DELEN

In de herhaling: de documentaire ” ik voel ik voel wat jij niet voelt ” van Elsbeth van Noppen, uit 2010.

Jasmijn is zeven en kan heel gelukkig worden door bomen te knuffelen of door met dieren te praten. Alles wat zij aanraakt lijkt te veranderen in levende, voelende wezens.

Robert is tien en is het liefst de hele dag in de natuur. Hij klimt hoog in de bomen en kan daar de niet altijd even makkelijke dagelijkse realiteit ontvluchten.

door Elsbeth van Noppen (vimeo link)

Regie en scenario: Elsbeth van Noppen

Producent: Menna Laura Meijer voor KerboschMeijer
Uitvoerend producent: Estelle Bovelander
Eindredactie NTR: Loes Wormmeester
Camera: Jefrim Rothuizen
Geluid: David Spaans
Montage: Albert Markus
Muziek/ sound design: Michael Bittermann
Coaches Kids&Docs: Coco Schrijber en Boudewijn Koole
Lengte: 17:38 minuten

Elsbeth over de documentaire ik voel ik voel wat jij niet voelt

 Ik voel  ik voel  wat jij niet voelt

Waarom wilde Elsbeth deze documentaire maken?“Deze documentaire wilde ik maken om mensen het gevoel van verwondering terug te geven. Ik voel ik voel wat jij niet voelt gaat over Robert en Jasmijn. Robert kijkt op een heel pure manier naar de wereld, en staat nog open voor dingen die andere mensen, volwassenen en kinderen, al niet meer zien.Dat klinkt misschien zweverig, maar dat is het totaal niet. Het is gewoon een manier van kijken, van jezelf blijven verwonderen. Om dingen niet voor normaal aan te nemen, maar je omgeving blijven te bekijken alsof je het voor de eerste keer ziet.

Robert heeft dat nooit verloren. Dat vindt hij soms lastig. Hij merkt dat het soms een reden is waardoor hij gepest wordt. En dat wil hij, heel begrijpelijk, niet. Dus hij houdt het steeds meer voor zichzelf. En als er dan een documentaire over je wordt gemaakt, is dat helemaal moeilijk.

Voor mij, als regisseur over de documentaire, was het ook vrij pittig. Het gaat over iets ongrijpbaars als gevoel: hoe laat je dat goed zien? En dan is je hoofdpersoon ook nog eens heel voorzichtig omdat hij bang is om zich te veel bloot te geven. Wat ik trouwens heel begrijpelijk vind. Maar gelukkig hebben we hetzelfde doel: ik wil samen met hem een mooie film maken, waar hij trots op kan zijn en zich nooit voor hoeft te schamen.

Gelukkig werkte ik met een cameraman en geluidsman die niet alleen maar knoppenbedieners zijn. Zij waren echt een aanvulling, dachten mee en we versterkten elkaar. Dat was ik niet gewend, toen ik videokunstenaar was deed ik alles in mijn eentje. Dan was je ook druk bezig met alle techniek. Nu kon ik veel meer aandacht geven aan de regie. Niet alleen aan Robert, maar ik kon ook in de gaten houden wat er in de omgeving gebeurde. Zo waren we continu samen op zoek naar juweeltjes.“

Bronnen : ik voel ik voel wat jij niet voelt- Elsbeth van Noppen

tekst:

34 REACTIES

  1. Wat een prachtige kinderen!

    Jullie documentaire heeft me ontroerd, door de liefdevolle verbondenheid met de natuur van deze twee kinderen. ( de mooie gesprekjes met het uiltje, het voelen aan de boom die pijn heeft) Zo bijzonder mooi!

    Hun beleving is niet altijd even makkelijk en soms zelfs zwaar. Dat voel ik ook.

    Jasmijn en Robert zijn voor mij twee prachtige cadeautjes. Willen jullie het aan ze doorgeven?

    Ze brengen mij zoveel wijsheid door stil te staan bij de schoonheid en power van de natuur. Liefdevol communiceren.Ze geven me vertrouwen dat we ondersteunt worden door het universum.

    Wat een kanjers!

    Zelf komen er op mijn pad steeds meer kinderen die die verbondenheid ook voelen. Ik leer heel veel van hun wijsheid! Beschouw ze als een groot geschenk!

    Het is niet echt goed uit te leggen hoe verbonden we ons met elkaar voelen tijdens onze wandelingen en in onze gesprekken. Alles lijkt weg te vallen. Leeftijd, verleden, toekomst… Ik kan het niet echt benoemen. Wel weet ik dat we er samen heel erg blij van worden.Voor mij kostbare momenten.

    Zij zijn voor mij de kinderen die mij/ons de weg wijzen naar een nieuwe tijd. Er valt veel van ze te leren.

    Dank je wel, dat jullie deze wijze kinderen zo mooi in beeld hebben gebracht en een stem hebben gegeven. Het enige dat we nog hoeven te doen is met ze op pad gaan, ze te volgen. naar ze te luisteren en stil te worden.

  2. Een werkelijk prachtige “verbeelding” van wat ik al van mijn prille start hier verborgen ‘moet’ houden … het is en voelt zoals het van binnen in mij zit. De onbegrepen mens om mij heen hebben het vooralsnog afgewezen, maar ik kan en wil het niet langer ‘onbenoemd’ laten en leef nu daar alleen in verder. Ooit zullen zij het ook begrijpen.

  3. @Anja,

    Beste Anja

    Wat mag ik jou complimenteren met jou bijzondere dochter.
    Het is een mooie gave wat zij heeft mogen ontvangen.
    Zo puur zo lief , eerlijk en oprechter kan een kind niet zijn.
    Er zijn altijd mensen die een verkeerd beeld van dit soort gingen hebben..
    Onze jongste dochter is ook zo een kind. en heeft het er niet makkelijk
    Meegehad. en ik zelf vroeger ook.
    Vroeger zei men dan . Ooh ja heb jij wat gezien, in je dromen zeker, maar ga
    Nu maar weer gewoon doen.
    Gelukkig is het tij gekeerd, en kunnen de kinderen begeleiding krijgen indien nodig.
    Ze kunnen er helaas nooit ombevangen mee omgaan.
    Er wordt vaak lacherig over gedaan , en men denkt dat het kind
    Een grote fantasie heeft.
    Ook andere kinderen snappen er geen snars van.
    Voor Robert is het toch wel een belasting denk.
    Het is niet niks als je met dit soort dingen geconfronteerd wordt.
    Hij is inmiddels ook al weer vier jaar ouder,maar ook in de pubertijd
    Zal hij het niet makkelijk hebben, of hij moet zich goed kunnen afsluiten.
    De natuur zal bij dit soort bijzondere kinderen altijd een grote rol blijven spelen.
    Ik hoop dat veel mensen die dit nog gaan lezen ook zo gaan genieten en
    Vol verwondering en vertedering naar dit prachtige filmpje kunnen kijken.
    Bijzonder bijzonder , ik kan niet anders zeggen.

    Fijn dat jullie dit nog geplaatst hebben.

  4. Dankjewel voor deze prachtige film! Deze kinderen, nog zo puur en één en al liefde! Raakt me tot in mijn ziel!

  5. Jeemig, wat het allemaal niet teweeg kan brengen. Ik lees dit nu allemaal pas, ben even aan het googlen op ik voel, mijn dochtertje Jasmijn speelt hierin naast Robert een hoofdrol. Ik kan jullie meedelen dat Jasmijn het allemaal van zichzelf heeft en dat ik zelfs verbaasd was toen ik zag wat ze allemaal voelt en denkt (zoals van de kleurtjes bij mensen… hmmmm ik was er in eerste instantie niet zo heel erg blij mee moet ik eerlijk zeggen). Inmiddels is ze 10 en nog steeds hetzelfde leuke meisje wat ze toen was, al is ze zeer meelevend met vriendinnen en andere mensen in haar omgeving. Ikzelf ben sensi-therapeut en heb dit altijd als iets van mijzelf gezien en heb het ook nooit (gezien de voor en nadelen, wees eerlijk, het is niet altijd even makkelijk) aan mijn kinderen op willen dringen en heb het zelfs nooit besproken. Natuurlijk hebben we wel veel tijd in de natuur doorgebracht en heb ik de kinderen wel bijgebracht dat alles in de natuur leeft en dat alles wat leeft met respect behandeld zal moeten worden. Hoe dan ook, Jasmijn heeft haar bijdrage willen leveren om andere mensen (en kinderen) na te laten denken over wat en hoe ze voelen en als ik deze discussie bekijk dan heeft het zijn doel getroffen.

  6. Wauw, wat een herkenning in deze prachtige pure kinderen…ik ben nu een stukkie groter en veel ouder maar heb gelukkig dat pure in mezelf kunnen behouden…Ik merk alleen dat het mezelf uiten daarin nog steeds een probleem voor me is….ik vind het moeilijk mezelf te zijn, bang om voor patientje versleten te worden …we zijn allen 1 en daarom doet ook zo zeer als een ander iets overkomt…dat is iets waar ik iedere dag last van heb…maar ik voel me tegelijkertijd gesterkt door die wijze kinderen uit de film…Mijn dag kan niet meer stuk …Dank jewel !!

  7. Haha, er is echt één en al overeenkomstigheid tussen ons. Dat er hindernissen zullen volgen geloof ik zeker. Niets gaat zomaar vanzelf. En maar goed ook. Hoe vaak hoor je niet dat mensen zonder moeite op school slagen, dat ze beroemd worden zonder er iets voor te doen en weet ik wat allemaal nog meer? Ja, het zou toch een mooie bedoeling worden want je hoort zo vaak dat ze er ongelukkig van worden of ontspoord raken…

    Het is nu één week geleden sinds de laatste reactie en ik moet zeggen dat ik er wat luchtiger tegenaan kijk weer. Het gaat nogal met periodes bij mij – zal de pubertijd ook wel wezen voor een groot deel – waarin ik het niet zie zitten en dan juist weer helemaal wel. Als ik jouw verhaal zo lees en meemaak (voor zover ik dat kan vanaf hier) geloof ik niet dat je me ontmoedigd hebt. Het maakt juist dat ik er zin in heb. Het voelt als frisse moed en ik wil je graag bedanken hiervoor, ghèhè. =3

  8. Hmm, het klopt inderdaad wel wat je zegt. Ik trek het me allemaal aan, ook al wil ik dat niet. Het maar even ‘laten’ heb ik wel geleerd van de psychologe. Natuurlijk werkt het niet zo dat er een boek is met de titel ‘Hoe Te Reageren In De Volgende Situatie?’. Alle situaties zijn anders. Het licht eraan hoe jij je op dat moment voelt, het ligt eraan hoe de personen zijn… Maar juist dat is het meest lastige.

    Ik geloof ook wel dat het beter kan gaan wanneer er meer zelfvertrouwen is, wat uiteindelijk inderdaad uitkomt op dat het op mij aankomt. Je bent heus niet de eerste van wie ik het hoor en al kan ik het soms nog niet aanhoren, ik weet wel dat het zo is. Het punt is alleen dat je niet weet waar je exact moet beginnen, en dat is hetgeen waar ik moedeloos van wordt. Veranderen kan wel, maar nog steeds is het de ‘hoe’.

    Avondschool… Ik wilde dat het kon. Ten eerste zouden mijn ouders er nooit mee instemmen (vooral mijn moeder niet) en en tweede… tsja, ik geloof dat mbo voor onze leeftijd niet echt avondschool kan zijn. xD Het duurt ook nog wel een paar jaar voor ik het huis uit ben. Gelukkig ook maar, want ik moet er niet aan denken op het moment. Naast het afronden van het middelbaar en aanstaand schooljaar naar een nieuwe school is het ook nog zo dat ik ga verhuizen, en als daar nog zoiets bij kwam als op kamers gaan… pfh. Moet er echt niet aan denken. xD

    Misschien dat ik inderdaad nog even een kijkje ga nemen bij de forums of blogs die jij noemde. Eigenlijk merk ik best dat ik er de afgelopen week wel weer mee bezig ben, met het hsp zijn. Elke dag zit ik te denken wat voor berichtje je terug gestuurd hebt, wat je daarin verteld. Voor mij komt het erop neer dat ik met mijn neus op de feiten ben gedrukt, hetzelfde principe wat ik had toen ik op Wikipedia las of het intypte op Google. Maar dit is wat persoonlijker plus ik heb min of meer gepraat met een andere hsp-er. En dat vind ik eigenlijk toch ook wel weer ergens heel bijzonder. Erkenning en identificatie is, bedenk ik ineens, toch ook belangrijk voor me. Natuurlijk, inderdaad voor elke tiener. Maar de meeste mensen doen aan kliekjes en clubjes en dan bedoel ik met name van die doorsnee types. Dat is hoe je het bij mij op school hebt en eigenlijk ook wel niet op mijn school; denk dat het ook gewoon de leeftijd is. Ik hou wat meer van de artistiekelingen, de outcasts – altijd al gedaan trouwens. Niet omdat ze outcast zijn, maar omdat ze… Tsja, hoe zal ik het plaatsen. Ze doen gewoon niet mee aan die doorsnee onzin waar ik soms het nut totaal niet van snap. Als je eens hoorde waar al die lui het over hadden op mijn school, heb ik er zowat medelijden mee. Wat een saai leven hebben ze eigenlijk, met het recordaantal vriendjes en vriendinnetjes en hoe vaak ze dronken of stoned zijn geweest. Als ik het dan zo bekijk, mag het arrogant klinken, maar dan ben ik best tevree met mezelf. xD

    • @PietjePuck,

      Geduld is ook niet jouw sterkste kant he! De mijne ook niet. 😉 Je zal zien je zal dat stap voor stap leren en mogelijk krijg je eerst nog wat hindernissen die je moet overwinnen. Deze zullen je, achteraf bekeken, helpen groeien in zelfzekerheid. Ik wil je niet ontmoedigen, maar het duurde bij mij bijna 30 jaar voor ik me goed begon te voelen over mezelf. Nu pas krijg ik stilaan voldoende zelfvertrouwen om te moed op te brengen te zijn wie ik ben. Staat het mensen niet aan, pech dan, dan is daar de deur ;-). Maar zoals ik al vertelde ik was me bijna al die tijd niet bewust van hoe gevoelig ik wel was. Dat voordeel heb jij wel. En je zal echt wel beetje bij beetje leren je gevoeligheid als een sterket te zien. Dat komt van zelf met vallen en opstaan. 😉

      Het is grappig, je doet me op vele vlakken echt wel aan mezelf denken 16 jaar geleden. Maar je komt er wel! EN het is echt niet arrogant om voor jezelf op te komen en tevreden te zijn met jezelf!!

    • @PietjePuck,

      Geduld is ook niet jouw sterkste kant he! De mijne ook niet. 😉 Je zal zien je zal dat stap voor stap leren en mogelijk krijg je eerst nog wat hindernissen die je moet overwinnen. Deze zullen je, achteraf bekeken, helpen groeien in zelfzekerheid. Ik wil je niet ontmoedigen, maar het duurde bij mij bijna 30 jaar voor ik me goed begon te voelen over mezelf. Nu pas krijg ik stilaan voldoende zelfvertrouwen om te moed op te brengen te zijn wie ik ben. Staat het mensen niet aan, pech dan, dan is daar de deur ;-). Maar zoals ik al vertelde ik was me bijna al die tijd niet bewust van hoe gevoelig ik wel was. Dat voordeel heb jij wel. En je zal echt wel beetje bij beetje leren je gevoeligheid als een sterket te zien. Dat komt van zelf met vallen en opstaan. 😉

      Het is grappig, je doet me op vele vlakken echt wel aan mezelf denken 16 jaar geleden. Maar je komt er wel! EN het is echt niet arrogant om voor jezelf op te komen en tevreden te zijn met jezelf!!

  9. Wow, als ik het zo begrijp was het voor jou ook een best gebeuren. Je kunt wel merken dat je je alles aantrekt. Of hoe moet ik het zeggen? Het is te merken dat je dingen meer hebt overdacht dan de meeste mensen. Door de psychologe werd ik zwaarmoedig genoemd, maar het is gewoon dat… je hebt een veel serieuzere kijk op dingen dan de gemiddelde mens. Niet alleen wanneer er iets aan de hand is dat je niet leuk vindt, maar ook wanneer iets mooi is of ontroerend. Alles lijkt verveelvoudigd als ik het vergelijk met leeftijdsgenoten. En hoe vaak heb ik wel niet gehoord dat ik me niet aan moest stellen. Mijn moeder begrijpt vaak ook totáál niet waar ik me druk om maak of ze vindt dat ik het weer eens overdrijf.

    Het is dan ook grappig dat jij weer zegt dat je veel verstandiger (en misschien ook wel volwassener?) was dan je leeftijdsgenoten op het middelbaar. Mooi dat jij daar voldoening uit hebt kunnen halen. Ik op mijn eerste school wel, maar op mijn tweede school niet. Als je zelf niet zo dol bent op aandacht, zorgen zij wel dat je in de spotlights komt te staan. En natuurlijk dan weer niet op de meest leuke manieren. (Helemaal niet zelfs.) Het komt erop neer dat ik ook niet echt het gevoel heb mezelf te kunnen zijn, waardoor ik weer niet kan wachten tot ik aan mijn vervolgonderwijs kan beginnen. Daar zijn de mensen alweer wat volwassener en nou ja. Hopelijk voel ik me dan ook minder een outcast.

    De voordelen die je hebt benoemd kan ik ook voor een deel wel bevestigen. Alleen dat contact met mensen? Ik zou nu eigenlijk juist zeggen dat het me tegen werkt door het hsp-zijn. Een super grote vriendengroep heb ik niet en hoef ook niet per se elke week uit te gaan zoals de meeste van mijn klasgenoten. (Ook weer tot ongenoegen van mijn ouders, zelfs mijn pa.) Dat ik er wat aan mis durf ik best te geloven, maar toch. In groepen voel ik me nooit echt oké omdat er dan zóveel dingen door elkaar lopen. Het lijkt gewoon allemaal teveel te worden. Al die gesprekken, de dingen die mensen even tegen je zeggen, de blikken die ze je toewerpen. Alleen bij mijn eigen verjaardag heb ik dat niet, maar als er mensen komen op de verjaardag van mijn ma of pa dan knijp ik er het liefst ook tussenuit. Gelukkig gaat het tegenwoordig wat beter aangezien de vriendin van pa een hond heeft en er dus vanzelf een reden is om er even tussenuit te mogen knijpen, maar het blijft lastig… Tsjah. Ik hoop ook echt dat het nog veranderen gaat. Maar hoe…

    • @PietjePuck,

      Ik hoor net mezelf enkele jaren geleden. Dus neem me als voorbeeld dat het echt kan veranderen. Zoals je zelf aangeeft ben je nog heel gevoelig, voor de blikken, de indrukken en het commentaar van anderen, en dat is gezien je leeftijd heel normaal! Daarom dat ik zeg dat ik zo blij ben dat ik uit die woelige tiener of puber (is zo een lelijk woord) jaren ben. Dat is een leeftijd waarin ze echt wel heel erg hard zijn voor elkaar, en waar ik me zo niet in thuis voelde.
      En dat ik verstandiger was vond ik niet belangrijk in tegendeel alleen zat het voordeel er in dat ik goede cijfers haalde zonder resultaten, alleen spelling was een ramp en dat is nog niet geweldig ;-).

      En ja hoor ook ik heb moeten horen dat ik een dramaqueen was, dat ik overreageerde, of eens moest nakijken of ik geen borderliner was. Allemaal opmerkingen waardoor ik me nog slechter en labieler kon voelen. Want het gaf duidelijk aan dat de omgeving geen snars begreep van wat ik ervoer. Maar eigenlijk begreep ik het toen vaak ook zelf niet. Dat je het nu weet zal je helpen om op onderzoek te gaan binnen jezelf en zoals je het zegt de dingen te kunnen benoemen en plaatsen, wat ik nu de laatste maanden vooral geleerd heb is op een rustige manier mijn emoties uiten, uitleggen waarom ik me zo extreem boos of verdrietig of verongelijkt kan voelen. Maar dat is niet vanzelf gegaan, dat heeft tijd gekost. En het lijkt misschien niet zo, maar de eerste stap zit bij jezelf. De buitenwereld zal niet veranderen, maar jouw perseptie ervan wel en bijgevolg ook wat je ervan laat binnenkomen en wat niet. En het is misschien niet iets dat je nu wil horen, maar de tijd en de ouderdom zijn daarin echt je vrienden. Door meer op je eigen benen te staan en dus minder afhankelijk te zijn van bvb je ouders, kan je ook meer kiezen wat je wel en niet toelaat. Onder het dak van iemand anders is dat moeilijk en leidt dat maar al te vaak tot conflicten. En wat verder studeren betreft. Ik heb me echt het beste gevoeld in avondonderwijs of volwassenenonderwijs. Omdat de mensen die hier naartoe gaan, ten eerste echt gemotiveerd zijn, dus vaak al positiever zijn igesteld, maar ook vaak ouder zijn en al serieuser in het leven staan. (Banen hebben of een gezin) En ja daar voel ik me beter tussen dan in de echte competitie van een gewoon onderwijs. Maar je zal zien je komt er we! Op deze site staan een paar hele goede artikels en blogs over HSP. Ik ben er zeker van dat ze je kunnen helpen om bepaalde dingen te begrijpen en te doorzien. En dat inzicht zal je stilaan steeds meer wapenen tegen je omgeving.

  10. @pietjepuk

    Ik denk dat ik vooral het geluk heb gehad dat ik een goede vriendenclik heb gehad in het middelbaar en dat ik eerder heel verstandig was dan gemiddeld. Dat bespaard natuurlijk een hoop problemen, je komt nooit echt in the spotlight. Emotioneel en ook in het algemeen voelde ik me anders, had een enrom gebrek aan zelfvertrouwen, maar kropte alles op. Het heeft tot mijn 24ste geduurd voor dat zakje is opengebarst en ik helemaal op was, fysiek maar ook emotioneel. Nu besef ik dat ik eigenlijk heel mijn jeugd, onbewust mezelf opzij heb gezet en geleefd heb op emoties van anderen. Toen ik net wist dat ik HSP was heb ik vooral eerst mijn eigen emoties moeten leren onderscheiden tussen de stroom aan indrukken en prikkels die ik consant rond mij had. Ik liet me heel vaak meeslepen in emoties van anderen, woede, vrolijkheid maar ook verliefdheid, maar negeerde de mijne. Nu heb ik het gevoel dat ik daar door ben, dat ik me heel bewsut wordt van wat ik zelf voel, maar vooral wil voelen en dat brengt vanzelf zelfvertrouwen met zich mee. Maar ja ben dan ook al jaren verder. Wat ik wel merk is dat dat er voor zorgt dat ik me minder aantrek van wat anderen van me vinden en denken. Het ‘raakt’ me vaak niet meer. Afsluiten gaat dus met andere woorden veel gemakkelijker, want zolang dat de andere je ‘raken’ kan je je er toch niet voor aflsuiten en kwetst het. Mijn mama zei vorieg week nog dat ik zo veranderd was, ze vond dat ik een grote mond had gekregen. En eigenlijk is dat ook zo, ik laat me niet meer door haar doen, en zei haar ook dat ik daar beter 20 jaar eerder mee was begonnen dat ik verder was geraakt. 😉
    Maar inderdaad het besef heeft grote gevolgen gehad in de zin dat het een heel proces op gang heeft gezet en me heeft geholpen mijn plaats hier tussen al die andere ‘ego’s’ in te nemen. Ik hoop dat het jou op dezelfde manier kan helpen. En inderdaad mensen zien dat je gevoelig bent, daar ben ik ook van overtuigd, ze ‘voelen’ het. Maar dat dat een zwakte is zou ik echt niet zeggen, ik kan mijn gevoeligheid nu echt wel als een sterkte zien. Het helpt me heel vaak in vergadering, bij contact met mensen, om mensen te helpen, situaties in te schatten, keuzes te maken. Maar dat heeft zijn tijd nodig gehad.

  11. Vaak ben ik wel in voor een discussie, vooral als de meningen erg uiteenlopen. Ben nieuwsgierig naar de manier hoe mensen kijken en beleven, maar dit is iets waarin ik me totaal niet kan vinden. Daarbij vind ik het een mooi compliment dat je me aanziet voor een volwassene aangezien ik, de laatste keer dat ik het checkte, toch echt geboren ben in 1995. Maar als jij het hierbij wilt laten, dan doen we dat.

    • @pietjepuck,

      Ik kan best begrijpen dat dit moeilijk te volgen, snappen of begrijpen is wanneer je het zelf niet ‘voelt’, ‘ziet’ of ‘meemaakt’.

      Het is ook iets waar je niet over kan discussieren. Ik ben zelf hooggevoelig en mijn man snapt dat helemaal niet. Het is gewoon heel moeilijk om dat aan iemand die dat niet heeft duidelijk te maken. Heel snel gaat het dan over ‘geloof’. Ofwel ‘geloof’ je het ofwel ‘geloof’ je het niet. En dat geeft mijn inziens weinig ruimte voor discussie. Spijtig genoeg krijgen mensen en ook kinderen die dit hebben te maken met heel veel vooroordelen en ongeloof. Wat net door hun gevoeligheid heel hard aankomt.
      Ik zeg tegen mijn man altijd, dat hij het niet hoeft te geloven dat hij er niet in mee moet gaan, maar vraag hem wel om er minstens voor open te staan en me er niet mee uit te lachen. Dat maakt voor mij een wereld van verschil. En geeft mij het gevoel dat hij me ten minste respecteerd.

      En je hebt gelijk dat een boom die horizontaal staat zich niet goed kan voelen, maar eerlijk hoeveel mensen zouden daar bij stil staan? Hoeveel mensen zouden er nog maar aan denken dat ook een boom of een plant zich slecht zou kunnen voelen? En toch is dat voelbaar. Maar hoe leg je dat uit? Probeer maar eens uit te leggen hoe pijn voelt, of hoe een aanraking voelt? Dat gaat niet.

      Ik kan dus zeker ook aanvaarden dat je je hierin niet kan vinden.

      • @Nele,

        Geen ruimte voor een discussie, hmm? Ik geloof dat je zelf zojuist het tegendeel hebt bewezen. 😉

        Ik heb geen idee hoe ik hier verder op in moet gaan. Iedereen ervaart wat ‘ie ervaart en soms vraag ik me ook weleens af of ik geen hsp ben. Dat gedoe met de bomen en stenen en alles dat heb ik totaal niet en het valt dan ook moeilijk te interpreteren. Wat ik wel heb is dat ik snel van slag raak van dingen, snel euforisch ben – vooral bij muziek – en dingen waar een ander nonchalant over doet… nou ja. Een vriend van me kwam er een jaar of wat geleden mee dat ik dat weleens zou kunnen hebben. Hijzelf heeft het Syndroom van Asperger en we hebben nogal dezelfde manier van denken. Hij is één van de weinige mensen met wie ik mijn gedachtengang graag bespreken mag omdat het aardig overeenkomt tussen ons wat dat betreft. Ik kan me er dan ook wel in vinden dat je graag begrepen wilt worden, of mensen je er in elk geval de ruimte voor willen geven. Hij legde uit wat een beelddenker is en het is best met zekerheid te zeggen dat ik op die manier denk. De hevige manier van waarnemen komt nogal overeen met hsp, dus tsja. Of ik er veel bij stilsta dat ik de dingen ervaar zoals ik ze ervaar… Hmm, ja. Het is handig om het aan mensen uit te leggen, maar er zijn ook wel mensen die er misbruik van maken. Klasgenoten weten het dan weer niet. Met mijn vader heb ik het er ooit over gehad en het grappige is dat hij dan weer heel erg opmerkzaam is qua geluiden, geuren, temperatuur enzo. De delen van het hsp-zijn wat ik niet heb. Mijn moeder vindt het ook allemaal enigszins onzin, geloof ik. Ik denk niet dat het erg veel nut heeft er continu mee bezig te zijn, maar het is af en toe wel een steunpunt om te weten dat je daarom de dingen ervaart zoals je dat doet. 😉

        • @pietjepuck,

          🙂 Nu is het mijn beurt om met mijn mond vol tanden te zitten. Ik weet ook nog maar pas dat ik dat ben hoor en ik ben van 1980. 🙂 Voordien noemde ik het mijn intuitie. Ik heb er altijd wel op vertrouwd.En ik ben nu ook op een punt, dat ik er eerlijk voor uitkom, ongeacht wat mensen er van denken. Allen zit ik (gelukkig) niet meer op de schoolbanken. Niet dat ik niet graag naar school ging maar kinderen en dan vooral de ouderen rond jouw leeftijd vond ik behoorlijk hard voor elkaar. Dus ik begrijp dat je dat in je schoolomgeving niet vertelt. Maar je zal er zelf wel achterkomen wat het is, door te lezen, te zoeken, maar ook door te groeien. En het wordt pas echt leuk wanneer je het ten goede van jezelf kan inzetten.
          En ondanks je eerste reactie vind ik je wel een lieverd.
          Veel geluk op je weg.
          Liefs

          • @Nele,

            Haha, was mijn bericht zo met de tanden volstaanwaardig? Ik denk dat ik me vereerd voel, ghèhè. Alleen snap ik niet waarom ik je even het gevoel heb gegeven dat je niet meer wist wat je moest zeggen.

            Eigenlijk moet ik nu, net als de vorige keer, nogal nadenken over wat ik wil gaan zeggen. Normaal gesproken heb ik het nooit zo openlijk hierover, dus het heeft nogal een impact; pling – daar heb je het al.

            Ik probeer me echt met enthousiasme voor te stellen hoe het moet zijn als je pas klaar bent met je studie en er dan pas achterkomt dat je een hsp bent. Net wat je zei; jij noemde het je intuïtie en op een gegeven moment zul je vast ook wel zeggen ‘ja, that’s me, jammer dan als het je niet aanstaat’. Maar als er dan ineens een naam is voor wat jij hebt, al zal het niet alles zijn. Wellicht zal het zoiets zijn als wat ik voelde toen ik te horen kreeg dat er een test was voor dyscalculie. Toen ik dat hoorde moest ik bijna huilen. Er is zoveel gedonder geweest met dat wiskunde en alles er omheen voor mij dat ik altijd al gezocht heb naar een reden. En dan is er eindelijk iets waarvan je kunt zeggen: zie je, dát is er dus eigenlijk al die tijd geweest! Niet dat het daarmee weg is, maar je weet wat je hebt en waar je aantoe bent. Op die manier kun je er alleen maar beter mee leren omgaan. Nu is een rekenachterstand niet iets waarmee je elke dag te kampen hebt, maar hsp-zijn wel. Voor jou moet het nog anders zijn geweest. Hoe was dat dan in godsnaam? Het lijkt me dat er één grote walm aan emoties over je heen zou zijn gekomen. Zo zou dat in elk geval voor mij zijn als ik het pas na zoveel jaren te weten zou zijn gekomen.

            Heb je mazzel dat je er nooit echt last mee hebt ondervonden op school. Ik heb op twee verschillende middelbare scholen gezeten en op mijn eerste school deden ze er nooit moeilijk over. Ik werd weleens gepest, maar dat is haast een grapje als je het vergelijkt met wat ik vorig jaar voor mijn kiezen kreeg. Ik kan niet zeggen dat het nu helemaal over is, maar het is wel een stuk minder geworden. Ik heb gepraat met een psychologe en die heeft me geleerd er wat meer voor af te sluiten wat anderen allemaal zeggen en doen wat (veelal) in mijn nadeel werkt. Toch is het iets dat ik lastig blijf vinden. Ik blijf er maar mee in mijn hoofd zitten, of ik het nu probeer te vergeten of te verdringen of niet.

            Vaak is het ook wel zo dat je je afvraagt of mensen het aan je merken. Ik althans wel. Nou ja, niet per se het feit dat je hsp bent, maar dat je gewoon heel erg gevoellig bent. Volgens mij zien de meeste mensen zoiets wel aan je. Dat je kwetsbaar bent, dat je minder goed tegen een grapje kunt. Dat je wat serieuzer bent. Zelfvertrouwen wordt daar ook niet beter op, zelfs als ik kijk naar de lessen met die psychologe. Al die tijd heb ik wel dingen geleerd die ik kan doen om mijn drukke gedachtengang te kalmeren. Maar mijn houding… ik weet niet. Ik kan er gewoon niet tegen als mensen zich anders voordoen dan ze eigenlijk zijn. Het is gewoon nep. Het voelt onnatuurlijk. Ik denk dat zoiets de reden ook is dat ik het opneem voor het zwakkere aantal, ook al zijn die in de minderheid. Soms is het niet reëel aangezien de zwakken toch – in de meeste gevallen – lijken te verliezen van de sterkeren. Toch vind ik het gewoonweg onmenselijk om te doen of de zwakkeren er niet zijn, te zeggen dat het jouw probleem niet is en mee te doen met de sterkeren, gewoon omdat ze in de meerderheid. Maar weet je wat ik nog erger vind? Gewoon langs de zijkant gaan staan toekijken. Afschuwelijk zijn mensen toch ook soms…

  12. Jongejonge wat een onzin. Zo’n kind van zeven of tien kan nooit uit zichzelf zo’n mening voortzetten. Het kan niet anders dan dat ze de mening klakkeloos van hun ouders hebben overgenomen. Die arme kinderen verwijt ik niets. De meningen van kleine kinderen zijn gemakkelijk te beïnvloeden, die van hen dus ook. Nee, het is de schuld van de ouders of de tvseries waar ze allemaal naar kijken. Kinderen hebben nu eenmaal een grote fantasie. Ze kunnen zo van die dingen verzinnen. Bovendien, dat de boom zich niet fijn zou voelen zoals het meiske beweert is nogal logisch. Hij ligt horizontaal tegen de vlakte, dùh. Zo kan ik ook wel beweren dat ik ben zoals zij. Klinklare onzin.

    Het is echt verschrikkelijk dat er altijd maar gezocht wordt naar ‘higher powers’ om dan zogenaamd de wereld beter te kunnen begrijpen. Mensen zijn gewoon zoals ze zijn. Hun karakter is niet te wijten aan één of andere kleur. Het feit dat je huidskleur wit is heb je toch ook te danken aan de genen van je voorouders? Dat is met je persoonlijkheid precies zo. Dat zit gewoon in de genen en niets van die spirituele bullshit is waar.

    Bovendien is het heel erg slecht wat die knul heeft gedaan. Je mag nooit een vogel zomaar uit zijn nest halen. Dan kunnen zijn ouders hem verstoten.

    • @pietjepuck, als je kinderen ziet als verlengstuk van hun ouders en niet als volwaardige mensen is het moeilijk om te zien wat ze je willen vertellen, leren en laten zien.

      Warme groet,

      Gordon

      • @Gordon,
        Zeker zijn kinderen net als volwassenen dat zijn. Maar kinderen zijn geen volwassenen en vaker geneigd te geloven dat fantasie werkelijkheid kan zijn, Gordon. Geen heilgen.

  13. Jasmijn en Robert, heel fijn dat jullie dit aan de wereld laten zien!
    Elsbeth, bedankt voor het maken van deze prachtige reportage!

  14. Zo mooi!

    En zo een dappere, bijzonder mooie kinderen!

    En wat Dennis klopt ergens, maar ik ben er van overtuigd dat hoe meer mensen, en mss meer volwassenen hiervoor uit gaan komen, hoe meer duidelijk zal worden, dat we niet alleen zijn. Hoe makkelijker het voor onze kinderen zal zijn om uit te komen voor wie ze zijn, zodat ze zonder schroom en schaamte in alle eenvoud en vrijheid zichzelf kunnen zijn!

    Maar deze film doet me spontaan 🙂

  15. Heel fijn dat er eindelijk eens iemand is die het aandurft hier een mooie docu over te maken. Ik heb met genoegen zitten kijken. Chapeau!

    Nu hoop ik wel dat deze twee jongelingen zich hierna niet in een lastiger positie geraken dan dat ze al zijn. Er zijn er helaas nog al te veel die niet en niet willen begrijpen.

    Ik wens Jasmijn en Robert veel licht en liefde toe. Jullie zijn niet alleen, geloof me. Ik was waar jullie zijn, en ben hier nog steeds. En een heel klein beetje wijzer 😉

  16. Als ik deze film zie, zie ik mij terug hoe ik had kunnen genieten van mijn jeugd en wat niet zo is geweest.
    Wat een mooie kinderen. Zo puur.
    Een genot om weer even in contact te komen met mijn eigen gevoel door het zien van deze film.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in