Picasso-Imagine
190px-P_D_Ouspenski(y)
Pjotr Demjanovitsj Oespenski (Russisch: Пётр Демьянович Успенский) (Moskou, 4 maart 1878 – Lyne Place, Surrey, 2 oktober 1947) was een Russisch esoterisch schrijver en filosoof.

In zijn boek Op zoek naar het wonderbaarlijke schrijft P.D. Ouspen­sky: 

{–Hij (de mens) kan de stroom van zijn gedachten niet stop ­zetten, hij kan zijn verbeelding, zijn gevoelens, zijn aandacht niet beheersen. Hij leeft in een subjectieve wereld van ik houd van, ik houd niet van, ik vind het prettig, ik vind het niet prettig, ik verlang, ik verlang niet; dat wil zeggen in een wereld waarin hij meent te houden van, of niet te houden van, te verlangen of niet te verlangen. Hij ziet de werkelijke wereld niet. De werkelijke wereld gaat voor hem schuil achter de muur der verbeelding.–}

De werkelijkheid gaat schuil achter een muur van verbeelding…

Wat een opmerkelijke uitspraak!

In feite beschrijft Ouspensky hier twee werelden die tegengesteld zijn aan elkaar.

Enerzijds is er de Werkelijkheid, een dimensie van eenheids-bewust-Zijn. Een niets. En het woord zegt het al. Niets is geheel vormloos, zonder enkel beeld. Het is een soort leegte waar niets (over) te denken, laat staan te zeggen valt.

Anderzijds is er de materiële wereld die subjectief is en dualistisch. Zij bestaat uit een volheid van beelden en vormen, waarvan Ouspensky beweert dat zij niet de werkelijkheid zijn maar op in-beelding en ver-beelding berusten.

Met andere woorden: heel het aardse vormleven is een wereld van begoocheling en illusie.

Vreemd eigenlijk, want normaal gesproken beleven wij precies het omgekeerde.

In onze ogen is de materiële wereld de werkelijkheid. We kunnen haar immers met onze zintuigen waarnemen en met het verstand beredeneren.Picasso-Imagine

Daarentegen klinken eenheids-bewust-Zijn,  nietsheid en leegte ons als zeer onwerkelijk in de oren. We hebben er geen enkele voorstelling bij.

Wel wordt duidelijk dat beide werelden – het zichtbare en het onzichtbare – van elkaar afhankelijk zijn, elkaar in stand houden en in wezen niet te scheiden zijn. We kunnen dit begrijpen aan de hand van een vergelijking.

Het is namelijk in het lege, transparante veld van bewustzijn dat gedachte-beelden en vele andere vormen verschijnen, gelijk een schilder pas in staat is kleuren en vormen aan te brengen als hij een leeg schildersdoek in bezit heeft.

De moeilijkheid is nu, dat de mens – die zich gewoonlijk identificeert met het zichtbare vormleven – geen oog heeft voor het daarachter verscholen “schildersdoek”, het bewust-Zijn, dat hij Zelf Is.

De mens wil niet simpelweg Zijn en bewust Zijn, maar verbeeldt zich “iets” te zijn. Iets van enigerlei aard en van een of andere vorm. Dit blijkt wel als er naar iemands identiteit wordt gevraagd. Bijvoorbeeld bij een paspoort of rijbewijs. Leeftijd, naam, adres en beroep zouden dan die identiteit aangeven. Bijvoorbeeld ik ben bakker, ik ben 30 jaar, ik ben geboren in Lutjebroek, Ik ben de zoon van…, ik ben lief en aardig, ik ben oud, ik ben ziek, etc. Kortom, wij zeggen niet simpelweg “ik Ben”, als er naar onze identiteit wordt gevraagd maar komen met een hele omschrijving van uiterlijkheden.

De bijbel wijst er meerdere keren op, dat het maken van beelden verboden is. Gij zult u geen gesneden en gegoten beelden maken, zo lezen wij.

lennonUiteraard houdt het verbod veel méér in, dan het boetseren van een beeldhouwwerk uit leem, zilver of goud. Beelden creëren wij in eerste instantie met ons denken. En hoe meer wij denken, hoe meer het lege schildersdoek (ons zuiver, helder en transparant bewust-Zijn) schuil gaat achter al die inkleuringen.

Ons brein produceert allerlei beelden: gedachtebeelden, denkbeelden, drogbeelden, fantasiebeelden, droombeelden, schrikbeelden, spookbeelden, en nog veel meer. Wij beelden ons letterlijk van alles in, en ver-beelden ons van alles en nog wat, waardoor wij afdwalen van onze werkelijke Bron en Identiteit: onveranderlijk, eeuwig Zijn.

Het komt erop neer dat wij ons laten misleiden door ons te identificeren met de vormzijde van het bestaan. Wij zijn niet wat wij denken te zijn. Wij zijn niet ons lichaam. Wij zijn niet de kleding die wij dragen. Wij zijn niet ons beroep of onze hobby. Wij zijn niet ons succes, noch onze prestaties en mislukkingen. Dit soort zaken bepaalt slechts ons ik-beeld of imago, namelijk hoe wij in de buitenwereld denken te moeten ver-schijnen. Echter schijn is bedrog. Het is projectie. Ons ik of ego is niet meer dan een complex opgebouwde gedachte-beelden die wij over onszelf hebben.

idolsHet Latijn kent voor het woord imago meerdere interpretaties, zoals beeld, afbeeldingevenbeeld, en portret. In onei­gen­lijke zin ver­wijst imago naar schi­jnbeeld, en masker. In de Oudheid werden zulke maskers door Griekse toneelspeler gedragen, om er bepaalde karakters mee uit te drukken. En daarmee geeft het masker aan dat ons imago toneel is, en de vormzijde van het bestaan het decor waarop wij mensen slechts een rol spelen. Van toneelspel weten wij dat het niet de werkelijkheid is want het is verzonnen, bedacht of uitgedacht. In feite is het toneelspel dat wij opvoeren precies het tegenovergestelde van wat wij in ons diepste wezen het liefste willen: simpelweg Zijn en ons Zelf Zijn.

Gelijk alle beeldvorming, zijn ons imago en het toneelspel dat wij opvoeren cultuur- en maatschappij gebon­den.

Zij voegen zich naar de wensen en verwachtingen, die binnen een bepaald milieu heersen. Binnen de eigen cul­tuur dient men zich aan de gang­bare gedragscodes te houden. Vanaf het standpunt van het ikbeeld is het dus zaak om zich aan te passen en zich zo goed en perfect mogelijk te etaleren.

Door deze sociale controle raakt de mens verwikkeld in duizend en één rolpatronen, die vaak generaties lang worden doorgegeven. Bijvoorbeeld die van zorgzame moeder, lief­heb­ben­de huis­vrouw, of  stoere man. Bij elke rol ver­wacht de maat­schap­pij een bijpassend voor­komen, aangeleerd gedrag en decorum. Jawel, de man zorgt voor het inkomen en de vrouw achter het aanrecht. Op die manier houdt het ego de illusie en alle poespas er omheen in stand, en kost het vaak jaren om van een mening, oordeel en overtuiging af te stappen.

jungBijgevolg is egoïsme en egocen­triciteit op niets anders gebaseerd dan het veilig stellen van het eigen ikbeeld, zodat het geen schade lijdt en de beeldvorming over zichzelf niet af­brok­kelt. Maar is het niet het toppunt van illusie om datgene wat op illusie berust met zoveel moeite in stand te houden? Waarom gaat de mens zo te werk met zichzelf, houdt hij zichzelf voortdurend voor het lapje? Het motief is duidelijk. Als er geen beeldvorming zou zijn van een “ik”, zou de mens “niets” zijn. En hiermee komen we aan bij de grootste angst van het ego, namelijk zijn doodsangst om niets te zijn, om er niet meer te zijn.

Uit bovenstaande blijkt wel, hoe kwetsbaar het imago of ego is. En hoe zéér wij ons vergissen door ons te identificeren met beeldvorming en illusie. Al het mense­lijk lijden ont­staat hier uit. Het is diezelfde illusie die keer op keer een gevoe­lige knauw krijgt, zodat het langzaam maar zeker tóch dreigt af te brokkelen en het beeld van zijn voetstuk valt. Dat is maar goed ook, want alleen op die manier verdwijnen de sluiers, gaan de gordijnen open en kunnen we het Licht en de Werkelijkheid ervaren.

Al met al zijn het aardse lijden en de drama’s die op aarde worden uitgevoerd signalen, dat wij ons met begoocheling en onwerkelijkheden identificeren.

Wat betekent identificatie eigenlijk? We vertalen het door “vereenzelviging”, een woord dat veel nauwkeuriger aangeeft waar het om draait dan het woord identificatie.

In ver-eenzelvigen vinden we de woordjes eenheid en zelf terug. Met andere woorden: we zijn het Eén-Zijn en dit zijn wij Zélf.

Lia

103 REACTIES

  1. aart, lexicon,marijke ik troost nu me kleine sabientje ♥♥

    Dank jullie wel lang leve nieuwetijdskindcom. Hier zijn hele lieve mensen die mij ondersteunen.laten inzien. Engeltjes in menselijke vorm ♥♥♥♥♥♥

    Dikke knuffel voor jullie allemaal xxxx sabine

  2. heey lexicon,

    Je schrijft:
    Je zegt dat het gebeurt als je veel te doen hebt, maar heeft het niet meer te maken met dat je jezelf onder bepaalde omstandigheden onder druk zet?

    Jaaa, dat is zeker waar! Ik doe het ook helemaal zelf en jaaa daar zit een oorzaak achte.

    En nou ineens begrijp ik het ineens, gek ik dacht dat ik daar al klaar mee was 🙂

    Mijn vader…
    Doe dit , doe dat, je kan ook niks, je luistert niet en toen kreeg ik klappen, straf.
    Ik kon nooit aan zijn verwachtingen voldoen. Nu begin ik eens weer een potje te janken….nu ik dit schrijf.

    Gek ik dacht dat ik hier al klaar mee was!
    Ik heb nu een goede band met mijn vader sinds hij alzheimer heeft. Hij is lief nu, geeft me complimenten, is trots op me en dat meent ie echt. Sinds hij alzheimer heeft is erg verandert. nu begrijpt hij me wel.

    Hoe zou dat nou komen dat het toch nog in me zit blijkbaar??

    Jeetje tranen blijven stromen ff drogen ik moet namelijk nu naar me werk!

    liefs sabine

    • He Sabine,

      Heb je soms nog wel eens (diep van binnen) het gevoel dat je nergens goed voor bent? Is dat waar je verdriet om gaat? En dat je eigenlijk steeds zo hard je best aan het doen bent, je zelf onder druk aan het zetten bent, om het goed te proberen doen.

      Het is een gevoelsmatig gokje overigens, hoop dat het in de buurt komt 🙂

      In liefde,
      Lex

      • heey Lexicon,

        Lief hoor, dat je verder met me aan de slag wil gaan 🙂
        Maar voor nu is het even goed zo.
        Er is een doorbraak nu!
        Er komt veel verdriet los de afgelopen dagen. Ik troost me kindje en stel het gerust. Meer kan ik op dit moment ook niet doen.

        Ik herken nu wel wat er aan de hand is. Ik ben veel boos geweest in het verleden en was af en toe verdrietig maar dan stelde ik niet echt me innerlijke kindje gerust, zie ik nu…..achteraf. Ik was hard voor haar en zei kom niet aanstellen doorgaan. komt nu allemaal naar boven.
        Het verhaal zoals Aart zo mooi beschrijft word nu verteld.

        Het zijn meer trauma,s op een hoop 🙂
        Ik lach er nu om, maar ik ben ook wel echt oprecht blij, dat alles nu duidelijk word en op zijn plek gaat vallen.

        Ik heb me over gegeven en het word zichtbaar nu allemaal en ja ik ga er nu doorheen.

        Nogmaals dank je wel he!!! <3 <3

        liefs sabine

        • He Sabine,

          Vind het mooi zoals je bezig bent! En goed dat je het aangeeft dat het even zo goed is 😉 Ben benieuwd hoe het verder verloopt.

          In die situaties wil er nog wel eens sprake zijn van (zelf)beschuldigingen, daarvoor zou je jezelf kunnen vergeven. Kijk/voel maar of dat bij jou van toepassing is.

          In liefde,
          Lex

  3. heey lexicon,

    reageer hier maar even.

    Herken je deze angst in je hele leven?
    Niet zo 123 nee, het is iets van de laatste tijd.

    Ben je je ook bewust wat de trigger hiervoor is?
    Ja, als ik veel moet doen op een dag, dan gebeurt het….

    In de avond als me kinderen op bed liggen heb ik nergens last van. kom ik tot mijzelf en kan ik prima in het hier en nu verblijven.

    Het is meer als ik veel te doen heb zeg maar.

    Ik ga er idd mee aan de slag hoewel ik ga het maar gewoon aan die angst. laat het maar gewoon gebeuren, wanneer het opkomt en zie dan wel weer.
    Dank je wel in ieder geval voor je lieve reacties!

    liefs sabine <

    • Hey Sabine,

      Als ik je zo las over je zorg om dingen niet te vergeten, lijkt het alsof je het niet mag vergeten van je zelf. Als je het zou vergeten, wat dan? Daar zit je pijn, toch? Dan zou het kunnen zijn dat je flinke angst voor die pijn hebt. Dat je jezelf onder druk zet om te voorkomen dat je die pijn ervaart.

      Je zegt dat het gebeurt als je veel te doen hebt, maar heeft het niet meer te maken met dat je jezelf onder bepaalde omstandigheden onder druk zet?

      Misschien door die angst inderdaad toe te laten, dat je er achter komt waar die pijn nu over gaat, en wat die je wil vertellen. Hoe het komt dat je moeite hebt in bepaalde situaties om jezelf te kunnen blijven/zijn. Er is m.i. altijd een reden en een oorzaak.

      Graag gedaan in ieder geval, ik hoop dat je er verder mee komt! 🙂

      In liefde,
      Lex

    • @Aart, Bedankt voor de vid Aart. Man wat KUT gevoel is dat ja. Ik heb het de laatste tijd ineens in de auto bijna tegen een paniekaanval aan. Echt wat vervloek ik dat gevoel. M,n gedachten slaan op hol en hoe onrealistisch ze ook zijn het is soms zo lastig om weer te relativeren. Gelukkig begin ik de controle weer terug te krijgen door het los te laten (stoppen met vechten tegen het gevoel). Want vechten is toch wel zo vermoeiend..

  4. Aartje,

    Wat je hierboven kan ik plaatsen op 2 dingen na.

    Je schrijft: Jij kan je bewust zijn van het ego.
    Het ego kan zich niet bewust zijn van Jou.

    Leg die nog eens nader uit…..

    Ben jij je niet meer bewust van het ego omdat hij niet meer deel neemt in jou leven. hoe kan dat dan dat JIJ het wel weet en het nu aan mij kan schrijven en herkent hebt? Wat gebeurde er met jou toen je ego dood ging? Weet niet hoe ik het zo goed moet omschrijven maar als je je ego niet meer voed wat gebeurt er dan? Het stomme is ik heb er al wel meerdere gezien en die kunnen laten gaan maar weet niet meer hoe dat nou verliep,raar 🙂

    Er zit in een angst in mij en heb geen flauw idee waar die vandaan komt..

    Jij schrijft: Het ego kan dat zelf zo niet zien, het ego kan niet aan zichzelf gaan twijfelen want het is ontstaan uit overleven of dood. Het ego denkt/ervaart zichzelf echt als noodzaak ter overleven.

    Wie zit er in mij dan zo te twijfelen? n.m.i is dat toch mijn ego? Die maakt mij steeds in de war zeg maar. Mijn ware zelf is neutraal toch?

    liefs Sabine

      • @sabine, Hallo Sabina, de niet concrete en onbenoembare angst ken ik ook. Ik kan er wel steeds dichter bij komen of ‘vatten’ (niet-vatten dus!). Angst voor wegvallen, jezelf verliezen, onzichtbaar worden, verdwijnen, vrije val …

        Het mysterieuze van bewustzijn is dat het dimensieloos is. Ongrijpbaar. Geen links/recht of boven/onder. Een oneindige cirkel zonder grens. Dat is beangstigend voor mijn hoofd dat graag alles in de hand houdt. En ja, wat kan er mis gaan?!

        • Dank je wel Marijke voor je reactie 🙂

          Angst voor wegvallen, jezelf verliezen, onzichtbaar worden, verdwijnen, vrije val …

          Ja idd…en tsjaah wat kan er misgaan!
          Kom maar angst, ik laat het gewoon gebeuren 🙂

          liefs sabine

    • @sabine, mijn woordenbrij leidt enkel tot meer woordenbrij ben ik bang.

      “Het ego kan niet AAN ZICHZELF twijfelen”.

      Inderdaad wat in jou twijfelt is enkel het ego.

      Dat wat jij bent kan niet in de war raken, ik snap wel dat dat zo voelt maar dat komt omdat de ego-energie/twijfel dan even sterker is dan wat jij ‘mijn ware zelf’ noemt.

      Jij als wat je bent (gewoon die Bewustheid in het moment) neemt waar dat er twijfel, verwarring, angst is.

      Jij bent dus niet die twijfel, angst, verwarring, jij bent datgene wat nooit verandert. Jij kunt nooit twijfelen, jij kunt dus nooit angstig zijn, jij kunt nooit verwart zijn.

      Jij kunt angst, verwarring, twijfel enkel zien opkomen en de mate van bewustheid bepaalt in hoeverre de angst, verwarring, twijfel jou overspoelen.

      Zo ook dat Jij het ego kunt zien en het ego/twijfel/angst/verwarring JOU niet kunnen zien.

      Sabine, je moet eerst voor jezelf heel duidelijk krijgen wat ego is en zien dat ego geheel niets met jou van doen heeft.

      Ego is een software programmaatje in het hoofd dat ontstaan is door oude ervaringen van een afhankelijk geboren wezentje.

      Meer is het niet, het heeft niets te maken met de Sabine die jij in dit moment bent.

      Als ik naar je zou kijken dan zie ik een volwassen vrouw die voor zichzelf zorgen kan en waar niets mee aan de hand is. Bedoel ik mee; het is enkel maar het software programmaatje wat je voelen laat dat er in het moment iets aan de hand is.

      De kunst is dat nog aanwezige softwareprogrammaatje er te laten zijn en het zijn verhaaltje te laten vertellen.

      De angst bij je (ik ga er maar even vanuit dat de angst niet op het moment nu gebaseerd is, geen huis in de fik of iemand met een motorzaag in de buurt) kan oud zeer zijn, angst van kleine kind, angst van ego om controle te verliezen, angst van ego om te verdwijnen, etc, etc zijn.

      Je kunt kijken wanneer de angst opkomt, wat de trigger is wat de angst ontstaan doet.

      De angst gewoon voelen en zien dat de angst niet gebaseerd is op het huidige moment.

      Is de angst van het nog aanwezige kleine kind dan kun jij als volwassen Sabine dat kind gerust stellen.

      Maar wetende dat jij niet dat kleine kind bent, dat Jij niet gerust gesteld hoeft te worden.

      Jakkie moet ik het nog over mij gaan hebben.

      Omdat ik niet het ego (software programmaatje) ben kan ik je gewoon vertellen over dat ego.

      Ego is als een zonnebril die op je neus staat, de zonnebril beïnvloedt hoe je bv de kleuren in de wereld ziet (donkerder).

      Als je de zonnebril (ego) afzet dan zie je de kleuren van de wereld zoals ze zijn. M.a.w. zonder zonnebril (ego) blijft het kunnen zien gewoon aanwezig.

      Ik kan mij dus via het geheugen herinneren wat ego is en je daar over vertellen.

      Met mij gebeurde er niets, het leven is enkel heeeeeel simpel geworden.

      Je zou je kunnen afvragen wat het ego voedt, lijkt mij dat enkel ego zichzelf voeden kan.

      Jij als ‘ware zelf’ gaat het ego niet voeden toch.

      Oei, oei, woorden, woorden, ik snap wel dat ze anders vertaalt kunnen worden dan dat ik mogelijk bedoel.

      Alles draait om de mate van bewustheid, als echt constant gezien wordt dat ego maar een software programmaatje in het hoofd is dan doet dat constante zien/die bewustheid zijn ding wel.

      Die bewustheid/inzicht doet het ego oplossen/verdwijnen.

      Net zoals angst voor muizen verdwijnt als echt gezien wordt dat ze niet bedreigend zijn (ego een software programmaatje is ontstaan t.b.v. hulpeloze kleine kind en dat niets met het heden van doen heeft).

      Maar een hulpmiddeltje tot verdwijnen van die angst kan zijn om die angst er geheel te laten zijn en door het er geheel te laten zijn komt de bewustwording dat angst ook maar angst is en dat angst enkel maar een gevoel is en op zichzelf geen kwaad doet.

      Ik heb angsten altijd kunnen herleiden naar situaties van het kleine kind.

      Ik liet de angst er zijn en herkende plots een situatie waar het kleine kind zich angstig voelde.

      Sabine, gewoon de boel laten gebeuren en dat je niet meer weet hoe vroeger een stukje ego zich opgelost heeft is misschien maar goed ook want het zou nu als verstandelijk foefje/methode/controle gebruikt kunnen worden i.p.v. dat wat er nu bij je speelt zijn eigen verhaaltje vertelt.

      Kom maar op met de angst.

      Wat is het leven toch mooi he, het ene moment voel je de zonnestralen op de huid en het andere moment is er het voelen van angst.

      • Dank je wel voor de heldere uitleg Aart!

        Na het lezen van jou tekst stroomden de tranen over mijn wangen.

        Mooie zin om mee te eindigen…..

        Kom maar op met die Angst…..
        Ik laat het gewoon gebeuren……

        liefs sabine

  5. Heey Lexicon,

    Dan laten we het gewoon hier bij!
    Trouwens, vind ook dat jij een mooie naam heb net als Nimue 🙂

    liefs Sabine

      • hahahahaha ja idd Lexicon…

        die stekker is er al uit geweest een aantal jaar terug:). Had een burn-out en heb langere tijd helemaal niets gedaan.

        In principe golf ik in grote mate mee met de stroom van het leven. ik luister naar mijn intuïtie en handel daar ook naar maaaaaaaaaaaaaar er zitten nog wat angsten in mij waar ik op een of andere manier me nog niet aan overgeef zeg maar….hier herken ik die egootjes ook wel en zie ook wel wat er gebeurt maar toch …..

        liefs sabine

        • @sabine,

          🙂 🙂

          Als ik je goed begrijp belemmeren die angsten je dus in je vrijheid.

          Als je zegt dat je je er niet aan over kunt geven, bedoel je dat je ergens weerstand op hebt?
          Weet je waarvoor je bang bent?

          In liefde,
          Lex

          • heey Lexicon,

            Ja, dat klopt wat je schrijft, ik heb inderdaad weerstand. En nee, geen flauw idee waar ik bang voor ben. Ik schreef het ook al aan Aart. Ik weet het niet en op een of andere manier kom ik hier ook maar niet achter. Waarschijnlijk stoppen te willen weten? Heb ik ook al gedaan. Maar dat gevoel is zo bizar groot ik kan me er maar niet aan overgeven op een of andere manier. Ik zit maar tegen mijzelf te praten… Rustig maar sabine, alles is goed, niks aan t handje, ik probeer mezelf te kalmeren 🙂 Ik begin dan ook bewust te ademen. Tot ik weer kalm ben. En vervolgens blijft het maar terug komen. Dit is een van de bizarste angstgevoelens die ook ooit gehad heb. ik weet het gewoon echt niet.

            Heb jij dit ook? Of heb jij dit niet meer?
            Als jij dit niet meer hebt, hoe ben jij hier dan door heen gegaan?

            • @sabine,

              Of : bang dat je het niet meer weet?

              Hoedanook heeft het zo te lezen flinke impact op je, bijna een soort paniekaanval.
              Het lijkt voor mij dat je dan even de weg kwijt bent (bewustzijnsverlies!) en dat je in je hoofd gaat zitten.

              Herken je deze angst in je hele leven?
              Ben je je ook bewust wat de trigger hiervoor is?

              Het zou me niet verbazen als dat deze angst niet steeds groter aan het worden is… zodat er eigenlijk niet meer omheen kunt dan de confrontatie met jezelf aan te gaan. Om die oude pijn eens achter je te gaan laten.

              Deze specifieke angst heb ik niet zo gehad, maar ik heb zeer zeker angsten gehad ja. Zoals ik het zie heeft elke angst een oorzaak en een reden. Daar kun je mee aan de slag gaan, en achter je laten. Eventjes kort gezegd.

              In liefde,
              Lex

  6. heey Lexicon,

    Grappig wederom 🙂

    Wie reageert hier nou als eerste? Was jij dat niet?
    Jij had juist wat aan Nimue,s reactie 🙂 Jij reageert hier toch op? zo te lezen heb jij ook wat aan Nimue,s reactie gehad :-), volgens mij gebeurt er ook iets bij jou. Je zou bijna zeggen dat je haar ‘verdedigt’. Is er iets voor je te ‘verdedigen’ dan (kom ik er ergens aan)?
    Zijn je eigen woorden( heb ze gewoon ff gekopieerd 🙂

    N.m.i. geef jij heel subtiel Nimue een tikkie….. Waarschijnlijk herken jij jezelf in Lia? net zoals ik mijzelf in Nimue herken!!

    Verdedig ik haar? Nee hoor, dat heeft zij helemaal niet nodig, want Nimue staat in haar eigen kracht.

    Als je goed leest wat ik schrijf verdedig ik haar ook niet maar schrijf ik wat ik zie bij Nimue 😉

    Liefs sabine <3 <3

    • @sabine,

      Met alle respect Sabine, je reactie komt vanuit een geraaktheid, ik lees je liever vanuit je open hart. Mijn reactie naar Nimue was met open hart, ik had een positieve intentie om haar iets te laten zien. En ik kan er natuurlijk naast zitten.
      Ik hoop dat je me de voordeel van de twijfel kunt geven. Ik kies geen enkele partij, ik kies voor zuiverheid en liefde. Iedereen is onderweg, en iedereen is gelijk.

      Ik zou benieuwd zijn als je wat meer tot jezelf zou komen en onze berichten uitwisseling nog eens naleest met open hart, wat voel je dan. Ik hoop wat anders, want volgens mij heb je een groot hart. 🙂

      In liefde,
      Lex

      • heey Lexicon,

        Mijn reactie komt niet voort uit geraaktheid maar gewoon zoals het is. Jij verondersteld in eerste instantie dat ik niet zomaar reageer…..zoals ik al schreef zag ik iets heel anders bij Nimue en heb dat ook neer gezet in een reactie. Wat ik in de 2de reactie schreef was in wezen exact hetzelfde wat jij bij Nimue deed. Ik zette je terug bij jezelf. Dit deed ik met een open hart <3

        Jij schrijft nu dat jou reactie naar Nimue met een open hart en positieve intentie was om haar iets te laten zien? Okee, dat kan!

        Ben dan ook benieuwd als jij de gesprekken tussen Lia en Nimue gevolgd hebt dat jij dan ook gezien zou hebben dat Nimue exact hetzelfde deed bij Lia. Zij wilde haar ook iets laten zien(met een open hart) net als jij blijkbaar deed bij Nimue.

        Ik weet nou niet precies waar je naar toe wil… 1 ding is wel duidelijk (voor nu dan), dat jij Nimue anders leest dan dat ik doe.
        En ook dat kan en mag en is prima!
        We lezen dezelfde reacties maar we halen er allebei wat anders uit 🙂 Zo zie je maar hè Lexicon, 2 mensen lezen hetzelfde maar tegelijkertijd zien(voelen, ervaren) we beide iets heel anders. 🙂

        Enne, ik kies ook geen partij hoor! Ik ben wel trouw aan mijn waarheid 😉

        liefs sabine

        • @sabine,

          Ik probeerde Nimue wat mee te geven en ik kom in een soort discussie met jou terecht. Dat was niet helemaal mijn intentie. Als ik Nimue iets mee wil geven, mag ze daar mee doen wat ze wil (ook niks). Het ging me niet om Lia, niet om Sabine, niet om mij, maar om Nimue. Wat ik heb gezegd ligt voor het oprapen… oppakken of laten liggen, for whatever reason.

          Ik had geen intentie om jou iets terug te geven, maar omdat je op mijn reactie reageerde, gebeurde dat toch. Als je er niks mee kunt, dan vind ik zo even goed voor wat het is, ik had geen intenties verder richting jou.

          In liefde,
          Lex

        • @sabine, “We lezen dezelfde reacties maar we halen er allebei wat anders uit 🙂 Zo zie je maar hè Lexicon, 2 mensen lezen hetzelfde maar tegelijkertijd zien(voelen, ervaren) we beide iets heel anders. 🙂

          Enne, ik kies ook geen partij hoor! Ik ben wel trouw aan mijn waarheid ;)”

          Ikbeeld & Verbeelding – Lia

          Wat zou nou mogelijk de werkelijkheid, datgene zijn zonder verbeelding, datgene zijn wat niet uit een ikbeeld ontstaat?

          Is er in Lia, Sabine, Lexion, Aart, Nimue, etc iets wat precies hetzelfde is.

          ‘Iets’ wat ‘werkelijk is’ en wat ziet wat er uit de ‘eigen waarheid/werkelijkheid/mind’ ontstaat.

          ‘Iets’ wat ook zien kan dat die eigen werkelijkheid/vertaling/gevoel bij een gelezen tekst niet de werkelijkheid is.

          ‘Iets’ wat niet meegaat/geloof hecht/waarde hecht aan de nog ontstane eigen werkelijkheid/waarheid vanuit de mind.

          Waar het uiteindelijk om gaat zou ik kunnen horen na 2 minuten in onderstaand geluidsfragment.

          • lieve Aart,

            Ik weet het ergens ook wel…..

            Stop met zoeken….
            Geen waarom….
            Niks doet er toe….
            stop met geloven in wat dan ook.
            Geen meningen, (geen waarnemingen meer hebben) 🙂
            Geen waarheden hebben 🙂
            Geen overtuigingen meer hebben…
            geen dromen….
            geen doel hebben…
            Geen wat dan ook…
            Alles is gewoon.

            Ik(ego) hoef er niets voor te doen want ik ben er al, altijd al geweest hoef me er alleen maar BEWUST van te ZIJN.

            Hier komt de moeilijkheid hoe blijf ik hier in aartsnaam in??????? Zonder weer meegenomen te worden?

            Zal ik dan niet vergeten me rekeningen te betalen?
            Zal ik dan niet vergeten me kinderen van school te halen?
            Zal ik niet vergeten om naar me werk te gaan?
            Zal ik dan niet vergeten om wat dan ook te doen…

            Gaat dat werkelijk vanzelf zo als jij altijd zo heerlijk droog zegt? 🙂 🙂

            liefssabine

            • @sabine,

              Mijn God Sabine, nog even en de stekker mag er uit 😉

              Als ik 1 ding de laatste tijd heb geleerd, is dat mijn gevoelens ook wegwijzers zijn, wegwijzers om me te helpen mijn leven te leiden zoals ik dat voor ogen heb. Dat betekent dat ik dien te luisteren naar mijn gevoel én daar naar handelen. Dat is leven in overeenstemming met je innerlijk.
              Ik heb een hele tijd bepaalde gevoelens genegeerd, maar op een bepaald moment komt alles aan het licht, en ontkom je er niet meer aan. Gelukkig ook maar, want dat is wat je wilt (diep van binnen) 🙂

              In liefde,
              Lex

            • @sabine, jij kunt toch gewoon de afwas doen zonder;

              zoeken….
              waarom….
              niks doet er toe….
              geloven in wat dan ook.
              geen meningen, (geen waarnemingen meer hebben)
              geen waarheden hebben
              een overtuigingen te hebben…
              geen dromen….
              geen doel hebben…
              geen wat dan ook…
              alles is gewoon

              “Ik(ego) hoef er niets voor te doen want ik ben er al, altijd al geweest hoef me er alleen maar BEWUST van te ZIJN.”

              Jij, in de zin van wat je in wezen bent hoeft er niets voor te doen. Jij bent datgene wat zich BEWUST is.

              Maar jij bent niet het ego.

              Jij kan je bewust zijn van het ego.

              Het ego kan zich niet bewust zijn van Jou.

              Of typ ik nou complete onzin?

              “Hier komt de moeilijkheid hoe blijf ik hier in aartsnaam in??????? Zonder weer meegenomen te worden?”

              Mogelijk zou een vraag kunnen zijn; hoe kom ik er in Sabine`snaam uit.

              Die hersencellen die het geheugen vormen blijven gewoon functioneren, eigenlijk is die werkzaamheid zelfs beter want de ego-energie verstoort het niet door de controle/serieusheid/eigenbelang/etc.

              M.a.w. je zult niets vergeten (jij als Bewustheid en de werking van het natuurlijke geheugen), enkel die spanning, die serieusheid, het eigenbelang, de eigenwaarde, etc, etc zal verdwijnen.

              Het ego ervaart niet de realiteit, het ego bestaat enkel uit angst/te kort/oude energie/geheugen.

              Als dat er niet meer is dan is er de werkelijkheid van nu. Het nu waar alles gewoon okay is; er is eten, drinken, kleding en onderdak.

              Als je daar voor werken moet dan werk je daar voor en als iemand je maandelijks daar geld voor geeft dan werk je niet.

              Is er dan ook nog zin om wat dan ook te doen, dan doe je gewoon dat wat je wilt doen.

              Enkel dat wat je dan doet maakt je niet vrolijker, blijer dan dat je al was.

              Je bent namelijk altijd voldaan (zonder reden), het ego met zijn constante beleving van zoeken, meer meer, iets anders willen, te kort tekort, is er niet meer en wat er resteert is het moment nu en zeg mij maar waar het je nu in het moment aan ontbreekt.

              Het is enkel het ego wat ons het leven doet ervaren alsof zonder dat ego er geen leven mogelijk is. Maar juist met een ego is er geen werkelijk simpel leven mogelijk.

              Het is nog net niet dat het ego zegt; zonder mij pompt het hart niet, zonder mij loop je tegen iedere lantaarnpaal in de straat.

              Er is altijd dat bewustzijn, die bewustheid wat vooraf gaat aan het ego en dat bewustzijn, die bewustheid is wat je bent.

              Je bent niet het ego. Het ego is ontstaan omdat we in de tijd dat we hulpeloos ter wereld geboren zijn ons er niet van bewust waren dat er een tijdje voor ons gezorgd zou worden en dat we het vanaf een bepaalde leeftijd weer zelf zou redden in de wereld.

              Omdat we toen niet voor onszelf zorgen konden zijn er overlevingsmechanismen, overtuigingen ontstaan die zo krachtig zijn omdat het toen voor het wezentje van toen over leven en dood ging.

              Die ervaringen van toen, overlevingsmechanismen, overtuigingen, afhankelijkheidsgevoel, angsten zitten in het geheugen gebeiteld en dat is het ego.

              Het ego kan dat zelf zo niet zien, het ego kan niet aan zichzelf gaan twijfelen want het is ontstaan uit overleven of dood. Het ego denkt/ervaart zichzelf echt als noodzaak ter overleven.

              Zonder ego is er gewoon dat natuurlijke beschermingsmechanisme van het lichaam wat enkel reageert bij direct werkelijk gevaar voor het lichaam in het moment en de Bewustheid die je bent die gebruik maakt van het praktische geheugen om in deze prachtige werkelijkheid te leven zoals je dat wilt.

              Dan voelen de dingen alsof ze vanzelf gaan, althans bij deze gek.

            • Sabine,
              Je geeft precies weer, waar mensen mee zitten i.v.m. oplossen ego. De zoektocht en ook de angst en weerstand. Ik zal proberen er nog wat over uit te leggen. Misschien heb je er wat aan.

              Stoppen met zoeken…(…)
              Ik(ego) hoef er niets voor te doen want ik ben er al, altijd al geweest hoef me er alleen maar BEWUST van te ZIJN.

              Inderdaad, want zoeken duidt op iets wat (er) op dit Moment niet is. Door te zoeken (naar wat dan ook) raak je buiten het moment. D.w.z. buiten het Nu of tegenwoordig Zijn, dat jij zelf Bent. D.w.z. je raakt erdoor buiten je zelf. Het is dus zinloos om te zoeken naar jouw Hoger Zelf, want je Bent dit al en het is al aanwezig (present in het Nu).

              Geen meningen, (geen waarnemingen meer hebben) Geen waarheden hebben. Geen overtuigingen meer hebben…geen dromen….
              geen doel hebben…Geen wat dan ook…
              Alles is gewoon.

              Geen mening, geen waarheid, geen overtuiging meer hebben. Inderdaad, er is geen denken in de zin van overtuiging, mening, persoonlijke waarheid. Er is geen ik die denkt. Er valt niets te hebben. Denken is geen persoonlijk bezit van een “ik” die zou denken.

              Twee dingen vallen op.
              a) er is blijkbaar een denken die een ik (ik-beeld) verzint/bedenkt.
              b) en vervolgens is er dit gefantaseerde ik (ik-beeld) die weer zou denken.

              Dat kan toch niet kloppen?
              Een bedacht ik is toch fictie, gelijk een film of toneelstuk wordt bedacht, in scene wordt gezet?
              En hoe zou een fictief ik kunnen denken?
              Sabine, zie je het misverstand? Zelfs de weerstand en angst om dit ik los te laten berust op fictie, komt voort uit dit fictieve ik (er zou een ik zijn die weerstand pleegt en angstig is).

              Zal ik dan niet vergeten me rekeningen te betalen?
              Zal ik dan niet vergeten me kinderen van school te halen?
              Zal ik niet vergeten om naar me werk te gaan?
              Zal ik dan niet vergeten om wat dan ook te doen…

              Wanneer die ik-gedachte nu eens verdwijnt, blijft er een denken in de zin van spontaan, zuiver weten over (bijv. wat te doen op het juiste moment). Dit is niet een “ik denk dit of dat” of “ik weet dit of dat”, maar een denken of weten uit ZichZelf. De bron is het Hoger Zelf (de Zijnsessentie). In verband met het Nu kun je het ook Tegenwoordigheid noemen (tegenwoordig-Zijn, tegenwoordigheid van geest, een helder alert zijn).
              Alles is en is er dus gewoon, (en werkt dus gewoon vanzelf) maar zonder die ik-beleving.
              Kortom, de rekeningen worden op tijd betaald. Er wordt niet vergeten het kroost uit school te halen. Door het verdwijnen van ik, raken we dus niet in een soort demente toestand. In tegendeel zou ik bijna zeggen, want wanneer het ik verdwijnt, openbaart zich dit zuiver bewustZijn, en ben je juist extra alert.

              Sabine, het denken verdwijnt niet. Alleen de gedachte dat er een ik is die denkt. Er ontstaat dus een andere wijze van denken, die je meer een weten kunt noemen. De werkelijkheid is dat er vanzelf een vibratie/gedachte in je opkomt/verschijnt (en wel op het juiste moment) die meedeelt dat je de kinderen uit school moet halen. En zo werkt het met alles. Er komt vanzelf in je op dat je boodschappen moet doen, dat je een boek wilt lezen, trek hebt in een appel, enz.

              Het ik-gevoel en het feit dat wij ik tegen onszelf zeggen is hooguit een personificatie (of ik-beeld) van een Zelf, in feite van iets onbenoembaars, maar wat ons in werkelijkheid véél en véél vertrouwder voorkomt dan die rare ik-beleving of ik-gedachte.

              Zo, dat was weer een heel verhaal.
              🙂

              Dag Lia

  7. Ik hoop dat Nimue iets aan mijn reactie heeft, ze is naar eigen zeggen op zoek naar die zuiverheid. Maar zo te lezen heb jij ook wat aan mijn reactie gehad :-), volgens mij gebeurt er ook iets bij jou. Weet jij waarom je op deze manier reageert? Ik zou bijna zeggen dat je haar ‘verdedigt’. Is er iets voor je te ‘verdedigen’ dan (kom ik er ergens aan)?

    In liefde,
    Lex

  8. Grappig Lexion die reactie naar Nimue…

    Nimue,s reactie,s zijn geheel zuiver en open.
    Zij laat zien wie zij is ze spreekt vanuit haar hart en is totaal open en eerlijk. Ze spreekt uit dat ze nog wel last heeft van haar angsten en controle. Ze is n.m.i. zich volledig bewust van haar ego en deelt dit openlijk en zit zoals ze al eerder beschreef midden in haar proces. Zij laat zien wie ze is zonder ontkenning, zonder maskers, ze is wie ze is!

    Zo neem ik Nimue waar 🙂

    liefs Sabine <3

    • @Yvonne,

      Ha Yvonne, en dat vind ik dus zo interessant om bij mezelf (en bij anderen) te zien. Hoe dat werkt.

      Wanneer is je (mijn) reactie ‘zuiver’. En wanneer ‘spreekt’ je (mijn) ego.

      En heb je (ik) dat door. En wil je (ik, iemand) daar naar kijken. En mag dat er zijn. En waarom wel/niet. En wanneer is een reactie ego-vrij. Enz., enz..

      Dat vind ik reuze boeiend. En leuk om over in gesprek te gaan.

      Hartgroet, Nimue

      • @nimue,

        Zal even een poging wagen. hihi!

        Het ego staat onder invloed van het denken. Het denken/ je hersenen is een instrument, waarmee je je hebt leren identificeren, als mens zijnde. Deze wordt echter ook beïnvloed door je eigen emoties en gevoelens ( negatief positief – verleden, etc ) Dit instrument/hulpmiddel is dus niet vrij van bepaalde invloeden en het is goed om je daar bewust van te worden, door “in het moment” te leren blijven. In het moment, heb je dan de keuze om met je denken of je hart te reageren. Het hart is neutraal, los van emotie en gevoel en gericht op de Liefde, die al in ieder van ons is. Het is de bron van wie wij werkelijk zijn. Met en in je hart benader je elke situatie, als nieuw zijnde. Hierdoor geef je jezelf en die ander, de ruimte voor een andere benadering.
        Je kunt dan iets laten zijn, zonder je oordeel vanuit je denken direct te geven. Je denken wil je doen geloven, dat het iets met jezelf heeft te maken, door zich b.v. aangevallen te voelen Vanuit het hart weet je, dat dit absoluut niet zo iets en dat dit alles met die ander en zijn/haar zienswijze heeft te maken.
        Die ander projecteert dus een stukje van zijn/haar eigen zijn op jou. Zijn we immers niet elkaars spiegels ?

        Je vraagt of iets er mag zijn, zoals b.v. het ego ?
        Ik zou willen vragen, waarom niet ? Als je vanuit je denken naar jezelf kijkt, dan zijn we vaak geneigd om
        over onszelf te oordelen. Als we vanuit ons hart naar onszelf kijken, dan hebben we er geen oordeel over.
        Dit doen we dan uit Liefde voor onszelf.

        Ondanks de vele verhalen van anderen of die je jezelf hebt wijsgemaakt, moet niks. We mogen, als we daar klaar voor zijn en voor kiezen. Op deze prachtige aarde mogen we heerlijk oefenen met alles wat ons wordt aangereikt en hoelang wij daarover doen, daar zijn we geheel vrij in. Met af en toe een zetje in de
        goede richting van onze lieve vrienden van boven.

        Voor diegenen, die geen moeite hebben met Engels.
        Kijk eens naar deze prachtige channeling van St.Germain op http://www.youtube.com/user/messagesfromwithin
        met name de channeling “Loving Reminder”.
        Ingeleid door Ashemarea en zijn vrouwtje en daarna
        overgenomen via Ashemarea door St.Germain.

      • @nimue, hey nimue, ik vind dat dus ook een boeiend vraagstuk! En ik vroeg me ook al af waarom lia niet op je vraag reageerde 🙂
        Je lijkt inderdaad een beetje op oorlogspad. Eerst werd het ego-ballonnetje van robert doorprikt en nu van leading lady lia! Hoe doe je het 🙂
        Ik vrees alleen dat het niet zoveel zin heeft. Ik denk dat dat doorprikken enkel pakt als het vanuit hunzelf komt. Maar ik herken ook wel die drive om het te willen ontmaskeren… Ik heb dat vooral met therapeuten’ “ik heb van jou geen lessen te leren als ik nog zoveel ego aanvoel” denk ik dan. Op zich een mooie drive, vind ik, maar soms denk ik dat het alleen maar werkt bij onszelf. Van zodra je het bij een ander wil doen, lijkt het wel een averechts effect te hebben. En ook… Wat hebben we erbij te winnen om een ander te overtuigen dat er nog ego zit. Zijn we dan morele winnaars? Nee he. Is de wereld een mooiere plek als lia wil toegeven dat ze nog kampt met ego? Misschien wel 🙂

          • @Lexicon, aantonen dat er iets niet klopt, liefst bij mensen/zelven die overtuigd zijn van het grote gelijk (wat meestal ook het meeste weerstand oproept)… Beetje viscieuze cirkel wel, want meestal klopt er wel iets niet bij iedereen 🙂

            • @lexicon,dat wat bij mij weerstand oproept? Mensen die het grote gelijk verkondigen? Ik zou het eerder een beetje weerstand noemen 🙂 Heb jij er dan een probleem mee dat ik of nimue of wie dan ook willen aantonen dat dat grote gelijk ook maar relatief is? zie je, viscieuze cirkel.

            • @Stien,

              Volgens mij weerhoudt weerstand om open te staan voor de boodschap die wordt verkondigd. Je kunt namelijk altijd kijken of die boodschap bij je past, maar door die weerstand wordt dat moeilijk. Jij alleen weet waar je weerstand over gaat. Het willen aantonen dat iets niet klopt is denk ik een gevolg van die weerstand. Waar stop je dan je energie in… 😉

              In liefde,
              Lex

            • @Lexicon, dat schreef ik ook al he, dat het geen zin heeft om dat bij iemand anders te willen aantonen. Ik vind ook dat iedereen best voor zijn eigen deur veegt. Dat is al werk genoeg en anders riskeer je toch maar dat de buurman met zijn bezem achter je aanzit. Maar ik begrijp wel die drive om het te willen aantonen. Ik denk dat die drive voorkomt uit een drang naar waarheid en zuiverheid. Maar ik vind het beter om die drive enkel naar jezelf te richten.
              PS: niet akkoord zijn met een boodschap wil niet altijd zeggen dat er weerstand zit bij degene die niet akkoord is. Soms kan degene die de boodschap verkondigt gewoon niet verdragen dat iemand er anders over denkt… En zit de weerstand dus eigenlijk bij de boodschapper.

  9. Ha Lia,

    hoe komt het dat je niet reageert op mijn vragen over ego?

    Je hoeft je daar toch helemaal niet voor te schamen. Kijk naar mij en Aart en Sabine. En..
    Wat houdt jouw onzekerheid of je geslotenheid over je ego in stand? Je weet ondertussen toch dat het niet je echte zelf is?

    Het is toch juist interessant om steeds verder te ontwikkelen en te groeien?

    Hartgroet, Nimue

    • Nimue,
      Wat een rare reactie.
      Ik schaam mij helemaal niet.
      Ben al evenmin onzeker en gesloten.
      Men is op deze website geheel vrij om te reageren of niet, en ik hoef daarvoor aan niemand verantwoording af te leggen.
      Houd eens op met die opdringerigheid en insinuaties.

      • @Lia,

        Goh Lia, bijzondere reactie.

        Je wilt het dus over de theorie en je zijns beleving hebben. En niet over je ego en je ego reacties.

        Interessant. Maar daar zal ik je dan verder maar niet over bevragen.. 🙂

        Hartgroet, Nimue

        • ????
          Nimue, je mag van mij denken (en over mij schrijven) wat je wilt.
          Maar nogmaals, ik kan helemaal niets met jouw opdringerigheid, en insinuaties.

          Ben dus blij als je wilt stoppen met al je bevragingen. Een parlementaire enquette is er niets bij. 😆

          Dit is het laatste wat ik erover te zeggen heb, hoor.

          • @Lia,

            Hé Lia, alweer zo’n bijzondere reactie.

            Blijkbaar vind jij het opdringerig als iemand je een vraag stelt.
            En blijkbaar ook als iemand vraagt waarom je geen antwoord geeft. En blijkbaar vind je dat er geïnsinueerd wordt als iemand jouw gedrag probeert te duiden en kun je daar niks mee.

            Tja, het is maar welke betekenis je erop wilt plakken.

            Zelf ben ik gewend om met mensen in gesprek te gaan. Dus verbaas ik me erover als iemand niet reageert op een gewone vraag.

            En jouw gebiedende “Houd eens op met die opdringerigheid en insinuaties”, is ook niet echt mijn manier van communiceren.

            Gelukkig is men op deze site ook geheel vrij om te vragen.
            Ik zie het zelf als iets kleiner maar ik kan niet garanderen dat je in jouw beleving geen parlementaire enquêtes meer tegenkomt :))

            Je indirecte reacties hebben ondertussen wel een duidelijker antwoord gegeven op mijn eerdere vraag 🙂

            Hartgroet, Nimue

            • @nimue,

              Het gaat er toch om wat er met jou gebeurt zodra Lia herhaaldelijk niet reageert op jouw vragen? Waarom kun jij dat niet loslaten? Is dat wat er met jou gebeurt als je genegeerd wordt (of …)?
              Projecteer je nu niet deze gevoelens op Lia? Ik zou bijna zeggen dat je haar (subtiel) een tikkie wilt geven.
              Is dit iets wat je van jezelf (her)kent?

              Als je het over zuiverheid hebt : je reactie voelde niet zuiver aan 😉

  10. Ha Aart, ik reageer hier maar even, er was verder geen plaats meer 🙂

    Je schrijft “het ego is het ergste wat een mens overkomen kan.
    Enkel het ego wat noodzakelijk denkt te zijn beweert van niet.
    Ego is een aanslag op wat je bent, het is een vreselijke bijna ongeneeslijke ziekte.
    Ego-energie en totale vrijheid/liefde/god/nu/wat je bent gaan niet samen.
    Uiteindelijk zul je dat gaan inzien/ervaren.
    Voor alles is een tijd.”

    Wat ik probeer te zeggen is dat ik het ‘al’ zie. En kan ervaren. Alleen bij mij wisselt dat (nog..) af.

    Mijn verzet (net als jij zegt, je mocht geen controle meer houden, mocht niet meer denken, mocht niet meer kwaad worden, etc, etc en dat werkte niet), heb ik opgegeven.
    Maar ik ervaar soms wel boosheid, verdriet en angst. En ook controle…

    Doordat ik dit bij mezelf zo goed kan zien, zie ik ook dat anderen inderdaad soms die kant van hun ego niet (h)erkennen.

    Dus van de ene kant worden mensen door meditatie, inzicht en bewustwording ‘lichter’ en komen ze dichter bij hun zuivere zijn.
    Maar van de andere kant ‘vinden’ ze (daarom?) dat ze goed, mooi en liefde ‘ zouden moeten’ zijn of identificeren ze zich voornamelijk met die goede kant en vergeten ze de donkere, lagere, duistere delen van hun ego te bekijken. En worden die juist vaak (onbewust) onderdrukt.

    Terwijl het volgens mij juist de bedoeling is het uiteindelijk allebei (je hele identiteit) los te laten.

    En dat is een proces. Daar zit ik midden in.
    Van de ene kant ervaar en zie ik de totale vrijheid, op andere momenten ervaar ik de totale beknotting, angst en behoefte aan controle.
    En dat doorzie ik steeds beter 🙂

    Dank je wel!
    Hartgroet, Nimue

  11. Misschien handig om eens te weten, hoe ons brein werkt.
    Je kunt het vergelijken met een computercentrale, die al onze ervaringen als mens opslaat. Hoe jij dus als mens, iets hebt ervaren qua gevoelens en emoties. Wanneer je van de ene in de andere ervaring stapt, komen vaak onbewust of soms ook bewust,de opgeslagen info naar voren en juist deze info kan een valstrik zijn en jouw beeld over iets voortijdig beïnvloeden, vooral als je negatieve ervaringen hebt gehad. Hoe keer je dat nu om ? Door je er bewust van te wezen, hoe het brein werkt.Door “in het moment te blijven” en elk moment als nieuw tegemoet te treden. Zo geef je iets de ruimte om te kunnen veranderen. Dit is ook op onze relaties van toepassing, ook al ken je iemand 25 jaar. Daarnaast verleg je je aandachtspunt bij elke nieuwe ervaring of ontmoeting naar je hart toe. Jouw hart weet wie jij werkelijk bent,LIEFDE en vanuit deze LIEFDE benader je elk moment als nieuw, een nieuwe kans, een nieuwe keuze, etc.
    Hierdoor schep je ruimte, zowel voor jezelf, als voor die ander. Hiermee komt er rust vanuit je Hart.
    Het brein/ons brein schotelt ons vaak illusies voor. In een
    flits gaat het langs al onze ervaringen tot dus toe en reikt
    ons informatie aan, die niet altijd nog relevant is, dus van
    toepassing op iets. Nemen wij, die informatie toch klakkeloos over, als onze waarheid, dan vertroebelt dat onze
    kijk op iets. We zijn dan niet meer in staat om iets helder
    te bekijken en zo kan je dus onbewust ervaringen creëren, waarop je eigenlijk niet zit te wachten o.a. in herhalingen
    vallen. Door je aandacht naar je Hart te brengen en in het moment te blijven, kun je oefenen met elk nieuw moment.
    Nu eens niet benadert vanuit je brein, maar vanuit je Hart.
    Het Hart is immers de zetel van de LIEFDE, de BRON van wie
    wij werkelijk zijn.

    • Mooi geschreven, Marjolein.

      De moeilijkheid is dat men liefde, vreugde en vrede in het Hart niet kan ervaren, als ze verscholen gaan achter negatieve emoties die ook in het hartchakra voelbaar kunnen zijn. Lagere emoties zullen hier moeten verdwijnen om plaats te maken voor hogere gevoelens.

      Groet van Lia

      • @Lia, Ben het helemaal met je eens, dat het heel moeilijk kan zijn om iets te ervaren, wat je nog niet eigen is. Dit met betrekking tot de negatieve emoties. Mijn inziens is het juist dan belangrijk, een stukje bewustwording aangereikt te krijgen, dat je deze negatieve emoties/gevoelens ervaart via je brein en niet je Hart. Als je verandering wilt om dit proces om te keren, zul je dus veel moeten oefenen om “in het moment” te blijven en deze elke keer bewust, als een “NIEUW” moment te ervaren, waarin je elke keer weer de keuze moeten maken om deze ook los van wat je brein wilt vertellen, te willen en kunnen ervaren.
        Het zal zeker met vallen en opstaan gaan, maar je moet jezelf voor ogen houden, dat je dit uiteindelijk
        zal lukken en dan pluk je er de vruchten van.

  12. “stien’s reactie :
    juni 8th, 2014 at 15:06

    @aart, ja, mogelijks hé. Liefst geen zoen op de linkerwang! De nekpijn is ingeruild voor een ontstoken wijsheidstand (da’s vlaams voor verstandskies). Lijkt wel tennis!”

  13. Ha Lia,

    op wat voor momenten handel of denk of voel jij vanuit je ego. Waar merk jij dat aan?

    En wat doe je daar dan mee?

    Wat voor rol speelt jouw ego in jouw leven. Op wat voor manier is jouw ego aanwezig?

    Hartgroet, Nimue

  14. Aart,

    Lia, als er geen Lia is, geen Lia die erover nadenkt is, wat spreekt dan over ‘een helemaal niets’?

    Ik ben helemaal niets, maar er moet toch iets of iemand (een Lia) zijn om dit op te schrijven? Ik kan toch niet zeggen puntje, puntje puntje schreef dit op? En als jij wat opschrijft kun je toch ook niet zeggen puntje, puntje schreef het op. Wie zijn dan die puntje, puntje, puntje. Wat is dan het verschil tussen jou puntje puntje puntje en mij puntje, puntje puntje als we allebei puntje puntje zijn. Dat verschil is er in werkelijkheid ook niet. Punt uit.
    En toch… waarom noem jij mij hierboven Lia en geen puntje, puntje? Waarom noem jij jezelf Aart i.p.v. puntje…..Dat is toch puur ter onderscheiding, voor de handigheid, omdat we in een wereld van dualiteit leven?
    En dit soort trucjes van het brein heb je toch nodig als gereedschap om hier te kunnen functioneren?
    Dus: er bestaat geen ik (ik-beleving), de dingen gebeuren vanzelf, en toch word je gedwongen over jezelf te spreken als ik. Je kunt daar niet onder uitkomen behalve d.m.v. puntje, puntje.

    Je kunt bovenstaande écht niet opschrijven zonder brein hoor, maar het lijkt wel alsof jij zaken als dualiteit, brein, denken, consequent afwijst.
    Volgens mij ben en blijf je een beeldloos beeld. Zeg maar ondergedompeld in een toestand van Zijn (als basis), maar met behoud van eigen individualiteit, eenheid en onafhankelijkheid. Voor mij is de kwestie alleen hoe je met uiterlijke zaken (het beeld, met dualiteit en met het denken) omgaat.

    En ja, zou best kunnen dat mijn mind nog niet bevrijd is van zijn eigen inhoud. Wie weet. Ik probeer jouw visie van eenheid steeds opnieuw te begrijpen, maar het lukt nog niet echt. 🙂

    • Hi Aart,

      Als die mind stil is dan is toch niet gelijk de hele wereld er niet meer? Althans bij mij niet, er is dan enkel het verdwenen zijn van hoe de mind de wereld zag en ervaarde maar de wereld is er dan in volle glorie waarin ik nu op bed liggend wat toetsen aan het indrukken ben en wat koffie naar binnen werk. En dat terwijl die mind zich niet verroerd en ik niets doe, althans er is geen ik-beleving waaruit het gevoel ontstaat iets te doen

      Precies er is geen ik-beleving waaruit het gevoel (of idee) ontstaat dat er een jij (Aart) of een ik (Lia) aanwezig is die iets doet. Bijv. koffie drinken en toetsen indrukken. Er blijft echter die beleving, waarneming. Tot zover kan ik het volgen.

      Maar dan.
      Zou het soms kunnen dat je twee dingen door elkaar haalt? De mind en het stille Zijn? Het is toch het één óf het ander? Volgens mij bestaat er niet zoiets als een stille mind, of een mind die zich niet verroerd. Als er Stilte is (namelijk stil, passief Zijn), is er geen mind. Als de mind er is, kan er geen stilte zijn.

      Volgens mij doe je steeds voorkomen alsof je mind/brein volkomen stil ligt, uitgeschakeld. M.a.w. Aart in coma aan het infuus en aan alle mogelijke andere slangen en toch kan-ie op onverklaarbare wijze koffie drinken en op toetsen rammelen.
      Ik begrijp dat niet, en volgens mij werkt het ook niet zo.
      Maar goed, ik weet het ook niet met zekerheid, kan het best zelf verkeerd hebben, hoor. 🙂

      • @Lia,

        Ha Lia,

        op wat voor momenten handel of denk of voel jij vanuit je ego. Waar merk jij dat aan?

        En wat doe je daar dan mee?

        Hartgroet, Nimue

    • @Lia, we geven mogelijk een verschillende betekenis aan woorden.

      Wat ik bedoel met ‘stille mind’ is dat die bovenkamer geheel stil is. Ik zit nu te typen en die bovenkamer is geheel stil, er is geen denken, geen gedachte, helemaal niets en zie mij hier letters plaatsen.

      Ik voel de wind (heb de deur open) langs mijn benen, hoor de vogels maar die mind is gewoon stil.

      Dat de hersencellen vanzelf zorgen dat ik dit hier typen kan noem ik niet de mind.

      De mind is voor mij zoiets als dat overbezorgde/controlerende/overbodige mechanisme/’ikje’/stemmetje wat bv ophoest; wat zal ik eens gaan doen, zit mijn haar wel goed, zou ze me wel begrijpen, hoe leg ik dat nou uit, wat een lekker weertje, etc, etc. Al doe onbenullige niets ter doene (is dat Nederlands) zaken.

      Bovenstaande woorden worden gewoon getypt zonder enige gedachte, rimpeling van de mind.

      Het is gewoon helemaal stil.

      Herkenbaar?

      Waarschijnlijk is er zoiets als mind (controle/ik-beleving/overbodig beschermingsmechanisme) en simpel bewustzijn.

      Mooi dat je het niet met zekerheid weet en het verkeerd hebben kan.

      Jakkes nog steeds helemaal stil daarboven.

      Kan toch ook niet de bedoeling zijn.

      Is er een dokter in de zaal?

      • Ha Aart,

        Gewoon helemaal stil.
        Herkenbaar?
        Ja zeker, en niet alleen in de bovenkamer. Eigenlijk overal in mijzelf en om mij heen.
        Het gekke is, dat die stilte zich de afgelopen jaren tot ver buiten mijn eigen grenzen heeft uitgebreid, zodat ik er achter kom geen grenzen te hebben. Ik noem het maar Zijn, omdat ik het in die bewoording herken.

        Eerst was er alleen die stilte in de meditatie, moest ik er speciaal voor zitten, maar de laatste jaren breidde zich dat uit, vaak zelfs als ik slaap of droom, of begin te slapen. Heel gek gezegd, maar die stilte is ongeveer het zelfde als dood. Dus is er geen verschil tussen leven en dood. Dolano had het daar ook over en ik begrijp dat heel goed.

        Hoe het dan precies met de “mind” zit, hoe dat dan werkt? Ik kan daar nog niet helemaal bij, omdat ik meerdere mogelijkheden ervaar, die ik soms moeilijk van elkaar kan onderscheiden. Je hebt gelijk als je zegt: de dingen gebeuren vanzelf.
        Ook denken gebeurt vanzelf. Maar als denken vanzelf gaat, betekent dit voor mij dat het denken in tact blijft. Hooguit is er geen ik die iets doet.
        Geen ik die denkt.
        Geen denker, alleen het denken zelf.
        Gedachten komen spontaan op en verdwijnen weer.
        Ik ervaar ze als een vibratie, impuls letterlijk als een indruk, als een beeld, of als een intuïtieve ingeving. Waar ze vandaan komen? Geen flauw idee. Waarschijnlijk van overal en nergens.

        En als er gedachten opkomen die in feite de volkomen rust verstoren, kan ik weer moeiteloos terugvallen op die stilte. Kwestie van onderscheid opmerken en juiste afstemming.
        Je kunt zeggen dat het denken dan stopt, maar voor mij is het eerder dat het denken dan afwezig is. Er is dan wel een soort ik of zelf die voor die afstemming kiest, maar ik noem dat geen ego. Het komt erop neer dat je het denken zelf in de hand hebt, kan sturen of kan gebruiken wanneer ik het wil. Als het denken dus afwezig is, is het een tijdelijke afwezigheid. Je kunt het altijd weer oproepen en activeren.

        Maar OK, ik kan het verkeerd hebben. Ik bedoel ermee, dat ik mijn leventje als een ontdekkingsreis zie. Er kan van alles mis gaan en er komen steeds nieuwe ervaringen bij. Volgens mij gaat dat alsmaar door. 😆

        Dag Lia

      • @Aart,

        Ha Aart,

        hoe zie jij jezelf? Zie jij je zelf (of zonder zelf 🙂 ) als volledig ontwaakt? En dan in of uit de droomstaat?

        Wat doe (of deed) jij als delen van je ego zichzelf laten horen?
        Hoe doorzie jij je ego? En wat doe je dan?

        En hoe doorzie je dat bij anderen?

        Hartgroet, Nimue

        • @nimue, ik heb even opgezocht wat onder volledig ontwaakt verstaan wordt http://www.pinklotus.org/Bhagavan.htm.

          Ik schat dat ik op stap 86 zit.

          Ik weet het niet hoor en het zal me ook een zorg zijn.

          Ik kan enkel zeggen dat ik het bij mij heb zien veranderen van ‘ik/zelf-beleving’ naar ‘geen ik/zelf-beleving’, van verlangens naar geen verlangens, van ellende naar alles is geheel okay, van controle naar geen controle, van bezig zijn met iets naar met niets meer bezig zijn, van ik ben Aart en wil dit en dat naar het leven bepaalt wat er geschied, van negatieve emoties tot geen negatieve emoties, van denken t.b.v. een zelf tot hooguit wat praktische gedachtes, van een eigen betekenis geven aan dingen in de wereld tot geen invulling/betekenis geven aan de wereld maar de wereld zien zoals tie is, van oordelen naar geen oordelen, van spanning naar geen spanning.

          Nou geef bovenstaande ziekte maar een naam.

          Ik had in het begin van het ontwaken uit de droomstaat het mechanisme dat er bepaalde dingen niet mochten zijn; ik mocht geen controle meer houden, mocht niet meer denken, mocht niet meer kwaad worden, etc, etc en dat werkt niet.

          Later liet ik ego-energie er zijn en naarmate ik bewuster werd kreeg ik inzicht wat ego was en hoe en waarom dingen ontstaan en met dat er gewoon laten zijn en die bewustheid van hoe en wat zag ik die ego-energie oplossen.

          Ego-energie is in basis gebaseerd op angst, op de angst van het kleine kind dat echt niet voor zichzelf zorgen kan en echt afhankelijk is.

          Ego is eigenlijk enkel gebaseerd op een niet in het heden/nu verkeren maar verkeren in herinnering/mind.

          Ego geeft altijd een bepaalde spanning, een moeten, een willen, een bepaalde serieusheid, een vasthouden, een controle en naarmate ego-energie verdwijnt/soepeler wordt ga je dat steeds meer herkennen.

          Zo heb ik bv voor mijn vader wat flesjes bruine rijstazijn besteld en die zou ik vandaag gaan ophalen en bij hem afleveren. Vroeger moest dat gebeuren en voelde ik me verantwoordelijk en ook al was ik nog zo ziek of wat dan ook ik ging ze halen en afleveren. Nu lig ik in bed te typen en alles is open, ik heb de intentie op de boel te laten gebeuren maar of het gebeurd, ik heb echt geen idee. Zo gaat mijn hele leven nu en dat is HEERLIJK t.o.v. hoe het daarvoor was.

          Alles mag maar niets hoeft.

          Maar zou mijn vader bellen (hij heeft longontsteking zei hij 4 dagen terug) en vragen of ik over een half uur boodschappen voor hem doen wil omdat hij dat zelf niet kan dan zal ik hoogst waarschijnlijk vanzelf uit bed stappen en zijn kant op gaan.

          Niet omdat het moet of omdat ik het wil of wat dan ook maar het zal waarschijnlijk geschieden.

          Bij anderen is het gewoon voelbaar in welke mate ego-energie aanwezig is en ook al lijkt iemand geheel ontspannen en open toch kun je merken of er nog een iemand is die ontspannen en open is (ego op zijn/haar gemak) of dat er niemand meer is en die natuurlijke ontspannenheid/onbekomkommerdheid/zorgenloosheid/walvisblikheid er is.

          Van waar je vragen, mijn liefste?

          • @Aart,

            Ha Aart, ik vind het gewoon een heel erg interessant proces. En ben benieuwd hoe anderen daarmee omgaan.

            Ik vraag me ook af in hoeverre mensen zelf ‘zien’ in welke mate hun ego (nog) een rol speelt.
            Niet iedereen heeft volgens mij altijd door dat hun ego nog regelmatig de dienst uit maakt. En dat is dan ook wel weer grappig.

            Qua voelen heb ik nog nooit kunnen voelen dat iemand helemaal egoloos is.
            Maar dat kan zijn omdat ik zo iemand nog niet in levende lijve ben tegengekomen. Of omdat ik zelf nog niet in staat ben om dat te voelen.

            Wat jij schrijft is erg herkenbaar voor mij. Alleen is mijn ego bij mij nog veel vaker aanwezig en leidend. En dat mag er van mij ook gewoon zijn/ ik vind daar niks mis mee.
            Maar het wordt minder. En ik kan er ook steeds beter van een afstandje naar kijken.

            Ik weet niet waar het toe leid of hoever het gaat. Dat merk ik vanzelf 🙂

            Hartgroet, Nimue

    • @Lia, onderscheid is wat anders dan dualiteit, toch?

      Dat wat jij ‘soort truckjes van de brein’ noemt gebeurd toch ook van zelf? Simpel bewustzijn/bewustheid, toch?

      Of moet daar een Aart of Lia voor zijn die wat aan het doen is?

      Ik wijs het brein niet af, dat schijnt iets bestaands te zijn, ook al heb ik het zelf nog nooit gezien.

      Wat voor mij niet meer bestaat is dualiteit, ik wijs het niet af maar het lukt niet meer om dualiteit te ervaren.

      Eigenlijk moet je effe zeggen wat jij onder dualiteit verstaat.

      Denken dat zie ik af en toe nog gebeuren maar zie gelijk de kul daarvan in en voel dat de energie in de bovenkamer zit ipv vrijelijk stroomt.

      M.a.w. ik dacht vroeger over alles na, zat als maar in dat hoofd en dat heb ik zien veranderen naar wat ik ‘aanwezig/bewustheid’ zou kunnen noemen. In het moment zelf hoef ik nergens over na te denken, het gaat gewoon vanzelf.

      Ik heb net een nieuw zadel op mijn fiets geplaatst zonder te denken of 1 enkele gedachte.

      Tuurlijk zal er in dat brein wel het 1 en ander geschieden maar dat gaat net zo vanzelf als de ademhaling, de hartslag, de werking van de darmen.

      Wat ik heb zien veranderen is dat dat ‘ikje, dat overbezorgde beschermings mechanisme’ steeds meer zijn smoel houdt en oplost.

      Wat er resteert is gewoon dat simpele bewustzijn/bewustheid wat volgens een bepaalde energietrilling zijn ding doet

      Niet dat ik apathisch alles aanschouw en niet verantwoordelijk ben voor wat er geschied, etc, etc maar het leven is weer net zo simpel als toen ik kind was.

      Die controle, die spanning, dat gevoel iets te moeten, dat gevoel ergens mee bezig te moeten zijn, etc, etc is er niet meer.

      Alles is gewoon okay, wat er ook geschied.

      Lia, is jouw leven geheel okay?

      Want als dit zo is dan is het toch helemaal okay.

      • @Aart, zalig, je hoeft dan ook niet te mediteren!
        En als je nu al jarenlang nekpijn hebt en de kiné helpt niet? Wat doet een ‘hey it’s okay’-man dan? Want je gaat dan niet beginnen nadenken ‘wat zou er mis zijn, wat kan ik doen’… maar langs andere kant ga je ook niet gewoon zitten aanschouwen zeg je?

        • @stien, inderdaad meditatie komt te vervallen, meditatie kan een hulpmiddeltje zijn om de natuurlijke staat weer te herkennen en in te zien waarom die verlaten is.

          Als je al jarenlang nekpijn hebt en de kiné helpt niet dan is het mogelijk eens tijd om te kijken hoe die nekpijn ontstaan is.

          M.a.w. wat wil die nekpijn je vertellen, die nekpijn is er niet voor niets, lijkt mij.

          Als je dus blijft bij wat is, als je dus okay vindt dat die nekpijn er is (wat al anders gaat aanvoelen dan van nekpijn af willen) dan kom je er achter wat die lichamelijke pijn je zeggen wilt.

          Maar mogelijk zul je met nekpijn moeten leven (stel je hebt een ongeluk gehad en het lichaam is niet te herstellen).

          Het is een feit dat de aandacht maar op 1 punt tegelijk liggen kan en dat de pijnprikkel van het lichaam op zich dragelijk is.

          Hardnekkig.

          Alles is gewoon okay betekent dat je kunt blijven bij wat is.

          Dat wil niet zeggen dat je niet kunt handelen naar aanleiding van bv een lichamelijke pijntje maar er is niet de behoefte om ergens vanaf te willen, je laat alles zijn verhaaltje vertellen.

            • @stien, misschien is die nek een uitvloeisel van een bepaalde hardnekkigheid in je.

              Een hardnekkig mechanisme, een hardnekkigheid met het beeld van jezelf, een hardnekkigheid hoe je naar jezelf kijkt, een hardnekkig vasthouden wat in wezen niet bij je hoort, een hardnekkig om gaan met bepaalde dingen, een hardnekkigheid met wat gedacht wordt niet zonder te kunnen, een hardnekkigheid tot bepaalde dingen niet aan willen/durven gaan.

              Niet geschoten is altijd mis.

              Mogelijk levert die hardnekkigheid wat op want wat als je er nu achter bent wat die hardnekkigheid is.

              Wat als het leven nu helemaal okay is en je net zo`n nietsnut/spanningloosheid/geen geinaanheid wordt/bent als ene ezel genaamd Aart.

              Ik ga eens tennis kijken mits mijn nek het toelaat.

              Dikke zoen.

            • @aart, ja, mogelijks hé. Ding is dat als ik begin te peinzen wat die hardnekkigheid me oplevert, ik weer in de mallemomen van het denken zit hé. Dus stel je jezelf wel eens openlijk de vraag en kijk je of er geen symbolische antwoorden opduiken, maar blijkbaar zijn de antwoorden al van een even hardnekkige aard.
              Liefst geen zoen op de linkerwang! De nekpijn is ingeruild voor een ontstoken wijsheidstand (da’s vlaams voor verstandskies). Lijkt wel tennis!

      • Aart,
        Ik kan niet zeggen dat dualiteit niet bestaat, maar ik zie het wel als schijn. Een film bestaat ook maar is niet de werkelijkheid.
        Over mind gesproken, het is de mind die splitsing maakt tussen dit of dat alsof dat twee aparte dingen zouden zijn.
        Volgens mij werkt het met dualiteit hetzelfde als met denken. Als je doorziet hoe het werkt, wordt het een middel waar je eventueel gebruik van kunt maken. Als je kunt Zijn, is er geen dualiteit. Voor wie niet kan Zijn, verschijnt er dualiteit. Namelijk in verschillende gradaties, afhankelijk van de mate waarin iemand bewust Is.

        M.a.w. ik dacht vroeger over alles na, zat als maar in dat hoofd en dat heb ik zien veranderen naar wat ik ‘aanwezig/bewustheid’ zou kunnen noemen.

        Ik ken dat inderdaad ook van in je hoofd zitten. Concentratie van energie daar die niet wil/kan loslaten. Ik kan een tijdje zo denken, omdat het soms even nodig is (volgens mij dan, ha, ha), maar het moet niet te lang duren, want dan word ik meteen misselijk. Ik weet dat ik mij als klein kind al enorm heb afgezet tegen alles wat moeite kostte en spanning opleverde. Later ben ik daar kennelijk toch aan gewend geraakt, en vooral in mijn werk heb ik wat dit betreft op scherp gestaan. Opperste concentratie maar geen ontspannen concentratie. Die concentratie energie in je bol is duidelijk ik. Als je het loslaat verdwijnt die kwakende eend, is er puur bewust Zijn (is hetzelfde als aanwezigheid). Aan dit soort dingen merk ik, hoe ik (bijna ongemerkt) ben veranderd. Grappig is dat.

        Of mijn leven OK is? Ik ben heel tevreden met zoals het is en gaat en wat er allemaal gaande is. Niet alleen tevreden maar ook heel dankbaar omdat ik meer dan een goed leven heb. Door alles heen toch de ervaring te hebben, dat je gedragen wordt en op een bepaalde manier beschermd. Misschien een engeltje boven mijn hoofd (en ik ben op zondag geboren. Dat zegt toch wel wat. Ha, ha)
        Ik heb al eens vaker gezegd dat ik gelukkig ben, eigenlijk constant wel een soort vreugde of vrede ervaar.

  15. “Aart,
    Ik zal wel stommer zijn dan de ezel (die stoot zich niet 2x aan dezelfde steen), maar volgens mij klopt er iets niet. Ik deel helemaal niks in tweeën. De dingen gebeuren gewoon. Er is geen Lia en ook geen Lia die erover nadenkt. Dan is er inderdaad zelfs geen één. In eenheid is geen één (volgens mijn beleving, dan). Het is een helemaal niets.

    En toch… enkel met dat niets kan ik toch niks, behalve zijn? Heb toch dualiteit nodig en denken als gereedschap en een Lia om e.e.a uit te drukken? Dus zie ik die 2 dingen samen als één geheel. Zijn ze voor mij van evenveel waarde. Werkelijkheid en schijn. Wellicht puur voor het gemak? Als herkenning? Het zal wel aan mij liggen, hoor, maar als in eenheid prettig en niet prettig wegvallen (evenals de rest), dan is daar dus niks en kan ik niks anders dan niksen. Gezellig zeg!”

    Lia, als er geen Lia is, geen Lia die erover nadenkt is, wat spreekt dan over ‘een helemaal niets’?

    Bedoel ik mee; klopt dat wel dat ‘een helemaal niets’, is het niet enkel een beleving van de mind die even ‘niets vast te pakken heeft’, even ‘geen controle/houvast, niets te doen heeft’.

    Als er geen Lia-beleving is dan gaat die wereld toch gewoon door?

    Als die mind stil is dan is toch niet gelijk de hele wereld er niet meer?

    Althans bij mij niet, er is dan enkel het verdwenen zijn van hoe de mind de wereld zag en ervaarde maar de wereld is er dan in volle glorie waarin ik nu op bed liggend wat toetsen aan het indrukken ben en wat koffie naar binnen werk. En dat terwijl die mind zich niet verroerd en ik niets doe, althans er is geen ik-beleving waaruit het gevoel ontstaat iets te doen.

    Noem dat maar eens ‘een helemaal niets’.

    Zoals je schrijft; ‘De dingen gebeuren gewoon. Er is geen Lia en ook geen Lia die erover nadenkt.’

    Hoe ontstaat dan je schrijven/beleving na; ‘en toch…’?

    Volgens mij rijmt dat niet met; ‘De dingen gebeuren gewoon. Er is geen Lia en ook geen Lia die erover nadenkt.’

    Hoe was dat als kind, was er toen dualiteit nodig en denken als gereedschap en een Lia om e.e.a uit te drukken?

    Voor iemand die helemaal niks in tweeën deelt, zie ik toch aardig wat in tweeën liggen toch?

    Je lijmt het dan wel tot één geheel maar in mijn beleving is dat een verstandelijk trukje van de mind.

    De mind die eerst één geheel (wat je volgens mij duidelijk herkent) deelt in tweeën; ‘Heb toch dualiteit nodig en denken als gereedschap en een Lia om e.e.a uit te drukken?’ en de boel dan recht breit om weer tot één geheel te komen.

    Het is toch enkel vanuit ‘de Lia-beleving’ dat er zoiets kan ontstaan als; ‘Het zal wel aan mij liggen, hoor, maar als in eenheid prettig en niet prettig wegvallen (evenals de rest), dan is daar dus niks en kan ik niks anders dan niksen. Gezellig zeg!’?

    Als die Lia-beleving (mind) er niet is dan is ‘eenheid’ toch geen enkel probleem?

    Er is dan toch geen ‘ik’ met enige beleving?

    Dan is er geen ‘niks’ dan is er geen ‘ik’ dan is er geen ‘prettig, niet prettig’ dan is er geen mind die even opplopt en ene Lia doet ontstaan met wat daaruit ontstaat, toch?

    Dolano zou mogelijk zeggen; het is de mind die nog niet geheel bevrijd van zijn eigen inhoud is.

    Ik doe niets anders dan niksen en daar is helemaal niets aan en dat is het mooiste wat me (niet mijn goudvis) ooit is overkomen.

    Dat herken je toch wel?

    Heb ik toch maar weer mooi een verhaaltje zitten niksen, het is een gave, hadden ze er maar medicatie tegen.

    • Fijn om naar te luisteren en zo veel herkenning weer.
      Ik had niet eerder van Dolano gehoord, maar vind inmiddels vele fimpjes van haar op internet.
      Dank je wel, Aart.

    • Ha Aart,
      Ik moet toegeven dat ik ietsiepietsie op haar lijk. In de verte dan. Grappig!

      En wat betreft Osho… ik had/heb niets met de man, maar zijn boeken…in één woord geweldig. Heb hier een kast vol.

      Dag Lia

  16. “De moeilijkheid is nu, dat de mens – die zich gewoonlijk identificeert met het zichtbare vormleven – geen oog heeft voor het daarachter verscholen “schildersdoek”, het bewust-Zijn, dat hij Zelf Is.”

    Ik heb mij volledig geidentificeert met het zichtbare vormleven.

    Ik heb helemaal niets met dat ‘schildersdoek’.

    Dat ‘schildersdoek’ zorgt er niet voor dat de seintjes die de maag geeft m.b.t. bouwstoffen nodig te hebben verdwijnt, dat doet het zichtbare vormleven d.m.v. een boterham met kaas wel.

    Dat ‘schildersdoek’ heeft als enig nut om vanuit dat standpunt te zien wat voor ‘onjuiste verbeeldingen’ er zijn m.b.t. het zichtbare vormleven.

    Met het zichtbare vormleven is helemaal niets mis enkel de onjuiste verbeelding die de mens heeft m.b.t. zichzelf doet lijken/voelen dat het zichtbare vormleven een probleem is.

    Een mens kan zich gaan identificeren met dat ‘schildersdoek’ maar dat zichtbare vormleven blijft dan praktisch een probleem.

    Dat ‘schildersdoek’ is dan een verstandelijk excuse om maar niet verder te onderzoeken waarom het komt dat het zichtbare vormleven als probleem ervaren wordt.

    De werkelijkheid is het zichtbare vormleven.

    Dat is wat er nu is, dat is wat is.

    Als dat (zichtbare vormleven) nu niet je werkelijkheid is waarom is er dan enige strijd/weerstand met het zichtbare vormleven.

    Hoe komt het dan dat er boosheid, verdriet, eenzaamheid, etc, etc kan ontstaan.

    Dat zichtbare vormleven zou dan net zo als een droom zijn die je gehad hebt en waarom zou je daarmee in strijd/weerstand zijn.

    Neen, dit zichtbare vormleven is een gegeven en je kan nog zo ‘schilderdoeken’ maar zolang er dingen in je praktische leven ontstaan die je als onprettig ervaart ben je niet in eenheid met wat is.

    • @Aart,

      Ha Aart,

      je zegt “Neen, dit zichtbare vormleven is een gegeven en je kan nog zo ‘schilderdoeken’ maar zolang er dingen in je praktische leven ontstaan die je als onprettig ervaart ben je niet in eenheid met wat is.”

      soms kun je het zo mooi omschrijven 🙂

      Hartgroet, Nimue

    • Aart,
      Prima om je te identificeren met het vormleven, mits het samenvalt met bewust-Zijn. Die twee zijn één. Je kunt je niet identificeren met vormleven zonder te Zijn. Zijn en bewust-Zijn zijn absolute onveranderlijke werkelijkheid. Vormleven een afbeelding, schaduwbeeld ervan.
      Het schildersdoek is en blijft toch de basis, de innerlijke rust en het innerlijk evenwicht, waarmee alles geobserveerd wordt?
      Schildersdoek is bewustZijn.
      D.w.z. creatieve intelligentie.
      Volgens mij is het nu juist deze Intelligentie die onjuiste verbeelding en andere problemen voorkomt m.b.t. het vormleven.

      Seintje dat de maag honger heeft verdwijnt inderdaad door broodje pindakaas. Echter, die seintjes komen steeds terug en als het goed is op gezette tijden. Dat nu wordt volgens mij via brein geregeld door intelligent bewustzijn.

      • @Lia, “Die twee zijn één.”

        Precies.

        En daarom is vormleven geen schaduwbeeld van Zijn/Bewustzijn.

        Het is één.

        Het schildersdoek en observeren daar heb ik niets meer mee en mijn inziens is/was het ook een verstandelijk truckje/fase.

        Een verstandelijk/mind truckje/fase om vanuit een bepaalde fase door die tweedeling (schildersdoek/vormleven) te zien wat er plaatsvind en daar inzicht in te krijgen.

        Als dat inzicht er eenmaal is dan lost die tweedeling als gevolg van dat inzicht op.

        Er is dan enkel één.

        Over inzichten gesproken; ik ben niet het schildersdoek en heb geen blauw kledingstuk aan.

        http://www.youtube.com/watch?v=RRXwGftI7a0

        • Ha Aart,
          Mmmm… waarom spreek jij dan van één?
          Dat is toch enkel mogelijk met twee (dualiteit) in het achterhoofd? 🙂
          Volgens mij zijn eenheid en dualiteit twee zijden van een en dezelfde munt. Kun je dualiteit de schaduwzijde noemen.
          Mee eens dat het om verschillende niveaus van beleving gaat.
          Voor mij geldt zoiets als drieeëenheid: eenheid, dualiteit en die twee samen.

          PS: als jij niet het schildersdoek bent en geen blauw kledingstuk aan hebt, ben jij dan misschien die ezel? Grapje hoor Aart! 😆

          Dag Lia

          • Aart,
            Nog even een opmerking op hetgeen je hierboven schrijft:

            maar zolang er dingen in je praktische leven ontstaan die je als onprettig ervaart ben je niet in eenheid met wat is.

            Je bent evenmin in eenheid als je prettige dingen ervaart. M.a.w. de eenheid (eenheidsbewustzijn, dat wat IS) is oordeelloos, niet te benoemen.

            Het kunnen benoemen van iets geschiedt d.m.v. dualiteit. Het gaat volgens mij dus om eenheid en dualiteit apart + samen (maakt 3).

          • @Lia, alles wat ik hier typ klopt van geen kanten, het is enkel een mogelijkheid om buiten dat denken om iets te ‘herkennen/herinneren (wat er in de kinderjaren was, enkel niet van bewust zijnde)’.

            Ik heb niets/ben niet bezig met één/eenheid.

            Het zegt me niets, ik voel er niets bij, het doet me niets.

            Ik ken bij mezelf de tijd dat ik via de mind/het denken alles aan het indelen was, een onderscheid aan het maken was.

            Er was dat angstige ‘ikje’ met zijn voorkeuren dat de boel onder controle wilde houden.

            Ik heb dat angstige ikje zien verdwijnen en daarmee de hele bagger die de mind mij deed geloven.

            Als de mind zijn kop houdt dan bestaat er werkelijk niet zoiets als dualiteit.

            Dualiteit is er bij gratie van de mind, buiten die mind is er geen dualiteit.

            M.a.w. ervaart een mens dualiteit dan beziet/beleeft hij/zij het leven via de mind en ziet niet wat werkelijk is.

            Stap 1 is dus; klopt het, herken je dat dualiteit in werkelijkheid niet bestaat.

            Niet een verstandelijk herkennen maar zelf ervaren dat als de mind zijn kop houdt dat de wereld gewoon doorgaat maar zonder de dualiteitsbeleving.

            Zonder dualiteitsbeleving ziet die wereld er heel anders uit.

            Dan zijn de dingen echt zoals ze zijn.

            Zonder enige invulling van de mind.

            M.a.w. zolang jij dualiteit ervaart moet één van ons zich laten onderzoeken anders spreken we niet dezelfde taal.

            Nou heb ik een sterk vermoeden dat ik er bij dat onderzoek als ezel zal uitkomen. Meneer ervaart u geen dualiteit, nou dan klopt er iets niet in de hersenen want de overige 6 miljard op wat handjes vol na ervaren het wel.

            Het is ook lastig hoor (die hersenen van mij), het is zoiets als tegen iemand die bang is voor muizen beweren dat die angst voor muizen niet reel is. Diegene kan inzien dat het klopt dat muizen niet bedreigend zijn maar ervaart dat niet, diegene ervaart/herinnert zich de angst nog.
            Diegene is daarom nog niet vrij van muizen en kan zich daarom hooguit een voorstelling maken hoe het is om geen angst voor muizen te hebben maar het totaal niet meer bezig zijn met muizen is er niet.

            Zo ook met één.

            Als de jij die alles in 2en deelt is weggevallen dan is er geen beleving meer vanuit die jij.

            Dan is er zelfs geen één.

            Dan zijn er geen rekensommetjes meer.

            Als die mind stil is, een herinnering maar een herinnering is, een brood een brood is, de ik-beleving weggevalen is, waar heb ik het hier dan in ezelsnaam over.

            Als lezer zijnde zit je toch al bidden en met de billen bij elkaar, hopende dat je niets van bovenstaande tekst herkent/herinnert.

            • Aart,
              Ik zal wel stommer zijn dan de ezel (die stoot zich niet 2x aan dezelfde steen), maar volgens mij klopt er iets niet. Ik deel helemaal niks in tweeën. De dingen gebeuren gewoon. Er is geen Lia en ook geen Lia die erover nadenkt. Dan is er inderdaad zelfs geen één. In eenheid is geen één (volgens mijn beleving, dan). Het is een helemaal niets.

              En toch… enkel met dat niets kan ik toch niks, behalve zijn? Heb toch dualiteit nodig en denken als gereedschap en een Lia om e.e.a uit te drukken? Dus zie ik die 2 dingen samen als één geheel. Zijn ze voor mij van evenveel waarde. Werkelijkheid en schijn. Wellicht puur voor het gemak? Als herkenning? Het zal wel aan mij liggen, hoor, maar als in eenheid prettig en niet prettig wegvallen (evenals de rest), dan is daar dus niks en kan ik niks anders dan niksen. Gezellig zeg!

  17. “{–Hij (de mens) kan de stroom van zijn gedachten niet stop ­zetten, hij kan zijn verbeelding, zijn gevoelens, zijn aandacht niet beheersen. Hij leeft in een subjectieve wereld van ik houd van, ik houd niet van, ik vind het prettig, ik vind het niet prettig, ik verlang, ik verlang niet; dat wil zeggen in een wereld waarin hij meent te houden van, of niet te houden van, te verlangen of niet te verlangen. Hij ziet de werkelijke wereld niet. De werkelijke wereld gaat voor hem schuil achter de muur der verbeelding.–}”

    Eens kijken hoe ik de woorden van de goede man vertaal.

    Er schijnt dus een werkelijke wereld te zijn en een subjectieve wereld die ontstaat vanuit de verbeeldingskracht van de mind.

    In de werkelijke wereld zijn er bv bomen en in de subjectieve wereld zijn bomen gevaarlijk want ik heb de ervaring dat ik er als kind ooit eens ben uitgevallen of dat ik een boom op mijn hoofd heb gehad.

    In de werkelijke wereld is het wenselijk dat ik kleding draag om mijn lichaam op een bepaalde temperatuur te houden waarbij het goed functioneert en in de subjectieve wereld draag ik kleding omdat ik er dan denk goed uit te zien en daardoor gewenst ben en me daardoor veilig voel.

    In de werkelijke wereld dien ik te eten om het lichaam te voorzien van bouwstoffen om te kunnen functioneren en in de subjectieve wereld eet ik te veel omdat ik me gespannen voel en kauw ik mijn ellende weg.

    In de werkelijke wereld voel ik mij van niets afhankelijk omdat ik geheel voor mezelf zorgen kan en in de subjectieve wereld wil ik graag iemand om me heen omdat ik me dan prettiger, veiliger, gezelliger voel.

    In de werkelijke wereld is er praktisch nooit direct gevaar en iets om je zorgen te maken, in de subjectieve wereld durf je zonder dat je haar goed zit niet de deur uit en kijk je schichtig om je heen omdat overal gevaar loert.

    Verbeeld ik me nou dat ik de goede man begrepen heb.

    • Nee Aart, ’t is geen verbeelding.
      Je hebt de man begrepen.
      Trouwens, prettig te lezen dat je hem ook zo goed vindt.

      Ik zal toch eens ’s ochtends ongewassen in mijn pyama met lodderogen en polletje piekhaar de straat op gaan.
      Eens kijken of ik dat durf.
      Nou nee, dat durf ik niet.
      Toch maar even haartjes kammen en zo.
      10 x kijken in spiegel of alles wel goed zit.
      Voelt mijn ikbeeld zich net even iets vrolijker bij als-ie de deur uit stapt.

  18. Beste Lia

    Wat prachtig en wat een openbaring! Ik heb hierin een cursus gevolgd, maar deze was lastig voor mij vanwege de mogelijke uitleg! Wat daar niet begrepen werd door mij is nu duidelijk! Dank je voor je mooie bijdrage! Heb je hierover een boek of lezing in deze mooie helderder en coor mij duidelijke taal, zodat ik er meer over kan lezen en tot me mag maken?

    Lieve groetjes,
    Esther

    • Ha Esther,
      Dank je wel voor je reactie.
      Nee, een boek erover heb ik niet. Wel heb ik in de loop der jaren heel veel van dit soort stukjes geschreven. Eigenlijk allemaal voor mij zelf. Ik vind schrijven heerlijk en het helpt om bepaalde dingen voor mijzelf helder te krijgen. Dus vandaar.:smile:

      Liefs van Lia

    • @Esther,

      Ha Esther,

      een boek waar dit ook op een hele begrijpelijk in wordt uitgelegd is ‘de kracht van het NU’ van Eckhart Tolle.

      Misschien heb je er iets aan.

      Hartgroet Nimue

  19. Dank je wel Nathalie.
    De mooie illustraties zijn van Gordon. Ik begrijp niet waar hij ze iedere keer vandaan haalt. Blijkbaar schudt hij ze zomaar uit z’n mouw. Dank je wel Gordon. 🙂

    Groet van Lia

  20. Hallo Lia,

    Wat prachtig geschreven! Ik zou zo naar een lezing van jou gaan! Ik hem delen of Facebook. Dit is zo’n mooi, begrijpelijk artikel. De voorbeelden en illustraties die je ons geeft schenken mij gelijk bewustwording. Dank!

    Leuk om meer van je te lezen.

    Groetjes Nathalie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in