ik-maak-mijn-eigen-wereld

door Josie Josie Kneepkens- www.ontdekjewaarheid.nl

Jarenlang voelde ik mij ET. Ik begreep geen fluit van de wereld, werd als rare gezien door klasgenootjes, als dromertje door leraren, als chaoot met talent door bazen. Ik ben nu 42 en heb voor mijn gevoel een lange reis gemaakt van hoog gevoelig meisje die geen klap van de wereld begreep naar nu. Alles was nodig om te groeien. Om mijn schaduwkanten te transformeren naar licht. Om te leren mijn eigen wereldje te maken.”

Ik was vier jaar toen we een oud boerderijtje betrokken in het eeuwenoude stadje Zierikzee. Daar zag ik voor het eerst ‘mensen’ in mijn kamer. Mijn moeder nam me mee naar een hele lieve vrouw in een dorpje verderop die me magnetiseerde en leerde hoe ik ‘die doorzichtige mensen’ de weg kon wijzen. Voor het eerst voelde ik mij begrepen. Niet dat mijn ouders hun best niet deden, de arme zielen hebben wat te stellen gehad met mij al schreeuwend dat er een man in de vensterbank zat of stampij maakte als zij een avondje weg wilde omdat er dan ‘eng bezoek’ kwam. Op school noemde sommige kinderen mij maar ‘een rare’ en zo voelde ik mij ook; alleen en onbegrepen. Ik zat dan ook regelmatig in een boom achter het huis of urenlang aan de waterkant naar kikkervisjes te kijken die niks van mij vonden.

Vooral de middelbare school was zwaar. Menig juf of meester noemde mij ‘het dromertje van de klas’, ik begreep werkelijk niet wat ik met de vakken aan moest en bij de beroepskeuzetest voelde ik mij een alien. De grootste klap kwam toen een maatschappijleraar foto’s van de holocaust toonde. Hij vertelde dat ‘het kwaad’ in ons zit en ook ik in staat ben om gruwelijke dingen te doen. In een flits zag en voelde ik wat er daar gebeurd was. Ik voelde mij overspoelt en sloot mij uren op in de doka van school me geen raad wetend met dat kwaad in mij. Ik ging op jonge leeftijd al drinken en voelde me nergens thuis. Niet op de HAVO, niet in de supermarkt met zijn TL en gepiep en niet in de maatschappij van mensen die zeiden dat het goed met ze ging, maar ik voelde van niet.

Het tij kan keren kan ik inmiddels opgelucht vertellen. In 2012 vond mijn dieptepunt en spirituele ontwaking plaats. Na de zoveelste helse nacht vol doemgedachten en verlangen naar ‘huis’ viel ik als het ware door een zwart gat. Doodsbang was ik tot het ineens stil werd.

Ik voelde een liefde zo mooi, zo vredig. Ik weet het nog goed. Ik zat op de grond. Gordijnen dicht, kaarsjes aan, op het noorden, oosten, zuiden en westen zodat het een medicijncirkel werd en ik in het midden. Na een intense huilbuil waarvan ik dacht dat die nooit zou stoppen een draaikolk van zeer negatieve gedachten en radeloosheid. Ik dacht dat ik gek werd. En toen ineens was het stil. Poef! Doodstil Niet alleen in de kamer, maar vooral in mij. Alsof ik door een laag gevallen was. Een hele vreemde gewaarwording. Met de tranen nog over mijn wangen keek ik beduusd om me heen. Ik voelde mij intens vredig en liefde! Als enorme vlinders bij hevige verliefdheid. Niet voor iemand of veroorzaakt door iemand maar diep van binnen in mij. Alsof een vat van liefde dat er altijd al gezeten had zich ineens geopend had en de vlinders vrijliet. Achteraf voel ik dat dat de liefde die ik ben is. Mijn ware zelf dat al die jaren verscholen had gelegen onder dikke wollen dekens van twijfel, angst en overtuigingen die ik van mijn ouders had overgenomen, maar dacht dat ze van mij waren.ouders bidden

Jan de Sjamaan

De periode daarna werd een ontdekkingstocht. Ik ging in de leer bij Jan van der Stappen een sjamaan die mij leerde omgaan met mijn gaven en natuurwetten. Mijn mind werd stiller en mijn innerlijke stem kreeg ruimte. Ik leerde het verschil tussen intuïtie, angst, ingeving en gedachten kennen. Dat leven in waarheid belangrijk is. Dat je niet bouwt op overtuigingen, angsten of gedrag van je (voor)ouders die je onbewust overgenomen hebt, maar keuzes maakt die heelhoudend zijn voor jou. Die passen bij jou. Ik onderzocht wat ik was en zat uren bij de oceaan mezelf afvragend: “Wat drijft de oceaan om een golf op het strand te kwakken? Wat drijft mij? Wat ben ik?” Langzaam kwamen de antwoorden. Ik begreep dat beperkende gedachten en onwaarheden mij ongelukkig maakten. Dat het Ego nut heeft, maar dat een op hol geslagen Ego mij omverkegelt. Hoe de kwajongen samenwerkt met mijn pijnlichaam en verhalen uit het verleden zoekt om zijn verhaal kracht bij te zetten. Ik zag deze verhalen steeds meer als lessen, ervaringen, een manier om donker te transformeren in licht. Van mezelf, mijn bloedlijn en het collectief. Ik werd bewust van mijn gedachten en ontdekte dat de waarheid het tegenovergestelde was. Als Ego zei: “Ik ben niet goed genoeg”, zei ziel: “Je bent een deeltje van het Universum en daarom perfect”. Als Ego zei: “Je verdiend geen liefde” liet ziel me ervaren dat ik liefde ben. Als Ego zich in de steek gelaten voelde, toonde ziel me dat we allemaal verbonden zijn. En ik ontdekte nog iets veel belangrijkers…. Door mee te gaan in een separaat gedachtenproces, te blijven hangen in het verleden of iemands mening rende ik weg van mezelf. Daarom voelde ik mij alleen!zielen bewustzijn kinderen

Opruimen

Na een grote schoonmaak van alles dat niet van mij was werd ik steeds lichter en verdween veel boosheid en angsten. Mijn dromen veranderden, mijn ervaringen, omgeving en mensen. Het HSP zijn heeft me tijdens dit proces enorm geholpen omdat het me hielp dieper te kijken naar mijn gedrag en dat van anderen. Ik voel me daarom niet snel meer afgewezen, aangevallen of onveilig. Door te kiezen voor liefde, licht, creatief, vrede, overvloed en vrijheid herstelde ik langzaam de relatie met mezelf. Soms gooit Ome Kosmos nog wel eens een lesje in mijn cirkel om te kijken hoe ik er mee omga. Dat proces houdt nooit op. Het verschil is dat ik niet meer overspoeld wordt door het leven, maar actief deelneem en kies hoe ik ermee omga en daarmee creëer ik steeds meer mijn eigen wereldje.

Liefs Josie

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in