Hooggevoelig en uitgeput
Auteursrecht: ostill / 123RF Stockfoto
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Raak je uitgeput door je kleine kinderen, je baan en het huishouden? Bijna overspannen? Als je hooggevoelig bent is het voor jou wel lastiger natuurlijk.

Je bent moe, maar ach wie niet. Je zit in een dipje, maar ach dat heeft iedereen wel eens.

Word je doodmoe van je lieve kleine drukke kinderen? Al die andere moeders kunnen het wel… Als je er zo over denkt zal er ook niets veranderen. Maar als het voelt alsof je elk moment kunt afknappen, en je blijft maar proberen door te gaan, dan ziet niemand wat je nodig hebt en zul je dus ook geen hulp krijgen.
Waarschijnlijk klaag je er wel over maar vraag je niet echt om hulp. Dus ziet niemand hoe hoog het je zit. Of ze vinden dat je zeurt. Of ze geven je allerlei tips die alleen maar voelen als kritiek. Hoe je omgeving op je reageert zou wel eens een afspiegeling kunnen zijn van hoe jij er zelf over denkt. Vind je zelf dat je niet moet zeuren en het gewoon beter moet organiseren?

Soms zie je dingen pas helder als je het even overdrijft.

Als je nou een spierziekte had in plaats van hooggevoeligheid, of 8 kinderen in plaats van die twee van nu, of astma in plaats van vermoeidheid, zou je dan wel om hulp vragen? Zou je dan hulp krijgen? Niet als je zelf blijft proberen het vol te houden. Als jij uitstraalt: “Ik kan het wel” (ik moet het kunnen van mezelf) dan krijg je geen hulp omdat iedereen denkt dat het wel zal meevallen. Ook als je elke dag klaagt want ach klagen doen we allemaal. Waar moet je anders over praten…

Waarom wil je zelf niet inzien dat de grens al bereikt is, dat je het NU eigenlijk al niet meer volhoudt?

Voelt dat als falen? Schande? Slap? Aanstellen? Lui? Iets in je onderbewuste schreeuwt om hulp, je hebt rust nodig, of aandacht. En iets anders in je onderbewuste zegt: Niet aanstellen, doorgaan! Je moet dit kunnen! Je wordt alleen al doodmoe van die twee stemmetjes in je hoofd. Mag je wel hooggevoelig zijn van jezelf?

Hoe lang ga je zo door? Tot je echt afknapt?

Misschien is het handiger om nu al aan de bel te trekken. Zorg dat er iets verandert. Niet door van alles naar je partner te schreeuwen, maar ga eens rustig aan de tafel zitten. Maak een lijst. Streep dingen weg. Zorg dat je taken beter verdeelt, zorg dat je een echte vrije middag krijgt in de week, zorg ook dat je hulp krijgt, neem een hulp in de huishouding, een oppas, besteed strijkwerk, tuinonderhoud of andere klussen uit. En zorg dat je inzet en je opbrengst in balans zijn. Als je genoeg waardering (of geld of vrije tijd) krijgt voor wat je doet, dan kun je veel meer aan.

Welke veranderingen er ook nodig zijn, je moet er wel zelf voor zorgen.

Want het is jouw probleem en jij bent de enige die zit te springen om een oplossing. Veel vrouwen zijn gewend te zeggen wat ze nodig hebben, en gaan dan zitten wachten tot de ander het ze geeft. Maar zolang jij het volhoudt heeft de ander geen reden om er moeite voor te doen. Als je blijft klagen totdat iemand je komt redden, dan kun je héél lang blijven klagen.

Dus hak zelf de knoop door: NU is het tijd dat er iets verandert! Kom op voor jezelf.

vitaal water
vitaal water
vitaal water

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in