als het donker is hoort de mens op stok.

  15. Robert,
    Robert, als jij je goed voelt bij jouw weg is dat prima. Maar ik volg duidelijk een ander pad (methode), waar ik ook tevreden mee ben.

    Bij mij komen verdriet, angst end. niet steeds terug zoals jij het zegt (of op een manier dat je er last van hebt). Het is ook niet een kwestie dat ze weg moeten, zoals je schrijft. Het zijn gewoon toestanden die kunnen komen en gaan.

    Als ik zeg: ik ben boos of ik ben vrolijk, dan zijn boos en vrolijk niet meer dan toestanden die door mij heen kunnen gaan. Er verschijnt dan zoiets als boos of vrolijk. Ik ervaar boos en vrolijk niet als iets van mijzelf en ben het ook niet zelf.

    Ter vergelijking: of ik nu door een bos loop of in de stad. Het zijn toestanden die niets over mijzelf zeggen. Of ik nu in de zon loop of in de regen. Het zijn simpelweg toestanden en ik hoef de regen niet persé weg te hebben. Dat is trouwens onmogelijk.

    🙂

    • <a href="#comment-246563" rel="nofollow">Dag Lia</a>,

      Ik vraag me af waarom je niet naar die gevoelens van je wil kijken. Dan bedoel ik niet dat komen-en-gaan en ik-ben-ze-niet verhaal, maar echt onder ogen komen. Gevoelens willen je altijd wat vertellen : niet alleen als het leuk is, maar ook waar het pijn doet en wat geheeld mag worden.
      Ongeacht welke weg je volgt, je gevoelens zijn de sleutel in je leven hier op aarde. Wegwijzers in de meest brede zin des woords.

      Groetjes Robert

      • Ha Robert,

        Wie zegt er nu weer dat ik niet naar die gevoelens wil kijken? Natuurlijk kijk ik er naar. Ik doe de hele dag niet anders dan kijken. 😀 😀

        En dan zie ik dat gevoelens verschillende soorten energie zijn die door mij heen stromen, en dat ik die energie niet Ben. Ik ben de kijker/waarnemer.

        Robert, wat vreselijk pijn doet is dat wat IS en zoals het IS niet overeenkomt met je verwachtingen. Dan raken mensen van de wap.

        En dit is nu precies wat al die gevoelens mij vertellen. 🙂

        • <a href="#comment-246584" rel="nofollow">Hoi Lia</a>,

          Ja jij kijkt je ogen uit ja 🙂 🙂

          Je wilt het denk ik niet (weer) horen 🙂 , maar dat gevoelens gewoon energie zijn die door je heen stromen, en die gevoelens niet werkelijk voelen als gevoelens, dat is gewoon een manier om niet te hoeven voelen en daar een eigen sausje overheen gooien.

          Enkel eigen gecreeerde zelfbeschermingsmechanismes kunnen er (bij HSP-ers) voor zorgen dat je niet/minder voelt. Ik heb er zelf nogal mee te maken gehad. Ze zijn om een vanzelfsprekende reden in het leven geroepen, maar ze werken je tegen, het beperkt je helen. Uiteindelijk dien je al die mechanismes af te leggen…

          Groetjes Robert

          • Robert,

            "gevoelens niet werkelijk voelen als gevoelens"??

            Robert, ik snap je manier van redeneren niet, hoor.

            Gevoelens zijn op een dieper niveau simpelweg energie. Daar kun je niet omheen. Meer aan de buitenkant gaat men aan die verschillende soorten energie namen geven ter onderscheiding: boosheid, verdriet, angst, vrolijkheid, mededogen, end.

            Robert, als je werkelijk wilt weten wat gevoelens zijn en gevoelens wilt voelen, duik er dan eens heel diep in.

            Geef je boosheid, onvrede, frustraties end. dan eens alle ruimte in jezelf. Laat het er zijn. Kijk er naar zonder erover te oordelen met je verstand. En zonder op de energie een etiket te plakken.

            Je zult dan zien dat het simpelweg energieën zijn die komen en gaan. Kortom niks aan de hand, en zoiets als zelfbeschermingsmechanismes zijn helemaal niet nodig.

            Je hebt het voortdurend over zelfbescherming, en hindernissen, maar Robert het zijn iemands eigen gedachten en overtuigingen die men niet wil loslaten en voor hindernissen zorgen.

            • <a href="#comment-246674" rel="nofollow">Dag Lia</a>,

              We blijven het oneens 🙂

              Jij voelt die gevoelens toch niet werkelijk : jij ziet ze als toestanden, komen niet terug op een manier dat je er last van hebt, dat het gewoon toestanden die komen en gaan, dat ze enkel verschijnen, dat je je gevoelens niet als iets van jezelf beschouwt, dat gevoelens gewoon door je heen stromen en je kijkt er naar.
              Heb van je begrepen dat je nooit zo'n 'last' van je gevoelens had, zelf in moeilijke tijden.

              Als ik je zo hoor praten over gevoelens dan krijg ik altijd hetzelfde gevoel, namelijk het niet (willen) voelen van je/bepaalde gevoelens en er een mentaal sausje overheen gooien wat het dan allemaal verklaart.
              Dan denk ik ook snel aan zelfbeschermingsmechanismes ja 🙂 En uit betrouwbare bronnen kan ik melden dat in ieder geval de helft van de mensen ze heeft, dus zo gek is dat allemaal niet. Het helpt als je het zelf aan de hand hebt gehad en weet hoe dat er uit kan zien om het ook bij anderen te zien.

              In de werkelijkheid zijn gevoelens gewoon gevoelens die je voelt in je fysieke lichaam, hoe je er ook naar wilt kijken. Het zijn geen toestanden, maar een innerlijk signaal om iets mee te doen (trigger/geraaktheid).

              Je hoeft mij niet te geloven, en ik zeg ook niet dat ik het 100% bij het rechte einde heb, maar heb je wel eens contact met jouw hogere delen die nog vertoeven in de dimensies, bijvoorbeeld je Hogere Zelf? Dat kan misschien wel eens heel verlichtend wezen.

              Groetjes Robert

            • <a href="#comment-246674" rel="nofollow">@Robert</a>, Lia ga je niet van haar verstandelijk standpunt afbrengen hoor.

              Je hebt het m.b.t. gevoelens voor 100% bij het rechte eind.

              In basis zijn het enkel signalen van het fysieke lichaam die aangeven of er wel of geen directe dreiging is.

              Dat er waarschijnlijk ook nog zoiets bestaat als bewustzijnsproces waar d.m.v. 'identificatie met de mind (de beleving via de mind)' de mind signalen afgeeft dat er dreiging voor m.b.t. de beleving van de eigen mind is, is een ander verhaal.

              Alleen de meeste mensen zijn wel behebt met dat andere verhaal.

              En zie hoe dat ook nog eens als waarheid verdedigt/beleeft wordt en zelfs niet als simpel gegeven herkent wordt.

            • <a href="#comment-246674" rel="nofollow">@Aart</a>, dat kon wel wat simpeler hoor.

              De mens kan vanuit het NU/de werkelijkheid signalen van het lichaam krijgen wanneer er iets gebeurd of dreigt te gebeuren wat directe schade aan het lichaam tot gevolg hebben kan.

              De mens kan vanuit de mind signalen/gevoelens krijgen dat er iets gebeurd of kan gaan gebeuren wat enkel bedreigend voor de belevingswereld van de mind is.

            • <a href="#comment-246674" rel="nofollow">@Universum</a>, wat simpele voorbeelden.

              Een hongerige leeuw met een bordje om de hals waarop staat Aart ik ga je over 10 seconden opeten dat is directe dreiging vanuit het NU.

              Het wakker worden naast je aller, allerliefste tweelingzielsmaatje wat 3 minuten voor je wakker worden de laatste adem heeft uitgeblazen is geen enkele reden om verdrietig, boos of welke emotie dan ook te doen laten gebeuren vanuit het NU/de werkelijkheid.

              Er zou mogelijk enkel de gedachte kunnen verschijnen die zegt; was het nou begraven of cremeren of zoals ze in Belgie doen zag ik gisteren, frituren?

              Vanuit de mindbeleving (ego/ik) zal er waarschijnlijk wel iets anders aan emoties en gevoelens gaan plaats vinden.

              (Even verder bordurend als bovenstaande niet herkent wordt, wonderlijk eigenlijk, er gaan per seconde een hoop mensen hemelen en daar hebben we niets mee/van en dan gaat een zogenaamd geliefde of zoiets hemelen en dan ontstaat er een oh hooo en een snik, snik. Over eigenbelang/ego gesproken.)

  16. <a href="#comment-246469" rel="nofollow">@Lia</a>, dank voor je reactie. Om vanuit Zijnsenergie rustig te kunnen reageren, dan 'moet' ik inderdaad eerst genoeg kracht en geloof in mezelf hebben om op die manier te reageren. Zolang er nog een pijnlaag op zit is dit lastig. En in principe moet het dan niet uitmaken of ik nou met goede vrienden optrek, of vage kennissen, het gaat om mijn kracht en dit duidelijk maken. Aan de andere kant kan ik idd ook kiezen om al dan niet met hun op te trekken. Ik kies dan zelf voor die trigger door dit soort mensen op te zoeken. Maar ook voor mensen kiezen die respect voor me hebben en me niet 'moeilijk' vinden doen, die ken ik ook genoeg gelukkig 😉

    • Lenny, ik maak hier uit op dat je best veel kracht in jezelf ervaart, maar het er niet goed uitkomt wegens het pijnlaagje?? Zou je het ook zo kunnen zien? 🙂

      • <a href="#comment-246495" rel="nofollow">@Lia</a>, als ik alleen ben, kan ik best veel kracht in mezelf ervaren, maar we hebben toch te dealen met andere mensen 😉

        • Ja, dat snap ik.
          Zo te lezen komt het dan neer op wat je hierboven schrijft: dat je zelf kiest voor die trigger door een bepaald soort mensen op te zoeken. Al dan niet met hen op te trekken. 🙂

  17. Robert,
    Ik reageer hier nog even op je reactie aan mij van 8 maart.

    Bij de afdaling waar je over spreekt, komt de mens in aanraking met dualiteitsbewustzijn.

    En onder ego versta ik: ik, ik-beleving.

    Vanuit dualiteit geredeneerd zijn het de twee grootste hindernissen die er zijn.
    Vanuit eenheid is er geen vuiltje aan de lucht.

    • <a href="#comment-246483" rel="nofollow">@Universum</a>, vanuit eenheid is er geen dualiteitsbeleving.

      Dat is de weg die de mens uiteindelijk te gaan heeft; van ego met de dualiteitservaring naar eenheid zonder dualiteitservaring.

      Als de mens nog dualiteitservaring heeft dan is er nog een aanwezige ik-beleving.

      Enkel vanuit ik-beleving kan dualiteit worden ervaren.

      Dualiteit ervaren en beweren (komt veelvuldig voor in Advaita stromingen) dat er geen ik/ik-ervaring in zit/is, is toch nog de beleving vanuit het ik.

      En nou dat paard in de gang en koffie en niet zo slap als Aart`s geouwehoed.

    • <a href="#comment-246483" rel="nofollow">@Lia</a>,

      Waarom is ik/ik-beleving de grootste hindernis? Wanneer heb ik dan een ik/ik-beleving? Is dat als ik zeg mijn naam is Robert, ik ben 1.96m lang en ik heb hoofdpijn? 🙂

      Groetjes Robert

      • Zoiets ja. De pointe is dat iemand zich gaat identificeren met "ik" en het beeld wat hij/zij van dit "ik" heeft geschapen. Het is dus een gedachte.

        De naam Robert is OK, 1.96 lang en ook nog hoofdpijn?? Ook prima. Alleen het is allemaal niet wat je BENT.

        Wat jij in Wezen Bent is Bewust-Zijn (het bewust waarnemen). En dit is volkomen leeg, stil, zonder inhoud. De rest is allemaal opvulling, gereedschap waarmee je op aardbol kan leven, werken, communiceren enz. (is evenzo belangrijk, hoor).

        • <a href="#comment-246494" rel="nofollow">@Lia</a>,
          Ik heb een vraagje. Het sluit aan op je laatste zinnen:

          "Wat jij in Wezen Bent is Bewust-Zijn (het bewust waarnemen). En dit is volkomen leeg, stil, zonder inhoud."

          Ik heb 2 weken geleden een healing ondergaan waarbij ik zag hoe mijn pantser van me afgesneden werd. Er kwam een gele vlinder en een week lichaam uit tevoorschijn, en toen werd dat weke lichaam ook nog eens in stukjes gesneden en op zijn plek gerangschikt.
          Nu zit ik in een crisis. Ik weet niet meer wie ik ben en wat ik wil. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik was. Maar ik heb geen idee wie of wat dan wel.
          Ik voel me angstig en alleen.
          Ondanks dat ik 's nachts allerlei 'hallucinaties' kreeg over eenheidsbewustzijn, Godsbewustzijn, we zijn allen één, enzovoort.
          Eigenlijk voel ik me "volkomen leeg, zonder inhoud", zoals jij hierboven beschrijft. Dit is dus een stap vooruit? Maar ik functioneer niet meer.. Hoe kom ik hieruit? Het voelt echt naar aan. Ik worstel om boven te blijven.
          Ik kan nog maar nauwelijks voor mijn kinderen zorgen en dat kost me alles wat ik nog over heb. Ik ben alleenstaande moeder, dus dat maakt het er niet eenvoudiger op. Niemand die het even over kan nemen. En dat voelt eng.
          Iedereen die me hierover wat te vertellen heeft, ga je gang, alle hulp is welkom!

          • <a href="#comment-246508" rel="nofollow">@Jolanda</a>, deze vraag stel je in eerste instantie aan Lia, maar ik wil hier ook al even op reageren. Het voelt voor mij of alles wie je tot nu toe was, opgegeven mag worden. Je hoeft jezelf niet meer 'hoog' te houden, je mag helemaal opnieuw beginnen bij de kern wie je bent. Je pure zelf. Omdat dit nieuw is, voelt je ego dit als eng. Wat je in eerste instantie kunt doen is goed gronden dagelijks. Ook lichamelijk werk zoals in de tuin bezig zijn helpt vaak om in je lichaam te komen. En als ik jou was zou ik weer terug naar degene die je een healing heeft gegeven, wellicht kan die je verder helpen helen op dit stuk.. Succes!

            • <a href="#comment-246512" rel="nofollow">@Lenny</a>, Dank je Lenny. Het voelt nu inderdaad in contact met mensen of ze rechtstreeks bij me naar binnen kijken. En wat voelt dat…open en bloot..een gevoel van…help..ik moet me beschermen, bedekken..
              Maar tegelijkertijd wil ik dat helemaal niet. Dit is wat ik ben. Take it or leave it..
              Maar tegelijkertijd voelt het ook heel kwetsbaar. Het is heel dubbel, maar op dit moment overheerst de angst nog.
              Waar ben ik dan bang voor dat ze zien? Dat weet ik nog niet precies…
              Op dit moment kan ik niks anders bedenken dan dat ze NIETS zien…helemaal NIETS..oei…dan ben ik dus volkomen oninteressant..en dat is altijd al mijn zwakke puntje, bedenk ik me nu..dat ik niets voorstel, niets te zeggen heb, oninteressant ben.. Mmm, interessant gegeven..daar kan ik weer even verder mee..
              Bedankt voor je reactie en voor je tips.

          • Jolanda,

            Jolanda, de ervaring kwam plotseling en heftig op je over. Als je met zoiets geconfronteerd wordt weet je waarschijnlijk niet wat je overkomt en de angst ervoor geeft dan een vertekend beeld. Zoiets als ruis op de TV.

            Je moet duidelijk wennen aan de nieuwe ervaring. D.w.z. de leegte en openheid (dat wat jij Bent) moeten geïntegreerd worden in het dagelijks leven. De angst ervoor moet verdwijnen. Het kost allemaal tijd en aanpassing.

            Mijn advies zou zijn: zie het als een mooie ervaring en vergeet het verder. Dat klinkt gek, maar hoe meer je erover gaat nadenken hoe meer je uit het Hier en Nu raakt.

            Denk dus niet dat jij er iets mee moet doen, maar laat het voor wat het was. Laat die ervaring zelf het werk doen. Je zult merken dat de leegte en openheid terugkomen maar op een rustiger manier. Zo raakt je er steeds meer aan gewend. Het normale leven gaat gewoon door. 🙂

          • <a href="#comment-246508" rel="nofollow">@Jolanda</a>, die STILTE is het mooiste wat 'je kan overkomen'.

            Wat de mind er bij je van maakt en je vanuit een bepaald standpunt voelen laat is geheel iets anders.

            M.a.w. met die STILTE/LEEGTE is niets mis.

            Het is simpelweg altijd al aanwezig.

            Het is het vertrekpunt van wat we 'iedere handeling' noemen.

            Het is niets meer dan het NU.

            Het NU 'wat zichzelf doet'.

            Maar de mind wil controle, de mind wil weten wat er gaat gebeuren, de mind kan niets met die STILTE/LEEGTE.

            En de mind VOELT zich daar niet prettig mee en produceert daarom allerlei gedachtes/gevoelens.

            Maar ondanks die gedachten en gevoelens kun je gewoon zien dat jij in de 2 weken of zoiets gewoon je ding gedaan hebt, je je kinderen gevoed hebt, je geplast hebt, je getypt hebt, adem gehaald en dit mogelijk nu aan het lezen bent.

            En ohhh ohhh wat vervelend toch die STILTE/LEEGTe.

            Ja die mind kan er wat van maar met STILTE/LEEGTE op zich is niets mis.

            Iedere avond duiken we er (stilte/leegte) ook in en dan ervaren we het waarschijnlijk meestal als HEERLIJK.

            Om het woorden te geven; niets zo heerlijk als die STILTE/LEEGTE.

            'Ik voel me er helemaal thuis'.

            Getypt in alle STILTE/LEEGTE.

            • <a href="#comment-246689" rel="nofollow">@Aart</a>, Dank je Aart. Het begint STILLETJESaan te wennen. Ik zou er bijna STIL van worden. Zoveel ontzag voor die STILTE in me.. En wat blijkt, ik heb eigenlijk best wat te vertellen..;) Maar nu vanuit de STILTE in mezelf.. en dat komt veel meer aan geloof ik. Nog even doorzetten tot de STILTE echt goed gesetteld is..en dan eindelijk gewoon mezelf zijn. Ik kijk er naar uit 🙂

        • <a href="#comment-246494" rel="nofollow">@Lia</a>,

          Maar zolang ik hier op aarde vertoef, ben ik dat toch OOK? Mijn persoonlijkheid/ik is toch mijn voertuig op aarde?
          Hoe belemmert jou dit dan? Ik begrijp dat niet.

          🙂

          Groetjes Robert

          • Robert,

            Je BENT toch niet het voertuig? Hooguit heb je een voertuig (lichamen, denken, voelen, willen). Dit is allemaal gereedschap waarmee je je kunt uitdrukken. Je kunt je er niet mee identificeren als zijnde jijZelf die IS en aanwezig Is.

            Als bewust Zijnde Ben je de bestuurder van het voertuig. De bestuurder van bijv. het denken.

            Je bent niet je gedachten, want die komen en gaan (zijn veranderlijk). De meeste mensen vereenzelvigen zich met de denker. Zij denken dat ze de denker zijn. Maar ook dit klopt niet.
            Je WEET immers toch wat je als denker denkt? M.a.w. er zit nog iets achter de denker, namelijk het bewustzijn (=weten, kennen, waarnemen).
            En dit bewust-Zijn is wat je werkelijk Bent.
            Het is onveranderlijk, eeuwig, onsterfelijk.

            Dus wanneer iemand zich met het verkeerde identificeert (bijv. met de denker) dan ontstaat er wel degelijk een belemmering of illusie.

            • <a href="#comment-246516" rel="nofollow">@Lia</a>,

              Ook al identificeer je er niet mee, maar dat verdriet, die angst, die pijn, dat vermijdende gedrag etc. komt toch gewoon elke terug? Ook al proberen we soms die gevoelens weg te stoppen of ze liever niet in de ogen aan te kijken. Ze zijn van jou en ze zijn een uitdrukking van jouw wezen, jouw bewustzijn. Ze bieden je namelijk de mogelijkheid tot heling. Of wie anders heeft er voor die belemmeringen gezorgd(?) En zouden die geen duidelijk doel dienen(?)

              Mij belemmert mijn "ik" me niet, alleen de belemmeringen zelf die ik in me draag, in mijn energielichamen, mijn fysieke lichaam. Ik transformeer belemmeringen, ik zuiver mijn hele wezen. Mijn "ik" blijft gewoon, geen probleem, geen last van.

              Zo heb ik te maken gehad met belemmeringen in de vorm van zelfoordelen. Zit een gedachte- en gevoelsdeel aanvast. Ik kan wel zeggen dat ik dit allemaal niet ben, maar daar gaan ze niet mee weg 🙂 Ik heb ze dus getransformeerd, de zelfoordelen ongedaan gemaakt. Da's heling.

              Groetjes Robert

  18. Alles wat je zoekt in de buitenwereld aan liefde, zekerheid, veiligheid, bescherming etc., (in een man, een vriendin, je moeder, vader of wat/wie dan ook), zit in feite in jezelf.

    De moeilijkheid is dat we onze psychische inhoud naar buiten projecteren, omdat we ons liever met de materie/buitenwereld vereenzelvigen en niet met ons zelf.

    Door het naar buiten projecteren wil je zaken als liefde etc. ook graag zichtbaar maken en in een vorm gieten. Je krijgt er een bepaald beeld bij. BIjv. dat je iemand nodig hebt die jou liefde geeft. Dus ga je op zoek naar de ideale man of vaderfiguur.

    Het gaat nu om het inzicht dat de projectie op deze manier zo werkt, en je niet in de buitenwereld op zoek moet gaan.
    Of zoals Yvonne schrijft: Wanneer je jezelf leert liefhebben, voel je ook dat er Liefde in jezelf aanwezig is en het vanzelf gaat stromen.

    Alles wat je zoekt zit in jezelf. Je WEET of voelt immers van binnen wat je mist. Je kunt het uiteraard enkel KENNEN omdat het al IN jou zit. Maar omdat je het op de buitenwereld projecteert (en het daar niet kan vinden) voelt het aan als een gemis, als een verlangen/begeerte of als een vaag heimwee.

    Richt de aandacht dus op je binnenwereld. Kijk eens zonder die projectie wat er wordt gemist, en je zult zien dat er niets wordt gemist.

  19. Ha Lenny,

    <blockquote> Lia en Robert, mag ik jullie een recent voorbeeld voorleggen? </blockquote>

    Lenny, enkel het ego (ik-beleving) kan zich kwetsbaar voelen. Dat zie je o.a. terug in de angst om belachelijk gevonden te worden. Je gaat dan meedoen (doen alsof, toneel spelen), terwijl je merkt dat dit niet bij je past. Misschien deed het mee-ouwehoeren wel meer pijn dan het gedrag van de passagiers.

    Wat je zoal ervaart, beschrijf je trouwens heel helder.
    Je weet vrij goed wat er zoal speelt. Verder zie je best hoe het dan wel moet, toch? Namelijk niet over je heen laten lopen en toch in je eigen kracht blijven. Enkel het inzicht ontbreekt hoe je zoiets gaat aanpakken op een manier die voor jou acceptabel overkomt.

    Om te beginnen is er simpelweg de objectieve waarneming dat er niet naar je grenzen wordt geluisterd. Vervolgens kun je op neutrale, rustige en vriendelijke toon aangeven dat je e.e.a. niet op prijs stelt.

    Lenny, waarom ervaar je iets dergelijks als onprettig en kun je je grenzen niet aangeven?

    En Lenny, zit je eigenlijk wel de juiste kennissen -en vriendenkring? Of is er de behoefte ergens bij te horen, en dan misschien kiezen voor mensen die niet bij jou passen?

    Over "laten zijn zoals het is" twee opmerkingen.
    Ten eerste, je accepteert de situatie en je hoeft er niet op te reageren.
    Ten tweede, "laten zijn zoals het is" betekent geenszins een passief achterover leunen of over je heen laten lopen. Door eerst de situatie te aanschouwen en te accepteren zoals het is en komt, kun je vervolgens gaan kijken of er iets aan te verbeteren valt, en op welke manier je dit gaat inkleden.

    Het hele punt is dat er vanuit Zijn bekeken op een rustige maar adequate manier gereageerd wordt, terwijl er vanuit de ik-situatie geraaktheden, emoties, end. worden ervaren.
    In je kracht blijven, is tegelijk in je rust en evenwicht blijven.

    Door mee te doen en te doen alsof verdring je en ontken je wat zich werkelijk in jou afspeelt. En dit is alles behalve laten zijn zoals het is.

    Ik hoop dat je er iets mee kan, en voor je zelf gaat kiezen. 🙂

    • <a href="#comment-246469" rel="nofollow">@Lia</a>,
      Wat je hier eigenlijk deels beschrijft heet eigenlijk SPIEGELEN.
      Je spiegelt jezelf tov. de andere om deze beter te leren kennen, begrijpen,…
      Hierdoor ga je de andere kunnen manipuleren, word vaak gebruikt bij de verkoop.

  20. Hoi Lenny,

    Je wordt dus geraakt/getriggerd in een oude pijn. Hoe je jezelf hebt aangeleerd om deze pijn beter te verdragen is om maar mee te ouwehoeren. Maar dat werkt niet zoals je merkt, want die pijn zit er nog steeds. En je loopt nog steeds tegen dezelfde situaties aan.

    Je kunt enerzijds je reactie op je pijn veranderen of anderzijds de pijn zelf onder ogen komen en achter je te laten. Door je reactie te veranderen neem je die pijn helaas niet weg, als is daar helemaal niks mis mee natuurlijk. Je zult voor jezelf moeten bepalen hoe je dit wilt aanvliegen.

    Als je die pijn wegneemt, dat is de heling, kun je je voorstellen dat je niet geraakt wordt door hun opmerkingen. En omdat we allemaal grenzen hebben in wat we willen accepteren van een ander, zou je zonder moeite/twijfel een reactie kunnen geven dat je hun gedrag niet op prijs stelt. Het feit dat je nu twijfelt aan die reactie heeft natuurlijk met diezelfde pijn van doen. Want waarom denk je dat de situatie niet fijner wordt als je dat zou aangeven(?)

    Hoe werd je gepest in je jeugd? En wat was het vroegste moment wat je kent?

    Groetjes Robert

    • <a href="#comment-246407" rel="nofollow">@Robert</a>, ik werd in mijn jeugd vooral mentaal gepest. Er werd over me geroddeld, ik werd na gedaan, ze hadden commentaar op mijn kleding, gedrag, manier van praten. Mijn reactie toen was voornamelijk laten merken dat ik het niet erg vond. Dus ik lachte mee, reageerde door mee te praten en 'grappen' erover te maken. Of ik klapte dicht omdat ik te overruled was. Ik kan me herinneren van de keren dat ik wél liet merken dat ik het niet leuk vond, dat ze me hierin ook weer nadeden of uitlachten. Want dan hebben ze waar ze me wilden hebben. Maar ook toen waren beide opties even pijnlijk. Ik ben de hele schooltijd gepest dus dat begon al op mijn vierde.
      Dus ik weet dat ik dit soort situaties, al is het dan in veel mindere mate en niet met dezelfde intentie als toen, nog steeds tegenkom om te helen. Maar erg lastig dus als je met volwassenen bent, die in het geval van gister gedronken hadden en melig waren, en waarin je ook weer niet te kinderachtig of overdreven gekwetst over wil komen. Maar ik wil die pijn van dat ego niet blijven wegdrukken…

      • <a href="#comment-246417" rel="nofollow">@Lenny</a>,

        Wat is er dan niet goed aan jou?
        Wat wil je niet dat anderen van jou zien?

        • <a href="#comment-246419" rel="nofollow">@Robert</a>, ik heb bij bepaalde mensen uit mijn kennissen/vriendenkring al de 'naam' dat ik regelmatig 'moeilijk' doe. Gister hoorde ik zelfs letterlijk van een man dat ik ingewikkeld ben. Ze vinden dat ik eens wat meer los moet laten en go with the flow. Niet te druk maken over dingen. Dus zeggen dat het me kwetst wat ze deden, is geen optie. Dan 'doe ik moeilijk', omdat ik het niet op kan vatten als grapje.

          • <a href="#comment-246422" rel="nofollow">@Lenny</a>,

            Het gaat niet om hun maar om jou, het gaat om wat in jou leeft wat de oorzaak van je pijn is. Vandaar mijn vorige vragen. Kruip eens in dat gevoel, haal die pijnlijke situatie naar voren en stel jezelf die vragen.

      • <a href="#comment-246417" rel="nofollow">@Lenny</a>, Hoi Lenny, wat ik voel als ik jouw stukje lees, is het volgende.
        Je vindt het prima dat die mensen mee terug rijden, maar wel op jouw voorwaarden. En dat is prima, dat is jouw goed recht.
        Alleen zou het wellicht krachtiger zijn als je dat voor jezelf houdt i.p.v. je van te voren in te willen dekken (om problemen te voorkomen).
        Dus je neemt ze mee terug, en hebt voor jezelf het weten dat het volgens jouw voorwaarden gaat, dus geen eieren bakken of ergens nog wat drinken.
        Als er dan op aangestuurd wordt om nog iets te gaan doen, bij jezelf blijven, dus jezelf respecteren en liefhebben, en heel duidelijk zijn dat je ze graag mee terugneemt, maar dat je ook heel graag naar huis gaat. En als ze nog wat willen doen, dat ze dat zelf moeten regelen. Want dat aan jou enkel is gevraagd om ze mee terug te nemen. Respecteren ze dat niet, dan zegt dat alles over hun toch? En wellicht dat als je in je kracht staat, dat je dan zelfs afdwingt dát ze dat respecteren. Als je zelf voor 100% achter jezelf staat.
        Ik weet dat het makkelijk klinkt en dat het best moeilijk is om het zo te voelen op zo'n moment, maar ik denk dat daar wel de sleutel ligt.
        Als mensen zeggen dat je moeilijk doet, dan zegt dat enkel en alleen maar wat over die mensen, namelijk dat ze vinden dat je moeilijk doet. So be it. Leuk voor ze. Veel plezier ermee.
        Ik weet dat het niet makkelijk is om dit zo te voelen, maar wat zou het makkelijk zijn óm het zo te voelen. …Zou héérlijk zijn toch?!
        Zelfrespect, eigenwaarde en zelfliefde en daardoor in je kracht staan. Je bent het waard. En ik ook. En iedereen ook.
        Enne, ik moet ook nog steeds mijn best doen om het zo te voelen hoor. Maar zó heerlijk als het lukt 🙂

        • <a href="#comment-246439" rel="nofollow">@Jolanda</a>, dank voor je meedenken! Klopt inderdaad, volgende keer zou ik mijn 'voorwaarden' er niet bij hoeven te vermelden. Want in principe maak ik mijn eigen angst al van te voren aan hun kenbaar. Denk omdat ik 'bang was' om op het moment zelf niet sterk genoeg te zijn om te zeggen dat ik gewoon naar huis wil. En inderdaad, dat ze vinden dat ik moeilijk doe, ligt bij hun. Aan de andere kant, ik ga er nu toch best wel lang op door op dit forum, een 'gezond' persoon had het allang losgelaten…

          • <a href="#comment-246489" rel="nofollow">@Lenny</a>,

            Als het niet lukt om het los te laten, en het blijft terugkomen, dan is het simpelweg niet geheeld en is er dus wat anders voor nodig…

            Groetjes Robert

  21. Ook ik heb de eerste 15 jaar van mij huwelijks leven te veel
    Naar de ideeën van mijn partner geleefd .
    Hij raakte door ziekte zijn ban kwijt . zat veel thuis .
    Alles leek om hem te draaien , en ik was alleen maar aan
    Het werk , en had voor de rest niks.
    Ik dacht op een gegeven moment , is dit alles .
    Ik werd er droevig van .
    Toen ben ik de boel gaan veranderen , naar een vriendin
    Of naar de stad gaan en geen gezeur waar ga je naar toe
    En hoe Laat kom je thuis..
    Ik ben blij dt ik dat toen gedaan had . Want ik had het
    Dat ik stikte .
    Als h sp mens probeer je het andere mensen zo comfortabel
    Mogelijk te maken . en bijna nooit jezelf .
    Ik ben blij dat ik dat door gezet heb . Want ik werd echt ongelukkig.
    en mijn partner ging uiteindelijk ook zelf dingen zoeken om zichzelf bezig te houden.
    Ik heb zoveel huwelijke zien stranden door dat opofferen .
    En ook nog huwelijke waar het nog aan de gang is .
    Allemaal ongelukkige mensen .
    Ik ben toch blij dat ik sterk genoeg geweest ben om tijd en ruimte voor mijzelf op te eisen.
    Ik had er anders aan onderdoor gegaan . Zeker weten.

  22. @lenny en @aart
    Hihihi, inderdaad. Mijn verklaring, die ik voor mezelf n aantal jaar geleden heb gevonden, was dat mijn vader mij niet erkende en onvoorwaardelijk lief heeft.
    Dat is dan ook een automatisch iets geworden, dat ik dus mijn hele leven aan het zoeken ben geweest in mannen.
    Dat punt blijft erg moeilijk.
    En hoe ik zal zijn in een eventuele nieuwe relatie?? dat zal nog moeten blijken.
    Volgens mij ben ik daar al best ver in, alleen dan blijf je nog wel het punt houden, is hij ook al zover??
    Is hij bereid om met je te blijven praten??
    Ziet hij ook veel dingen hetzelfde??
    Is hij ook een bewuste man??
    En nog heel veel issues, die met bewustzijn/wording te maken hebben…..
    …..nee, ik schrijf niet wat ik net bijna wilde schrijven, dan geef ik het teveel energie en dat wil ik niet.
    Ik ben toch altijd nog steeds een liefhebbend persoon, die rotsvast gelooft in een, bij mij passende, liefdevolle man.

    'De liefde zoeken is niet je taak, je taak is het zoeken naar en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen, innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten'

    Prachtig omschreven. 😉

    grtjs Laura

    • <a href="#comment-246221" rel="nofollow">@Laura</a>, ik herken daar eigenlijk niet veel in, dat ik mannen aantrek die op mijn vader lijken omdat hij niet onvoorwaardelijk van me hield en me erkende. Dat geldt eerder voor mijn moeder. Met haar heb ik mijn hele leven al wel thema's lopen. Het enige wat mijn exen en mijn vader gemeen hebben is dat ze net zo'n gesloten boek zijn als hem. Niet zeggen wat er in ze omgaat, maar zwijgen en het rationaliseren.

      • <a href="#comment-246240" rel="nofollow">@Lenny</a>, en toch trek je dat soort mannen aan?

        Ik heb een vader van 78 jaar en die had niet zo'n goede relatie met zijn vader.

        Hij zei dat hij niets meer had met zijn verleden, dat alles wel verwerkt en zijn plaats had.

        Maar van dat laatste komt hij de sinds een paar maanden terug.

        Als hij er nu over praat dan zie ik een klein jochie bij hem verschijnen wat enkel van zijn vader horen wil dat hij er zijn mag, dat hij gewenst is.

        Dat hij enkel op dat moment als kind, aandacht, het gevoel van geborgenheid, veiligheid had willen hebben.

        M.a.w. mogelijk zit het dieper dan 'gesloten boek'.

        Of je hebt ergens in het geheugen opgeslagen dat mannen moeten zijn als je vader.

        De eerste vier levensjaren worden namelijk opgeslagen in het nog te vullen geheugen (even kort door de bocht) en worden het script van je verdere leven.

        Tot je dat door krijgt/gaat herkennen en dan kun/ga je dat wijzigen.

    • <a href="#comment-246221" rel="nofollow">@Laura</a>, de mens trekt enkel aan wat hem/haar de kans geeft te kijken hoe ver daadwerkelijk hij/zij zelf in het leven staat.

      Het leven is enkel een weerspiegeling van je/de binnenwereld bij jezelf.

      M.a.w. trek je een man aan die nog niet zo ver is dan zegt dat hoogstwaarschijnlijk dat jij nog niet daadwerkelijk zo ver bent OF je moet misschien nog leren al lachend te zeggen; hee mannetje, opzouten jij (ik heb/had al een vader), ik zoek gelijkwaardigheid en enkel iemand die de afwas voor me doet.

  23. Lenny,

    Hij, hij, hij,…
    Het begint met de vader, hij, hij, hij…

    Lees het volgende boek eens van Robin Wood, met de titel:
    Als hij maar gelukkig is…

    Succes

    • <a href="#comment-246215" rel="nofollow">@Mijzelf</a>, Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz is ook een goed boek. Ach, heb al zoveel gelezen daarover. Maar dank, zal het eens opzoeken.

    • <a href="#comment-246215" rel="nofollow">@Mijzelf</a>,
      Ja, ik herken het, zo was mijn opvoeding. verschrikkelijk.
      Maar toendertijd was het zo. Men leefde zo.
      Als híj maar gelukkig was.
      Nu wordt dat ook nog gezegd hoor, in de vorm van: als mijn kinderen maar gelukkig zijn, dan ben ik het ook.
      Ook eenzelfde instelling.
      wanneer jezelf gelukkig bent, zijn je kinderen dat ook, zij gaan mee in je "voorbeeld".

  24. "‘De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten.’ Rumi"

    Innerlijke hindernissen.

    Wat is een hindernis.

    Hoe en wanneer is zoiets ontstaan.

    Wat is het nut er van.

    TOEN waren ze vanuit een beleving waarschijnlijk noodzakelijk en NU zijn het hindernissen.

    En waarom is ons verdedigings systeem (hindernissen/oude ervaringen/oude wenselijkheden) zo hardnekkig?

    https://www.youtube.com/watch?v=jswiPKSHd_Q&list=PL2eAQXdcDxxsWzMPVTKYMsGNDks3rb9NA

  25. Het is hier al vaker gezegd: liefde is niet iets wat je HEBT en dus weg kan GEVEN. Liefde heeft dus niets te maken met het schenken, opofferen of wegcijferen van jezelf.

    De donkere kant van dit soort liefde is, dat iemand voor wat hij of zij meent te schenken iets terug wil krijgen, en dit ook verwacht. Zo wordt liefde een soort ruilhandel of betaalmiddel.

    Zo van: "ik geef alles van mijzelf en daarom mag ik er ook wel iets voor terug".
    Of andersom: ik wil aandacht en liefde van iemand, dus zal ik maar beginnen met alles van mijzelf weg te geven.

    Ik weet wel, het klinkt hard, maar bij dit soort patronen is er eerder sprake van ego dan van liefde. Als iemand niet aan de verwachtingen kan voldoen, verandert liefde al snel in teleurstelling, boosheid, end.

    In feite is het onmogelijk om iets terug te verwachten of zelfs te claimen, voor je inzet en "goede gedrag". Dat geldt niet enkel voor liefde, maar ook voor zaken als vriendschap en hulp bieden.

    Liefde is wat je Bent.
    Het is je eigen natuur om liefdevol te Zijn en wanneer er een soort "volheid" ontstaat, wordt het simpelweg uitgestraald.

    Wat je Bent aan Liefde is onvoorwaardelijk en volkomen onafhankelijk van hoe de omgeving er mee omgaat en er op reageert.

    Kortom, wees eerst verzekerd en gevestigd in je eigen natuur te Zijn, alvorens je blindelings over te geven aan een ander.

    • <a href="#comment-246184" rel="nofollow">@Lia</a>, Jeetje, wat heb je dat indd prachtig omschreven, ben ik het absoluut mee eens.
      Ik heb dit ooit eens tegen mensen in mijn omgeving proberen uit te leggen, dat vriendschappen/relaties niet op die manier werken, zoals zij dat zien….
      nou zeg…..als blikken dan konden doden…hahahahaha
      Dan zijn zij het er maar niet mee eens, is een gemis voor hen.
      Maar inderdaad, de meeste mensen hebben wèl zo'n denkpatroon.
      Ik heb geen tot weinig vrienden, alleen bekende.
      Gelukkig heb ik altijd mijn kinderen nog, op hen botvier ik dan ook vaak mijn liefde. hahaha

      Dank voor jouw mooie bijdrage Lia

      grtjs Laura

      • <a href="#comment-246223" rel="nofollow">@Laura</a>, Hoi Laura, ik herken zoveel van wat je zegt, ook je laatste zinnen. Volgens mij zijn er best heel veel meer die denken zoals bijv. jij, Lenny en ik, waarom vinden we elkaar dan niet in het dagelijks leven? Dat zou toch zo fijn zijn, elkaar begrijpen en tot steun zijn? Grtjs Jolanda

        • <a href="#comment-246228" rel="nofollow">@Jolanda</a>,

          Ik denk dat wij, hetzelfde denkende mensen niet zo gauw tegenkomen, doordat ieder van ons een taak heeft, om dit over te brengen naar de mensen in onze eigen omgeving.
          Dat wij juist verspreid onze missie behoren over te brengen.
          Soms vind ik het ook behoorlijk frustrerend, dat er geen mensen in mijn omgeving zijn, die hetzelfde ambiëren als ik.
          En tegelijkertijd geloof ik ook, dat dat nou ook juist de bedoeling is.
          We moeten verspreiden, alleen zo kunnen we de meeste mensen inspireren.

          Het gaat wel goed komen, alleen heeft dat heel veel tijd nodig.
          Ik zie het ook liever gisteren dan vandaag gebeuren… :))

          grtjs Laura

          • <a href="#comment-246235" rel="nofollow">@Laura</a>, inderdaad, dat denk ik ook, dat wij dat als taak hebben. Maar is voor mij ook wel weer een valkuil soms, het willen overtuigen van iemand. Merken dat ze je niet helemaal serieus nemen en dat mijn innerlijk kind daar gefrustreerd en verdrietig van raakt.. Overigens ken i k in mijn omgeving wel mensen die met dezelfde bewustwordingsdingen bezig zijn.mkijk eens rond op plekken waar ze lezingen of workshops organiseren. Of meditatie of yogagroepen. Daar vindt je meestal gelijkgestemden. Bij mij in de buurt is een groepje dames gestart met maandelijkse bijeenkomsten om dingen uit te wisselen. Dus ze zijn er wel..

    • <a href="#comment-246184" rel="nofollow">@Lia</a>,

      Mee eens, maar voordat liefde onvoorwaardelijk in je huist quote ik nog maar de eerste quote in het artikel :

      "De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten."

      🙂

      • Robert,

        <blockquote> “De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten.” </blockquote>

        Mee eens dat hindernissen moeten worden weggenomen. De vraag is alleen hoe je dit gaat aanpakken.
        Vanuit ego-standpunt of vanuit Zijn (bewust-Zijn = Waarnemen zonder oordeel).

        1.Vanuit ego.
        De hindernissen bijv. geven al aan dat het een moeizame weg is. En is er wel een je/ik die moet zoeken? En als je liefde Bent, wat valt er dan nog te zoeken?

        2.
        Vanuit standpunt Zijn bekeken.
        Hier zijn geen hindernissen, wordt niets als "hindernis" beleefd. Er wordt dus geen weerstand gepleegd. Alles wat zich voordoet in het leven wordt door het Waarnemen (=bewust-Zijn, Weten) geaccepteerd.
        Zo wordt er ervaring opgedaan en lering uit getrokken.
        Dat is het Leven leven, zoals het is en komt.

        Kortom, ik denk dat hindernissen/ego niet opgelost kunnen worden op hetzelfde niveau van de hindernissen/ego, maar dat de werkelijke oplossing/bevrijding een etage hoger ligt.

        • Robert nog een aanvulling:
          Ik bedoel, wat het ego aan hindernissen heeft opgeworpen, kan niet door hetzelfde ego worden opgeruimd. Dan onstaan er weer andere hindernissen. Het is zoiets als de slager die zijn eigen vlees keurt.
          Het ego zelf is namelijk de hindernis.

          • Het ego werpt geen hindernissen op, het is je bewustzijn wat gekozen heeft om hindernissen aan te gaan en die uit te gaan werken ten einde de weg terug te kunnen vinden ten einde dat onbelemmerde bewustZijn op aarde te kunnen manifesteren.

            Onbelemmerd bewustzijn ontstaat dus alleen als je geen belemmeringen in je draagt 😉 Dat is de goddelijkheid ervaren op aarde, het geboorterecht van iedereen.

            • Robert,

              <blockquote> Het ego werpt geen hindernissen op… </blockquote>
              ?????

              het is je bewustzijn wat gekozen heeft om hindernissen aan te gaan….

              Het bewustzijn kent geen hindernissen, want het is heel en Een en zonder oordeel.

              Hooguit wordt er voor een bepaald leven "gekozen" (liever aangetrokken) zodoende verder te kunnen evolueren. In die zin geeft het leven precies wat iemand nodig heeft voor zijn of haar ontwikkeling. Daar drijf je simpelweg op mee.

              Het is het ego dat er oordeel over gaat vellen. Bijv. een goed of akelig leven. En bij akelig pleegt het ego natuurlijk weerstand en wordt het leven in hobbels en hindernissen ervaren.

        • <a href="#comment-246268" rel="nofollow">Dag Lia</a>,

          Wat betreft het onderscheid wat je maakt hoe je dat gaat aanpakken : ik zie dat onderscheid niet. Je neemt die innerlijke hindernissen weg, of niet. Als je ze niet wegneemt, dan komen ze gewoon terug. Ook al probeer je de hindernissen volledig te accepteren en enkel waar te nemen (dat is prima verder), ze zijn er gewoon. Merk je als je weer eens getriggerd raakt door iemand of een gebeurtenis. Dat is de belemmering aan het werk.

          En zolang die belemmeringen niet onder ogen zijn gekomen en achtergelaten doet dat afbreuk aan de liefde (of bewustzijn, of het Zijn voor mij part). Zolang die belemmeringen in je leven blokkeren ze je onbewust.

          Hoe kun je daadwerkelijk '(onvoorwaardelijke) liefde zijn' bewustzijn als je al die nog onbewuste belemmeringen in je draagt? De manifestatie van je Zijn wordt belemmerd en kan niet vrij door jou stromen.

          Wat betreft dat de oplossing een etage hoger ligt. Wat mij betreft zou je hiervoor (1) en (2) moeten laten varen, daar zul je de oorzaak namelijk niet vinden. De oorzaak (en oplossing) vind je tussen wat er allemaal is gebeurd sinds dat je als onbelemmerd bewustzijn (bewust als God) besloot om dat hele avontuur naar/op aarde aan te gaan.

          Groetjes R.

          • Robert,

            <blockquote> Wat betreft het onderscheid wat je maakt hoe je dat gaat aanpakken : ik zie dat onderscheid niet. Je neemt die innerlijke hindernissen weg, of niet. Als je ze niet wegneemt, dan komen ze gewoon terug. Ook al probeer je de hindernissen volledig te accepteren en enkel waar te nemen (dat is prima verder), ze zijn er gewoon. Merk je als je weer eens getriggerd raakt door iemand of een gebeurtenis. Dat is de belemmering aan het werk. </blockquote>

            Tuurlijk neem je de "hindernissen" weg. Namelijk door in te zien dat ze er niet zijn. Dat het enkel iemands ego-kijk en beleving is die iets ervaart als hindernis.

            Laat ik nou van mening zijn, dat het idee aan hindernissen en obstakels steeds weer terugkomt (door bijv. triggers) uitgerekend omdat er nog steeds die ego-beleving is!

            Het is immers ego die zich laat triggeren.

            Nee hoor Robert, zo lang er nog ego is (dat in feite moet ophoepelen), terwijl hetzelfde ego-denken gaat redeneren en op zoek gaat naar oorzaak en gevolgen blijf je in een kringetje ronddraaien. Om de hete brij dansen. Want ego laat zichzelf natuurlijk niet ophoepelen.

            Op deze manier blijf je tot in het oneindige last hebben van hindernissen. Als de ene weg is, staat nummer 2 voor de deur, enz., enz.

            • <a href="#comment-246299" rel="nofollow">@Lia</a>,

              Mijn reactie op jouw 2 laatste reacties…

              Je bewustzijn was ooit zuiver en goddelijk volmaakt, totdat je besloot om af te splitsen en af te dalen. Elke stap in die afdaling betekende een vernauwing en beperking van je bewustzijn. Nu ben je uiteindelijk op aarde gekomen en heb je de nodige bagage meegenomen, dat zijn de belemmeringen en onzuiverheden op je bewustzijn. Je creeert bagage in de afdaling die aan de basis staat van de bagage die je creeert in je jonge jeugd hier op aarde.

              En tijdens die afdaling, waar de oorzaken liggen, bestaat ego helemaal niet, daar gaat het ook helemaal niet om. Ego is voor mij je persoonlijkheid hier op aarde. Ik zie mensen daar vanalles aan toewijzen en alsof het iets buiten hunzelf is, als een soort van boosdoener en daardoor eigenlijk niet naar hun eigen (gecreeerde) stukken kijken. Wie zit nu eigenlijk wie in de weg(?) En dat gevoel krijg ik ook als je praat in de zin van "hindernissen wegnemen door in te zien dat ze er niet zijn".

              Vandaar mijn uitspraak : het ego werpt geen hindernissen/belemmeringen op, je hebt het immers allemaal zelf gedaan, uit liefde voor jezelf, om te ervaren en leren. Dat is juist het mooie van dit hele (bewustwordings)proces. Dat je gaandeweg alles onder ogen komt wat je jezelf in de weg hebt gelegd. Zo ook oordelen over de ander of jezelf.

              Hierboven vooral een stuk achtergrond, maar ik hoop dat mensen in ieder geval aan de slag willen gaan met wat ze in het hier en nu tegen het lijf lopen, wat en hoe ze dat belemmert. Daar verantwoordelijkheid voor nemen. Dat hun levensles zich mag openbaren en bewuster worden wat ze hebben gecreeerd en waarom ze bepaalde situaties en mensen (bv ouders) tegen het lijf lopen. Het gaat tenslotte om het leven wat je nu ervaart.

              Groetjes Robert

            • <a href="#comment-246299" rel="nofollow">@Lia</a>, Lia en Robert, mag ik jullie een recent voorbeeld voorleggen? Want ik kom daar niet helemaal uit. Gaat niet direct over een liefdesrelatie, alswel over ander soort relaties, in dit geval kennissen.

              Gisteravond ben ik uit geweest. Vooraf aan deze avond belde een vriendin me op of er drie mensen met mij mee terug konden rijden, aangezien zij ook bij mij in de buurt wonen. Ik zei dat dit okay was, maar dat ik wél na afloop meteen naar huis wil en niet meer ergens blijven hangen of eieren bakken tot diep in de nacht.
              Vanaf het moment dat ze vannacht met me meeliepen naar de auto, hebben ze me de hele weg in de zeik genomen. Ik werd flink getriggerd om bij mezelf te blijven.
              Er werden steeds van die flauwe opmerkingen gemaakt van dat ze toch zo'n zin hadden in gebakken eieren. Ik weet dat dit voor jullie belachelijk klinkt dat ik me daar iets van aantrek. Maar het voelde voor mij dat ik niet in mijn waarde gelaten werd. Dat mijn keuze om meteen naar huis te gaan, niet werd geaccepteerd. Ik herkende deze situatie uit mijn jeugd natuurlijk, toen ik gepest werd. Mijn ego heeft toen geleerd om maar gewoon mee te ouwehoeren, want er tegenin gaan versterkt alleen maar hun gevoel van mij belachelijk maken. Dus wat deed ik gister? Ik ging maar 'gezellig' met ze mee ouwehoeren. Maar van binnen voelde ik zo'n pijn.

              Nu is mijn vraag. Dit is dus een van die hindernissen die het ego zich opgeworpen heeft. Je kunt niet anders dan dit met eenzelfde ego-bewustzijn omvormen. De ene optie is doen alsof het je niet raakt en mee-ouwehoeren, de andere optie is zeggen dat je het niet op prijs stelt hoe ze reageren. Beide opties maakt de situatie voor mij er niet fijner op.
              Hoe zou ik dan vanuit een Zijnsenergie kunnen reageren? Ik probeer er nu van een afstand naar te kijken, het is dan zoals het is. Ik zie dan dat dit weer op mijn pad kwam om dit te helen.
              Maar het laten zijn zoals het is, voelt voor mij ook niet goed, want ik laat al veel te lang over mezelf heen lopen. Ik voel wel dat ik voor mezelf op wil komen, in mijn kracht blijven.

              Maar met welke energie (ego of Zijns) kun je hier nou het beste op reageren zodat het voor mezelf een helende uitwerking heeft?

    • <a href="#comment-246184" rel="nofollow">@Lia</a>, " Kortom, wees eerst verzekerd en gevestigd in je eigen natuur te Zijn, alvorens je blindelings over te geven aan een ander."

      Kijk, dat zijn spijkers met koppen.

      Maar ja, vertel dat de afhankelijk voelende kleine kind energie in de volwassen mens maar eens.

      Die blijft namelijk brullen; ik wil een relatie.

      Oftewel; hou van mij, zorg voor mij, wees er altijd voor mij.

      Want ik heb je nodig.

      Heb ik ook nog wel een beetje hoor.

      Ik heb een vriend die de vuilniszakken voor me buiten zet.

      Kopje koffie en opzouten.

    • <a href="#comment-246184" rel="nofollow">@Lia</a>,
      Klopt Lia,
      de relatie is een spiegel van jezelf: houd je niet van jezelf, geef je je zomaar aan een ander, dan zal die ander jou gebruiken.
      Omdat je jezelf ook "gebruikt" voor een zogenaamde relatie te krijgen. Door jezelf weg te geven.
      Wanneer je niet aanwezig bent in jezelf, kan de ander ook niet van je houden. Is de liefde althans geen diep houden van.

    • <a href="#comment-246184" rel="nofollow">@Lia</a>,

      Soms vind men elkaar, en denk dan idd dat 2 HPS het perfecte koppel zijn.

      Bij ons gaat het helemaal niet om geven of nemen!
      Maar om elkaar gelukkig te maken, ik leef om hem gelukkig te maken en hij voor mij.
      Als ik me slecht voel, voelt hij dat ook en als hij gelukkig is ben ik dat ook.
      We voelen elkaars verdriet, vreugde, aanwezigheid, en nog zoveel meer…
      We begrijpen elkaar zonder elkaar iets te zeggen soms, of zeggen tegelijkertijd hetzelfde en zoveel meer.

      • <a href="#comment-247055" rel="nofollow">@Christine</a>, 'ik leef om hem gelukkig te maken en hij voor mij'. Is dit liefde of afhankelijkheid?
        Als je zo in elkaars emoties zit, zijn jullie energieën wel erg vermengd met elkaar. Je staat dan niet meer op jezelf qua eigenheid? Ik herken dit namelijk uit vorige relaties. Die afhankelijkheid van hoe de ander zich voelt, dat jij je dan ook zo voelt. Wordt ook altijd gezegd van met kinderen op vakantie gaan. Als de kinderen maar plezier hebben, dan hebben wij het ook… Wie is er nu het belangrijkst, jij of de ander?

        • <a href="#comment-247126" rel="nofollow">@Lenny</a>
          Heeft niks te maken met wie het belangrijkst is!
          Heeft te maken met enorme Empathie voor elkaar!
          Elkaar door en door kennen, weten wie de ECHTE persoon is.
          Open en eerlijkheid tegenover elkaar, door veel met elkaar te praten en te luisteren naar elkaar. En voorral elkaars gebreken aanvaardden ipv ze te proberen/eisen te veranderen. (als je dit niet kan, is dit niet de juiste partner).
          Elkaar helpen en aanvullen.
          En ja, soms jezelf kunnen opzij zetten om de andere te plezieren/gelukkig te maken.
          En nog zoveel meer, heel moeilijk uit te leggen.

          Het belangrijkst is dat we onszelf enorm goed voelen bij elkaar, we kunnen immers gewoon ONSZELF zijn bij elkaar.

          • <a href="#comment-247347" rel="nofollow">@Christine</a>, okay ja hoe je het nu uitlegt klinkt het al heel anders in mijn oren. Want 'ik leef om hem gelukkig te maken' klinkt voor mij anders dan 'elkaars gebreken aanvaarden ipv ze te veranderen'. Dit laatste ben ik het natuurlijk helemaal mee eens. Ik ben hier tot nu toe nog niet in geslaagd, ik zat altijd weer in die onzekerheid over mezelf wat zich uitte in hem willen veranderen om me veilig te voelen. Ik weet precies hoe dit werkt bij mij, maar toch zat ik een jaar geleden weer in zo'n relatie.. Nu werd ik wel steeds verliefd op mannen die dit in mij versterkten, die gesloten waren en vonden dat ik moeilijk deed. Je krijgt waar je nog aan moet werken 😉

    • <a href="#comment-246181" rel="nofollow">@Laura</a>, ik ook Laura 😉 Ook al vanaf 2006 single, alleen vorig jaar even een relatie gehad waarin weer hetzelfde gebeurde, hoezeer ik ook gegroeid was.. Heb mijn innerlijk kind al zo gevoedt, doe veel voor mezelf, krijg inzichten.. Maar steeds neigt het met mannen weer dezelfde kant op te gaan. Tref ik ook steeds mannen die zich gevoelsmatig niet laten zien zodat ik weer uitgedaagd wordt om dichtbij mezelf te blijven. Tot nu toe werd ik er steeds onzeker van, waardoor het weer uit de hand liep. Steeds bevestiging van hem moeten hebben.. Ik weet waar ik mee bezig ben en toch doe ik het weer. Durf bijna niet meer open in een relatie te stappen..

      • <a href="#comment-246191" rel="nofollow">@Lenny</a>, je innerlijke kind wilt dus bevestiging van je opvoeders/vader?

        Jij als volwassene doet het niet weer toch, het is je innerlijke kind wat het weer doet.

        Pas op ik ben een man en heeeeeeel gevoelsmatig en ik laat het nog zien ook.

        Ik kan wel janken.

        Lenny, mogelijk eerst een relatie met je innerlijk kind aangaan en wie weet dat je dan gevoelige mannelijke goudvissen aantrekt. Veel makkelijke hoor, schoon water en wat voer in de kom.

        Je kunt natuurlijk ook gaan rumikubben.

        ‘De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten.’

        • <a href="#comment-246203" rel="nofollow">@Aart</a>, ik ben hier al zo'n 12 jaar mee bezig, een goede relatie met mijn innerlijk kind maken. Vertel me niks nieuws, tuurlijk is het mijn innerlijk kind die bevestiging wil hebben. Wil horen dat ze leuk is, aantrekkelijk, lief, goed, slim enz. Ik herken het patroon, benoemde het zelfs in mijn vorige relatie. Van ja hoor, daar was het er weer, oud patroon van mij. En toch sloop het er steeds weer in. Oh, hij smst niet terug, oh hij wil mij er niet bij hebben, oh zijn ex was veel leuker, oh hij vindt me vast een zeur enz. Ik observeerde mezelf zelfs terwijl ik toegaf aan mijn dwangmatige onzekerheid, de dwang om bevestiging, geruststelling van hem te moeten krijgen.. Als hij me dan geruststelde met een eenvoudig maar doeltreffend berichtje of wat dan ook, viel er weer een bezorgdheid van mijn schouders..
          Daar gaat dit hele artikel over, afhankelijk zijn van hoe iemand, in dit geval je partner, al dan niet op je reageert…

          • <a href="#comment-246206" rel="nofollow">@Lenny</a>, Wow Lenny, al 12 jaar, respect voor jou. Ik ben er nu 3 jaar mee bezig en ben het al goed zat.. 😉

    • <a href="#comment-246181" rel="nofollow">@Laura</a>,

      heel herkenbaar
      voor mij is de liefde over al in zichtbaar
      waarom houden mensen vast aan man. vrouw als fijn gebaar
      als je gaat zoeken dan is ze ook niet vindbaar
      los laten dat wil ik je mee geven als een gebaar
      tys damhuis

    • <a href="#comment-246181" rel="nofollow">@Laura</a>,
      Ik ben ook al 20 jaren single.
      Ook wel een tijd gehad om heel bewust geen vriend/partner te willen hebben.
      Ik heb wel een relatie gehad waarin ik, nu achteraf gezien, wéér in de oude valkuil liep.
      Ja, afhankelijkheid, mijn leegte laten opvullen door de ander.
      Ik besef ook dat wanneer men zegt al járen bezig te zijn om het innerlijke kind te leren liefhebben, eigenlijk niet precies weet hoe.
      Mijn ervaring is, nu ik besef waar exact mijn knelpunt ligt en er nu aan werk, het vrij snel veranderd.
      dat zijn geen dagen hoor, eerder ook maanden, maar t.o.v. die jaren van zoeken, spreek ik over "snel".

      Wanneer je jezelf leert liefhebben, voel je ook dat er Liefde in jezelf aanwezig is en het vanzelf gaat stromen.
      Je hoeft dan alleen nog maar jezelf te zijn en je "geeft", vanzelf.
      Want Liefde wil nu eenmaal stromen.

  26. Ik herken hierin ook enkele eigenschappen van borderline. Misschien interessant om HSP en BPS tegen elkaar af te wegen? En het effect van iemand met BPS diep in jezelf toelaten als HSP?

    • <a href="#comment-246180" rel="nofollow">@F. v. G.</a>,
      Wat schrijf je me nou?
      BPS is totaal iets anders dan HSP
      BPS is echt een stoornis, waarbij ook woede aanvallen en suïcidaal gedrag voorkomt. Het is een aandoening.
      HSP is dit absoluut niet.

      • <a href="#comment-246360" rel="nofollow">@Yvonne</a>,
        Hoi Yvonne, natuurlijk weet ik niet waar jij je kennis vandaan haalt. Maar voor de duidelijkheid; woede aanvallen en suïcidaal gedrag hoeven helemaal niet voor te komen bij BPS.

        BPS is een verzamelnaam voor verschillende eigenschappen en/of kenmerken. Waar iemand onder wordt geschaard als diegene aan een bepaald aantal van die eigenschappen/gedragingen/kenmerken voldoet.
        Precies net zoals bij HSP!

        En geloof het of niet, er zijn best wat kenmerken die overeenkomen.
        Afgewezen voelen, grenzen vervagen, leegte vullen, je partner beklemmen, laag zelfbeeld, om er maar wat te noemen.

        Wat mij betreft een interessante vergelijking/afweging van F.v.G.

        Groetjes N.G.

    • <a href="#comment-246180" rel="nofollow">@F. v. G.</a>,
      als ik dit artikel lees, herken ik dit volledig!
      Maar heb geen probleem met deze houding in mijn relatie, vermits mijn partner net hetzelfde is.
      Zijn we dan allebei HPS? Is dat de reden waarom we elkaar zo goed behrijpen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in