Ik ben zo omdat jij... 480 640
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Met name in onze liefdesrelatie kunnen we ontdekken dat we ons gedrag vaak laten afhangen van de ander.

‘Hij komt zo weinig in beweging, nou dan heb ik ook geen zin om iets te gaan doen’.

‘Ze is de laatste tijd steeds meer met zelfontplooiing-gedoe bezig en heeft geen oog meer voor mij. Logisch dat ik dan veel meer bij mijn vrienden ben en veel tv kijk.’

We kunnen in essentie niets ontlenen aan ‘de buitenkant’ van ons leven. En als je zin hebt om iets te ondernemen is dat niet afhankelijk van iemand anders. Als je voor de tv wilt hangen of naar je vrienden gaan hoeft dat niet met een excuus dat je vindt in het gedrag van je geliefde. Als je het liefste contact wilt met haar dan kun je dat contact gewoon leggen.

Zo kun je ook niks ontlenen aan je beroep of functie. Iemand is niet speciaal, erudiet en interessant omdat hij een uitgever is of manager. Een psycholoog heeft het in zijn leven niet makkelijker dan een ander omdat hij gestudeerd heeft om menselijke problemen te doorzien. Een gymnasiast weet de dingen niet beter omdat hij het hoogste schoolniveau heeft doorlopen.

Ik kan niets ontlenen aan het feit dat ik gelukkig getrouwd ben, als ik tegenover andere mensen sta die mijn hulp inroepen voor hun relatie. Elk gesprek opnieuw sta ik ‘naakt’ tegenover de ander en speelt zich af in het contact wat daar aan de orde is. Dat geldt ook voor ons in of na moeilijke tijden.

In feite, ten diepste, kun je niets ontlenen aan een pijnlijke gebeurtenis, zoals het wegvallen van een geliefde, een ongelukkige jeugd, liefdesproblematiek of een ingrijpende ziekte. Er is eigenlijk en uitsluitend datgene wat zich ontvouwt in dit moment. Er valt dit moment jou iets ten deel. Gewaarwording, beleving, sensatie, bewustzijn. Wat zich voordoet is het voortdurend ‘aangeboden’ materiaal. Maar of het ons nu voor de wind gaat of dat we de wind pal tegen hebben, we kunnen er niets aan ontlenen. Het volgende moment is volstrekt nieuw en het oude kunnen we niet meenemen.

We staan dus naakter in dit leven dan we vaak geneigd zijn te beseffen. Onze stemmingen en handelingen koppelen we nogal snel aan zaken die voor de hand lijken te liggen, maar die in feite niet aan die zaken gekoppeld hoeven te worden. Er zijn minder causale verbanden dan ons denken ons graag wil doen geloven. Dit is een inzicht, dat als je het zo leest makkelijk bevestigd kan worden of je komt er juist met allerhande argumenten tegen in het verweer.

Toch zal het als je het echt beseft tot een diepe bevrijding kunnen leiden. Het betekent dat je in essentie totaal vrij bent en dat emoties en externe omstandigheden je niet meer kunnen beheersen. Je wordt elk moment opnieuw geboren.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat je zal rouwen als er verlies is en boos zult worden als dat aan de orde is, maar niks hoeft voortgezet te worden in de tijd, niks hoef je vast te houden. Alles mag zijn zoals het zich aandient. Het offer is alleen dat je niet meer allerlei zaken in je mind aan elkaar gaat knoopt en je ten opzichte van de buitenwereld gaat verdedigen: ‘Ik ben zo omdat….’

Het kan ook best een confronterend besef zijn voor je dat je omgeving met name reageert op hoe je nu bent en niet op wat je hebt doorgemaakt of kunt. Als jij je regelmatig kribbig, vijandig, of verongelijkt gedraagt dan is dat wat je doet en daar zullen mensen op reageren (en dat jij vindt dat je 100 redenen voor je gedrag hebt, telt niet). Je bent dus verantwoordelijk voor je eigen gedrag en sociaal functioneren.

Hoe vaak vinden we eigenlijk niet dat onze emoties ‘gerechtvaardigd’ zijn?

Je zou kunnen stellen dat als een emotie lang aanhoudt (frustratie, boosheid, bitterheid) er bijna altijd een baat in het spel is, dat je ‘voordeel’ haalt uit je vasthouden aan de emotie, want een emotie houdt over het algemeen nooit lang aan. De emotie geeft je dus iets, bijvoorbeeld de ruimte om niets te hoeven doen in de praktijk aan de oorzaak ervan omdat je dat lastig vindt, of omdat je een bepaalde stap of confrontatie niet aandurft.

tekening Albert Hennipman
tekening Albert Hennipman

Ook in ons relatieleven kan het van grote hulp zijn als we niets voor onszelf ontlenen aan hoe de ander zich gedraagt. Het is zo gemakkelijk en voordehand liggend, maar juist in een liefdesrelatie kan reactief gedrag direct een opbouw van conflictstof, verwijt of verwijdering geven. We voelen eigenlijk ten diepste haarfijn aan dat het niet echt waar kan zijn ‘ik ben zo omdat jij….’

Als je echt aan niets ‘hangt’ en het contact in het hier en nu volledig als uitgangspunt neemt dan vindt er alleen actuele, frisse, spontane uitwisseling plaats. Een bevrijdende ervaring!

Hartelijke groet,

Felix

Afbeelding Albert Hennipman, De Ruimte ontwerpers

5 REACTIES

  1. Ik vind het een mooi stuk. Het brengt je in het hier en nu. Tegelijkertijd vind ik vooral het deel waarin je inderdaad door emoties vast zit, zelf soms moeilijk te ontcijferen en los te laten of kwijt te raken, hoe je het wilt noemen.

  2. duidelijk verhaal. Wat ik wel mis is het besef van de persoonlijkheid. Je bent geen onbesmet blad waar alles zo van af glijd. Je bent een persoon die groeit, een optelsom van je hele leven. Dingen die je hebt meegemaakt hebben hun weerslag op wat je bent, in het onderbewuste. Zoals een boom groeit, in je persoonlijke groei heb je je aangepast aan wat je werd aangeboden.
    Je persoonlijkheid is mede bepalend voor je gedrag, je keuzes, je motivatie. Ten diepste moet het hier vandaan komen.

    Het is volgens mij een illusie dat je hierin veel vrijheid hebt om te zeggen: vandaag leef ik blanco, fris en spontaan. Als je een goed gefundeerde, flexibele en levenlustige persoonlijkheid bent is dat misschien geen issue. Dan heb je de ruimte en kracht die nodig is. Maar het kan ook anders zijn. Een persoonlijkheid kan ook heel beperkend zijn, of dwingend. Tegen je eigen wil in. Je wil, of voornemen heeft dan weinig betekenis. Je moet het er maar mee doen. Iets anders nastreven dan wat je in je dieptse voelen wilt, is een loodzware opgave in het dagelijks leven. Het vervreemd je van jezelf, en jou van je omgeving. Je raakt je zelfbewustzijn kwijt, en denkt alleen nog aan hoe je de ander kan tegemoetkomen. En dan kom er de pijn. Onderbewuste pijn, maar een die wel degelijk aan je trekt, je leegzuigt.

    Dit kan in veel gradaties en kleuren bestaan. Men kan er mee leven, of probeert het. Vaak gaat het fout, en dan word er van buiten geoordeeld. Je doet het niet goed. Je wil gewoon niet. Je bent niet ok.

    Ik vind het "positieve denken" heel aardig, en "positief". Ik geloof ook in het goede. Maar het voorbijgaan aan het gegeven van levenservaring vind ik naief. Dit maakt het een beetje een hobby voor mensen die de worsteling niet kennen, om degene die het moeilijk hebben te zeggen dat het allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn.

  3. Ja, het meest stoort me dat ze je de schuldgeven en dreigen voor iets wat ze zelf fout doen, onbeschoft en respectloos, krijg het idee dat dat juist veel vaker voor komt of ben ik gevoeliger geworden, voel me met dergelijke types niet bepaald verbonden, Blaming the voctim

  4. Bedankt voor je artikel, ben het met je eens, je partner is niet je entertainer of therapeut. Zou je mening willen weten over het volgende, waarom is het voor sommige mensen om oprechte excuses aan te bieden. Maak regelmatig mee dat men zich lomp en onbeschoft gedraagd en jou dan vervolgens de huid vol schelden, heb dan niet het lef om er iets tegenin te brengen. Waarom maken mensen van een mug een olifant, verdraaien de boel, terwijl met een welgemeende sorry de lucht al opklaart.

    • Heb er ook vaak last van, mensen die vervelend doen en mij dan de schuld geven, dat ik een slecht mens ben. Vraag me ook af hoe het werkt maar daders en slachtoffers hebben elkaar nodig en mensen willen zich vaak slachtoffer voelen. Ook meegemaakt dat een buurman zich bij me beklaagde omdat hij al twee keer een boete voor geluidsoverlast had gehad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in