kus-je-tranen
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

door Marianne van de Polder

Veel mensen zijn met spiritualiteit bezig. We zoeken en willen vinden. We streven ernaar het mooie, het liefdevolle, het wijze en het zachte te ervaren. In onszelf, in anderen, in de wereld. Maar wat doen we met stukken die we niet zo mooi vinden, aan onszelf bijvoorbeeld? Hoe gaan we om met woede, frustratie, teleurstelling, wraakgevoelens, verdriet en pijn? We hebben de neiging, bewust of onbewust, die zogenaamd negatieve emoties weg te stoppen. Maar op den duur eisen ze hun aandacht op. Houden van jezelf is jezelf serieus nemen, ook juist die gevoelens, en ook de heftigheid. Want vaak is er alle reden om het te voelen. In mijn nieuwe zelfhulpboekje ‘Kus je tranen’ beschrijf ik hoe ik zelf gaandeweg met bepaalde klappen en de bijbehorende emoties in mijn leven om heb leren gaan. Ik heb ontdekt hoe helend het is als alles er mag zijn.

Als je echt van jezelf houdt, weet je het allemaal te omarmen. Doe je dat zomaar even? Nee. Ik stel in mijn boekje zelfs dat het een levenslang proces is, in het licht van reïncarnatie zelfs een proces van vele levens. Er bestaat geen spoedcursus voor, geen wonderpil en geen ultiem consult van een ‘specialist’. Je zult het echt zelf moeten leren. Want jij bent uniek. Dus jouw manier om van jezelf te houden, is ook uniek. Ontdekken wat jouw manier is, gaat met vallen en opstaan. Het is een proces dat veel geduld en doorzettingsvermogen vergt. Zeker als je het voor je kiezen krijgt in je leven.

Als teleurstellingen zich opstapelen, kun je de weg kwijtraken, en jezelf. Soms juist ook in de spirituele ‘sector’, waarin iedereen het altijd maar heeft over ‘positief moeten zijn’. Soms is het leven echter helemaal niet positief, en is het ontzettend helend als je dat toe durft te geven. Op die manier geef je jezelf een groot cadeau: de waarheid. Daarmee gebeurt er iets heel belangrijks: je gevoel krijgt erkenning. Jíj wordt erkend. Het is die erkenning die we vaak tevergeefs zoeken bij anderen. “Snap je dan niet waar ik doorheen ga?”, roepen we dan wanhopig. Heel begrijpelijk. Toch gaat het er in eerste instantie om dat jij begripvol naar jezelf toe bent, en jezelf leert te troosten in plaats van dat bij anderen te zoeken.

Als je even niet weet hoe je verder moet, neem jezelf dan bij wijze van spreken als een lief en kwetsbaar kind op schoot. Keer in jezelf. Vraag je af: “Waar heb ik nu behoefte aan?” “Wat kan ik op dit moment aan mezelf geven zodat ik mijn situatie ietsje beter kan verdragen?”
Soms hebben we helemaal nergens meer zin in en lijken we niet te weten waar we behoefte aan hebben. Dan is het goed om tot rust te komen. Als de storm van onze gedachten gaat liggen, zal de ziel altijd weer van zich laten horen. Op den duur zal altijd wel ergens een straaltje zonlicht doorbreken. Het is dan aan jou om daarvoor open te staan, het licht toe te laten, zodat je je eigen licht ook weer kunt gaan voelen.
Spiritualiteit gaat om bewustwording. Negatieve emoties, de scherpe randjes van jezelf, helpen je bewuster te worden. Ze verdiepen je, zodat je steeds meer in contact kunt komen met wie je echt ten diepste bent: een stralende kern van liefde.

Het boekje ‘Kus je tranen’ van Marianne van de Polder kost 14,95 en is o.m. te bestellen via Bol.com

3 REACTIES

  1. Fijn stuk Marianne. Het is inderdaad heel verfrissend af en toe te zeggen dat je je flink %^&$# voelt…..Die negatieve gevoelens mogen er zijn. En dat weet ik wel, maar ik merk aan mezelf dat ik ze nog regelmatig veroordeel. Zo van: ik moet toch positief zijn?! Wet van Aantrekking etc. Dank.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in