Daphne Deckers

Als ik iets niet ben, dan is het wel avontuurlijk. Bungeejumpen, parachutespringen, wildwaterraften – ik vind het een verschrikking. Ik laat mezelf lachend op de bank vallen – en daar ben ik heel tevreden mee. Want ik ben een HSP, een Hoog Sensitief Persoon. Eindelijk heeft het beestje een naam! Eén op de vijf personen schijnt ‘het’ te hebben, dus erg bijzonder is het allemaal niet. Maar ik ben blij dat bepaalde karaktertrekken die ik mijn hele leven al met me meesleep, ‘gewoon’ onderdeel blijken te zijn van een gevoelig zenuwstelsel. Ik bén geen kleinzerige bangebroek, ik ben een Hoog Sensitief Persoon.
Kijk, daar kun je mee aankomen.

Daphne Deckers
Daphne Deckers

Het begon allemaal met een artikel over HSP, waardoor ik meteen Elaine N. Aron’s gelijknamige boek heb gelezen. Van de 23 kenmerken op de ‘checklist’ waren er maar liefst 18 op mij van toepassing: ik word beïnvloed door de stemming van anderen; ik ben nogal gevoelig voor pijn; ik voel me opgejaagd als ik veel moet doen in korte tijd; ik kan diep geroerd raken door muziek; ik heb een rijke en complexe innerlijke belevingswereld; ik schrik makkelijk en op drukke dagen krijg ik erg de behoefte me terug te trekken in een ruimte waar ik alleen kan zijn. Kortom: ik ben een watje.
Tenminste dat dacht ik altijd. Nu weet ik dat hoog sensitieve personen erg veel prikkels en impulsen binnenkrijgen van hun omgeving. Voordat ik Aron’s boek had gelezen, begreep ik maar niet waarom alles zo hard bij mij binnenkomt: niet alleen de tandartsboor en knalpijpen van motoren, maar ook ruzie, stress en boze mensen. Als ik in een drukke ruimte ben, lijkt het wel of ik het humeur en de energie van de andere aanwezigen kan ‘voelen’. HSPérs zijn aan het einde van een werkdag dan ook graag even alleen omdat ze als het ware zijn ‘overvoerd’ met indrukken en emoties.

Een hoog sensitief persoon zal dan ook nooit een thrillseeker worden die zich voor de adrenalinerush van een bergtop laat vallen. Ik kan een geweldige kick krijgen van het nummer ‘With or without you’ van U2. Dan springen de tranen in mijn ogen en krijg ik kippenvel over mijn hele lijf. Als het liedje weer is afgelopen, voel ik me geweldig. Daar heb ik geen parachute bij nodig.
Ik heb ook nooit de behoefte gevoeld om mijn gevoelsleven op te krikken met xtc en andere chemische troep. Ik ben al lang blij dat ik mijn doodgewone, dagelijkse emoties op ’n rijtje krijg. Nee, de Goliath, die huiveringwekkende mega-achtbaan van Six Flags, zal het zonder mij moeten doen.

Mijn motto is: een HSP doet lekker niet mee!
uit de Telegraaf

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in