alwetende-dokter
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Grotendeels hebben we ons tientallen jaren geleden ontdaan van de “heiligheid” en vermeende alwetendheid van beroepsgroepen als artsen, predikanten en leraren. Veelal is dit een beweging die gemaakt wordt uit afzetting, zoals een puber zich afzet van zijn ouders om zijn eigenheid te gaan onderzoeken en vorm te gaan geven. Na de afzettende beweging is er vaak nog lang sprake van afwijzing; de persoon van wie we ons afzetten is verwezen naar het rijk der verfoeilijken en deze is vaak nog onderwerp en lijdend voorwerp om onze grieven en teleurstelling op af te wentelen, al is het alleen al in gedachten. Al de tijd dat deze ander afgewezen wordt, ontbreekt de energie om verandering te ondergaan en toe-te-eigenen. Wat voor de afzetting en afwijzing in de plaats is gekomen is veelal een “ik kan het zelf wel” – “ik weet het zelf” – “ik heb die ander niet nodig”, maar veelal ontbreekt nog het fundament voor de innerlijke eigen-wijze.

alwetende-dokter
we hebben ons ontdaan van de vermeende “alwetende dokter”

Maar gelukkig is daar de therapeut, coach, counsellor, hulpverlener, of een der talloze opleidingsinstituten. En hier herhaalt zich het patroon wat ik noem: “de arrogantie van de therapeut”. Waar in vroegere tijden men niet anders wist en zich als het ware uit onwetendheid, goedgelovigheid en een weinig ontwikkeld bewustzijn zich overgaf aan een toegeschreven heiligheid of vermeende alwetendheid van de ander; is er nu sprake van vermeend zelfbewustzijn.

Vermeend, omdat de therapeut, coach, counsellor (e.d.) eveneens op de stoel van “ik weet het” is gaan zitten, en het is mooi verpakt. Want er wordt gesproken over liefde, over kosmisch bewustzijn, over heling; allemaal prachtige, liefdevolle en veelbelovende woorden waar we reikhalzend naar uitkijken, waar we graag voor betalen, waar ook prachtige dingen ervaren kunnen worden en waar we deze therapeut zeer dankbaar voor zijn. Een nieuwe “gouden belofte” is ontstaan, een nieuw koninkrijk ligt in het verschiet. Een nieuw leger “ik-weet-het” professionals is opgestaan en u heeft uw net gewonnen “eigenheid” opnieuw uit handen gegeven. De therapeut of het opleidingsinstituut wordt bevestigd in zijn of haar eigenheid, immers deze heeft er voor geleerd, de meest intrigerende workshops en opleiding gevolgd, hij of zij heeft veel ervaring of een buitengewone intuïtie en het is allemaal in uw bereik. Want met dit alles weet hij of zij, of het instituut, wat jij nodig hebt. Met andere woorden: prijs je gelukkig dat je deze persoon kunt betalen, om je vermeende eigenheid body te geven. Met liefde wordt je alle spiegels voorgehouden zodat je jezelf kunt ontwikkelen en transformeren. Als het echter werkelijk dichtbij komt en ook deze nieuwe “almachtige”het niet meer weet, wordt je omhult met uitspraken als dat het “je karma” is, of “je ziel heeft er voor gekozen om hier iets van te leren”. Op dat moment wordt er een uitspraak gedaan over jou, jouw ziel en jouw vermeende karma. Het is op zijn minst een veronderstelling, maar komt dichtbij een oordeel. In mijn optiek is het slechts een nodige uitweg van de ander om niet te hoeven zeggen: “ik weet het niet”, of “het raakt me wat er met je is gebeurd, en ook ik weet niet waarom dit nu zo is, of is gebeurt in jouw leven”. Immers, dan zou de therapeut/opleidingsinstituut zichzelf ergens van ontdoen, namelijk van het alwetende gulden randje.

you-are-one-spiritScheer ik hiermee alle therapeuten, coaches , trainers en dergelijke over één kam? Bijna wel, echter niet helemaal. Want er is ook een andere route, er zijn -echter nog sporadisch- mensen te vinden die deze andere route bewandelen. Het zijn mensen die geen coach, counsellor of therapeut zijn, maar in de eerste plaats mens. Mens met een eigen “ik”, die ze doorgrond hebben en daar niet mee opgehouden zijn. Mensen die hun vak uitoefenen vanuit levendigheid, bezieling, aanwezigheid en in verbinding met de levensstroom. Mensen die onderkennen wat hun kracht is en waar hun pijn of leerpunten liggen en deze onderkennen. Mensen die niet in al hun schittering of begaandheid met jou en je probleem jouw een spiegel voorhouden, maar zij die ook het lef hebben om zelf in de spiegel te kijken. Ook in relatie naar jou. Doet niet elke therapeut of coach dit? Jawel, zeker wel, immers zijn ze gedegen opgeleid. Alleen blijft het doorgaans bij “doen”, daar waar de therapeut waar ik het over heb, niet “doet” , maar “is”. Deze “is”.

En wat maakt dat deze “is” ? Het maakt dat jij , als persoon eveneens “bent” of “kan zijn”. Je bent niet klant, cliënt, patiënt of leerling, je bent niet slechts hulpvrager of hulpbehoevende; je bent “ik dat is”. En wat er dan mogelijk is, wat er dan ontstaat zijn twee krachten: de kracht en erkenning van jouw eigen-heid, jouw innerlijke eigen-wijze kan worden gebruikt. Deze is rode draad in de samenwerking met de therapeut, coach of counsellor. Dit is mogelijk omdat de therapeut niet jouw erkenning, jouw verhevenheid ten opzichte van hem of haar “nodig” heeft. Door hem of haar om hulp of begeleiding te vragen, erken je hem of haar al in zijn kunde, haar kennis, zijn of haar zijnskwaliteiten die aansluiten op wat jij op dit moment voelt als “nodig”om je pad te gaan; om die hobbel te nemen die alleen te lastig is.

Welke kwaliteiten hebben zowel de therapeut als de cliënt nodig?

Een fundamentele bereidheid om jezelf te aanschouwen en de eventuele oordelen, al dan niet eigengemaakt, te doorzien. Openheid en bereidheid tot overgave aan dat wat er is. Deze kwaliteiten zijn mogelijk wanneer er sprake is van veiligheid. En een diepgeworteld vertrouwen in het eigen-weten; het eigen-weten en het eigen ritme van zowel lichaam als geest, voortgestuwd door de ziel en gedragen door het leven zelf. Wat in oudsher verborgen bleef, is in deze tijd geopend, gemanifesteerd en gaat schitteren: de juweel van het werkelijk eigen-weten; de innerlijke eigen-wijze.

Als kunstzinnig kindercounselor is dit wat ik “doe” met bijzondere kinderen: aanwezig zijn, in het bewustzijn dat het niet om mij gaat, en alleen heel goed kijken en luisteren naar wat het kind zegt, of niet zegt. Wat spreekt er uit zijn taal, wat is er energetisch waar te nemen? Wat is afwezig? wat benoemt het kind, wat geeft het aan nodig te hebben? wat gebeurt er als we dat volgen? wat er dan gebeurt zijn kleine juweeltjes, vonkjes, sprankelingen die ik niet “bedacht” kon hebben, en die simpelweg plaatsvinden. Ze gronden het kind en erkennen zijn of haar eigen kracht. Wat vraagt dit van mij? zelfreflexie en bewustzijn. Want soms zit ik “alleen maar” aanwezig te zijn en denk ik “tjee, wat doe ik nu eigenlijk? ik doe helemaal niets!” , maar in die aanwezigheid en in het volle bewustzijn dat dit kind in essentie weet wat er nodig is, vindt er plaats wat er plaatsvindt.

Dat is niet mijn verdienste; mijn rol is slechts het creëren van wat er nodig is. De randvoorwaarden scheppen en dan ontvouwt het zich vanzelf. Uiteraard heb ik mijn kennis en is er een rode draad in de begeleiding, maar deze is niet­leidend, is niet beperkend of overheersend, omdat ik geen positie inneem van het beter weten, of dat een kind eerst dit, dit én dat moet kunnen vóór het “goed genoeg” is, vóór het kan voldoen aan eisen of verwachtingen van anderen.

Ook in het werken met kinderen is het een ontmoeting van twee krachten, waaruit als vanzelf iets voortvloeit ten bate van het kind op dat moment. En ik, als mens voel slechts bewondering voor het mogen aanschouwen en ervaren van deze kracht, mogelijkheden en energie tijdens dit proces.

seussMijn loopban is weinig succesvol, omdat ik het niet zo bijzonder vind wat ik “doe” of “kan”. Voor mij is het niet meer dan vanzelfsprekend dat ik me slechts open stel om in gesprek te gaan, letterlijk en figuurlijk, met het kind en van daaruit te werken. Tot ik zelf in aanraking kwam met een therapeut die mij in zijn werk met mij spiegelt vanuit zijn Zijn. Hij heeft het lef, de moed en zijn eigen-heid om mijn innerlijke eigen-wijze te volgen in mijn proces. Dat is één kracht. Het vraagt werkelijk lef en moed om de eigen ideeën opzij te durven zetten om het spoor van de eigen-wijze van de ander te durven volgen. Opzij zetten is niet hetzelfde als je er van ontdoen. Je hoeft je niet te ontdoen van je eigen ideeën en kennis. Slechts de bereidheid om ze tijdelijk opzij te schuiven, niet voor op te stellen, niet als enige mogelijkheid presenteren. Dit vraagt moed van de begeleider.

De tweede kracht is zijn kennis, zijn kunde, zijn ervaring en zijn eigenheid op een gebied dat mij vreemd is en wat ik mij “eigen” mag gaan maken, of waar ik op mag vertrouwen, omdat ik die vaardigheden en kwaliteiten niet heb. Door mijn vraag om zijn begeleiding, erken ik op bepaalde laag volledig zijn kwaliteiten en mogelijkheden. Door mij open te stellen voor beide krachten, de moed om zowel zelf onder ogen te zien als aan de ander te laten zien wat er is, door beide eigen-wijzen ontvouwt zich wat er nodig is voor mijn herstel; in een tempo, ritme en intensiteit die mijn Zijn aankan, omdat het gedragen wordt door de twee samengebrachte krachten. Dáár is sprake van kunst, dáár is sprake van onuitgesproken respect over en weer, dáár is sprake van wezenlijkheid, want de ander is wie hij is met alles wat hij in zich draagt en ik ben wie ik ben met alles wat ik in mij draag. Mag dat in volle waardigheid er zijn en ontmoeten, dan ontvouwt zich iets. Dan ontvouwt zich wat “geboren” kan worden; als “resultaat” van de ontmoeting en samenwerking van twee fundamentele innerlijke eigen-wijzen. Geen nagejaagd resultaat, maar een werkelijkheid die zich heeft ontvouwd.

art-water-woman

Wellicht vraagt u zich af: “Ja, maar als die innerlijke eigen-wijze zo wijs is, en het werkelijk allemaal weet, dan is een therapeut, coach of counsellor toch niet nodig?” Nee, een therapeut, coach of counsellor is dan ook niet nodig. Wel is er een mens nodig die mee kan en durft te gaan met wat de innerlijke eigen­wijze aangeeft. En vaak is deze mens beschikbaar in zijn of haar functie als therapeut, coach of counsellor; en die zich heeft ontdaan van een vorm of mate van arrogantie.

In het leven doen zich gebeurtenissen voor die vragen om steun, om support. De kunst is dan om naast iemand te gaan staan, jezelf kennende en de bereidheid hebben om mee te lopen, om mee af-te-dalen in dat wat er is, zonder het over te nemen, in volledige aan-wezigheid, in contact met jouw eigen-wijze en de eigen-wijsheid van degene naast je te erkennen en te durven volgen. En ongetwijfeld komt het voor dat een van beide eigen-wijzen zich vergist, of dat het niet helemaal aansluit. Als ook dat eenvoudigweg erkent wordt door beiden, hervindt de energie zich als vanzelf en vervolgt het zijn weg.

sproutHet nieuwe hulpverlenen roept op tot: stap uit de positie van het beter weten, van het tegen-over de ander staan. Stap uit de positie van de grote en de kleine, de meester en de leerling. Erken wie je bent, erken wie er naast je staat; erken beide krachten, zuiver in de bereidheid om naar zichzelf te kijken met wat er is, zuiver in de erkenning van eigen pijn en ongeduld, zuiver in het kijken naar wat de ander je durft te laten zien in zijn of haar pijn, verdriet, schoonheid, kracht; dankzij de gerespecteerde en ontvangen innerlijke eigen­wijze.

Moge deze bijdrage u inspireren en moge het een uitnodiging zijn naar alle ouders die de innerlijke eigen-wijze van hun kind erkennen; óók als deze support nodig heeft van u of van iemand in wie uw eigen-wijze vertrouwen heeft voor het welzijn van uw kind.

De innerlijke eigen-wijze als schatbewaker.

Ingeborg de Vries

 

vitaal water
vitaal water
vitaal water

14 REACTIES

  1. Het is nu nog ‘ver’ in deze tijd om met de ander zijn eigen wijsheid mee te gaan en diegene te ondersteunen. Maar dat is wel geloof ik de juiste weg. Echt super mooi artikel dit! Wat valt er nog veel te leren! Ik wil later ook coach worden en ben blij dat ik deze artikelen lees, want wil het graag goed doen. Vraag me alleen wel af hoe ik dat moet doen. Eerst ga ik natuurlijk een opleiding volgen (NLP en kinderpsychologie) maar vraag me af waar ik kan leren mensen in contact met hun hogere zelf te brengen.

  2. Ikzelf werk ook op deze wijze met mensen.
    Wanneer men een aandoening of een ziekte heeft, ga ik naar de oorzaak. Meestal geeft men zelf aan waar de schoen wringt en met mijn gaven kan ik er de kern mee raken.
    Het fysieke stukje is magnetiseren/quantum touch beoefenen.
    Het mentale gedeelte is me laten leiden door de persoon, maar ook de Goddelijke hulp die mij het inzicht geeft en de manier van werken, zodat de persoon in kwestie daadwerkelijk geholpen wordt en genezen kan.
    De opleidingen zijn een welkome aanvulling op de eigen-wijsheden en de eigen evaringen.

    En zoals Ingeborg ook al aangaf in haar artikel: de praktijk loopt niet zo.
    ik blijf er vertrouwen in houden dat mensen op een gegeven ogenblik anders naar zichzelf en de problematiek en/of ziekte, kijken. En dan naar hulpverleners gaan zoals Ingeborg en ik.

    Yvonne

  3. Toen het stuk van Ingeborg werd geplaatst, zat ik net achter de computer geïnspireerd te schrijven. Ik ben normaal niet zo van het delen. Nu voel ik sterk de behoefte om mijn verhaal te delen ter inspiratie.
    Ik sluit me helemaal aan bij Ingeborg en de andere reacties.
    Ik hoop dat ik je mag inspireren…..

    Wat is Waar?
    De mens en zijn levensverhaal hebben me altijd geboeid. Als kind was ik al geïnteresseerd in de verhalen en geschiedenis van mensen. Wat ik toen nog niet wist, weet ik nu. Ze noemen dat ook wel met een mooi woord ik ben bewust geworden. ‘’Het leven moet achterwaarts begrepen worden om voorwaarts geleefd te kunnen”. Dat proces ben ik aangegaan. Ik heb mij verdiept in mijzelf, ben op zoek gegaan in mijn verborgen ruimte waar de waarheid over mijzelf te vinden was. Althans dat dacht ik. Ben mijn leven, de patronen, de overtuigingen, mijn normen en waarden, kwaliteiten, schaduwkanten, vaardigheden, talenten, passie, dromen… gaan verkennen. Een grote ontdekkingstocht op verschillende manieren en op meerdere lagen. Een tocht van het hoofd naar het hart. Het vanuit het hoofd kunnen begrijpen naar het weer loslaten in het hart. Als we kijken naar de logische niveaus van NLP ben ik steeds een stap hoger gegaan in mijn bewustwordingsproces.
    Als kind bevond ik me tot mijn 11e/12e jaar in de top. Spiritualiteit. Een woord dat bij veel mensen weerstand oproept. Bij mij ook. Het moest allemaal niet zo zweverig, lichaamswerk, geluiden maken in een groep, engelen oproepen, ik vond het allemaal maar raar. Nu vele jaren later kan ik niet anders dan beseffen dat alles spiritueel is!. Je leeft in de geest van!. Als kind was dat voor mij vanzelfsprekend, ergens was ik het kwijtgeraakt, en soms ben ik het nog even kwijt. Er is zoveel kennis tot mij gekomen, over mijzelf en over hoe het werkt. Maar hoe werkt het nu echt?
    Alles werkt! Omdat jij op jouw pad van bewustwording datgene aangereikt krijgt wat bij je past. En als je van binnen kiest om de verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven krijg je alles aangereikt voor jouw groei en bloei. Voor mij was dat veel kennis verzamelen over mijzelf, en hoe het werkt. Methoden en technieken leren, leren over lichaamswerk, leren over intuïtie en energie, doorzien dat we grotendeels in een illusie leven, kennis over dualiteiten, universele wetten etc. Ik heb ook geleerd van mooie ontmoetingen met mensen, de ervaringen die ik daardoor op deed. Niet altijd even leuk, soms zelfs erg pijnlijk, maar uiteindelijk steeds weer het besef dat alleen ikzelf het kon oplossen in mijzelf. En daarin heeft iedereen het recht om zijn eigen waarheid te hebben. Omdat iedereen het recht heeft om zijn/haar leven te leven dat er voor hem/haar is. Ik heb ook de valkuil leren kennen dat als je zelf zo hard groeit en je bewuster wordt van jezelf je dit zo graag uit wil dragen. Je wilt iedereen wel naar die opleiding, dat seminar, die workshop sturen. Ik heb er zelfs mijn beroep van gemaakt om mensen te begeleiden op de weg naar zichzelf. Heel tegenstrijdig soms omdat ik mijzelf geen hulpverlener, therapeut wil noemen. Eigenlijk voelt het voor mij ónwezenlijk’dat het nodig is om iemand bewust te maken van het feit dat er alleen maar liefde nodig is voorbij het levensverhaal om elkaar te zien horen, begrijpen en aan te raken. En toch… heel langzaam komt het besef dat dit wel het werk is dat bij me past. Wel heb ik heel lang getwijfeld aan de vorm. Er is geen vorm! Dat is een illusie.Wij mensen denken in vormen. Als je voor jezelf begint hoort het zus en zo, moet je een website hebben, visitekaartjes, Jezelf laten zien! O….. mijzelf laten zien? Maar dat is eng, dat is lastig, dat is toch ego, wat een vooroordelen had ik hierover ten opzichte van mijzelf. Hoe moet ik mijzelf laten zien dan. Vertellen dat ik heel zakelijk ben geweest, gewerkt heb in het bedrijfsleven als manager, personeelsmanager, mensen heb begeleid in mens en werk? Maakt mij dat anders dan wie IK BEN?

    NEE! En ik zeg JA tegen het feit dat ik mensen op hun weg terzijde wil staan, even met ze mee wil lopen. Niet vanuit het meester zijn. Ik ben net zo goed leerling. Ik leer nog elke dag van ervaringen en kan vandaaruit kritisch mijn waarheid bezien. Ik mag nog meer mijn hart mag openstellen voor mijnZelf.
    Ik kan alleen maar vanuit mijn wezen contact maken met het wezen van de ander. En de ander datgene aanreiken waar hij/zij op dat moment aan toe is vanuit het volgen van de beweging. Niet meer en minder dan dat. En als ik het even niet weet, dan weet ik het niet! En pretendeer niet van wel.
    Voor mij is waar dat er elke dag de mooiste dingen op mijn pad komen (ook al wil ik ze niet altijd zo zien) Om van daaruit mijn weg te vervolmaken.

    Ik wens je een mooie levensweg!

    Ilse Francis
    12 februari 2013

  4. Zelf heb ik ook het meeste baat gehad bij een hulpverlener die “naast” mij stond ipv “boven” mij stond. Die me eigenlijk, met wat begeleiding dan, in mijn eigen sop liet gaar koken. Ik heb me wel eens vertwijfeld afgevraagd wat ik aan deze man had zeg, als ik weer eens na een bezoek aan hem drie weken in een dikke persoonlijke crisis zat (jezelf tegenkomen noemen ze dat volgens mij) maar ja als ik dan na vier weken weer bij hem terug was, dan ja, was er toch wat verandert, lichter geworden, op zijn plek gevallen. En werd na in zo’n volgende sessie het “nieuwe” bevestigd en was het klaar. Dus ja dit soort hulpverleners die je vooral steeds weer bij jezelf terugbrengen zijn veruit de meest effectieve. En dit zijn niet perse altijd de leukste therapeuten of hulpverleners of begeleiders (ze zijn wel leuk en aardig maar doen niet altijd leuk en aardig)

    En toch ga je ook naar iemand toe, omdat je verwacht dat hij/zij iets heeft wat jou verder kan helpen met je problemen. En ik vind die verwachting mag je ook hebben, anders kun je net zo goed met je buurvrouw gaan praten of buurman. Het is vaak juist een combinatie van kennis/techniek met een eigenheid en betrokkenheid. En dat maakt nu juist de ene persoon met een bepaalde techniek heel goed en een ander juis waardeloos. Het is net dat specifiek menselijk waar de schrijver van dit blog ook aan refereert, dat je vanuit je mens zijn, je observatie weet wat je moet doen, soms betrokken zijn en warm, soms meer afstand nemen en mensen op hun zelf laten, soms compassie tonen, maar soms ook mensen juist meer op eigen benen zetten. En dat is nou just de ellende met therapie DAT LEER JE NIET OP EEN CURSUS, TRAINGEN EN STAAT AL HELEMAAL NIET IN EEN BOEKJE. Dat is ja, dat is nou precies wat een goede hulpverlener/therapeut of begeleider, excellent maakt en of gewoon een middelmatige praatjesverkoper.

    Maar het is ook kwestie van vraag en aanbod, veel mensen hebben een probleem en willen ook graag een oplossing maar toch het liefst eentje “om de pijn heen” en nou daar wordt gretig op dit gat in de markt ingesprongen. Dus om nou alleen “de schuld” bij de hulpverleners te leggen, er is wel degelijk een grote markt voor. Soort zoekt soort zeg maar en voorzien in elkaars behoefte

    • Ha Harma, daar zeg je wat: “liefst oplossing om de pijn heen”. Elke verandering in jezelf is een stukje nieuwe geboorte, en een geboorte doet pijn. Een kuikentje tikt ettelijke keren met z’n kopje tegen de schaal om uit het ei te breken. Heb mij wel eens afgevraagd waarom ze daar geen hersenschudding van krijgen. Groetjes Lia

  5. Hoi!

    Ik kan ontzettend veel met dit artikel aangezien ik zelf energetisch healer wil worden. 😀 Het vult mijn gedachten erover erg aan en laat mij weer naar mezelf kijken. Bedankt voor dit inzicht!!!

    Liefs Marla

  6. Wij gaan over 2 weken naar een Holistisch therapeut, en hopen dat hij deze “leer” beoefend. Zal het artikel eens doormailen naar hem.

  7. Ik kan mij wel scharen achter het artikel van Ingeborg. Het doel zou moeten zijn mensen in contact te brengen met hun hoger Zelf (de ervaring ik Ben), zodat zij Zelf-standig en Zelf-sufficiënt worden. In zekere zin staat hulpverlening haaks op dit doel. Een oud gezegde luidt: “je kunt mensen pap voeren, maar ze moeten wel zelf doorslikken”. Er zitten dus grenzen aan de hulpverlening. We worden er ongemerkt afhankelijk van. Eigen-weten, eigen-wijsheid impliceren al, dat onwetendheid een groter probleem kan vormen, dan het ego. Het lijkt mij dus een goede gedachte om mensen te stimuleren zélf antwoorden te vinden op hun vragen en problemen. Maar goed, met sommige hulpverlening ben ik best blij. Als je galblaas eruit moet, kun je moeilijk zelf het broodmes pakken.

    • @Lia,
      Hai Lia,

      Maar als je galblaas eruit moet kan je wél zelf naar de oorzaak gaan: kwaadheid.
      Meestal is het dan fijn om er goede hulp bij te hebben.

      • Hoi Yvonne,
        Het was maar een losse opmerking hoor. Ik heb niets aan mijn galblaas. Die pompt rustig door. Gelukkig ben ik zo gezond als een vis. Als ik boos word, krijg ik andere klachten, namelijk een sik en een staart. Misschien moet ik hiermee naar de dierenarts (ha, ha). Groet van Lia

  8. Mooi Ingeborg, dankjewel 🙂 Een tijdje geleden heb ik ook al eens geschreven over dit onderwerp. Mooi hoe jij het verwoord.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in