hooggevoelige zoon

Mijn hooggevoelige zoon heeft eigenlijk altijd al moeite gehad met slapen. Vanaf de dag dat hij geboren is komt hij moeilijk in slaap en wanneer hij in de nacht wakker word, is hij ook klaarwakker en ervan overtuigd niet meer te kunnen slapen. Resultaat was dat hij zijn gehele eerste jaar geen enkele nacht heeft doorgeslapen. Met als bijkomend effect een chronisch vermoeide moeder. Het maximale aantal uren dat ik sliep gedurende dat eerste jaar was drie uur achter elkaar. Om vervolgens minstens een uur wakker te zijn, een aantal uur te slapen en dan weer wakker te zijn. Je kan je voorstellen dat ik oververmoeid was. Want de gewone dingen zoals het huishouden, mijn werk en sociale verplichtingen gingen gewoon door.

Ik had geen enkel idee waarom dit zo ging. Ik begreep echt niet waarom mijn zoon zo weinig sliep. Overdag was het namelijk niet anders. Hij kende de slaapjes overdag, die een baby zo nodig heeft, niet of heel weinig. Hij deed een kort slaapje van een klein uurtje om daarna uren wakker te zijn en uiteraard alle aandacht op te eisen.

Het begrip HSP

Ik kende het begrip HSP in die tijd nog niet. Maar ik zag wel dat hij graag geprikkeld werd, maar als het teveel prikkels werden hij geen rust meer kon vinden. Ik merkte ook dat hij heel erg reageerde op mij en hoe ik me voelde. In die tijd ging het tussen mij en zijn vader niet goed en onze relatie stond op knappen. Dat bracht de nodige ruzies, stress en boosheid met zich mee. Iets waarvan ik nu veel beter begrijp wat dat met hem moet hebben gedaan.hooggevoelige zoon Toen mijn zoon zijn eerste verjaardag vierde, besloot hij dat het tijd was om te gaan lopen. Kruipen deed hij niet en sloeg het gewoon over. Hij stond op en liep, zo simpel was het.
Vanaf die dag ging het een stuk beter met hem tijdens de nachten. Hij begon door te slapen en ik kwam weer een beetje bij en genoot van de lange nachten die ik nu kon slapen. Maar dingen zoals een ochtend- en middagslaapje gingen nog altijd waardeloos.

Van alles heb ik geprobeerd om hem te laten slapen, maar niets hielp. Alle methodes van Jo Frost andere opvoeddeskundigen en het oei ik groei boek boek zijn voorbij gekomen. Niets hielp. De nachten gingen redelijk, overdag was slapen geen optie. Het naar bed gaan zelf en het in slaap komen bleef moeilijk en ik was soms uren bezig om hem in slaap te krijgen. Over zijn neus aaien, liedjes zingen, voorlezen, naast hem zitten, bij de deur zitten, licht aan, licht uit enzovoort. Daarbij zijn we verhuisd toen hij 2,5 jaar was omdat zijn vader en ik besloten hadden om te scheiden. Omgang ging moeilijk met zijn vader, wat ook weer veel stress opleverde. Nieuw kinderdagverblijf, nieuw huis, nieuwe mensen etc.…heel veel voor een gevoelig ventje.spelen-natuur-hooggevoelige zoon

Toen mijn zoon 7 jaar was las ik een boek over HSP. Kwartjes rinkelde en vuurwerk schoot de lucht in! Wat een feest van herkenning. Ik besloot er verder in te duiken en telkens begreep ik meer van de dingen die mijn zoon had laten zien de afgelopen jaren. Het slechte slapen, maar ook slecht eten, moeite hebben met verandering (klein en groot), niet tegen het kermis lawaai kunnen, extreem verlegen gedrag, wijze uitspraken, grapjes letterlijk nemen, bloedje eerlijk zijn, niet tegen liegen kunnen, “dingen” zien en voelen die ik niet zie, beloofd is beloofd is heilig en ga zo maar door.

Vanaf dat moment begon ik mijn hooggevoelige zoon te accepteren in plaats van dat ik dingen wilde veranderen of aan wilde passen. Ik hoefde hem niet veranderen, ik moest mijn houding naar hem toe veranderen. Al veel dingen had ik vanuit mijn intuïtie gedaan zoals dat bij hem past, maar ik liet me nog enorm beïnvloeden door andermans meningen, invloeden en adviezen. Nu zijn we drie jaar verder en wat is er veel veranderd, in mij en dus bij hem. Ik kan nu namelijk accepteren wie hij is. Ik trek me niets meer aan van wat andere vinden. Ik bepaal zelf hoe ik mijn zoon opvoed en wat bij hem en mij past. We zijn een team, sterk, bijzonder, eerlijk en liefdevol. koala

Ik begrijp het nu, ik hield te krampachtig vast aan hoe ik dacht dat andere vonden dat ik mijn kind moest opvoeden. Volgens de norm, de gemiddelde lijn aanhouden, de standaard en vooral niet daar buiten en je hart volgen. Ik luister nu nog meer naar mijn hart, kijk naar mijn kind en bepaal mijn eigen pad.

Liefs Karin

Karin Schrijver

www.syringanl.com

7 REACTIES

  1. Zooooo herkenbaar. Met mijn dochter meed ik op een gegeven moment sociale situaties omdat ik wel wist hoe ze naar ons zouden kijken en over ons zouden oordelen; zo leert ze het nooit, wat is er met haar aan de hand, is ze autistisch…etc. nu heb ik een mooie 15 jarige meid, 3 vwo, meerbegaafd, helemaal in de klassieke muziek en oh wat staat ze stevig. Over het meeste is ze heengegroeid en de rest hoort nu bij haar. Heerlijk samen naar klassieke concerten en samen een traantje wegpinken bij mooie muziek, beelden etc. hier spreekt een gelukkige moeder.

  2. Hoe juist is wat je stelt!! Volledig achter jouw eigen gevoel en intuïtie staan is de juiste weg met je kind… Chapeau voor de lange weg die je afgelegd hebt!!

  3. Zeer herkenbaar! Vooral het zinnetje wijze uitspraken, en grapjes letterlijk nemen. Er is niks beter dan je intuïtie volgen. Dat geef ik mijn zoon nu ook mee!

  4. Herkenbaar!!!!! Maar de buitenwereld begrijpt er geen bal van! Vechten voor je kind continue! Veel verzuim op school en toch hoge resultaten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in