Nieuwetijdskind.com-copedendency

Nieuwetijdskind.com-copedendencydoor Karina Zegers de Beijl

Emotionele afhankelijkheid betekent dat je ‘iets’ van buiten jezelf nodig hebt om je fijn en prettig te voelen. Zo kun je bepaalde stoffen (bv chocola, alcohol of drugs) nodig hebben om een bepaald pijngevoel te onderdrukken. Je kunt verslaafd zijn aan TV-kijken, geld uitgeven of gokken om de innerlijke leegte te vullen.

Afhankelijkheid

Afhankelijkheid van iemands liefde, goedkeurig of aandacht komt doorgaans voort uit een diep menselijke behoefte aan erkenning. Veel HSP’ers neigen ertoe zichzelf in een relatie te verliezen en hun geluk en welzijn in de handen van hun partner te leggen. Ze voelen zich veilig en bemind zolang de ander, de partner, hen laat blijken dat er van ze wordt gehouden. Om maar zo veel mogelijk van dat soort bewijzen te krijgen (en naarmate een relatie voortduurt heeft zo’n HSP’er steeds méér en overtuigender bewijzen nodig) cijfert hij of zij zichzelf steeds meer weg, waarmee hij of zij steeds meer van zichzelf aan de ander prijsgeeft. Waar aanvankelijk nog iets van evenwicht was, raakt dat evenwicht steeds verder verstoord. De HSP’er zal zich steeds onzekerder gaan voelen omdat de bewijzen op den duur minder zullen worden aangezien de partner vrijwel nooit aan de groeiende verwachting kan voldoen.Nieuwetijdskind.com-copedendency-2

Ergens bij willen horen behoort tot de primaire menselijke behoeften. Datzelfde geldt voor de behoefte aan waardering. We willen aardig gevonden worden, we willen dat er van ons wordt gehouden. Als er van ons wordt gehouden voelen we ons veilig. Als we aardig worden gevonden, voelen we ons sterk. Maar als we ons gevoel van veiligheid en eigenwaarde van anderen laten afhangen, dan maken we de buitenwereld verantwoordelijk voor iets waar we in feite zelf voor zouden moeten zorgen. Het zit er bovendien dik in dat de buitenwereld je nooit blijvend datgene zal geven –áls de buitenwereld je het al geeft- wat je nodig hebt.

Wat kun je doen om je emotionele afhankelijkheid te overwinnen en zelf verantwoording te nemen voor je emotionele welzijn?

Laten we als eerste eens naar onze gevoelens kijken. Om te beginnen is het goed om te beseffen dat onze gevoelens voortkomen uit onze eigen gedachten, uit wat we geloven en uit ons eigen gedrag. Uit ervaring weet ik dat veel mensen, en daarbij maakt het niet uit of ze nu wel of niet hooggevoelig zijn, het moeilijk vinden om te aanvaarden dat onze gevoelens niet door door anderen of door uiterlijke omstandigheden worden veroorzaakt. Soms wil men er in gedachten wel aan dat dit zo is, maar het blijkt veelal moeilijk om het ook daadwerkelijk zo te beleven, laat staan dat ernaar wordt gehandeld. Maar pas wanneer je op die drie niveaus –dat van de gedachten, dat van de beleving en dat van het toepassen ervan- begrijpt en aanvaardt dat je emoties voortkomen uit jezelf in plaats van dat ze door een ander zouden zijn veroorzaakt, kun je beginnen met het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen gevoelens.

Stel dat iemand die veel voor je betekent boos op je is. Ben je emotioneel afhankelijk, dan zul je je afgewezen voelen terwijl je aanneemt dat dit gevoel van afgewezen zijn voortkomt uit de woede van de ander. Afgezien van afgewezen, is de kans groot dat je je ook gekwetst, bang, ontoereikend of beschaamd voelt. Of dat je zelf boos wordt. Misschien ga je, als HSP’er, wel extra je best doen om de ander te bewijzen dat je zijn liefde waard bent. Dat doe je dan voornamelijk om je zelf beter te kunnen voelen. Om jezelf gerust te kunnen stellen.

Wie echter emotioneel onafhankelijk is, die zal heel anders reageren. Zo zou je als eerste kunnen denken dat de woede van je partner niets met jou persoonlijk te maken heeft. Misschien heeft die ander wel hoofdpijn, of heeft hij iets naars meegemaakt en reageert hij zich alleen maar af op jou omdat jij toevallig in de buurt bent. Of misschien voelt die ander zich wel ontoereikend en probeert hij zich beter en sterker te voelen door jóu het gevoel te geven dat je niet deugt. Wát ook de reden mag zijn van de boosheid van die ander, het heeft niets met jou te maken en daarom hoef je het ook niet persoonlijk op te vatten. Je kunt immers geen invloed uitoefenen op de gevoelens en het gedrag van iemand anders, want net zoals jij zelf verantwoordelijk bent voor je eigen gevoelens en je eigen gedrag, is de ander dat ook.

Dus in plaats van jezelf ellendig of minderwaardig te voelen, of in plaats van zelf boos te worden, zou je een beroep kunnen doen op je inlevingsvermogen en iets kunnen zeggen in de geest van: ‘Ik ben niet blij met die boze uitval van je, maar ik wil graag van je horen waaróm je zo van streek bent. Zou je erover willen vertellen?’ Vaak is zo’n uitnodigend gebaar al voldoende om de ander te laten kalmeren, maar het gebeurt ook wel eens dat iemand alleen nóg maar bozer wordt. In dat laatste geval zou je nog een stapje verder kunnen gaan, en kunnen zeggen: ‘Ik heb geen behoefte aan die woede van jou. Wanneer je zo ver bent dat je erover wilt praten, kun je me dat laten weten. Ik ga ondertussen iets anders doen.’ Wie emotioneel onafhankelijk is, verwijdert zichzelf uit de vuurlinie in plaats van te proberen het gedrag van de ander te veranderen.

codependency-320x220En als je je dan uit de vuurlinie hebt teruggetrokken, is het zinvol om naar je eigen emoties te kijken. Misschien voel je je verlaten als gevolg van de aanval van de ander. Of verdrietig. Dat is begrijpelijk, maar je weet dan dat dit jouw gevoel is, een gevoel dat uit jezelf voortkomt. Het is niet de schuld van de ander dat je je eenzaam of verdrietig voelt. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen gevoelens en probeer ze niet weg te stoppen of de ander er de schuld van te geven. Ze zijn reëel en je doet er goed aan om te kijken naar waar ze vandaan komen. Als je dat doet kun je ze ook gemakkelijk weer loslaten, waardoor je je weer veilig en bemind zult voelen.

Hoe meer je gaat beseffen dat je gevoelens uitsluitend met jou zelf te maken hebben en uit je eigen binnenwereld afkomstig zijn, dat je emoties je eigen verantwoordelijkheid zijn, en hoe meer je je daar in je beleving van bewust wordt en ernaar kijkt, des te sterker en onafhankelijker je zult worden. Emotionele autonomie maakt je tot een vrij mens dat vanuit die innerlijke vrijheid liefde en waardering kan geven en ontvangen.

auteur: Karina Zegers de Beijl

155 REACTIES

  1. Inderdaad, loslaten is het moeilijkste. En kan haar gewoon niet loslaten. Haar innerlijk heeft me zo betoverd. Probleem is dat zij Asperger heeft en ik HSP. Kan dit ooit terug goed komen? Zelf denk ik het wel. Heb het haar doorgestuurd via mail. Hoe ik me voel. En wat ik nog steeds voor haar voel.

    Zij was o zo belangrijk in mijn leven dat ik haar veel te veel smsen heb verzonden en heb er zoveel spijt van.

  2. ~als HSPer ben ik wel het meeste met haar eens (y) maar naar de andere uiterste gaan werkt ook averechts: zodra je iets moet “bewijzen” dat je zo “goed bezig bent” haar adviezen op te volgen kan ook onmenselijk & te calculerend (kil) worden.

    Kwestie van balans zoeken, vinden en toepassen in je leven! 🙂

    Zelfliefde heeft vele lagen en wat de ander wel makkelijk kan is voor de ander weer niet vanzelfsprekend … het is niet zo zwart-wit bij partners, want iedereen is uniek heeft zijn/haar sterke of zwakke punten die niet statisch zijn maar is juist dynamisch! Zolang er maar een wil is om aan jezelf te werken! (unless your mind is already made up about this, then you probably looking for an excuse for an easy escape!)

    cheers :’)
    John

  3. ~als HSPer ben ik het meeste met haar eens (y) maar naar de andere uiterste gaan werkt ook averechts: zodra je iets moet “bewijzen” dat je zo “goed bezig bent” haar adviezen op te volgen kan ook onmenselijk & te calculerend (kil) worden. Kwestie van balans zoeken, vinden en toepassen in je leven! 🙂 Zelfliefde heeft vele lagen en wat de ander wel makkelijk kan is voor de ander weer niet vanzelfsprekend … het is niet zo zwart-wit bij partners, want iedereen is uniek heeft zijn/haar sterke of zwakke punten. Dat niet statisch is maar dynamisch zolang er maar een wil is om aan jezelf te werken!

  4. Hoi Robert,

    Dank je wel voor je heldere uitleg. 🙂

    Ik snap wat je bedoelt, dat is hetzelfde als met bijv. het doen van reïncarnatie/regressie sessies, verhaal na verhaal, sessie na sessie, laag na laag. En terwijl je dus in dat proces zit, bewustzijn dat bewuster wordt, groter, dieper, etc. Ja, ik snap heel goed wat je daarmee bedoelt 🙂 .

    Je schrijft: ” Je kunt dan wel begrijpen tot op zekere hoogte dat er een vuiltje zit, maar dan ervaar je nog steeds niet je eigen licht. En verstandelijk begrijpen dat je licht bent helpt niet om dat licht (liefde) te ervaren.
    En diep van binnen zul je vast en zeker ook niet geloven van je licht bent 😉 . ”

    Alleen Weten is inderdaad niet voldoende. Alleen teksten lezen, anderen erover horen praten, zelf erover nadenken, helpt, tuurlijk, maar is geen voorwaarde voor het vrij raken van iets. Is wel onderdeel, een belangrijk onderdeel, maar is ergens nog zo van; in den beginne.. Alsof dat de eerste stappen zijn, zeg maar.

    Ik weet niet of ik diep van binnen niet geloof dat ik Licht ben.. Misschien dat mijn probleem meer komt uit mijn verbinding met leven, met de aarde, met het mens-zijn, in deze dualistische wereld, in een lichaam, met dit lot. Weet je wel. Daar denk ik waar veel pijnpunten liggen. Misschien een gebrek aan geloof dat ik gelukkig weet te zijn, ondanks.. Zoiets. Is me nog niet helemaal glashelder. 🙂

    Aan de andere kant, komen niet alle issues uiteindelijk voort uit een gebrek aan Zelfliefde, een gebrek inderdaad wat je zegt aan het Geloof in je eigen Licht? Zoiets?

    Wat ik ook wel gemerkt heb, in de afgelopen 15 jaar, zoals ik al schreef, met alle sessies enzo, dat het laag voor laag voor laag lijkt te zijn. Overtuiging na overtuiging na overtuiging. Een soort afpellen. En 15 jaar geleden dacht ik nog; ‘ik heb een laagje weg, en nu is het klaar(!)’. Maar huppatee, kwam weer de volgende, en de volgende, en de volgende. Ik zei op m’n 22ste, toen al, tegen mijn toenmalige reïncarnatie-sessie; ‘het lijkt wel alsof ik van sessie naar sessie ga, and that’s it’. Ontzettend bewuster geworden, dat wel. Maar sommige onderwerpen, pff, pittige stukjes ofzo.
    Ik heb ook weleens het idee dat met 1 probleem (overtuiging/karma), alsof er minimaal 6 levens aan vastzitten. Is ook vermoeiend, ergens. Hoevaak moet je een onderwerp nu eigenlijk uitwerken? Soms denk ik weleens; pff, ‘k blijf bezig..

    Ik weet mij het verschil tussen inderdaad Intellectueel Weten en Gevoelsmatig Weten. Dat laatste vind ik het fijnst! Een soort vinden, is dat, heerlijke ervaring, alsof je iets van jezelf vindt dan, ofzo. 🙂

    Ook schrijf je: ” Dat loslaten is het verwijderen van dat vuiltje, DAN ga je pas meer licht ervaren, DAN ga je pas meer zelfliefde ervaren, en BEN je meer liefde. Er stroomt simpelweg meer licht/liefde door jou heen, zoals je je kunt voorstellen. ”

    Dat Loslaten blijft me intrigeren, ook hoe anderen daar naar kijken. Want Wat IS nu eigenlijk Los Laten? Er los van komen, lossig in zijn, dat het je niet meer beperkt, in de wegstaan. En hoe verwijder je iets hè? Je kan het niet oppakken – neerzetten – and off you go. Dus dan dien je op energetisch niveau los te laten. Moet je er ook bij geraken, bij dat wat je dan zogezegd ‘tegen houdt’ , bij die verkramping 😉 . Ja, ook al ben ik al jaren en jaren hier mee bezig, ik ga toch eens wat meer ‘opzoeken’ over dat gekke fenomeen ‘Los Laten’. Wie weet wat ik weer ontdek.. 🙂

    Dank je Robert, voor je feedback en je tijd en het delen van jezelf 🙂 .

    Warme groet, Susanne

    • Ha Susanne,

      Graag gedaan en jij weer bedankt voor het ontvangen 🙂

      Mijn ervaring is dat regressie, therapie, zelfreflectie etc je tot op zekere hoogte bewuster kan maken. Ik vond het absoluut waardevol, maar het bleek beperkt te zijn. Ik kwam er pas later achter dat bewustzijn niet afhangt van deze zaken, maar meer hoe dicht je met je liefde bij God bent. Bewustzijn heeft alles met liefde van doen.

      Je Hogere Zelf is heel dicht bij God, maar jij als incarnatie hebt daar nog wel 13 dimensies tussenzitten. Die dimensies maakte de afdaling mogelijk. Die dimensies zijn stap voor stap vernauwingen en verdichting in liefde, licht, kracht en bewustzijn. Er zit dus een enorm verschil tussen jou als incarnatie en je Hogere Zelf. Wat zou het mooi zijn als je je weer zou kunnen herenigen 🙂

      Wil je dichter bij God komen, dan dien je die reis door de dimensies weer terug te maken, de reis terug naar huis. Eerst ging je als het ware door een trechter \/, nu ga je de trechter omhoog. Je liefde, licht, kracht en bewustzijn neemt als maar toe, door weer terug te gaan.

      Wil je door de dimensies reizen, dan dien je je energielichamen te bevrijden van energetische blokkades, die je energie verlagen/verkrampen, die je liefde/kracht/licht/bewustzijn beperken. Vandaar dat we dit ook wel lessen noemen 😉 Niet geheel verrassend heb ik het hier over de transformatie van zo’n blokkade, de ontkramping, de neutralisatie, het definitief loslaten.
      Door die bevrijding neemt je energie toe, maar ook je liefde, en niet te vergeten je bewustzijn. Je schouwing wordt als maar ruimer (denk aan de trechter).

      Kristalkinderen zitten dacht ik met hun liefde en bewustzijn in de 7e dimensie. Kristalenergie is energie uit de 7e dimensie. Je kunt je dus voorstellen dat een kristalkind een ruimer bewustzijn bij zich heeft dan de gemiddelde mens op aarde. Ze zitten als het ware dichter bij God.

      Praktisch iedereen kan die reis ondernemen om terug te keren en dichter bij God te komen, zoals ik het even noem. Dan zul je al snel ervaren dat al het denken wat je daarvoor deed om bewuster te worden eigenlijk wat beperkt was.

      Warme groet, Robert

      • @Robert,

        Hoi Robert,

        Dank je voor je reactie 🙂 .

        Nee, reïncarnatie/regressie therapie ervaar ik ook niet als hét antwoord op alles, het is maar een onderdeel van. Een hulpmiddel. Alle beetjes helpen, op allerlei gebieden. Ik noemde het dan ook als Voorbeeld. 🙂 .

        Ik vind dat je het mooi uitlegt, dan je wel daarvoor 🙂 . En precies wat je vertelt over het verruimen van je bewustzijn, kan ik me helemaal in vinden.

        Je schrijft: ” Praktisch iedereen kan die reis ondernemen om terug te keren en dichter bij God te komen, zoals ik het even noem. Dan zul je al snel ervaren dat al het denken wat je daarvoor deed om bewuster te worden eigenlijk wat beperkt was. ”

        Iedereen maakt die reis, toch 🙂 . Om bewuster van je bewustzijn te worden. We zijn natuurlijk al bij God, van God, in God, met God, etc. Sterker nog, we Zijn God. 🙂 . Alleen de mate waarin je je daar bewust van bent en de mate waarin je dat ervaart is natuurlijk afhankelijk van je filter, je tunnel(visie), je trechter, hoe je het noemen kan. Je keuze ook. Dus je geeft jezelf een bepaald bewustzijn. Je ziel geeft jou als mens een bepaald bewustzijn. Als je alles zou weten, zou je bepaalde situaties niet ervaren, zou je bepaalde mensen niet ontmoeten/aantrekken.
        Maar iedereen maakt natuurlijk die reis.

        En dat je er dan achter komt dat je gedachten beperkend zijn/waren, is natuurlijk ook logisch, ook een gevolg van bewustworden van je eigen bewustzijn, van je eigen gedachten etc. Maar die ‘vernauwing’ van zicht, inzicht, geloof, weten, bewustzijn, is volgens gewoon precies zoals het behoort te gaan. Als je hoger weet, maak je hogere keuzes. Als je hogere keuzes maakt, zal je hogere gevolgen hebben. Heb je hogere gevolgen, heb je hogere ervaringen. Enz.
        Als ik 20 jaar geleden het bewustzijn had gehad dat ik nu heb, zou ik toch in hele andere situaties terecht zijn gekomen, had ik het grotendeel van de mensen die in ontmoet heb, waarschijnlijk heel niet ontmoet.
        Ik geloof ergens dat we een bepaald bewustzijn, en groei daarvan, kiezen. Net zoals we een lot kiezen, een geslacht, een familie, een lichaam, etc. Is een keuze. Het Groter Wezen in jou Is de Dirigent. En jij bent zijn orkest.

        🙂

        Liefs, Susanne

        • Hey Susanne,

          Ja klopt, iedereen maakt die reis en iedereen is onderweg 🙂 Ik bedoel er wat anders mee. Laat ik het toelichten aan de hand van mezelf. Mijn levensplan houdt in dat ik dit leven alle lessen van niet alleen dit leven achter me ga laten, maar alle lessen die er voor mij bestaan op alle nivo’s, alle dimensies t/m 16e dimensie. Die reis sluit ik dus kort, dit leven, wat ik ervaar als sneltreintempo. Dan heb ik mezelf opgetild, zo dicht mogelijk bij de hemel als ik kan komen.
          Maar het is niet speciaal voor mij, het is voor iedereen, mits daar nu het moment voor is, mits het de bedoeling is.

          Als je het enkel bij de lessen van dit leven houdt, dan werk je enkel lessen uit op het nivo van de 3e, 4e en 5e dimensie. Je bewustzijn (liefde) reikt niet verder dan je hoogste dimensie (je hoogst geactiveerde energielichaam). Dus je bewustzijn/liefde komt niet verder dan de 5e dimensie.
          Zodra je in de volgende dimensies komt, zul je ervaren dat je huidige denken/bewustzijn wat beperkt is. Dan zul je steeds meer ervaren wat bewustzijn nu eigenlijk is, en waarom dat zo veel met liefde te maken heeft, en waarom je ervaart wat je ervaart.

          Leuk wat je zegt over, als je hoger weet, je hogere keuzes maakt 🙂
          Ik geloof ook dat we een bepaald bewustzijn kiezen, zo ook de groei daarvan. Dat is je levensplan. De meesten beginnen gewoon in 3e/4e/5e, ik ook. Ik ben er niet bij gebleven, anders had ik ook niet van die uitspraken als hierboven kunnen formuleren 🙂

          Warme groet Robert

          • @Robert, en ga je dan content zijn als je in de 16e dimensie zit? Ben je dan waar je moet zijn? Stopt het dan wel voor jou? Ga je jezelf dan wel oke vinden?

            • @Stien,

              Ach, het is mijn levensplan. En ik ben over het algemeen content dat ik die volg…

              Is overigens wel een bijna half jaar oud draadje waarop je reageert…

    • Ha Susanne,

      Dat Loslaten blijft me intrigeren, ook hoe anderen daar naar kijken. Want Wat IS nu eigenlijk Los Laten? >/blockquote>

      Wat is eigenlijk loslaten?
      Loslaten is een toestand van ontspanning, met name merkbaar als ontspanning van je spieren en ademhaling. Maak een vuist en laat weer los. Voel het verschil. Op de uitademing laat je ook los. Voel het verschil met de inademing. Wanneer je die uitademing wat langer uitrekt, merk je duidelijk dat er even geen gedachten en gevoelens zijn.

      Als iemand niet kan loslaten, is er een deel dat wil vasthouden. Vasthouden van wat? Het kan van alles zijn in de vorm van gedachten, gevoelens, behoeftes die je niet wilt loslaten omdat ze ervaren worden als een soort opvulmiddel. Als ze er niet zouden zijn, ga je je leeg voelen. Loslaten is leeg voelen. Alleen al de gedachte aan leegte en niets maakt mensen angstig. Wij willen niet leeg zijn maar opgevuld. Wij willen op z’n minst iets zijn, niet niets.
      Toch is zuiver Zijn op zich een volkomen lege toestand. Wanneer het dus jouw wens is om te Zijn, dan zul je die leegte moeten accepteren als zijnde de onveranderlijke basis in jouzelf. In tweede instantie kun je de leegte dan gaan opvullen met nieuwe gedachten en gevoelens. Als je niet makkelijk kunt loslaten, kun je proberen te wennen aan het gevoel van leegte.
      Dag, Lia

      • @Lia, @Robert,

        Hoi Lia en hoi Robert,

        Lia, wat een mooie uitleg van jouw idee van loslaten, zeg. Heel helder. Dank je wel daarvoor 🙂 .

        Loslaten, wat dan ook, is ook angst loslaten. Is ook je gehechtheid loslaten. Je gehechtheid aan de uitkomst van een bepaalde wens, een bepaald verlangen, een bepaald idee.

        Ik heb zelf bijv. gemerkt dat op het moment dat ik het Durf om een bepaalde angst los te laten, of dat ik het Durf om dus een gehechtheid aan een uitkomst van een bepaald verlangen los te laten, of überhaupt dat hele verlangen, pff, geeft rust, zeg, jeetje.

        Het heeft dan dus ook met Vertrouwen te maken. Is gebleken. Zolang je nog niet genoeg Vertrouwd op je eigen Kracht, op Jezelf, dan wordt loslaten ook moeilijker. Is althans mijn ervaring. Vasthouden aan iets, want stel je voor dat je het verliest. Dat is net als met mensen/vrienden/geliefden/noem maar op. Dat je bang bent om bepaalde mensen te verliezen,, terwijl dat in mijn praktijk vaak niet eens om die mensen zélf bleek te gaan, maar om het Beeld dat ik van hen had.

        Met mijn stiefvader bijv. waar ik misschien wel het meest van hield/houd,, bleek ik uiteindelijk niet zozeer vast te houden aan hém, maar aan mijn bééld dat ik van hem had. Wie ben Ik zónder dat beeld. Wie Ben Ik dan nog? Waar Ben ik dan nog? Wie Zijn Wij dan nog?
        Het verlies van Identiteit, althans, een bedacht verlies van een bedachte identiteit, en dat boezemt angst in, want precies zoals jij schrijft Lia; wie wilt nou niets zijn? Dat idee.

        Alsof Loslaten kan voelen alsof je dan iets van jezelf Loslaat. En ergens is dat ook wel zo, althans, als je overtuigingen/mensen herinneringen loslaat, dan kan het inderdaad voelen alsof je iets van jezelf loslaat. En dat is engig. Maar het wordt wel makkelijker naarmate je ermee ‘oefent’ , en durft, en naarmate je meer leert te vertrouwen op Jouwzelf. Loslaten wordt dan makkelijker, of anders ervaren, geïnterpreteerd.
        leegte moeten accepteren als zijnde de onveranderlijke basis in jouzelf. In tweede instantie kun je de leegte dan gaan opvullen met nieuwe gedachten en gevoelens. Als je niet makkelijk kunt loslaten, kun je proberen te wennen aan het gevoel van leegte. “

        Dat Zuiver Zijn een volkomen lege toestand is, ik weet niet of dat überhaupt te ervaren is op Aarde en volgens mij hoeft dat ook niet. Dat is volgens mij sowieso al je natuurlijke staat, je bron, dat Zijn Wij, in de kern. Wij zijn Zuiver, in de kern.
        Ik weet niet of ik het als leeg ervaar. Wat is nu leegte? En bestaat dat überhaupt? Is God leeg? Een kamer in je huis kan leeg lijken, zo op het eerste gezicht, is toch nog gevuld met Energie. Dus ja ik weet niet of ik het persé als Leegte zie.
        We kunnen ons wel zo Voelen. Maar goed, dat is dan weer wat anders 😉 .

        Ook Leegte, of je idee van Leegte, kan je bijv. Los laten. 🙂

        Als mensen niet makkelijk kunnen loslaten, kunnen ze ten eerste eens kijken Wat ze dan vast denken te houden, en ten tweede kan er gekeken worden Waarom je dat dan vasthoudt. En ten derde Wat er zou (kunnen) Gebeuren wanneer het ‘Los’ Is. Vaak is men bang voor de uitkomst van iets. Daarin ligt vaak een (vastgeroeste) overtuiging ten grondslag, een trauma, een herinnering, angst, om het even.
        Wanneer mensen ‘makkelijker’ willen loslaten, dienen ze ook te werken aan Moed, want daar is ook Durf voor nodig. En dienen ze te werken aan Zelfliefde en Zelfvertrouwen. Zonder dat wordt loslaten veel en veel moeilijker. Als je durft los te laten, al zal er een eventuele illusionele leegte het gevolg zijn, dan ben je juis zo krachtig, vind ik zelf althans, en zal je naar mijn idee alles behalve leegte ontmoeten. Je ontmoet Jezelf. Daar is toch niets Leegs aan? 🙂

        Liefs, Susanne

        • Hey Leute,

          Ik denk dat loslaten zo’n ruim begrip is dat het moeilijk is te vatten. Ik denk dat het beter werkt om met praktijsituaties te werken en te bekijken wat er aan de hand is en wat werkt.
          Wat me zo te binnenschiet, maar vast niet volledig is, is dat het gaat om dat los te laten wat jouw liefde/vrijheid belemmert of beperkt. Een beperkend zelfbeeld, een ongezonde relatie, you name it.

          Als ik er zo even bij stilsta, heeft loslaten in de zin van transformeren me nooit een leeg gevoel opgeleverd, eerder een rijker gevoel. Ik had daar ook geen weerstand tegen en ik kwam juist dichterbij wie ik werkelijk ben.
          Overigens heb ik gedurende mijn proces vaker leegte ervaren, als gevolg van afgeslotenheid of wat dan ook, maar dat was geen plezierig gevoel. Het is denk ik ook maar net welke je ervaring/gevoel je achter leegte zet.

          In die zin geloof ik dan ook in het permanent loslaten (transformeren) en niet zozeer in vertrouwen/kracht om te kunnen (tijdelijk) loslaten. Vertrouwen in zelf/kracht/waarneming/liefde ontstaat door transformeren van lessen. Je hebt niet voor niets lessen in vertrouwen.

          Wil niet zeggen dat ik geen heil zie in het loslaten in welke vorm dan ook. Als ik ergens mee worstel wat ik nu nog niet kan transformeren (definitief loslaten), dan is het zinvol om iets te doen zodat het geen vat op je blijft houden. Dat valt soms niet mee vind ik.

          Warme groet, Robert

          • @Robert,

            Hoi Robert 🙂 ,

            Dank je wel voor je mooie schrijven. 🙂

            Je schrijft: ” Als ik er zo even bij stilsta, heeft loslaten in de zin van transformeren me nooit leeg gevoel opgeleverd, eerder een rijker gevoel. Ik had daar ook geen weerstand tegen en ik kwam juist dichterbij wie ik werkelijk ben. ”

            Nee :), het heeft mij ook nog nooit een leeg gevoel opgeleverd. Soms juist dat ik vanuit een leeg gevoel/idee/concept werkte misschien, maar na het ‘loslaten’ me juist weer vervulder begon te voelen(!). De blokkade die weg voelt waardoor er ruimte is voor je eigen energie om meer in jezelf te aarden, te verankeren, weer lekker te gaan stromen. Heerlijk gevoel overigens.
            Weerstand kon ik daarentegen dan wel weer ervaren her en der, maar vaak bleek dat vanuit angst te komen. Zeker wanneer je je zo bent gaan identificeren met iets, dan kan het loslaten van iets natuurlijk eng zijn. Het idee van de vertrouwde ellende opgeven/loslaten, zeg maar, weet je wel, dat idee 😉 .

            En inderdaad, leegte voelen vanuit afgeslotenheid, iets dat nog niet bewust is of nog gehecht zijn aan gedachten/gevoelens van leegte.

            Ik geloof daarentegen wel in vertrouwen/kracht om los te laten, maar goed, is mijn persoonlijke ervaring tot nu toe dan 😉 . Met sommige dingen, zoals ik boven schreef, soms ervaarde ik de gehechtheid dusdanig dat daar zoveel identificatie inlag, en wie ben ik zonder?? Dan kan er dus ook behoorlijk angst ontstaan om datgene dan los te laten. Mijn ervaring is dat ik gemerkt heb dat hoe meer ik begon te vertrouwen in mijn eigen kracht, hoe meer ik bepaalde dingen ook durfde los te laten. 🙂 . Officieel is dat misschien ook wel niet de voorwaarde voor loslaten, maar als Menszijnde heb ik gemerkt in mijn eigen leven dat die 2 begrippen Vertrouwen en Kracht behoorlijk prettige en krachtige tools voor mij dan zijn gebleken in het conplexe proces van loslaten. En hoe meer je jezelf ziet loslaten, hoe meer dan ook weer Vertrouwen je in jezelf en je leven voelt, hoe meer je je dan weer Krachtiger voelt… 🙂 … hahaha dat is dan weer zo’n positieve vicieuze cirkel 🙂 .

            Het blijft een groot iets, het begrip Loslaten.. 🙂

            Dank je Robert, voor je mooie woorden en je feedback 🙂 .

            Liefs, Susanne

            • Hey Susanne,

              Ja precies, vervulder, prima gezegd verder overigens! 🙂

              Wat je zegt over loslaten en eng zijn, heb je gelijk in. Zo van : oud is vertrouwd, nieuw is eng. Dat zijn dan inderdaad vertrouwenslessen, immers wat zit er in de weg waarom je het nieuwe niet aan kunt gaan? Bij mij ging dat altijd over mijn levensles dat het me niet gaat lukken (zelfvertrouwen dus).

              Positieve vicieuze cirkel : ja precies, ook mooi als je dat zo op eigen kracht kunt bewerkstelligen. Een opwaartse spiraal 🙂

              Warme groet, Robert

  5. @Lia

    Hoi Lia,

    Je schreef in je reactie op mijn schrijven: ” Het oorzaak-gevolg denken houdt dit karma in stand. Er van los komen betekent Zijn. ”

    Supergoeie zin, zeg.

    Liefs, Susanne

  6. Ha Susanne,

    Kan dat douche verhaal wel volgen. Het lijkt er dan op alsof je je niet veilig bij jezelf voelt.
    Ik denk dat er wel manieren zijn om er beter mee te lere om gaan, maar als je het daadwerkelijk achter je wilt laten, zul je dieper moeten gaan, en naar de oorzaak kijken. Mijn inschatting althans.

    Warme groet, Robert

    • Dag allemaal,

      Mijn idee, ze kent de oorzaak. Mogelijk herhaalt deze oorzaak zich al meerdere levens. Dit maakt haar angstig.

      Wat ik uit al jullie reacties leer en inzie is het volgende:

      Mijn eigen ervaring is ook dat je je angstig blijft maken tot je voldoende lief kan zijn voor jezelf om dat bange deel in jezelf te sussen. Of zoals Lia zegt, dat je in staat bent je gedachten hierover los te laten. Dat wil in mijn ervaring met misbruik zeggen ‘aanvaarden dat dat gebeurd is, inzien dat je dat niet meer kan overkomen, de dader(s) vergeven, jezelf in bescherming nemen en je schreeuwende kind zoals Susanne zo mooi verwoord heeft hierboven omarmen en troosten’ Stapje voor stapje wordt je dan bewust wanneer je uit je oude ervaring reageert en leer je jezelf dat dat gevoel eigenlijk genegeerd mag worden omdat de reden voor je angst niet meer bestaat. Door er over na te denken blijf je je emoties uit het verleden voeden. Dit heb je een tijdje nodig om je er van BEWUST te worden. Eenmaal je er van bewust wordt kan je die gedachte en gevoelens wanneer ze opkomen een plaats geven in het verleden en hoef je ze tenzij bij acuut gevaar in het nu niet meer te dragen.

      Mijn eigen ervaring is dat je het proces van Robert nodig hebt om je blinde vlekken en patronen bloot te leggen er bewust van te worden en dat je nadien uit liefde voor jezelf je innerlijke kind mag gaan troosten en kalmeren door in te zien dat die gedachte in het nu niet terecht zijn.

      Mijn ervaring is dan dat datzelfde in verschillende situaties nog even de kop op komt steken als training om uiteindelijk te verdwijnen. Zo is het me tenminste met mijn misbruik vergaan. Het kan soms nog eens pijn doen, wanneer de dader bepaalde uitspraken doet. Dan laat ik mezelf toe heel boos te worden, dat kind even aan het woord om het dan te troosten. Op vlak van zelfvertrouwen en voor mezelf kiezen hebben de laatste gesprekken met jullie me dien inzien dat hier inderdaad nog een les in vertrouwen en zelfliefde inzat. Bewerkstelligen wat Lia schrijft kan enkel wanneer ik genoeg vertrouw om mezelf te zijn. Geen wensbeeld van wat ik worden wil en mijn slachtofferschap loslaat. Ik heb ingezien dat ik nog een groot gevoel van slachtofferschap in mij draag en dat onbewust gebruikte om me te boycoten. Ben ik er daarmee. Neen, nu begint een proces van zelfacceptatie en bewustwording van wanneer dat slachtofferschap of dat gevoel van niet te voldoen de kop op steekt, te zien als een teken dat ik mezelf weer aan het veroordelen ben of aan het verloochenen. Ik kan dan bewust kiezen om daar in mee te gaan en mezelf doodongelukkig te maken, me te straffen, verlamd te raken van angst of ik kan me er bewust van worden dat dit projecties zijn uit het verleden en ze met liefde omarmen en laten gaan door me bewust te worden van het feit dat dit nu geen reden is om me daar in mee te laten slepen. Dit vraagt moed, lef, en zeer veel liefde voor jezelf, want dit gaat in tegen alles wat je op dat moment voelt. Maar ik hoef me zo niet te voelen. Ik kan bewust kiezen om me anders te voelen. Vrijheid..

      En lieve Susie,

      Deze even speciaal voor jou dit proces vraagt tijd. Zoals je zegt dat meisje aan de waterkant leren bemoederen, maar ook zien en vertrouwen. We komen er wel! Zoals je zelf zegt het is iets nieuws en we kunnen ook niet lopen zonder eerst te leren draaien, zitten, rechtstaan, soms kruipen en dan de moed te hebben om te lossen.

      Dikke kus.

      • @nele,

        Hoi Nele,

        Ik vind dat je zo mooi geschreven hebt. 🙂 . En het is precies wat jij zegt, ’t is zo’n proces 🙂 . Stapje voor stapje, beetje bij beetje… Want ook al weten mensen de oorzaken van vastzitten, noem maar op, dan nog zijn we d’r niet. Het bewustworden is al een heel proces en vervolgens anders gaan denken, anders gaan voelen, nieuwe keuze’s maken over jezelf, met jezelf, dat is ook al weer een heel proces op zichzelf. Maar goed, inderdaad wat je schrijft; we komen er wel! 🙂

        Dank je wel voor je mooie en heldere schrijven. Ik kan me er helemaal in vinden. Veel sterkte en joy toegewenst! 🙂

        Veel liefs, Susanne

        • Helemaal correct! Maar zoals Lia ook zegt het gevaar bestaat dat je jezelf in dit proces verliest door het te denken. Zoals ik weer deed!

          Dank je lieverd! Jou moet ik je denk ik niet wensen dat spat het scherm af. Heel veel rust in jezelf en vertrouwen toegewenst aan jou!

          😀

          • @Nele,

            Hoi lieve Nele,

            Ik las net je lieve reactie en ik moest eigenlijk wel een beetje lachen, want ik wenste jou, in mijn schrijven, veel sterkte en joy toe,, waarop jij schreef dat je denkt dat je dat niet aan mij hoeft te wensen, en dat jij mij vervolgens rust en vertrouwen wenste,, en overigens dank daarvoor 🙂 🙂 , maar ik ervaar juist altijd weer rust in jouw schrijven! Dus ik moest eigenlijk wel een beetje lachen, ik denk; wat gek is dit, zit ik jou te wensen wat jij in mijn schrijven herkent, en wens jij mij wat ik weer in jouw schrijven herken!! Hoe kan dit nou? Is dit wat ze bedoelen met spiegelen, ofzo.. 🙂 hahaha.. 🙂 Snap je wat ik bedoel? Vond ik apart om dat zo op te merken.. ik die jou wenst wat jij in mijn schrijven leest, en jij die mij wenst wat ik weer in jouw schrijven lees.. 🙂 grappig..

            Ik heb dat natuurlijk weleens, dat ik daar over nadenk, over mijn eigen schrijven, en het is natuurlijk mijn verhaal, mijn woorden, ervaringen, gevoelens, door mijn filter van het moment, in alle eerlijk- en oprechtheid. En ik vind het ook altijd moeilijk om hele korte antwoorden op papier te geven. Twitter bijv., ook echt niet mijn ding. Sowieso, social media, heb ik niet zoveel mee. Zesduizend zogenaamde vrienden op een facebook-pagina, terwijl je ze nooit spreekt, niets voor mij. Maar mijn schrijven kan, misschien vergeleken met andere vaak uitgebreid zijn. Mijn leraar Nederlands ook, op school, kregen we een opdracht om iets te gaan schrijven, en terwijl hij de papiertjes uitdeelde keek hij mij aan en zei dan; “en je weet, Susan, probeer het kort te houden hè.” ..?!?.. ‘Nou… ik doe heus wel m’n best…’ 🙂 Dus ja, toen al, weet je wel 😉 . Maar goed, hier op de site, zóveel onderwerpen over zúlke grote materie, ik kan het opvreten 🙂 . Bij jou heb ik alleen af het gevoel dat ik misschien wat voorzichter, of relaxter misschien moet gaan schrijven, want ja, het is natuurlijk helemáál niet de bedoeling om allerlei woorden, en misschien dan ook wel energie, over jou uit te storten. Dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.

            Het gekke is ook altijd (en wat zou dat zijn hè?), dat wanneer ik iets schrijf aan jou, óf mijn computer loopt vast, óf mijn tekst verdwijnt (en waar naar toe dan?), óf hahaha ik druk op een knopje en tekst -ploep- bestaat niet meer(!), noem maar op 🙂 . Is al opmerkelijk vaak voorgekomen wanneer ik aan jou schrijf, zelfs zó dat ik tegenwoordig het maar even ‘opsla’, ‘want anders weet ik het wel weer, zit ik aan Nele te schrijven, en ja hoor, zal je net zien, tekst weg’.
            Mijn computer leest de naam Nele, en vervolgens gebeurt er iets met hem. Jij hebt een bepaald soort effect op mijn computer, Nele, wist je dat? 🙂 🙂 Ik wist dat eerst ook niet, maar ik merk dat nu zo aan hem, wilt-ie me iets zeggen?, want hij is van het spiegelen, mijn computer, gekkig vind ik dat. Hij heeft wel vaker dingen, waar dan blijkbaar ‘energetische’ boodschappen of iets dergelijks in verscholen lijken te zitten, een beetje raar verhaal vind ik het. Maar goed, dan denk ik altijd; wat zegt dit? Wilt mijn computer de tekst niet naar Nele versturen? Wilt Nele mijn tekst niet ontvangen? Zo ben ik serieus op een gegeven moment gaan denken, hahaha 🙂 . En terwijl ik dit met de beste bedoelingen schrijf is het weer een aardig lap tekst geworden. Zucht.. Susie..
            Om een kort verhaal dus lang te maken,, wat ik wilde zeggen is, ik ben zelf volgens mij van de kracht en joy, en wens dat ook voor anderen natuurlijk. Maar je schrijft natuurlijk altijd aan jezelf ergens, alles is maar spiegelen.

            En als ik dan lees dat jij mij rust en vertrouwen wenst… 🙂 . Snap je?

            Daarom dacht ik ook; ga ik misschien voortaan even wat ‘relaxter’ misschien in mijn schrijven zijn naar jou. Want soms heb ik het gevoel dat ik een bak energie over je heen gooi, maar dat kan ook komen omdat mijn computer dus nogal de neiging heeft tot spiegelen, en ik daardoor nu geconditioneerd/gekleurd naar jou kijk. 🙂 En als dat inderdaad zo is, mijn excuses daarvoor 🙂 . Maar als je het inderdaad misschien heb ervaren als een emmer met noem-maar-op, dan ook daarvoor mijn excuses 🙂 . Ik kan altijd heel enthousiast zijn, dat ik denk; oooh, feestje gaat beginnen!!”, terwijl mensen je aan kunnen kijken van; ‘waar gaat dit over??’ ..?.. Story of my life, overigens, dus ik zit daar ook al over na te denken.. ‘waarom is dit toch steeds zo…?’ Dat zit er nog steeds in bij mij, of ik nu 5, 15, 25, 35 ben. Ik weet ook niet of dat goed is, hoor(?), haha, misschien is dat ook wel niet goed..? Ik kan zelf veel plezier beleven aan plezier beleven, aan dingen, aan life, en ook aan mijn eigen manier van plezier beleven, wat natuurlijk opzich al een beetje een rare zin is, maar goed, hahaha, dat klinkt misschien wat gek. 🙂
            Wat ik bedoel te vragen/zeggen, denk ik dan maar dat ik het zo kan noemen, is dat ik mijn manier van spreken/schrijven misschien wat kan/dien aan te passen aan jou? Zeg ik dat zo goed? Wat relaxter?

            Doeg, en sorry dus voor deze lap weer, volgende keer met iets meer relaxtheid, kleinigheid, kalmte en rust denk ik naar jou toe.. (?), misschien alsnog, 20 jaar later, advies van mijn Nederlands leraar opvolgen.. 😉

            Warme groet, Susanne

            • Hahaha! Suske, ik ga hier kapot van het lachen. Bovendien zit ik hier op de bank, met een emmer over mijn kop en vraag ik mij af wie het licht heeft uitgedaan!

              Haha ja je komt me ondanks je ervaringen over als een spring in het veld. 🙂 je plezier voelen vind ik net leuk. Het helpt me herinneren dat ik ook wel weer wat minder serieus mag zijn. Ik mis die kinderlijke onbezonnenheid in mij soms wel. 🙂
              Het ouderschap heeft me wat minder onbezorgd gemaakt. 🙂

              Heb jij geen rust nodig haha dan hoef je niet te letten op mijn woorden hahaha. Is wat ik voelde.

              En je hoeft je niet in te houden hoor. Misschien dat je pc verkrampt omdat jij je spontaniteit wil onderdrukken om me niet te overbelasten. Wist niet dat ik zo gevoelig overkwam. 🙂

              Maar hoe dan ook bedankt voor je reactie! Denk dat wij goed,overeen zouden komen en ik inderdaad misschien af ertoe nadien eens tollend naar huis zou gaan, maar ook dat heeft zijn charmes!

              Kus!

        • @Nele,

          Hoi Nele,

          Jij noemde mij inderdaad Suske, las ik. Ik vond dat lief. 🙂 . Ik dacht nog; ‘ Ooohh… ze is Belgisch.. :).. vandaar…’ Dat dacht ik dus, die komt misschien uit Vlaamingen.. of is dat niet een plek in Belgie..? Als je een Vlaam bent, dan kom je toch uit Vlaamingen..? Of zit ik hier weer een afslag te nemen.. Anyways.. dus ja, ik vond Suske wel schattig, ofzo, lieflijk. 🙂 .

          Maar dat dat nu dus je IPod blijkt te zijn, ja, precies, en dat bedoel ik dus Nele, daar heb je het al weer.. dat is dus die energetische verbinding tussen ons.. Mijn computer, jouw computer, daar is iets mee, zei ik toch? 🙂 Wat me trouwens doet herinneren.. ik ga dit even opslaan, momentje..
          Ben ik weer.. Aangezien niets zomaar gebeurt, alles energie is, niets komt zomaar tot je, zegt God altijd, dus jij zit nu met je IPod en dat jouw computer mij dus nu Suske noemt, want daar komt het dus nu eigenlijk wel op neer. Ik neem het jou dan ook in z’n geheel niet kwalijk, ik ervaar dus precies hetzelfde. Mijn computer reageert op jouw naam/energie, jouw computer vindt het dan vervolgens weer blijkbaar nodig om mijn Suske te noemen. Is misschien een grapje van hem. Ik dacht werkelijk waar… ‘ooohh, ze komt uit Vlaamingen.. vandaar de liefkozing Suske’. 🙂 .
          Ik vind Suske in z’n geheel niet erg. Ik had ooit een huisgenootje, die leek exact op Suske, was een schat van een jong, dus ja, ik heb er in z’n geheel dus geen probleem mee. Bovendien, ik heb ook geen moeite met Belgen, ik vind ze altijd erg aardig, is althans mijn ervaring. Kim Clijsters was altijd mijn favoriete tennisspeelster, ook weer zoiets.

          Je schreef: “Misschien dat je pc verkrampt omdat jij je spontaniteit wil onderdrukken om me niet te overbelasten. Wist niet dat ik zo gevoelig overkwam 🙂 .”

          Ik vind helemaal niet dat je zo gevoelig overkomt of iets dergelijks, ik ervaar altijd juist een soort rust of iets dergelijks bij je, in je schrijven 🙂 . Maar inderdaad, en ik was al op zoek naar de woorden, dus dank daarvoor, dat ik inderdaad met het onderwerp ‘spontaniteit’ een beetje kan ‘hannesen’, aangezien ik jou, of überhaupt mensen in het algemeen, er niet ‘lastig mee wil vallen’, of inderdaad, zoals je schrijft ‘overbelasten’. Daar ben ik dan denk ik soms sowieso een beetje ‘bang’ voor (groot woord misschien). En terwijl ik dit schrijf weet ik volgens mij ook al gelijk de rede daarvoor(!). Nou, gaat lekker snel op zo’n manier! Ohh, ik heb ff een goed puntje gevonden hiero. :O . Nah..
          Dus ja, Nele, ik vind dat je dat goed verwoord heb. Ik ben blij dat je het in ieder geval niet opvat alszijnde ‘zuigend’. Gek woord misschien.

          En ja, mijn Nederlands leraar, pff, ik deed echt m’n best, maar hij had inderdaad nogal wat moeite met mij, “ik vind jou wel aardig, Susan, maar dit is niet wat ik bedoel”. (ik heb onderhand wel een beetje dezelfde soort ‘angst’ ontwikkeld voor Gordon als voor mijn Nederlands leraar 😉 , om je eerlijk te zeggen, ik vind hem toch wat mild voor me, want ik ga hier natuurlijk helemaal off topic, dus sssjjjt… niet zeggen… ik ga nu dan ook weer stoppen met schrijven….)

          Dus lieve Nele, dank voor je woorden! 🙂

          Dikke zoen, Suske 🙂

      • Ha Susanne,

        Ik zit nog eens te bezien wat ik had geschreven. Ik kan het allemaal niet meer goed bijhouden, maar ik denk dat ik wilde aangeven dat ik het eens met je was vwb je insteek 🙂

        Warme groet, Robert

  7. Ha Robert,

    Sorry als ik wat aan het preken ben, maar…
    Ik heb niks met dat ego, lijkt zo net alsof het iets buiten onszelf is, terwijl alles wat we belemmerend ervaren, in onszelf te vinden is.
    Als het ego dat grote ding is, dan kun je dat wel als oorzaak aanwijzen, maar dan schiet je er denk ik nog niets mee op. Het is te algemeen naar mijn idee.
    Als je ergens bang voor bent, dan denk ik bijvoorbeeld eerder aan : bang voor afwijzing van (delen van) onszelf. Daarvoor gaan de meeste wel op de vlucht : wegkruipen, agressie, we hebben allemaal zo onze gedragspatronen ervoor ontwikkeld om het niet te hoeven voelen. Kom dat maar eens onder ogen, best intens en confronterend!

    Het gaat mij ook niet om het woord ego en wat je er allemaal onder kan verstaan. Belangrijk is het stromen, of niet stromen van je energie. In geval van het laatste houdt je zélf iets vast, bestaat er weerstand, blokkade. Je kunt simpelweg loslaten/ontspannen zonder je af te vragen naar het hoe en waarom ervan.

    • Ha Lia,

      Maar wat doe je als hetzelfde steeds terugkomt? Bijvoorbeeld als ik mezelf steeds op dezelfde manier afwijs. Afwijzing als gevolg van een ontkenning van een deel van jezelf. Elke keer komt die pijn en verkramping weer terug.

      Warme groet, Robert

      • Ha Robert,
        Ontkenning en afwijzing hebben volgens mij te maken met negatief denken over jezelf. Je keurt iets in jezelf af. Je schaamt je ergens voor, voelt je schuldig, voelt je verdrietig, wilt jezelf misschien wel ergens voor straffen, ik noem maar wat.
        Je plakt ergens het etiket “kwaad” op, omdat het in tegenstelling is tot jouw persoonlijk beeld van het “goede” (dualiteit!). Energie volgt de gedachte, dus kan het negatieve gedachtebeeld krachtig naar voren komen en duurt het langer voor je het kwijt bent.

        Een andere methode is om gebruik te maken van dualiteit. Bijv. de negatieve gedachte aan afwijzing inwisselen voor positieve gedachten over jezelf.

        Ik denk ook nog, dat ontkenning en afwijzing van jezelf te maken kan hebben met een soort ideaal beeld wat je voor ogen hebt, maar waar je niet aan kan voldoen. Maar goed, wie is volmaakt? Niemand toch?

        En tot slot, als het probleem telkens terug komt, heb je misschien niet de juiste methode/oplossing. Of is de tijd nog niet rijp.
        Dag, Lia

        • Ha Lia,

          Een andere methode is om gebruik te maken van dualiteit. Bijv. de negatieve gedachte aan afwijzing inwisselen voor positieve gedachten over jezelf.

          Maar ja, het probleem is dan hoe je dat dan inwisselt.
          Wat mij betreft hoeft je niet in te wisselen, maar enkel die negatieve gedachte over jezelf neutraliseren. Het is net als een vuiltje op een lamp : als je dat vuiltje weghaalt komt er gewoon meer licht (liefde) doorheen.

          Maar goed, wie is volmaakt? Niemand toch?

          Als er geen vuiltje meer op die lamp zit, zou je jezelf dan niet als volmaakt ervaren? Ik wil niet voor mijn beurt spreken, maar alles in mij zegt : ja!

          Die vuiltjes op je lamp, zoals ook ontkenningen over jezelf, dat zijn manifestaties van jouw lessen, die je zelf uit liefde voor jezelf hebt gecreeerd.

          En tot slot, als het probleem telkens terug komt, heb je misschien niet de juiste methode/oplossing. Of is de tijd nog niet rijp.

          Volledig mee eens, 2x!
          Je kunt dat vuiltje oppoetsen, je kunt het negeren, maar als het er blijft zitten, en je blijft er last van hebben, zou je er een keer goed naar kunnen kijken. En wellicht dat je er daardoor meer last van krijgt, maar dan zal het je steeds duidelijker worden wat er zit en waarom. Wie weet biedt dat potentie om het vuiltje definitief los te maken. Jij bent dat vuiltje niet, jij bent het licht. Het vuiltje is slechts een les om er achter te komen dat je het licht bent.

          Warme groet, Robert

          • Maar wat doe je als hetzelfde steeds terugkomt? Bijvoorbeeld als ik mezelf steeds op dezelfde manier afwijs. Afwijzing als gevolg van een ontkenning van een deel van jezelf. Elke keer komt die pijn en verkramping weer terug.

            Robert, waarom deze vraag aan mij gericht, als je hierboven op alles een antwoord hebt?
            Groet, Lia

            • Dag Lia,

              Ik wilde weten hoe jij hier over dacht, en of jij hier bij stil had gestaan. Als ik het niet belangrijk zou vinden, was ik er niet over begonnen. 🙂

              HG van R

          • @Robert,

            Hoi Robert,

            Graag wil ik reageren op iets wat jij vandaag schreef aan Lia. Je schreef:

            ” Het vuiltje is slechts een les om er achter te komen dat je het licht bent. ”

            Overigens vond ik die reactie van jou erg mooi, erg mooie woorden, voorbeelden. Kan ik me erg in vinden 😉 .

            En ik geloof ook inderdaad wat je zegt in die zin die ik hierboven heb aangevinkt. Donker is zodat wij licht kunnen ervaren, dat idee.

            Maar goed, wat ik zelf dan merk in mijn leven,, dan ben je er nog niet.

            Je kan inderdaad bewuster worden, licht-donker verhaal, de dimensie van de dualiteit, je eigen verleden opzoeken, uitzoeken, van dit leven, andere levens, allerlei a-ha momenten, kwartjes die vallen, enz. Maar ben je er dus nog niet. Als dat vuiltje een les is om te leren dat je licht ben.. dan kan je dat leren, ik heb dat geleerd bijvoorbeeld. Maar ik weet niet helemaal of het de les is dat je dat dient te leren, want de Ziel weet dat natuurlijk, sterker nog, die kiest zélf zijn/haar platform. Er, letterlijk (wat we hier doen op Aarde), handen en voeten aan geven, het gaan ERVAREN. Dát is natuurlijk de bedoeling, lijkt mij.

            Niet alleen LEREN dat we Licht zijn. Want dat zijn we al, onze ziel weet dat ook. Daarom zijn we misschien hier ook wel, want als WETEN genoeg zou zijn, wat doen we hier dan?? 🙂 Je kan geleerd hebben dat je licht en al dat wat iets anders laat zien, nodig is om überhaupt dat licht dan ook weer te herkennen, maar als je die wijsheid, kennis, en dat wat je geleerd hebt niet weet te ervaren, dan ben je ergens nog nergens. Waar we het gisteren of eergisteren geloof ik ook over hadden 🙂 .

            Je eigen licht ERVAREN. 🙂

            Dat is hetzelfde als met dat douche-verhaal van mij, kan duizenden oorzaken vinden, begrijpen, bewuster worden, maar ik heb gemerkt dat je er dan nog niet bent. Nu is het ook een pittig, taai stukje zeg maar, dus ja, dan duurt dan misschien ook wel wat langer, dan weer bijv. andere onderwerpen. Iedereen natuurlijk ook zijn of haar eigen thema.
            Als ik de ervaring van licht, om het zo dan maar even te zeggen, weet te ERVAREN in de verbinding die ik heb met mijn lichaam, wauw.. Ik zou niet eens weten hoe dat precies zou voelen. Ik weet wel hoe het niet voelt :), dus check. Kan ik afstrepen van m’n lijstje. Daar begint het dan maar mee denk ik, om licht überhaupt te kunnen ervaren, moet je ook de ervaring van het tegenovergestelde kennen, weten, voelen, en dergelijke.

            Maar leren dat je licht bent, is niet voldoende. Leren hoe dat licht, je eigen licht, te gaan ervaren! En hoe doe je dat hè?

            🙂

            Liefs, Susanne

            • Ha Susanne,

              Dank je 🙂

              Even nog over het leren van lessen om iets te verduidelijken. Het leren van een les gaat niet zo zeer om het snappen met je hoofd. De les is geleerd zodra jij deze les gedurende je leven hebt ervaren maar ook (definitief) hebt losgelaten, hebt geneutraliseerd (= getransformeerd).

              In dat loslaten zit meer dan je denkt, zoiets wat je op het einde schrijft. Dat je eerst je halve leven met een geloof over jezelf hebt rondgelopen waarmee je jezelf beperkt (niet licht bent), en dat na loslaten je kunt ervaren om daar niet meer mee rond te hoeven lopen (licht bent). Dat is iets wat je zelf zou moeten ervaren om het naar waarde in te kunnen schatten. Anders blijft het naar een begrip, een concept.

              De les die het meest aan de oppervlakte ligt komt als eerste aan de orde. Zodra je die loslaat, de volgende. Dat is een herhaaldelijk proces van transformatie, dat is je bewustwordingsproces.

              Je kunt dan wel begrijpen tot op zekere hoogte dat er een vuiltje zit, maar dan ervaar je nog steeds niet je eigen licht. En verstandelijk begrijpen dat je licht bent helpt niet om dat licht (liefde) te ervaren.
              En diep van binnen zul je vast en zeker ook niet geloven van je licht bent 😉

              Dat loslaten is het verwijderen van dat vuiltje, DAN ga je pas meer licht ervaren, DAN ga je pas meer zelfliefde ervaren, en BEN je meer liefde. Er stroomt simpelweg meer licht/liefde door jou heen, zoals je je kunt voorstellen.

              Ik hoop dat dit enig licht werpt op de mogelijke duisternis 😉

              Warme groet van Robert

  8. Hallo Susanne,

    Hoe ik het zie: Vroeger in mijn jeugd moeilijke ervaringen in een douche gehad. Zelfs in vorige levens(!). En zo blijven we laag voor laag voor laag opbouwen.

    Dit is nu een voorbeeld van oorzaak-gevolg denken.
    Dag, Lia

    • @Lia,

      Hoi Lia,

      Robert omschreef/vertaalde het meer als ‘lessen’ , dus dat je Ziel wederom weer iets creëert, puur omdat er nog geen heling is gevonden/gecreëerd, wat ergens ook wel weer logisch is, want als dingen maar blijven liggen, zeker als dat leven na leven gebeurt, ja, dan is het niet even met een knip van de vingers, en ploep, alles is weg. Alhoewel, in een andere dimensie misschien. 😉
      Als in dit leven in de vroeger jeugd bepaalde dingen gebeuren, waardoor je niet alleen in dit leven een trauma cadeau krijgt, van je eigen Ziel weliswaar, maar dat dat óók weer de boel flink wakker schudt als het ware en dus allerlei herinneringen aan toen weer getriggerd worden, en ga daar dan maar weer mee aan de slag, zo’n beerput die opengaat.
      Die beerput kan misschien dan aanwezig zijn door oorzaak-gevolg denken, of is die beerput daar omdat er überhaupt nooit meer naar gekeken is, of dat er nooit meer heling in is gekomen? Want ja, je kan ook niet wachten totdat een beerput of überhaupt een trauma vanzelf weer weg gaat. Je aanwezigheid hier dwingt je als het ware om daar toch om er mee te verbinden.
      Maar goed, zo ervaar ik zelf mijn leven denk ik. Mijn aanwezigheid dwingt mij blijkbaar om hier mee aan de slag te gaan, om hier iets mee te doen, want het gaat ook niet even 1-2-3 weg.
      Dus ja, is het er als gevolg van oorzaak-gevolg denken? Of is het er omdat het nooit echt geheeld of schoongemaakt is?

      Liefs,Susanne

      • Hallo Susanne,

        Dus ja, is het er als gevolg van oorzaak-gevolg denken? Of is het er omdat het nooit echt geheeld of schoongemaakt is?

        Susanne, alle situaties zijn mogelijk.
        Het is niet of, of, maar en, en.
        Of-of denken is dualistisch denken. Bij en-en overzie je alle mogelijkheden in samenhang en heelheid. Daarom ook zijn er vele wegen die naar Rome leiden, is er niet één bepaalde verklaring/oplossing.
        Globaal kun je 2 uitgangspunten onderscheiden.
        1.
        Je zoek een oplossing binnen het Rad van oorzaak en gevolg.
        2.
        Je benadert het probleem vanuit de Zijnsbron en dan sta je los van het Rad.
        Dag, Lia

  9. Dag allemaal,

    Net even rustig jullie reacties zitten lezen. Ga nu de tijd niet meer nemen om op alles te antwoorden. Vind ze allemaal waardevol, ontzettend lief en mooi!

    Dus kon het even niet laten om jullie allen te uit de grond van mijn hart te bedanken! Xxx

  10. Ha Susanne,

    Precies, zodra je je thema herkent, dan begin je steeds beter te begrijpen waarom je bent geboren in dit gezin, waarom bepaalde dingen je zijn overkomen, waarom je reageert zoals je reageert, etc. Je wordt je steeds bewuster van het grotere geheel.

    Van verkramping naar ontkramping… stromen dus! Leuk bezig 🙂

    Verkramping is beperking, vernauwing, ontkenning, onvermogen, versluiering… het is het kleinste deel van een les.

    Warme groet Robert

    • @Robert,

      Hoi Robert,

      Dank voor je mooie toevoeging. 🙂

      Je schrijft: ” Verkramping is beperking, vernauwing, ontkenning, onvermogen, versluiering… het is het kleinste deel van een les. ”

      Mooi geschreven/gezegd. 🙂

      Je schrijft dus dat verkramping het kleinste deel van een les is. Ben ik benieuwd wat jij ziet als het grootste deel van een les?

      🙂

      Liefs, Susanne

      • Laatste voor vandaag dan 🙂

        Allesomvattende deel is het thema, liefde of vertrouwen. Wil niet zeggen dat je delen tegen kunt komen van t andere thema.

        Doei

  11. Ha Lia,

    Ja klopt, je komt van de paradijselijke eenheid/liefde/bewustzijn. Heel belangrijk : het is altijd je eigen keuze geweest om jezelf af te gaan splitsen cq af te gaan dalen.

    Het paradijs bevindt zich in de 15e dimensie. Er is overigens nog een 16e dimensie. De dimensies waarin dualiteit heerst zitten in 3 t/m 9, als ik het me nog goed herinner. Niettemin zitten er heel wat dimensies tussen paradijs en dualiteit, die de verdichting mogelijk maken, aldus de vernauwing in liefde, licht, kracht en bewustzijn.
    Elke keer dat je een vervolgstap maakte in de afdaling had je iets nodig om dat te bewerkstelligen, een sluier, een antikracht/licht, zeg maar ‘donker’, wat simpelweg een liefdevolle creatie is. Net zoals de (beleving van) dualiteit.

    Het ontstijgen van de beleving van dualiteit is een stap in mijn proces geweest, maar dan ben je niet volledig in eenheid, dan ben je niet in het paradijs. Daarvoor moet je verder ‘reizen’.
    Wat mij betreft is het dan ook niet een doel op zichzelf om de dualiteit te overwinnen. Het gaat wat mij betreft om liefde. En liefde heb je wat mij betreft ook nodig om de belemmerende aspecten van het denken op te kunnen lossen, immers ze zijn vaak al geboren voordat jijzelf was geboren.

    Alle lessen zijn terug te voeren naar liefde en vertrouwen. Als je daar iets mee wilt gaan doen, dan begin je bij het begin, en doe je het stapje voor stapje. Als je zo een zelfoordeel hebt als “ik mag er niet zijn”, dan biedt dat de mogelijkheid om iets te leren over liefde. Naast zo’n zelfoordeel heb je nog een heel pakket wat je zelf hebt samengesteld.

    Warme groet, Robert

    • Op papier blijft het bij denken, en dat werkt niet om het proces te beschrijven. Ervaring is het enige wat echt werkt. Woorden slechts ter ondersteuning…

    • @Robert,@lia,

      Hoi Robert en Lia,

      Robert je schreef aan Lia: ” Wat mij betreft is het dan ook niet een doel op zichzelf om de dualiteit te overwinnen. ”

      Ik ben daar ook wel mee eens. Dualiteit Is. IS. En verkeer je daarin, dan werk je ermee.
      En ergens is die zogenoemde Dualiteit natuurlijk ook een Illusie. Een zelfgecreëerd goedje. En wij gebruiken de Illusie van een 3e Dimensie om te Ervaren.
      Er speelt binnen deze dimensie een Goed en Slecht, Winnaar en Verliezer. Maar ook dat zijn natuurlijk maar gecreëerde ‘rollen’.
      Ik denk ook dan dat het inderdaad niet zozeer gaat om het idee om deze Dualiteit ” overwinnen “, het gaat denk ik meer om het gewoon puur te gebruiken blijkbaar, om te ervaren.
      En je daar Bewust van worden, en van die gecreëerde Dualiteit, is dan denk ik inderdaad in bewustzijn groeien, en ‘stroom’ je op die manier als het ware door weer naar een hogere dimensie.

      Liefs, Susanne

      • Ha Susanne,

        Gegeven is dat we ons in een omgeving van dualiteit bevinden. Daar kun je niet zo veel aan veranderen. Wat je wel kunt veranderen is hoe jij en je binnenwereld omgaat met die dualiteit, dus dat de dualiteit geen vat meer op je krijgt. Dus dat je bijvoorbeeld niet meer gaat denken in termen van goed en fout over hetgeen jou (in je verleden) is overkomen, of wat er uberhaupt zich in de wereld plaatsvindt. Het is het gaan ervaren van de werkelijkheid die IS.

        Warme groet, Robert

        • @Robert,

          Ja, inderdaad 🙂 . Zoals ik ooit ergens las, hoe was dat ook alweer, wel in de wereld zijn, maar er niet van. Wel in deze Dualiteit zijn, maar er niet van.
          Zolang je hier leeft op Aarde denk ik dat je geluk daar ook van afhangt, van de mate van je bewustzijn, überhaupt, en hoe je je binnen de dimensie handelt, kiest, er te zijn. De dimensie accepteren, het zien als een soort Speeltuin. Je speelt met de attributen, en raakt daarin: Vrij.
          Wat je natuurlijk al die tijd al bent, en ga dat nu maar zo voelen. 🙂 🙂

          Liefs, Susanne

      • Ha Susanne,

        Ik denk ook dan dat het inderdaad niet zozeer gaat om het idee om deze Dualiteit ” overwinnen “, het gaat denk ik meer om het gewoon puur te gebruiken blijkbaar, om te ervaren.

        Ja, je moet je bewust worden van dualiteit en de werking ervan op aards niveau. Dat die dualiteit ook jouw wijze van denken beïnvloedt.

        In eerste instantie betreft het herstellen van evenwicht in je zelf (tussen die paren van tegenstelling). Dat is wandelen op de Middenweg.

  12. Hey Robert,

    Omdat het ook echt zo is. Ik twijfel hier zelf aan. Vind ik dit nu uit is dat nu fantasie? Beeld ik me dit nu in? En vooral wat moet ik hier mee? Ik wil dit niet.

    Een voorbeeld. Dacht aan mijn man en hoorde een bepaald nummer in mijn hoofd. Hij belde me kort nadien vanuit de auto en wat bleek dat nummer speelde op zijn achtergrond. Dit is nu duidelijk. Maar de rest veel minder en ik hoef het niet te weten. Dus ja verdriet, boosheid,frustratie angst en vooral niemand in de buurt waar je methodiek dingen bij terecht kan, zonder de zekerheid,dat ze je niet letterlijk voor gek verklaren. Want ik ben veel maar echt niet gek. Dat ik me misschien gek maak met hier in vastte zitten sluit ik dan weer niet uit.

    En ik ben al enkele keren hulp gaan zoeken vooral in de alternatieve kringen, maar ofwel wordt dat te duur, ofwel vind ik geen aansluiting in wat me aangepraat wordt ofwel heb ik het gevoel dat mensen denken iets uit mij te kunnen halen en dan ga ik lopen. 🙂

    Je mag dat zeggen hoor. De psychose is een samenloop van vele factoren geweest. Ik ben er onder begeleiding zonder medicatie doorgegaan. Het heeft me bang gemaakt van mijn eigen krachten. Ook onzeker. Dus de behoefte om hier begeleiding in te vinden is groot. Alleen wie of wat? Daar ben ik nog niet uit. Ik vertrouw er op dat dat van zelf wel zijn komt als de tijd er klaar voor is.

    En misschien moet ik het echt gewoon even laten rusten, stoppen met het willen te begrijpen, vertrouwen op mezelf en het opnieuw over koetjes en kalfjes gaan hebben. Over feiten zonder mezelf er aan te spiegelen.

    Kus!

    • Ha Nele,

      Ik denk ook niet dat je gek bent, zeer zeker niet. Ik denk dat je zeker kwaliteiten hebt, en gevoelig.
      Dat voorbeeldje lijkt me een beetje op synchroniciteit. Misschien is het een kwestie van je kwaliteiten op een wenselijke manier kunnen inzetten.
      Twijfelen aan je eigen waarneming, bang zijn voor eigen krachten, maar ook denken het niet aan te kunnen, uit je lichaam gaan, belemmerende gevoelens, onzekerheid, willen begrijpen… naja, het zijn m.i. wel onderdelen van jouw weg. Ik zie dat als, jaja komt ie weer : lessen 😉

      Maar goed, het zou ook niet verkeerd zijn om eens uit je hoofd te gaan, niet te gaan ‘zweven’, en meer down to earth even bezig te zijn.

      Als jij echt de verantwoordelijkheid wilt nemen voor je leven, je gevoelens en je lessen, dan heb ik wellicht een tip voor jou. Ik ben hiervoor te bereiken op : r.vloet@gmail.com

      Warme groet, Robert

    • Nele,
      Op een bepaald moment kun je van zoveel dingen in jezelf tegelijk bewust worden. Dat kan ook zo diep gaan, dat er eigenlijk geen of weinig mensen zijn die je begrijpen. Je wordt dan sterk op jezelf teruggeworpen. In zo’n situatie kun je alleen je eigen meester zijn, en dit is wellicht wat je moet ontdekken. Vertrouw dus op jezelf, zoek op de eerste plaats zélf naar antwoorden, luister naar je eigen (stille!) stem. Wil je begeleiding? Dat is best. Wil je over koetjes en kalfjes praten? Is ook best. Het is allemaal best wat je wilt, dus twijfel niet. Dat is vrijheid 🙂
      Dag, Lia

    • @Nele,

      Lieve Nele,

      Ik herken veel in wat jij schrijft. Ik heb dat ook altijd, en het wordt met de jaren ook steeds sterker, lijkt het. Het lijkt hoe meer ik in contact met mijzelf kom, hoe dunner de ‘ scheidingslijn ‘ lijkt te worden tussen mij en de ander, tussen mijn huis binnen en daarbuiten, enz. Is althans mijn ervaring. Waardoor ook veel meer binnen lijkt te komen. Pff.. En inderdaad, wat je zegt, of dat nu met geluiden zo is, liedjes die ik hoor, gevoelens, beelden, noem het maar op! Is het van mij, of van die ander. Komt dit nu uit Nu, of vanuit Toen? Is dit nu in míjn huis, of die van de buren? Enz.enz.enz. 🙂 Verlies je jezelf daarin, ja, dan kan leven heel moeilijk worden. Maar ook dat verliezen is ergens maar een Illusie.

      Het heeft ook met fijngevoeligheid te maken, energie die in beweging is, jij die in beweging is(!), je Ziel die dit allemaal toelaat, en maar leren, ontwikkelen,, groeien is misschien het juiste woord, versterken. Zo’n radiostation, en je ruis eruit, en steeds een sterkere frequentie ontwikkelen/vinden/afstemmen. (!!)

      Je Angst komt natuurlijk voort uit dat allemaal nog niet helemaal onder de knie te hebben. Is logisch, lieve Nele! Ik herken vaak veel in wat jij schrijft, denk/voel ik althans, kan veel van mijzelf erin teruglezen. 🙂 . En die Angst, heb ik ook, soms meer, soms minder, een beetje als eb en vloed. Maar het kan ook Angst weer vóór die Angst zijn. Of Angstig óm ons Angstig te voelen. Ook weer zoiets. Wat uiteindelijk natuurlijk ook weer met Controle te maken heeft.

      Wij willen natuurlijk graag ‘ in controle ‘ zijn. Da’s wel zo prettig. Fijn. Hè hè, ff ademhalen, ff alles lekker normaal, ff geen gedoe. Terwijl die hele controle natuurlijk één en al Illusie is! Er IS GEEN Controle. Nooit niet. Lijkt misschien zo, of lijkt misschien niet zo. Is toch maar een facade.

      Jouw EGO, jouw PERSOONLIJKHEID wilt controle, denkt het nodig te hebben. Maar jij bent NIET jouw Ego, Nele. 🙂 . Bovendien, als iets dan al in controle zou zijn dan is het je Ziel. Je Hogere Zelf. En niet dat die nu controle wilt, maar die Weet. Die Weet al. Dan is het al best/genoeg.

      Omdat je nog niet echt ‘bekend’ bent met dit waar je nu mee bezig bent, is het dus ook nog wat broosig, wat fragiel. En ook dat is logisch, lieve Nele.

      Net als een kind van 2 die bij het Peuterbadje staat en moord en brand schreeuwt. 🙂 . Wij mensen doen niets anders 🙂 . Wij staan bij een peuterbadje en schreeuwen moord en brand. 🙂 . Net zoals een 2-jarige totaal nog geen ervaring heeft, geen bewust weten, dat wanneer hij/zij leert hoe de armen en benen te gebruiken, dat peuterspeelbadje een plezier kan worden(!) , een peuleschil zelfs, wat(?), het kan zelfs weer saai gaan worden(!), ontgroeit. Op een gegeven moment is een 2-jarige het peuterspeelbadje ontgroeit. En gaat door naar het wat grotere, engere, diepere zwembad. En kan dan weer moord en brand schreeuwen. Begint weer van voren af aan.

      Wij volwassen mensen zijn net zo. 🙂

      Wij zijn angstig, Nele, niet omdat wij gek zijn, of raar, of niet voldoende, of niet goed genoeg, of niet slim genoeg,, wij zijn angstig omdat wij geen Idee hebben! Wij zijn daarin nog wat broosig, fragiel, onzeker, engig, angstig, ’t is nieuwig.

      En zie hier onze uitdaging. Gekozen door onze Ziel. 🙂 Wij staan bij ons badje, en schreeuwen moord en brand. Dat is wat wij aan het doen zijn.

      Verwijten wij de 2-jarige dat het angstig is en niet in het peuterspeelbadje durft? Natuurlijk niet. Geven wij hem/haar nog een paar trappen na en vernederen wij hen, schamen wij ons voor hen? Natuurlijk niet. 🙂

      Maar zo gaan wij wél met Onszelf om. 🙁 Gek is dat eigenlijk hè. Zo zonde ook.

      Angst (voor jezelf) is een gebrek aan Liefde (voor jezelf), is een gebrek aan Vertrouwen (in jezelf).

      En dus zie hier je klas, Nele, je les, je huiswerk, je taak! Durf jij voor dat badje te staan, durf jij het niet te weten, moord en brand te schreeuwen, angstig te zijn? Blijkbaar durf je dat al. J Dus dat is al stap 1. En hoe ga jij nu voor jouw 2-jarige Kind/Angst/Deel/Taak zorgen?

      Aan jou de keuze. 🙂

      Paniek komt voort uit een gebrek aan vertrouwen. Ben daar overigens zelf in afgestudeerd 🙂 . Heb volgens mij onderhand een Masters Degree daarin, en dat mag ook wel, vind ik zelf. Zoals een kind van 2 moord en brand schreeuwt bij het kleine badje, zo schreeuwen wij moord en brand with life. Al die energiëen, en wij weten niet hoe handen en voeten te geven aan al dat, zonder er in te verdwalen, en er van, ermee te genietn.. Zoals een 2-jarige ook nog niet weet hoe zijn/haar armen en benen te gebruiken om te leren zwemmen en er van te genieten.

      Willen wij Genieten van onze eigen Kracht, zullen we er toch behendig in dienen te worden, bewust, aanwezig, er van te gaan houden.

      In paniek raken, bang zijn om gek te worden, komt voort uit angst, uit een gebrek aan vertrouwen, gebrek aan bewustzijn.

      Dus wees LIEF, lieve Nele, voor dat 2-jarige meisje die bij het badje staat en moord en brand schreeuwt. Wees lief voor haar. Zij doet niets, maar dan ook niets verkeerds. Zij is niet gek, zij is niet raar, zij is niet onkundig. Zij is niet ontoereikend, niet onvoldoende, zij is niet liefdeloos.

      Zij begint net. Met een goede bedoeling. Hier staat ze dan, en ze hebben haar de naam Nele gegeven. Er is toch niets mis met dat meisje?

      Nele?

      Leer lief te zijn voor het kleinige, het broosige, het nieuwige, het nog niet ontdekte in jou. Je Ziel weet al. Nu de Mens nog. 🙂 En tuurlijk is het eng. Ik vind het maar een vage bendeboel 🙂 . Want jouw angst-deel heeft Liefde nodig. Van jou. En het in paniek raken, is nog een gebrek aan vertrouwen in je eigen Kracht. Ergens de gedachte dat je het misschien niet aan zou kunnen, en dan jezelf misschien verliest, in een psychose, en help, toch niet weer? Maar lieve Nele, je kan dit WEL aan, anders zou je er nu niet mee bezig zijn. God geeft alleen dát wat jij aan kan. Je eigen Liefdevolle Zelf geeft jou, de Menselijke vorm van jou, alleen dátgene wat die Menselijke vorm Aankan. Zoals een kind van 2 heus in dat badje kan zijn, leert te vertrouwen op dat water en op haarzelf, en dik plezier dat ze even later kan beleven! 🙂 En dus staat jou heel veel PlEZIER te wachten, Nele! Leer ermee te Flowen! Het kan, het mag, het zal, want je bent hier lieve schat, je bent HIER! Je bent er al!!

      Jij bent dat meisje aan die waterkant, Nele, en jij schreeuwt moord en brand. En dat is niet omdat je gek bent, of omdat je zwak zou zijn, of omdat jij energie niet aan zou kunnen. Het is omdat jij leeft, en groeit, en ont-wikkeld, en van God bent. Wij zijn van God. Jij dus ook. Dat meisje ook. Die waterkant ook. Dat niet weten ook. 🙂

      Pak haar hand vast en troost haar, en heb haar lief, en vertel haar dat zij voldoende is, en dat ze erbij hoort, bij deze wereld, dat zij sterk genoeg is, en jullie op weg zijn naar de Flow van Plezier.

      Dus houd van jouw kind. Hou ervan. Hou van dat meisje, aan die waterkant. Ze hebben haar Nele genoemd. En ze heeft jou nodig. Zij wacht op jou. Op jou. Op niemand anders dan jou.

      Warme groet, van ook een meisje aan diezelfde waterkant 😉 , Susanne

  13. Heey Lia,

    Risico van dit soort gepluis is dat je eeuwig in de erwtensoep blijft roeren en er geen doorbraak komt. Het oorzaak-gevolg-denken blijft immers in een cirkeltje ronddraaien, terwijl die gedachtestroom nu juist doorbroken moet worden.

    Vind ik mooi gezegd en geschreven!
    Zo ervaar ik het ook!!

    liefs Sabine

      • begrijp dat wel hoor Robert wat je schrijft….:)

        Lia verwoord het mooi en ik ervaar het ook zo.
        Jij weet ook gedachten is energie.
        Waar jij aandacht aan geeft wordt uitvergroot.
        In deze zou ik eerder zeggen, accepteer dat alles is zoals het is, laat het er maar zijn, voel het maar.nl
        Adem er doorheen, geef er geen AANDACHT aan.
        Dan gaat het vanzelf weer weg net zoals het gekomen is.

        Om nu uit te zoeken voor het waarom en hoe en welke les hier achter zit is niet belangrijk voor het hier en nu, het is gewoon zoals het is.

        Achteraf komen de inzichten en antwoorden vanzelf.
        Niemand hoeft hier de bus te halen en uiteindelijk komen we er allemaal. Alleen waarom moeilijk als het eenvoudig kan?

        Iedereen hier reikt een helpende hand aan en het is ook aan ieder wat hem/haar het meeste aanspreekt.

        Ook Lia doet dat en ikke ook :)……

        Ik vind je echt een liefdevolle man, met een hartje van goud die ook graag wil helpen, dat is heeel mooi, Ik voel dat bij alles wat je schrijft, maar ook bij jou duizel ik vaak 🙂
        En dat zeg ik zonder oordeel tis puur wat ik waarneem en voel.

        dikke knuffel sabine

        • He sabine,

          Ben ik het helemaal mee eens hoor, dat het aan eenieder is wat hij met de reikende hand wil doen en wat ‘m aanspreekt!
          Ik denk dat ik soms iets te graag wil voor een ander 🙂 Ik heb echt hele mooie dingen meegemaakt op mijn weg, en ik gun het zo ontzettend voor een ander.

          Het advies wat je geeft is prima hoor, mee eens 🙂
          We hoeven nu ook niet uit te zoeken waarom en hoe, maar het biedt wel een mogelijkheid om het definitief achter je te laten, om je reis der liefde een stapje verder te vervolgen. Of je dat nu dit leven doet, of een volgend leven…

          Bedankt voor je lieve woorden Sabine 🙂 Dat wat je herkent ben je zelf ook!
          Het is ook goed mogelijk dat je soms duizelt… soms zit ik te veel vanuit mijn hoofd te werken. Work in progress 🙂

          Warme groet, Robert

        • Robert,

          Misschien omdat je nog niet weet hoe het anders kan, hoe je wel tot een doorbraak kunt komen?

          Misschien omdat ik wél weet hoe het anders kan? Namelijk het dualistisch oorzaak-gevolg denken doorzien.
          Omdat er onder je schedeldak altijd twijfel is tussen dit of dat en je daar onzeker van wordt.
          Omdat dit dualistische denken altijd en overal spoken en problemen verzint.
          Omdat oorzaak-gevolg denken uit een onophoudelijke stroom van gedachten bestaat, want elke gevolg heeft een oorzaak/probleem, en uit elke oorzaak vloeit een gevolg. En zo crëeer je naar mijn idee de ene les na de andere.
          Warme groet terug. Lia

          • Ha Lia,

            Ik zie geen mogelijkheid om je een ander inzicht te bieden, ik kan alleen vertellen over mijn ervaring, wat wellicht een opening biedt. Daar heb ik net iets korts over verteld, al heb ik er vaker over verteld.

            Warme groet, Robert

        • Jij weet ook gedachten is energie.
          Waar jij aandacht aan geeft wordt uitvergroot.
          In deze zou ik eerder zeggen, accepteer dat alles is zoals het is, laat het er maar zijn, voel het maar. Adem er doorheen, geef er geen AANDACHT aan.
          Dan gaat het vanzelf weer weg net zoals het gekomen is.

          Sabine,
          precies!
          Ik zal niet beweren dat lessen/onderzoek niet helpen, maar er is meer om tot bewust-Zijn te komen.
          En wanneer je weer moet gaan onderzoeken waarom je je zelf wilt bewijzen, dreigt risico dat het probleem versterkt wordt. Want inderdaad: energie volgt de gedachte.
          Warme groet van Lia

      • Ik ervaar wat Sabine en Lia schrijven ook voor een deel hoor. Die doorbraak zit hem naar mijn gevoel net in dat loslaten. En blijkt dat net zo moeilijk te zijn.

        En waarom?
        Wel naar mijn gevoel omdat ik nog steeds een deel heb dat niet wil geloven dat ik goed ben zoals ik ben, dat ik niets meer moet of hoef en alles wat ik moet weten al binnen bereik heb. Daarom. En daar zit natuurlijk ook die onzekerheid in, dat miskennen van een deel in jezelf.

        Dat weten is een ding dat voelen ook. Dat ook gaan be’leven’ een andere.

        Groetjes!

        • @Nele,@Allemaal,

          Hoe kan je iets loslaten als je niet eens helder weet wat je vast aan het houden bent?

          Als wij blijkbaar als mensen ergens nog iets vasthouden, kan je je wel gaan focussen op loslaten, maar wat dien je dan los te laten, als je niet eens weet wat je vasthoudt?? Dan is het wel fijn/handig als je je eerst bewust wordt wat je dan nog vast aan het houden bent.
          Bovendien is het ook wel fijn/handig om te weten Waaróm je dat dan vasthoudt?

          Waarom houd je je dan nog ergens aan vast?

          En uiteindelijk houd je natuurlijk een bepaalde Overtuiging vast.

          Of die nu gecreëerd is in dit leven, of vanuit een ander leven, of dat het nu bedoeld is, zoals Robert altijd mooi zegt, als liefdevolle obstakel door je Ziel zelf op je eigen weg gelegd gelegd, als het ware. Want ik geloof zelf inderdaad dat dát het uiteindelijk ook precies is.

          Maar ik vind het een beetje te kort door de bocht dat wanneer men zegt; ‘ooh, gewoon loslaten..’ . Dan denk ik; het is niet een koffiekopje die je oppakt en weer neerzet, je handen er vanaf doet, en hup, ik heb losgelaten. Ja, als je misschien in de 5e of de 6e Dimensie bent. 🙂 . Maar daar zijn we heel nog niet. Ja, officieël misschien. Ofzo. 🙂

          Doeg!

          Liefs, Susanne

          • Hey,

            Goeie vragen, ik ben het met je eens Susanne! 🙂

            Je kunt wel proberen iets los te laten wat in het nu zich afspeelt, maar als het terug blijft komen, wat is de betekenis van dat loslaten dan? Daarvoor dien je aan de slag te gaan met de eerste vraag zoals Susanne die stelt.

            Ik denk, hoe kun je nu bewust worden als je niet bewust wordt van je eigen processen, gevoelens, patronen en dus lessen. Dat IS je bewustwordingsproces. Het staat en valt met een eigen keuze om hier iets mee te willen doen, niemand dwingt je.

            Warme groet, Robert

            • @Robert,

              Precies!

              En zeker als een zelfde thema inderdaad steeds weer terug komt. Dan kan je dus gaan kijken Waarom dat is? Uiteindelijk houd je zelf natuurlijk iets vast, iets in jou laat dat steeds weer terugkomen, heeft een boodschap. Dat steeds terugkomen is dus een verkramping ergens. 🙂

              Ben tegenwoordig helemaal van het woord ‘verkramping’ , met dank aan jou, Robert! 🙂 . Ik ben er eens mee aan de slag gegaan, en wauw, her en der zijn ‘maar’ ‘gewoon’ Verkrampingen! Dat inderdaad als een verkramping gaan zien, kijken hoe je het weer losjes kan gaan maken, gaan ont-krampen.. ik vind het prettig om het op zo’n manier te gaan zien momenteel, merk ik dus. Het op die manier zien heeft bijkbaar ook een heel positief effect op slachtoffergevoelens, gevoelens van hupeloosheid enzo, heb ik ook gemerkt. Je herkent/erkent iets als een verkramping. Is 1/3 al van het werk. Prettig. 🙂

              Liefs, SUsanne

          • Hi Susanne,
            Als je maandenlang in angst zit, onzeker bent of wat dan ook, je ademhaling door angst mogelijk geblokkeerd is, dan kun je toch wel zeggen, dat je iets zit vast te houden?
            En waarom willen we van alles vasthouden?
            Tja ik zou het ook niet weten. Het voelt veel prettiger als al je energie lekker doorstroomt.
            Maar goed, waarom vasthouden?
            Omdat het ego bang is voor verandering.
            Omdat ego wil bezitten.
            Omdat het ego een bedacht beeld is en men die overtuiging over zichzelf niet wil loslaten.

            PS koffiekopje zou ik niet zomaar loslaten, hoor. Dat wordt rinkeldekinkel natte boel.
            Doeg, Lia

            • Ha Lia,

              Sorry als ik wat aan het preken ben, maar… 🙂

              Ik heb niks met dat ego, lijkt zo net alsof het iets buiten onszelf is, terwijl alles wat we belemmerend ervaren, in onszelf te vinden is.

              Als het ego dat grote ding is, dan kun je dat wel als oorzaak aanwijzen, maar dan schiet je er denk ik nog niets mee op. Het is te algemeen naar mijn idee.

              Als je ergens bang voor bent, dan denk ik bijvoorbeeld eerder aan : bang voor afwijzing van (delen van) onszelf. Daarvoor gaan de meeste wel op de vlucht : wegkruipen, agressie, we hebben allemaal zo onze gedragspatronen ervoor ontwikkeld om het niet te hoeven voelen. Kom dat maar eens onder ogen, best intens en confronterend!

              Warme groet Robert

            • @Lia, @Robert,

              Hoi Lia en Robert,

              Ik geloof ook wel, net zoals Robert, dat wat betreft dat Ego het ook iets te algemeen is. Energie die vastgehouden wordt, dat dat alleen maar zou zijn omdat Ego bijv. bang is voor verandering(?), zoals Lia schrijft. Een te algemeen antwoord vind ik dat ergens, en ook niet altijd de oorzaak/reden waarom je iets vasthoudt.

              Als ik een voorbeeld mag noemen.. Ik heb moeite met in een douche te zijn. Moeite met naakt in een douche te zijn. Moeite om te douchen. Tenzij ik iemand in mijn huis heb die ik vertrouw en waar ik mij prettig bij voel, of bij iemand ben anders thuis ben, waar ik mij prettig bij voel, dan voel ik mij comfortabel genoeg om te gaan douchen. Maar in m’n eentje, in m’n nakie, ‘ff gaan douchen’, is nogal wat werk gebleken. Doodvermoeiend overigens. Eenmaal gedouched voel ik mij heerlijk schoon! Geweldig gevoel, kan ik intens van genieten. 🙂 . Maar ‘de reis’ er naar toe, me uitkleden, die douche onder, in m’n eentje, pff.. ben ik nog steeds mee aan het klooien, ook al gaat het beter en beter.
              Dan kan je ergens denken; waar gaat dat over?? Voor mij is het nogal wat werk gebleken om daar vrij in te raken, lekker genieten van het zijn onder een douche. Gewoon lekker douchen. In ontspanning. Een unicum! Je hoort daar weleens mensen over. Een exx-vriendje die in en uit de douche ging wanneer-ie er maar zin in had. Jeetje, dacht ik, wat vrij ben jij 🙂 . Lijkt mij heerlijk. Ik wil ook zo vrij daar in zijn. 🙂 . Maar ik ben daar nog behoorlijk verkrampt in. Perfect woord overigens, dus dank Robert 🙂 .

              Maar is dat dan omdat Ego bang is voor verandering? Is dat omdat Ego wil bezitten? Zoals Lia schrijft.

              Hoe ik het zie: Vroeger in mijn jeugd moeilijke ervaringen in een douche gehad. Zelfs in vorige levens(!). En zo blijven we laag voor laag voor laag opbouwen. Susie.
              Ik ben dan weer laag voor laag voor laag aan het afbouwen. Of, zoals Lia het zo mooi schreef ergens; ont-wikkelen. Te gek woord, overigens, dus dank Lia 🙂 .

              Die verkramping heeft met pijn te maken, met eerdere ervaringen van vroeger, angstig om dat weer te gaan voelen, er nog niet voldoende heling in hebben gevonden/gecreëerd, etc. Dat heeft dan niet zozeer met Ego te maken. Sterker nog, het komt mijn Ego even helemaal niet zo goed uit dat ik dit probleem heb. Ik heb vaak verantwoording moeten afleggen aan mensen waarom ik daar zo’n moeite mee heb, ben er ook vaak mee bespot, grapjes werden erover gemaakt, ook in studentenhuizen waar ik woonde, dus ja, als Ego iets niet leuk vindt..

              Nou goed, heel verhaal, wat ik ermee wilde zeggen is dat vasthouden niet alleen maar met Ego te maken kan hebben. Misschien sommige dingen die je vasthoudt. Maar niet elk probleem komt daar uit voort, denk ik.

              Liefs, Susanne

  14. Hoi Robert,

    Je schreef, overigens aan Nele:

    ” Als je weet wat je aan jezelf gaat bewijzen, weet je welk deel je van jezelf je ontkent.
    Bijvoorbeeld : als je steeds aan jezelf gaat bewijzen dat je liefdevol bent, dan zit er blijkbaar iets in je dat ontkent liefde(vol) te zijn.
    Die ontkenning IS je levensles. Die ontkenning is de afwijzing van een deel van je zelf. Die gevoelens zul je dus ook ervaren als je niet voldoet. ”

    Vind ik zo ontzettend mooi gezegd, zeg. 🙂 . Als je weet wat je aan jezelf gaat bewijzen, weet je welk deel je van jezelf ontkent. Supermooie en heldere zin. En dat die ontkenning een afwijzing is van een deel van jezelf. En de gevoelens zul je dan dus ook ervaren als je niet voldoet.

    🙂

    Te gekke zinnen, Robert, ontzettend bedankt daarvoor! 🙂

    Liefs, Susanne

    • Nele, Robert, Susanne,

      ” Als je weet wat je aan jezelf gaat bewijzen, weet je welk deel je van jezelf je ontkent.
      Bijvoorbeeld : als je steeds aan jezelf gaat bewijzen dat je liefdevol bent, dan zit er blijkbaar iets in je dat ontkent liefde(vol) te zijn.

      Ik zal niet ontkennen dat deze methode van zelfonderzoek vruchten kan afwerpen. Het lijkt mij echter een langdurig en welhaast oneindig proces van “lessen”.

      Als je weet wat je wilt bewijzen, weet je wat je ontkent. Bijv. de ontkenning liefdevol te zijn. Volgende vraag is dan waarom ontkent iemand liefdevol te zijn? Wat zit daar achter? Risico van dit soort gepluis is dat je eeuwig in de erwtensoep blijft roeren en er geen doorbraak komt. Het oorzaak-gevolg-denken blijft immers in een cirkeltje ronddraaien, terwijl die gedachtestroom nu juist doorbroken moet worden.

      Even zo belangrijk is volgens mij om te proberen je rechtstreeks af te stemmen op het beoogde doel: je Zelf Zijn, bewust-Zijn. Dit is mogelijk door regelmatig Stilte en Rust op te zoeken, zowel in jezelf als buiten jezelf.
      Groet van Lia

      • Ha Lia,

        Proef ik hier een beetje weerstand bij jou? 😉

        Klopt dat dit vruchten afwerpt en dat het langdurig kan zijn… maar ja, je bent ook al een hele tijd onderweg, toch?

        Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat dit proces eindig is. Het proces van lessen leren dient er voor om naar huis terug te keren, daar waar je avontuur ooit begon alvorens af te gaan dalen, en je ervaringen mee terug te nemen. Dan kun je volmaakte liefde ervaren op aarde, die liefde vanuit de bron brengen naar aarde en zelf die bron op aarde te zijn, en natuurlijk bewust te zijn (in een permanente staat!). Woorden doen te kort, ik vind het echt heel bijzonder 🙂

        Het is juist een kwestie van oorzaak en gevolg, en met name om dat steeds helderder te krijgen gedurende je proces.
        Elke les, elke belemmerende creatie/patroon/gevoel heeft een concrete oorzaak. En jouw proces brengt jou steeds naar een dieper gelegen oorzaak, totdat je bij de bronoorzaak komt. Dan ben je thuis, dan heb je alles geleerd, dan is er niets wat jouw liefde voor je zelf in de weg kan staan, niets wat jouw vrijheid in de weg kan staan.

        Warme groet van Robert

        • Robert, ik weet niet wat jij allemaal proeft.
          Ik beweer enkel dat lessen in het kader van oorzaak-gevolg denken het risico meebrengt er niet uit te komen, omdat je in een kringetje gaat ronddraaien.

          Inderdaad, we zijn al hele tijd onderweg.
          D.w.z. eeuwenlang op de verkeerde weg met ons dualistische oorzaak-gevolg denken.
          Het wordt dus tijd dat de cirkel een keer doorbroken wordt. Besef dus, dat het oorzaak-gevolg denken zélf de bronoorzaak is (+ uiteraard het ikje dat oorzaak-gevolg-denkt).

          Groet van Lia

          • Ha Lia,

            Momenteel proef ik een boterham met pindakaas 🙂

            Bedenk dat alles begon met een eigen keuze om af te dalen vanuit de ‘hoogste’ goddelijke regionen. Hier heb je de oorzaak, het gevolg ervaar jij nu as we speak. Er was op het moment van die keuze geen sprake van dualiteit of denken.
            Ik heb in mijn proces nooit een cirkel of kringetje ervaren, integendeel. Ik ervaar een duidelijk pad. Op weg naar de hemel, maar wel met de voetjes op aarde.

            Warme groet, Robert

            • Robert,

              Bedenk dat alles begon met een eigen keuze om af te dalen vanuit de ‘hoogste’ goddelijke regionen. Hier heb je de oorzaak, het gevolg ervaar jij nu as we speak. Er was op het moment van die keuze geen sprake van dualiteit of denken.

              ?????
              Robert, het verhaal gaat dat er oorspronkelijk een paradijselijke eenheid (Eén-Zijn, eenheidsbewustzijn) bestond. De mens/ziel moest echter afdalen naar lagere regionen, namelijk naar het aardse dualiteitsbewustzijn en split-minded denken.
              De Bijbel beweert omdat de mens een “zonde” had begaan. Anderen beweren dat de mens/ziel zich in uitsluitend eenheid niet kon herkennen en er tegenstelling (dualiteit) voor nodig was. Immers, waar het altijd licht is, wordt het licht niet herkend. Het wordt herkend door haar tegenstelling duisternis.

              Aldus werd de mens op land geworpen om d.m.v. dualiteit zijn Oorsprong (de eenheid) te herkennen.
              Dit is inderdaad dé eerste of bronoorzaak.

              Kortom, wil iemand zich weer bewust worden van zijn eigen aard en oorsprong, dan zal hij het dualistische denken moeten loslaten.

              In principe is dit de enige overduidelijke les. Zo simpel is het toch? Besef, dat ons denken een dualistisch denken is dat niet beantwoordt aan onze natuurlijke staat van Zijn dat Heel is en Eén.
              Dag, en eet smakelijk. Lia

          • @Lia,

            Hoi Lia,

            Je schreef vandaag aan Robert: ” Besef dus, dat het oorzaak-gevolg denken zélf de bronoorzaak is. ”

            Oorzaak – Gevolg Denken = de bronoorzaak.. Nooit zo gehoord of gezien op die manier. (!)

            Want inderdaad, we voelen ons niet goed, lopen vast, etc.etc., en dus willen we weten ‘hoe kom ik hier weer van af?’ En dan lijkt het weer dat om ergens vanaf te komen dat je dan dient te weten hoe je er überhaupt aan gekomen bent. En dus ga je op zoek, naar antwoorden. Zowel in de ‘buitenwereld’ als in de ‘binnenwereld’. En hopelijk vinden we de oorzaak, kunnen we het helen, loslaten, en off we go.

            Maar nu zeg jij dus dat de oorzaak ván dat hele gedoe puur gebaseerd is óp dat denken van Oorzaak – Gevolg. ..?..

            Volgens mij kan ik het nu eventjes niet meer volgen, denk 🙂 .

            Wat is nu het probleem? Dat iets ergens uit voortkomt en dus een gevolg heeft? Of dat wij dan dus inderdaad maar dénken dat iets ergens uit voorkomt en een gevolg heeft. Kan ik eigenlijk mijzelf hier nog wel in volgen..?

            Liefs, Susanne

            • Ha Susanne,
              De wet van oorzaak en gevolg houdt in dat gebeurtenissen als gevolg van bepaalde andere gebeurtenissen plaatsvinden die daaraan vooraf gegaan zijn. Een oorzaak gaat vooraf aan een gevolg. Er is nergens een gevolg zonder oorzaak, vroeg of laat volgt op iedere actie een reactie, zoals kralen aan een ketting zijn geregen.
              Het oorzaak-gevolg denken houdt dit karma in stand. Er van los komen betekent Zijn.
              Dag, Lia

      • @Robert,

        Hoi Robert,

        Ja, inderdaad, want je kan jouw zinnen toepassen op allerlei zaken. Ik heb zelf bijv. niet zo het gevoel/de behoefte en dergelijke, zover ik weet althans, om mij te bewijzen. Heb overig zat andere thema’s 🙂 . Maar wat jij schrijft kan je dus voor allerlei thema’s gebruiken en toepassen.

        🙂

        Liefs, Susanne

            • @Susanne, @Robert,

              Alhoewel, de wil om het te begrijpen is een mix van dingen. Omdat ik nieuwsgierig ben, zoals een kok interesse heeft in koken/voedsel, zoals een voetballer geïnteresseerd is in die sport, zo ben ik geïnteresseerd in zaken die te maken hebben met spiritualiteit, zijn, leven, de mens, het Goddelijke, etc.. Ook komt het voort vanuit pijn, in onwetendheid allerlei toestanden oplopen/ervaren, ‘en hoe kan ik mij daarvoor beschermen?’ . Op hele jonge leeftijd er alleen voor komen te staan, en als er niemand is die voor je zorgt, dan heb je toch echt jezelf dienen te redden, wat sowieso de maatstaaf lijkt te zijn. Dus ja, het is een combinatie van oprechte interesse – pijnpunten – ego – overtuigingen, dat zo’n beetje 🙂 .
              Maar de drang om te bewijzen naar een ander, heb ik niet zo, volgens mij. Dat bedoelde ik meer te zeggen. Meer de drang om mezelf staande te houden te midden van chaos. Om redenen dus die ik hierboven dus noemde. Maar daarnaast is het ook gewoon oprechte interesse, een passie denk’ 🙂 .

              Ik lijk dat overigens ook jouw schrijven te ‘lezen’ 🙂 .

              Liefs, Susanne

  15. Geen probleem! Is wel wat grappig zo heb ik je nog nooit gevoeld. 🙂

    Bedoel inderdaad niet berusting. Eerder zelfacceptatie. Stoppen met twijfelen. Zoals je zegt mezelf erkennen.

    Keur me eigenlijk in bijna alles af als het gaat om zelf waarde. Iets mogen, meedoen aan promotieexamens, uiterlijk, alles bijna als het over mezelf aanprijzen gaat. Ik probeer zelf dat ik me hiervan bewust ben te negeren. Maar een vast gegeven is wel dat ik me hierdoor hypothekeer en niet naar waarde schat. Waarom? Angst? Niet willen pochen. Het niet verdienen.

    Zoals Lia zegt allemaal dingen die van tussen mijn oren komen..

    Het inzicht heb ik. Ik voel nu ook dat ik mijn plexus kan bereiken. Ik voel de energie echt verschuiven. Dat is wel leuk want dan kan ik me nu op een gevoel gaan concentreren en wat nog leuker blijkt. Als ik daar zit, komen de anderen daar minder hard binnen of door of hoe zeg je dat. Ik heb minder last van de drukte rond mij. 🙂

    Maar grappig is dat gevoel is weg zodra een woord als misschien denk. Twijfel hè. Begin het te ervaren.

    🙂

    Ik wens je inmiddels een goede nacht toe en een rustig week einde.
    Nele

    • Ha Nele,

      Precies, zelfacceptatie.

      Waarom, vraag je je af. Ach, je bent niet de eerste die een reeks zelfoordelen met zich meedraagt 🙂 Ik had ze ook, mijn geliefde, alle mensen in mijn workshop, …
      Vanzelfsprekend bemoeilijkt dat de zelfacceptatie.

      Ook niet vreemd dat zelfoordelen stukjes les zijn die zich in je mentale energielichaam in je chakra’s manifesteren. Dat kan de stroom blokkeren zodra die zelfoordelen geraakt/getriggerd raken. Twijfel aan een aspect van jezelf kan dat doen.
      Het mentale energielichaam is sterk verbonden met het denken, vandaar ook dat daar alle mentale creaties in zitten, zoals zelfoordelen. Er zit nog veel meer, maar die komen pas aan de oppervlakte als je deze eerste horde hebt genomen

      Warme groet Robert

      • Hey dag Robert,

        Dank je 🙂

        Je zegt dat er nog veel meer zit. Kan je daar wat meer over zeggen? En heb je dan ook een idee hoe het gevoel hierop inspeelt. Ik heb namelijk me namelijk redelijk bewust van mijn gedachten, maar ‘denk’ als je wil in gevoel. Niet in woorden. Is dat hetzelfde?

        Ik kan ook wel liggen malen hoor. Maar daar krijg ik echt een zeer lastig gevoel bij, dus meestal ga ik dan bewust mijn aandacht op een specifieke handeling richten om daar mee te stoppen, of ga ik muziek luisteren ofzo.

        Zit vooral in de knoop met mezelf op vlak van waarnemingen. Wat is echt, wat is zelf verzonnen. Ervaar ik echt bepaalde dingen of droom

        • Ik ze. Sinds mijn psychose, wat naar mijn gevoel te negatief is, het was eerder er zeer intensieve healing. Ben ik aan mijn ‘spiritualiteit’ echt gaan twijfelen. Het maakt me zelf bang.

          Denk ook dat dingen een logische verklaring kunnen hebben, maar de meeste mensen gaan dan allerlei verklaringen zoeken buiten het zelf. En misschien is dat ook zo, maar het wringt in mij.

          Loslaten was dat hè Lia. 😀

          Groetjes,
          Nele

        • Wat is echt?
          Wat is zelf verzonnen?
          Nele, hier speelt diezelfde twijfel tussen tegengestelde aspecten.
          Het verstand denkt in oorzaak-gevolg en is dualistisch.
          Zoek die Middenweg tussen dit en dat.
          Zijn is Rust, Heel en Eén.

          Wat versta jij trouwens onder echt?
          Wat versta jij onder werkelijkheid?

          Warme groet, Lia

          • Ik heb een probleem tussen normaal en paranormaal denk ik.

            Wat is een creatie van mijn eigen brein en wat is daadwerkelijk iets van buiten mezelf.

            Ik probeer terug op dat middenpad te geraken, maar denk dat ik te hard wil en dus te hard mijn best wil doen. Dat loslaten is mogelijk de enige weg. De eerste en. De laatste keer dat ik op dat middenweg pad gelopen heb zoals je het aangeeft is al even geleden. Ik ben daar toen ook op geraakt omdat ik niet anders kon. (In proces van herstellen van mijn psychose) alleen is dat geen bewust proces geweest. Wil daar terug naartoe en dat lukt me niet en dat frustreerde me. 🙂 dus ik kan me wel vinden in je woorden. Want als ik er de eerste keer onbewust ben geraakt dan zal dat nu ook wel kunnen als ik stop met het bewust te proberen.

            Ik volg in elk geval je raad op om meer rust op te zoeken in mezelf en in mijn omgeving. Nu het nog loslaten. 🙂 maar dan moet ik stoppen in dit topic te lezen en te reageren. 😀 😀

            Kus Nele

            • Ha Nele,
              Loslaten is hetzelfde als ontspannen. Geen weerstand bieden aan wat Is. En Zijn betekent innerlijke rust.
              Misschien maak je hier uit op dat je passief op stoel moet blijven zitten, maar dat is niet wat ik bedoel.
              Je kunt met van alles bezig zijn, echter op ontspannen manier en vanuit innerlijke rust en vrede. Dat is wellicht in een wat langzamer tempo. Groetjes, Lia

        • Hey Nele,

          Wat er nog meer zit? Als ik nu zou gaan vertellen wat je nog meer zou kunnen tegenkomen, dan zou je je aandacht niet meer richten op de zaken die nu aandacht verdienen. Dat werkt denk ik contraproductief.

          Maar je gevoel is je belangrijkste instrument om dat proces aan te gaan, de weg naar binnen. Zelfs ook voor mentale obstakels, zoals zelfoordelen. Want zo’n zelfoordeel heeft een gedachtencomponent (bv ik ben niks waard) en een gevoelscomponent (angst, pijn, afwijzing).

          Gedachtes, gevoelens en gedragspatronen gaan vaak hand en hand. Ik ervaar zelf meestal het gevoel als de kernoorzaak van mijn ‘leed’. Ik had er wel eens een handje van om op basis van die gevoelens allerlei zaken bij te gaan halen waardoor het gevoel nog erger werd. Dan is het handig als je jezelf een halt toe kunt roepen.
          Dat is wat jij dan doet met malen en dan afleiding gaat zoeken 🙂

          Wat is echt, wat is zelf verzonnen. Waarom twijfel je aan je waarneming?

          Warme groet, Robert

          • Hey Robert,

            Omdat ze me bang maakt, te gek is voor woorden. Iets is wat ik weinig tot niet tegenkom.

            En ik ben vooral bang dat als,het klopt wat ik waarneem te kunnen, ik geen fouten wil maken ten eerste en ten tweede dan zo daardoor wordt beziggehouden dat ik niet meer ‘normaal’ functioneer.

            Mijn psychose heeft me op dat vlak wel bang en onzeker gemaakt. Terwijl ze in het echte leven wel juist zelfzekerder heeft gemaakt. Dus naar de buitenwereld ben ik zelfzekerder, maar naar mijn binnenwereld onzekerder.

            Wat je zegt over op basis van je gevoel er allerlei zaken bij te halen die het gevoel erger maken herken ik ook. Ik kan me,echt verliezen in mijn gevoel. Bijna zoals je zit te malen in je hoofd, ben ik dan aan het malen in mijn gevoel.. Lijkt me ook niet de bedoeling net zo min als malen in je hoofd.

            Denk niet dat veel gedachte en gevoelens die ik heb van me zelf zijn. Ik ervaar dat zo iets binnenkomt, ik dat onbewust oppik, daarover ga malen en denken, mezelf naar beneden haal. Dat heb ik al door. Daar wordt ik steeds alerter voor,dit niet te doen. Gewoon waarnemen dat die gedachte opkomt en ze weer laten gaan. Maar nu zit ik dus in gelijkaardig proces op gevoelsvlak. En dat is toch iets moeilijker. Hoe kan je werken en je aandacht op jezelf houden zodat je niet constant van alles binnenkrijgt van de personen waarmee je aan het werken bent. En hiervoor stoppen met een job die ik inhoudelijk graag doe is toch ook te gek? Er moet toch een manier zijn om zo danig gecentreerd te blijven in jezelf zonder dat je in de rimboe moet gaan wonen of moet gaan werken in een beveiligde omgeving?

            🙂
            Nele

            • Ha Nele,

              Het eerste wat ik voelde bij het lezen van de eerste woorden was : verdriet. Wat is jou reactie hierop?

              Je twijfelt zo ontzettend aan je waarneming dat het je volledig absorbeert en jezelf verliest. En misschien dat je je zo tot over de rand kunt duwen, hence je psychose. Ik durf het niet goed te zeggen.

              Misschien heb je wel afkeer voor je waarnemingen, gevoel en gedachten, waardoor je dat steeds van je afduwt, afwijst. Maybe.

              Waarom denk je dat die gedachtes/gevoelens niet van jou zijn? Is dat zo ver gezocht denk je?
              Kan me voorstellen dat je zo wel on the edge geraakt, hyper alert. Da’s niet prettig nee.

              Wat ik denk is dat je iemand nodig hebt met wie je kunt sparren en je ervaringen kunt delen.

              Warme groet, Robert

          • @Robert, @Nele,

            Hoi Robert, Nele

            Robert je schrijft: ” Ik had er wel eens een handje van om op basis van die gevoelens allerlei zaken bij te gaan halen waardoor het gevoel nog erger werd. Dan is het handig als je jezelf een halt toe kunt roepen. ”

            Dat herken ik heel sterk 🙂 . En dan is het inderdaad handig als je leert jezelf een halt te roepen. Moet je wel eerst herkennen en erkennen wat je nu eigenlijk aan het doen bent. Dat is vaak al het halve werk, heb ik gemerkt.
            En inderdaad loslaten, er los van komen, stoppen met je aandacht er steeds naar toe te brengen, stoppen met je aandacht steeds ergens bij te blijven (hangen). Als je je aandacht op zo’n moment even los weet te laten, accepteren dat iets nu is zoals het is, jezelf er niet om gaat veroordelen (waar ik nogal een handje van kan/kon hebben), en iets gewoon dan maar even laten,, pff, wat een rust kan er dan komen zeg. En in die rust kan dan ineens weer dingen helder geraken. Dus ook leren te vertrouwen!! Echt een key. Want zonder Vertrouwen te hebben, voelen, ben je nog nergens. Dus geloven in je eigen Zijn. Komt het uiteindelijk one way or the other maar weer op neer. 🙂

            Liefs, Susanne

            • Ha Susanne,

              Je zegt : ” Als je je aandacht op zo’n moment even los weet te laten, accepteren dat iets nu is zoals het is, jezelf er niet om gaat veroordelen”

              Absoluut! 🙂

              Warme groet, Robert

  16. Dank je (speedy) Robert,

    Krijg er het beeld en het geluid van roadrunner bij: beep, beed.

    Maar die berusting is het probleem. Ofwel ben je tevreden met jezelf ofwel ben je het niet. Er zijn weinig dingen waarin ik zwart wit herken, maar dit is er dus wel eentje.

    Heb net voor de eerste keer in weken weer voelen stromen in mijn plexus. En dit verdwijnt zodra ik ga twijfelen. ‘Is dit het’ ‘ is dit wel genoeg’ Stoppen met twijfelen dus.

    Ik ga dit blijven tegenkomen tot dit op alle niveaus geheeld is.

    Heel erg bedankt voor jullie tijd en jullie inzichten. Ik voel me oprecht al pakken beter!

    Prettige avond
    Kus

    • Sorry hiervoor 🙂

      Berusting is dat het je niet meer uitmaakt. Wil je dat?

      Ik ken mensen die zich berusten in hun lessen. Ze worden wel geraakt, maar gaan gewoon door, elke keer maar weer.

      Twijfel is het eeuwige lijkende onderdeel in de lessen der vertrouwen. Ik weet er alles van 🙂
      Stoppen met twijfel is goed!

      Ga eens kijken hoe je jezelf afwijst/afkeurt en waarom, mocht je daar mogelijkheid voor hebben…

      Graag gedaan Nele, succes en fijn weekend, warme groet,
      Robert

    • Hallo Nele,
      Ego-denken is dualistisch denken. Je ziet twee (of meerdere) kanten van een zaak, maar gaat twijfelen om een keuze te maken. Wat is een goede beslissing, wat is een foute beslissing, enz., enz. Wat gebeurt er als ik dit doe, wat gebeurt er als ik dat doe? Het een gaat schuren tegen het ander. En zo kom je er niet uit; krijg je een soort gevangenis-gevoel.
      Gelijk de slinger van de klok naar links of rechts uitwijkt, ligt het rustpunt in het midden. Met die rust moet je dus contact maken.
      Je kunt dit proces van tegengestelde krachten die schuren in alle chakras ervaren, met name in de plexus. Zodra de blokkade daar los raakt, tot rust komt en de twijfel verdwijnt gaat je energie weer stromen.
      Dit is inderdaad helen. In tegenstelling tot dualistisch denken dat scheuring in jezelf en afgescheidenheid veroorzaakt.
      Fijne dag, Lia

  17. Hey Lia,

    Ik probeerde net een reactie aan jou te schrijven en in elke zin die ik schreef ontdekte ik dat ik momenteel heel sterk aan de wereld WIL bewijzen dat ik het wel kan…

    Waarom eigenlijk?

    😀

    En plots verdwijnt rugblokkade nummer 1. Dank je voor het delen van je inzicht lieve Lia!

    • Goed bezig jullie twee! 🙂

      Heel goede vervolgvraag : waarom doe je dat eigenlijk?

      Het helpt misschien om eerst deze vraag te beantwoorden : is het de wereld wel aan wie je dat wil bewijzen?

      Wil me nou hier niet ook mee bemoeien, maar ik zag hier wat moois 🙂 Dit gaat de goede kant op!

      Warme groet, Robert

      • Hi Robert,
        Tuurlijk niet. Je wilt voor jezelf bewijzen.
        Om bij jezelf te blijven… wanneer je geen waardering en erkenning krijgt voor je werk en wie je bent, ontstaat denk ik bewijsdrang als overcompensatie. Bijv. een geforceerde poging om nog beter te presteren.
        De psycholoog Maslow zag erkenning gelijk eten en drinken als een basis-behoefte. Ik denk dat-ie gelijk heeft, hoewel e.e.a in mijn ogen neerkomt op gebrek aan Liefde, dat zich kan uiten in de vorm van erkenning, waardering.
        Dag maar weer en tot de volgende keer. lia

        • Ja, ik volg je daarin Lia.

          Ik ben als kind ook verwaarloosd op emotioneel, mentaal gebied. Dus ja presteren was voor mij een manier op hopelijk wel de aandacht te krijgen die je verdiende. Ondanks dat ik maar al bewust van ben, zit het echt diep in mijn systeem verweven. Controle heeft daar ook mee te maken. Het voorkomt dat ik nog meer gekwetst zou worden, wat ik nog niet helemaal door heb is dat ik daarmee mezelf verwaarloos. Ik leer nu echt met vallen en opstaan lief zijn voor mezelf en vind dat nog moeilijker dan gedacht. Je stapt zo snel weer in je oude patronen hè.

          Las onlangs een artikel waarin stond dat verwaarloosd worden genegeerd dezelfde reactie in je brein veroorzaakt als een fysieke wonde. In Rusland zijn ook experimenten of ervaringen geweest met weeskinderen. Babies die niet aangeraakt werden geen liefde kregen gingen dood. Het is volgens mij inderdaad een basisbehoefte. Ik kan me echt geen moment herinneren waarin mijn mama me geknuffeld heeft of op de schoot heeft genomen. Ik heb ook nooit te horen gekregen dat ik iets goed heb gedaan. Er werd me steeds op de punten gewezen die konden verbeteren. 🙂 die dingen wist ik al wel. Besefte alleen niet tot een jaar geleden ofzo dat dat echt niet ok is.

          Je bent de vriendjes en vriendinnetjes vergeten. Daag!

          😉

          • Nele, misschien kan het volgende je een stukje verder helpen.
            Namelijk het besef dat alles wat je mist in jouzelf aanwezig is.
            Wat je mist aan waardering/erkenning/liefde van je ouders zit in werkelijkheid in jezelf. Anders kun je niet weten wat je mist; dat je überhaupt iets mist. In feite heb je dus niets nodig uit de buitenwereld.
            Voorbeeldje: een pak suiker mist zoetigheid en gaat die in de omgeving zoeken. Hij snapt niet dat hij die zoetigheid zelf is. Het zoeken in de omgeving betekent bovendien dat pak suiker zijn aandacht op de buitenwereld richt. Zou hij de aandacht/bewustzijn bij zichzelf houden dat zou hij zijn eigen zoetigheid ervaren.
            Kortom, het gaat om je zelfwaardering, zelfrespect. Zeg ja tegen jezelf.
            Lia

            • Klopt Lia,

              Dat besef heb ik al. Het lukt me alleen nog niet om dat altijd toe te laten. Gebrek aan zelfwaarde zit er echt diep in gebakken. 🙂 het is dat deeltje leren voelen van mezelf en dan die gekwetste delen de liefde geven die ze toekomen.

              En dat is gewoon moeilijk, want in mijn geval moet ik iets doen dat ik en niet geleerd heb en in mijn omgeving ook niet krijg. Dus ben dit lang gaan zoeken in carrière en andere materiële zaken die buiten mezelf liggen.

              Nu is er proces gestart van voelen in mezelf, maar zoals bij iedereen zal het zijn tijd nodig hebben zeker. En zal het niet op alle vlakken tegelijk opgelost worden. Herken daar de lessen van Robert in. Hoewel ik ook ergens voel dat als je echt bereid bent je dat van vandaag op morgen kan invullen.

              Maar het is wel al fijn om deze zaken met iemand te kunnen bespreken zonder gefronste wenkbrauwen. Dus dank jullie allebei.

              Liefs Nele

            • @Lia,

              Hoi Lia,

              Je schrijft: ” Zou hij de aandacht/bewustzijn bij zichzelf houden dat zou hij zijn eigen zoetigheid ervaren. ”

              Mooi voorbeeld van dat pak suiker! Erg helder ook. En een mooie zin, dat wanneer hij (pak suiker) de aandacht/bewustzijn bij zichzelf zou houden hij zijn eigen zoetigheid zou ervaren.

              Dank je wel voor dat voorbeeld 🙂 .

              Liefs, Susanne

        • Hi Lia, Nele, het is inderdaad jezelf bewijzen. Soms zie je dat zelf niet (was ook initieel aan Nele gericht die vraag), en kan dat helpen om te begrijpen wat je doet.

          Waarom je dat doet, is kernachtiger dan je beschrijft, als ik even kort en krachtig mag wezen.

          Daarvoor zou jij Nele je gevoel moeten gaan onderzoeken, zodra jij niet slaagt om jezelf te bewijzen, als jij dus niet voldoet. Dat gevoel is in de basis een afwijzing van jezelf.

          Je wilt dus bewijzen aan jezelf dat je het wél kan. En wat kunt precies?

          Warme groet van Robert

          • Dat ik iets waard ben. Bijzonder. En ik weet dat ik dat al ben. Dat ik enkel mezelf moet accepteren. Maar gevoelsmatig doet dit gewoon nog zo veel pijn…

            Door die pijn gaan lukt me nog niet altijd. Aanvaarden dat ik goed ben zoals ik ben ook niet.

            Er zijn dagen dat ik er geen last van heb. En dagen dat het heel erg opspeelt.

            Bij mezelf vluchten, in mijn hoofd gaan zitten is dan de gemakkelijkste weg weg van de pijn? Of heel veel van mij eisen, tot het uiterste gaan, dan heb ik een reden om mezelf een schouderklopje te geven. Alleen dan heb ik mezelf dus volledig verwaarloosd.

            Zoals Lia goed aanvoelt ik mis berusting. Mogelijk zit daar ook de sleutel.

            • Ha Nele,

              Je gaat toch enkel iets aan jezelf bewijzen omdat je een deel van jezelf ontkent?

              Als je weet wat je aan jezelf gaat bewijzen, weet je welk deel je van jezelf je ontkent.

              Bijvoorbeeld : als je steeds aan jezelf gaat bewijzen dat je liefdevol bent, dan zit er blijkbaar iets in je dat ontkent liefde(vol) te zijn.

              Die ontkenning IS je levensles. Die ontkenning is de afwijzing van een deel van je zelf. Die gevoelens zul je dus ook ervaren als je niet voldoet.

              Je kunt je er in gaan berusten, als je dat lukt, maar die ontkenning blijft in jou zitten. Mij lukt me dat niet, blijft maar terugkomen, inclusief de omstandigheden die ik aantrek om dat te bevestigen.
              Been there so many times 🙂

              Ik schrijf het wellicht met enig ongeduld en met shortcuts, maar ik heb geen tijd meer dit weekend 🙂 Hoop dat je er wat aan hebt 🙂

              Warme groet van Robert

  18. ik heb het artikel nu voor de tweede keer gelezen, en probeer het te begrijpen. ik ben nog niet zo lang bekend met HSP, weet wel inmiddels dat ik hoogevoelig ben, maar weet niet hoe ik om moet gaan met de negatieve energie van mijn partner. hij praat zowiezo nooit over zijn problemen, of wat hem dwars zit, maar ik voel het wel, wat mij dan weer een heel erg ongemakkelijk gevoel geeft. hij is vaak kortaf als ik dan contact zoek, en dan kan ik het toch niet helpen dat ik het gevoel krijg dat het aan mij ligt, of dat ik het me wel aantrek. ik voel me boos, afgewezen en verdrietig als hij zo doet. ik kan geen benadering zoeken, want er zit een gigantische muur om hem heen als hij zich zo voelt. vaak trekt hij zich dan ook terug, en laat ik m dan maar begaan. maar hoe krijg ik dat rotgevoel dan weg? het is ook nog vaak een reactie op iets wat ik dan wel of niet gedaan heb, wat m dan niet bevalt, dus ik kan er niks aan doen dat me het dan frustreert.
    misschien heeft iemand een tip voor me hoe ik hier mee om kan gaan?

    • Dag lieve Astrid,

      Ben je al vertrouwd met het woord aarden? Dan maak je bewust een verbinding met de aarde via dewelke je ongewenste energie kan weg laten en rustgevend energie van de aarde kan opnemen. Dit kan helpen. Op deze site kan je daar verschillende artikels over vinden.

      Ook kan je oefenen in het afschermen, afsluiten van je energie. Ook daar kan je hier wat dingen over terug vinden.

      Je kan ook hulp inroepen van engelen, of gidsen of iets anders waar jij je veilig bij en toe aangetrokken voelt.

      Hopelijk kan je hier al wat mee,

      Heel veel liefs
      Nele

  19. Hey Robert,

    Daarnet toe ik een dochter in bad stak een ingeving gehad. Het klopt! Ik moet wel veel, moeten op zich ben ik me bewust van, maar ik respecteer hiermee mijn eigen grenzen niet. Momenteel eis ik teveel van mezelf op fysieke vlak…

    Nu nog even uitdokteren hoe ik daar mee ga omgaan..

    Liefs

      • Hey Robert,

        Ja ik mis orde en rust in mijn omgeving om zelf een plek te hebben om tot rust te komen. In de zomer heb ik die plek wel in de tuin ofzo, maar zoals nu… Niet.

        En ja ik kan tevreden zijn met hoe het is. Ik kan me totaal niet schamen voor hoe het erbij ligt wanneer er vreemden komen. Maar ik kan niet aanvaarden dat heel de situatie zo blijft. Rust in mijn omgeving is letterlijk rust in mijn hoofd, hoe hectisch het ook kan worden. Ook de kinderen hebben nood aan die serene omgeving om te bekomen en tot zichzelf te komen. Het is een proces hoor. Maar hoe lang kan je aanvaarden dat dit wordt tegengewerkt? Of dat je de verantwoordelijkheden van je gezin alleen draagt? En het gaat op zich ook niet over de materiële zaken, maar de mentale elementen die er onder liggen. Ik verdraag bvb niet dat een ouder zijn kind berispt op gebrek aan structuur en kop in de lucht, wanneer dat kind door toedoen van die ouder constant in chaos moet leven. Ach het is heel complex en is verweven in de dynamiek van het koppel. Ik kan dus ook niet alleen hier door. Doe ik het alleen dan betekent dit dat ik ook alleen verder ga.

        Ach misschien moet ik het maar wat loslaten en zien wat de tijd brengt of misschien moet ik inderdaad weg gaan.. Maar dat vind ik dan zo dom als het gewoon gaat om al dan niet opnemen van verantwoordelijkheden. Hoe ver kan je daarin gaan? Hoeveel tijd geef je de ander en wanneer is genoeg genoeg?

        Allemaal grenzen als ik het zo lees. Dus ja denk dat in grenzen nog wel een les zit. Heb het daar ook moeilijk mee. De grens voor mezelf en wanneer is deze grens niet aanvaardbaar voor het gezin? Wat ik wel voel. Is dat ik er teveel mentale aandacht aan geef. De tijd die ik er in steek door er aan te denken, de energie die me dat kost vs er niet over nadenken en er iets aan doen. En wanneer heb je genoeg gedaan?

        🙂 cirkeltjes, dus loslaten dan maar?

        Liefs

        • Ha Nele,
          Je schrijft: ik kan tevreden zijn met zoals het is…maar ik kan niet aanvaarden dat heel de situatie zo blijft. Je schommelt kennelijk tussen het een en het ander? Is dit misschien wat bij jou schuring, strijd, weerstand oplevert?
          Dat tevreden zijn zoals het is, is volgens mij de basis waarin ook je kracht ligt.
          Het niet aanvaarden (angst, ongeduld dat de situatie zo blijft?) zit in je denken.
          Probeer inderdaad eens los te laten, en je over te geven aan zoals het is. Het zal niet direct concreet iets oplossen, maar volledige acceptatie van je situatie is toch een begin?

          Je mist orde en rust in je omgeving, een plek om zelf tot rust te komen. En daarna zeg je het zelf: rust in omgeving = rust in je hoofd.
          Je bent dus zelf die omgeving, en rust in je hoofd is gelijk aan acceptatie. Het is zoals het is.
          Neem af en toe een pauze voor jezelf waarin je kunt terugkeren tot jezelf en je eigen Zijn. Als is het maar af en toe 5 minuten.
          Liefs van Lia

          • Hey Lia,

            Dank je voor je antwoord daar kan ik zeker iets mee.

            Ik zit inderdaad in de knoei. Ik bedoel dat ik me heel goed kan neerleggen bij rommel en daar ook voor mezelf rust in kan vinden. Alleen mijn leefwereld is niet van mezelf alleen. Individueel gezien wel, maar ook weer niet het vormt een groter geheel met mijn gezin. (En als ik echt verder voel voel ik ook de verbondenheid met het geheel.)

            Gaan de kinderen ook minder last hebben van die omgeving zoals ze is wanneer ik ze accepteer? Ik weet dat ik wanneer ik die rust in mezelf kan vinden die rust ook uitstraal naar de kinderen en zij daar baat bij hebben. Maar het neemt niet weg dat ze er alsnog hinder van ondervinden. Ik vind hen te klein om op de plek die zij als veilig en vertrouwd zouden moeten ervaren niet tot zichzelf zouden kunnen komen.

            Er ontstaat nu een systeem waarbij zij verantwoordelijk worden gesteld voor gedrag dat eigenlijk een oorzaak vindt bij ons, als verantwoordelijke ouder. Ik aanvaard dat inderdaad niet. 🙂 Vooral omdat ik voel dat het dingen zijn die wij meesleuren uit ons verleden en familie. Onze kinderen wil ik dat niet doorgeven. Ben me daar zeer bewust van. En ik voel ook dat zij dit niet hoeven te dragen dit kan hier stoppen.

            Dus hoe ga je om met acceptatie en tegelijkertijd verantwoordelijkheid voor je kinderen? Want dat is echt mijn moedergevoel dat revolteert. Neem me weg bij mijn gezin en zet me in chaos en stress en dat lukt me wel. Ik vlucht zelf naar mijn drukke baan om tot rust te komen…. 😀

            Dus ja, dat wil dan zeggen dat er op zeer praktisch vlak dingen moeten veranderen en dat ik die veranderingen niet alleen kan inbrengen. Heb dat geprobeerd. 🙂

            Maar ik heb de laatste dagen door het neer te pennen en met jullie antwoorden wel ingezien dat ik me weer volledig verloren was in het denken. Ga zoals je zegt eens proberen me regelmatig terug te trekken om tot mezelf te komen.

            Kus!

            • Nele,
              Ik ken de situatie natuurlijk niet en kan alleen afgaan op wat je schrijft. Je had het ergens anders over je geworstel en dat is ook wat ik erbij voel. Je zit ergens gigantisch tegenaan te hikken, en dan gaat het volgens mij niet meer waarom, maar om die blokkade zelf. Tracht die knoop in jezelf eens los te laten, te ontspannen. De situatie die ik bij je voel is er een van op slot zitten. Blijkbaar kan er even niets, omdat elke oplossing weer nieuwe problemen oplevert.
              1.
              Er zijn veranderingen nodig, maar… dat kan ik niet alleen.
              2.
              Ik wil de situatie wel accepteren, maar…welk effect heeft dit op de kinderen?
              3.
              Je kunt je heel goed neerleggen bij rommel, maar…die leefwereld is niet alleen van jou.

              3 voorbeeldjes van geworstel en getwijfel. Het zit volgens mij botweg tussen je oren. Het denken kan niet kiezen tussen dit of dat, wat resulteert in schuring. Probeer gewoon te zijn, neem bewust momenten van rust (in je hoofd).

              Je kunt niet alles onder controle houden, en willen regelen/sturen. Je bent niet voor alles en nog wat verantwoordelijk. Je hoeft je niet te bewijzen. Het gaat zoals het gaat. Soms gewoon even diep ademhalen, uithuilen en maar weer opnieuw beginnen.
              Kus, Lia

        • Ha Nele,

          Heb niet alles gelezen hieronder, maar volgens mij heb je nu helder wat je eist van jezelf, en je zit er ook dicht tegen aan wat er niet goed is aan …

          Niet geheel vreemd heeft dat ook te maken met je noodzaak om grenzen te stellen naar de buitenwereld, en dat je de neiging hebt om er overheen te gaan.

          Warme groet, Robert

  20. Erg mooi artikel, maar ik tref er toch een paar puntjes in aan waarvan ik vind dat Katarina daar wel erg makkelijk over schrijft.
    Als iemand boos is, zeggen dat je daar geen zin in hebt en er later over spreken.
    Je terugtrekken en later over de reden van de woedeuitbarsting praten.

    Ik kom uit een gezin met een @&€!! Van een vader,
    Hij sloeg mijn moeder regelmatig en gaf er geen moer om als ze probeerde te praten of weg te lopen.
    Het was gewoon, blijf staan, wanneer ik je in elkaar sla, en ik bepaal wel wanneer mijn woede over is.
    Je begrijpt, als hoogbegaafd kind lag ik regelmatig te janken van ellende en wilde graag dood.

    Ik las laatst in een artikel dat geweld tegen vrouwen bijna de dood normaalste zaak in Nederland is.
    Veel mannen zien hun vrouw als boksbal, goed om even lekker op af te reageren als iets tegen zit.
    Lieve Katrina, denk je nou echt dat voor vrouwen in een huwelijk met een gewelddadige echtgenoot het mogelijk is om met rede tegen de dader te praten?

    Ja, ik neem dit artikel vast veel te letterlijk, maar mij zit het echt dwars dat veel mannen het normaal vinden om te slaan.
    Goddank heb ik een schat van een man, ook hoogbegaafd, zonder dat hij daar iets te maken wilt hebben. Dat is de schuld van zijn moeder, zij is strenggelovig en probeerde dat hem op te dringen. Dus alles wat met geloof te maken heeft, ook helaas mijn contact met de Engelen, roept weerzin bij hem op.
    Hij zal nooit slaan zelfs al is hij best wel eens erg boos op mij.
    Ik vraag mij zelfs wel eens af, verdien ik zo een lieve man?
    Maar ik heb 2 reïncarnaties gezien waarbij we elkaar al kenden, een keer als verliefden, een keer als broers.
    Ik doe graag veel voor hem, ben ik daardoor afhankelijk van zijn liefde?
    Zo heb ik het nooit gezien, want hij doet ook graag dingen voor mij.
    In april gaan we zelfs naar Elfia, bij kasteel haarzuilen!!

    • @Petra, de tip van de schrijfster om niet met een woedend persoon te praten als je daar geen zin in hebt is volgens mij al van de jaren 60 “in zwang” en heel legitiem (je hebt het recht om boosheid niet te willen “ontvangen”, of daar bij weg te willen), en is geen vergelijking met het laten slaan door je partner of van je kind. Ik kan kan me voorstellen gezien je eigen onmacht van toen dat het je raakt als je leest dat je dus gewoon het recht hebt om je terug te trekken. Dat recht had je als kind (hoogbegaafd of niet) ook al, maar misschien durfde je dat niet, of kon je daar toen niet bij. Dat recht had je moeder ook…
      De schrijfster stelt:

      Wie emotioneel onafhankelijk is, verwijdert zichzelf uit de vuurlinie in plaats van te proberen het gedrag van de ander te veranderen.

      Ze stelt volgens mij nergens voor om in een huwelijk met een gewelddadige echtgenoot te zijn of te blijven praten.

    • Hey Petra,

      Er is niks mis met dingen voor elkaar doen als je er niets voor in de plaats verwacht. Hier thuis hangt aan iets geven vaak stilzwijgend de hoop om iets te krijgen in ruil.. Het gevoel van eigenwaarde hangt af van de mate waarin de daad die gesteld wordt wordt gewaardeerd. Als ik dat voel klap ik dicht, dan hoef ik het geschenk al niet meer… Ondertussen weet ik wel dat dit ook iets is dat in mij speelt en reageer ik niet afwijzend, maar spreek uit wat ik voel achter de handeling en neem ze in dank in ontvangst, maar vul de begeerte niet in.

      En had jij als kind niet het gevoel dat je mama bij je papa weg moest. Ik had dat bvb heel erg. Hoe moeilijk het ook geweest zou zijn. Armoede zou nog beter zijn dan een heel leven in angst en geweld.

      Kus

  21. Mooi verhaal, herkenbaar ook gezien ik alle fases ben doorgelopen en toch… zou ik wensen dat mijn ex deze opsomming van gedragingen zou lezen. Hm, helemaal ben ik er dus nog niet 🙂 of juist wel?
    Bedankt!

  22. Met dit onderwerp worstel ik toch nog wel hoor. Ik kan echt boos worden wanneer ik mensen aan mij voel trekken. Wanneer ik vraag om een grens te respecteren en ze daar zonder verpinken over gaan… Ik geloof best dat dat betekent dat ik nog niet sterk genoeg ben in het bewaren van mijn eigen grenzen of in mijn kracht te blijven, maar ik blijf het moeilijk vinden mezelf moeten afsluiten omdat mensen graag met hun aandacht bij iemand anders zitten of aandacht bij een ander gaan zoeken. Die lijntjes die ik dan voel daar kan ik echt last van krijgen en uiteindelijk boos om worden. Een stuk gevoelozer worden naar de andere toe helpt, maar dat is dan weer tegen mijn natuur, ik wil niet minder lief zijn en aandachtig voor de ander, maar ik wil ook niet telkens leeggetrokken worden. 🙂

    • Heey lieve Nele,

      Je schrijft: Ik geloof best dat dat betekent dat ik nog niet sterk genoeg ben in het bewaren van mijn eigen grenzen of in mijn kracht te blijven.

      welnee Nele das helemaal niet waar hoor……jij bent hartstikke sterk en je bewaakt juist heel goed jou grenzen.
      De ander in deze moet gewoon wennen aan de nieuwe Nele……
      Ze zullen je testen en uit proberen dat hoort gewoon bij het proces waar jij nu in zit.

      boosheid ….. Geweldig, gooi het er maar uit( niet naar die mensen natuurlijk hè)
      Eigelijk ben je natuurlijk heel boos op jezelf, als je begrijpt wat ik bedoel 🙂
      kijk met de ogen van liefde naar jezelf, wees niet zo hard voor jezelf. De tijd is nu voorbij dat je iedereen over je heen laat wandelen. NU is jou Tijd!!!!! Je neemt het heft in handen en gaat staan voor wie jij bent.
      Mensen die het niet waarderen Nele, zegt meer over hun dan over jou. ECHTE vrienden accepteren het zonder strijd en de anderen laat die maar gaan.

      Dat je een liefdevol, mooi mens bent en aandacht hebt voor de medemens is een mooie prachtige eigenschap.. Je kan tegen iedereen vriendelijk zijn maar dat zegt niet dat je voor iedereen er moet zijn, wees selectief…….

      Liefs Sabine

    • Ha Nele,
      Nele, er vallen mij een paar dingetjes op, waar je misschien iets mee kan.
      1.
      Je voelt dat er mensen aan je trekken. Ze respecteren je grenzen niet. Maar Nele laat je dat dan afhangen van andere mensen?
      2.
      Je wilt eigen grenzen bewaren, maar zoekt toch graag aandacht bij die ander. Je kunt het zo zien: die aandacht naar anderen zijn lijntjes. Je zendt lijntjes energie uit. Dus verlies je energie. Je kunt je voorstellen dat de grens van je aura (energieveld) glad behoort te zijn. Door het uitzenden van allerlei stukjes aandacht her en der, wordt die grens rafelig door al die lijntjes. Gevolg je wordt leeggezogen.
      Dus, probeer toch eens die aandacht bij je zelf te houden en er niet uit te werpen. Je zult merken er niet gevoellozer van te worden. Integendeel zelfs.
      Warme groet, Lia

      • @Lia,

        Mooi geschreven, Lia, over lijntjes energie en het uitzenden daarvan. Had het eerder nog niet echt op zo’n manier bekeken. 🙂

        Liefs, Susanne

      • Hey Lia,

        Dank je voor je reflecties. Grappige is dat ik dat van mijn aandacht bij mezelf houden al had ervaren, maar dat ik ondanks dat me er toch nog aan laat vangen.

        Ik heb het momenteel het moeilijkste met mijn gezin. Hoe blok je in godsnaam je kinderen af? Ik spreek mijn grenzen uit. Wil ook thuis niet constant op mijn grenzen willen letten. Wil me in mijn eigen thuis veilig voelen… Ik trek me als ik kan terug in mezelf, gewoon liefst in stilte, even voelen ervaren, tot rust komen. Als de kleintjes dan op mijn schoot komen zitten vind ik dat niet erg ze komen dan gewoon. Maar bvb mijn partner gaat dan de dingen die hij doet, leest, kijkt, ervaart allemaal luidop zeggen en niet gewoon om ze te zeggen, daar zou ik me nog van kunnen afsluiten maar om aandacht te krijgen. Ik kan dat even hebben, vraag dan of hij zijn dingen in stilte wil regelen en eventueel herhaal ik het nog eens, maar vaak wordt hij dan lastig en dan richt hij pas echt in stilte zijn aandacht op mij. En dan kan ik kruipen waar ik wil… Gek kan ik er van worden.

        Vandaag echter de hele dag te tijd gehad om hier even bij stil te staan en besefte plots dat ik door mijn eigen ergernis op zijn boosheid/gekwetstheid eigenlijk zonder er bewust van te zijn een emotionele lijn met hem in stand hou. Benieuwd of ik hier iets mee kan. Waarom ik me gekwetst voel in deze weet ik al. Hoe ik mezelf de nodige waardering en zoals Sabine zegt liefde kan geven. En dat zonder te veel te gaan denken, maar ook dat is zo een trekje van mij. Soms moet ik het eerst kunnen begrijpen voor ik het kan lossen..

        Hahaha had ik niet gezegd dat ik er mee worstelde 😀

        Kus nele ook aan jou Sabine kus!

        • Ha Nele,

          Heb je andere reactie gezien, wil toch even eerst hier op reageren, hier krijg ik meteen wat duidelijks binnen 🙂

          Het eerste wat me hier te binnen schiet is dat je de neiging hebt om ergens aan te moeten voldoen van jezelf. Dan lijkt het alsof anderen aan je trekken, je kinderen, je partner, maar ze spiegelen enkel. Namelijk dat jij van jezelf iets moet zodra zij er zijn (of willen) op een bepaalde manier. Dat je het moeilijk vind om dat los te laten.

          Misschien wil je juist die rust en die grenzen omdat je anders weer geconfronteerd wordt met mensen die als het ware iets van je moeten. Maar jij bent het juist die iets van jezelf moet. Dan lijkt het net alsof je afhankelijk bent van de ander.

          De vraag is dan : wat moet jij van jezelf en waarom? Had dat iets te maken met het geven van aandacht?

          Hartelijke groet van Robert

          • Dag Robert,

            Dank je voor je reactie! Ze riep bijna onmiddellijk weerstand in mij op. 🙂 duidelijk iets dat niet gezien wil worden.

            Maar hoe ga ik hier nu verder mee aan de slag? Ik moet veel van mezelf, de boel rechthouden, goed zijn, lief zijn, …. Een hele boterham waar een groot deel controle behouden inzit. Dit is ook iets dat ik uit mijn jeugd meedraag en momenteel aan probeer te werken. Lief zijn voor mezelf en mezelf niet te veel opleggen hoort daar zeker bij, maar daar heb ik het echt moeilijk mee. Anderzijds betrap ik mezelf er ook regelmatig op dat ik niet zo lief ben dan ik denk dat ik ben. 🙂

            Gaat dit echt verdwijnen wanneer ik mezelf minder opleg? Het lijkt me niet zo eenvoudig te zijn of vergis ik mij?

            Groetjes!

            • He Nele,

              Weerstand, mooi 🙂

              Het is denk ik belangrijk om te constateren dat dit gedrag van jou is, niet van een ander. Het is daarom ook in jou op te lossen. Als je dit al kunt constateren op het moment dat het weer gebeurt, kun je wellicht tijdig bijsturen.

              Wat je jezelf kunt afvragen is waarom je van jezelf iets moet. Wat gebeurt er met jou als je dat niet doet? Een pijnlijk gevoel wellicht? Mag je er nog steeds zijn van jezelf? Hoe voel je je dan?
              Deze vragen gaan m.i. meer naar de kern van je probleem. Het is denk ik allemaal onderdeel van hetzelfde patroon/mechanisme wat je keer op keer blijft afvuren. Het is een les.

              HG van R 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in