verbonden

Ooit zag ik in een meditatie een jongetje en een meisje. Het meisje heette Ine, en stelde zich voor als mijn toekomstige dochter. Het jongetje heette Thom. Ik zag het meisje heel vaak. Het jongetje maar soms.

Ine is inmiddels Liene geworden. Ze heeft haar lichaam voor dit leven gevonden in mijn buik. Inmiddels huppelt ze al ruim twee en een half jaar vrolijk op deze aarde door haar leventje. Thom is nog steeds Thom. Hij laat zich anders zien dan Liene destijds. Niet vaak in meditaties, maar anders. Meer als een gedachte, door de dag heen, ineens als ik het niet verwacht. Of ik voel hem, als ik aan het schrijven ben, zoals nu. Ik weet dat hij nu Thom heet, maar dat hij later anders gaat heten. Ik heb nog geen idee hoe. Dat komt pas als dat nodig is, denk ik.

Af en toe schrijf ik met hem. Of ik praat in gedachten. Over wat hij nodig heeft om hier te komen. Maar eigenlijk gaat het dan altijd over mij… Hij vertelt me namelijk wat ík nodig heb… om mijn leven te leven zoals het voor míj goed is en de bedoeling is. Over wat ík nodig heb om volledig in mijn kracht te staan en te doen waarvoor ik hier op aarde ben.

Thom is grappig en zorgzaam en laat me mijn eigen pad lopen. Mijn pad. En pas als ik daar ben waar ik wil zijn, komt hij. Zo zal het gaan. Waar ik dan wil zijn, weet ik niet. Soms denk ik: hallo, ik ben er toch onderhand al wel? Maar dan blijkt dat niet zo te zijn. Ik heb mezelf behoorlijk wat opgelegd blijkbaar, toen we onze afspraak maakten…

Ooit in de energie, in een andere sfeer, hebben we afgesproken dat ik zijn moeder word. Liene vertelde me ooit al dat zij en ik die afspraak al hadden voor we geboren werden. Maar Thom vertelde me dat hij pas later is aangehaakt. Ergens in de afgelopen zes jaar, de tijd dat ik samen ben met mijn lief. We maakten die afspraak in de droomsfeer, de plek waar we heengaan als we slapen. Ik heb met hem afgesproken dat ik op een bepaald punt in mijn leven er écht klaar voor zou zijn om hem te ontvangen. Omdat ik dan die dingen had meegemaakt, doorleefd, gevoeld en geleerd, die ík nodig heb.

Niet voor hem, maar voor mijzelf dus. En die dingen leer ik beter zonder hem op aarde. Want dan zou de aandacht naar heel andere dingen gaan, zoals naar poepluiers en slaaptekort. Hij vertelt me dat hij (en andere zielen die naar de aarde willen komen en een afspraak hebben met toekomstige ouders) mij juist helpt om daar te komen waar ik wil zijn, vanuit de energie. En zo ervaar ik het ook, hoe moeilijk ik het soms ook vind en hoe verdrietig ik soms ook ben.

De laatste tijd vertelt Thom me dat ik rust mag nemen. Hij vertelde me dat ik mag gaan ervaren dat alles met elkaar verbonden is. Dat alles samenhangt…

Natuurlijk wéét ik dat wel, ergens diep van binnen. Er zijn ook momenten dat ik dat ervaar, zoals nu, terwijl ik dit schrijf. Maar ik voel het nog niet altijd. Dan laat ik me te veel leiden door mijn gedachten die tetteren en kwetteren en heel hard roepen dat ze het beter weten dan mijn gevoel.

Ik ervaar rust op verschillende momenten. Op momenten dat ik aan het werk ben, op momenten dat ik op de trampoline spring met mijn dochtertje. Of wanneer ik sta te koken of de ramen zeem en de zon schijnt. Of wanneer ik door het bos loop, zoals vanmiddag. Ik had de hele ochtend gewerkt aan afstemmingen. Mooie boodschappen door mogen geven aan mensen met een kinderwens, en aan mensen die vragen hadden over zichzelf. Maar daarna had ik behoefte aan bomen om me heen, wind in mijn haar en vogelgeluiden in mijn oren. Aan boodschappen voor mezelf.

Soms als ik alleen aan het wandelen ben, hum ik een soort mantra… iets dat ik mezelf op dat moment wens. Vandaag wenste ik mezelf ontspanning. Daarna rust. En zo zette ik stap voor stap, mijn stappen op de grond. Ik voelde hoe mijn gedachten gingen rusten, en mijn lichaam aardde. Het voelde alsof ik met iedere stap die ik zette, dichter bij mijzelf kwam. In mijn midden, in mijn lijf, in plaats van in mijn hoofd. En terwijl ik dat zo opmerkte, leek het alsof mijn benen vanzelf gingen. Ik ging verder met mijn mantra’s en wenste mezelf verbondenheid en vertrouwen. Het voelde fijn en bijzonder. Ik was een wandelend lichaam.

Na een tijdje dwaalden mijn gedachten ook weer af… ik dacht aan mijn leven en aan wat er allemaal gebeurt op dit moment. En aan mijn dromen, mijn wensen. Ik hoorde een koekoek en vroeg in gedachten of Thom mij de koekoek wilde laten zien, als teken van dat het goed komt met mij en hem… want mijn hoofd had het weer overgenomen van mijn lichaam, het gevoel van vertrouwen en verbondenheid was even op de achtergrond.

Ik vroeg om een teken, en ik kreeg er een. Maar niet de koekoek waar ik om had gevraagd. Een veel mooier teken… Plotsklaps stond ik stil. Ik keek naar een boom, naar de plek waar ik net nog de koekoek hoorde. Ik zag geen vogel, maar wel iets anders. Het stond dichter bij mij. Tussen mij en de bomen in. Tussen ons in hing een soort wazige sluier. Ik zag een jongen.

Hij stond er niet écht (of wel echt, het is maar net hoe je het bekijkt…) maar hij stond er wel. Dat was het teken. Stoer, aards, wijs en blond. Mooi en liefdevol vooral, zo laat Thom zich altijd aan mij zien. Ik vroeg hem of hij toch echt wel komt. Hij zei ‘ja, ik ben onderweg’. Ik voelde dat het nog even duurt, dat wel. Maar ik voelde vertrouwen. Rust. Verbondenheid. En terwijl ik mijn lichaam daar voelde staan, wist ik dat dít het is wat hij bedoelt. Dat dít het is wat ik graag wilde ervaren, voordat hij naar de aarde kan komen. Dit is het teken.

Ik kan alleen maar verbonden zijn vanuit rust. En die rust zit hem niet alleen in af en toe gaan liggen of op tijd gaan slapen… het zit hem in lief zijn voor mezelf, ruimte maken voor mezelf, mijn behoeften. Tijd maken en mezelf serieus nemen. Luisteren naar mijn lichaam. Afdalen van mijn hoofd naar mijn midden, mijn kern.

Ik glimlachte, ademde in, zuchtte uit en liep verder. Ik voelde me verbonden. En de jongen liep met me mee.

Marieke van Riel is schrijver en Luisterkindwerker. www.windkrachtmee.nl

3 REACTIES

  1. Tranen rollen over mijn wangen.. zo herkenbaar.
    De twijfels, het wanneer komt allemaal weer boven.
    En uiteindelijk kwam alles goed <3

  2. Wo.. ik kan er bijna geen woorden voor vinden hoe diep mij dit raakt, kippenvel over mijn hele lichaam. Ik herken me zo in jou, wat je schrijft, ziet en voelt. Ik voel Thom zo erg en jou liefde daarbij .. prachtig !!

    Dankjewel.. ♡ ik ga eens lekker op jou site rondkijken

    Liefs iris

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in