Wie herkent dit kenmerk?…:
Ik voel me soms net een afvalverwerkingsfabriek.

Naar aanleiding van de laatste discussies (hier op nieuwetijdskind.com -)en mijn eigen ervaringen, kan ik deze ervaring niet beter omschrijven en vraag ik me af of het misschien een van de kenmerken is die anderen ook herkennen

Ho'oponopono is een sjamanistische methode uit Hawaii die ervoor zorgt dat ons ego op 1 lijn komt met ons Ware Zelf.

Ik krijg regelmatig dingen op mijn dak, waarvan ik eerlijk vind dat ik ze niet verdiend heb. Dat zijn soms behoorlijk heftige dingen, ik ben zelfs op deze manier mijn huis/thuis ooit kwijtgeraakt, andere gebeurtenissen die ik niet allemaal ga noemen en het speelt zelfs op dit moment weer bij mensen waarvan ik dacht dat ze vrienden waren.

Deze gebeurtenissen lijken zich, voor zover ik kan overzien, niet te houden aan:
a. Je creëert je eigen werkelijkheid
b. Eigen karma (dat is natuurlijk minder goed te beoordelen, later meer hierover)

Ik zal proberen uit te leggen waarom ik deze dingen hier niet in kan passen.

Van oorsprong ben ik eigenlijk iemand met een sterk creatievermogen. Ik voelde me redelijk vrij in mijn leven om mijn volgende ervaring te kiezen en daar voor te gaan. Daardoor week mijn weg af van doorsnee, maar verliep evengoed voorspoedig.
In mijn tegenspoed lijkt het alsof iemand dusdanig op mij reageert dat hij me letterlijk mijn plek op aarde niet gunt. Zelfs voor omstanders is de logica van wat er dan gebeurd vaak compleet zoek.

Toen de eerste ideëen over je eigen werkelijkheid creëren naar voren kwamen, vond ik dat heel herkenbaar. Maar later werd ik daar meer en meer onzeker van. Ik vroeg me af wat het met mezelf te maken had, dat ik deze tegenspoed creëerde.

– Evengoed bleef ik op mijn eigen manier positieve uitkomsten voor ogen houden en het rare is dat keer op keer de uitkomst minstens zo wonderlijk was als de absurditeit waarmee dingen waren begonnen. — !

Dat is ook waarom ik niet zoveel kan met het begrip karma. In de zin dat je deze vernietigende reactie bij anderen oproept, omdat je zelf nog iets af te maken hebt. Behalve als ik mezelf kan zien als één met al wat is…

Meer en meer krijg ik het idee, dat dit soort ervaringen niet persoonlijk zijn, ook al heb je er persoonlijk wel veel last van en denk je ook vaak dat het persoonlijk is.

Ik heb gewoon het gevoel dat er op zo’n moment dingen bij mij gedumpt worden, die NIET bij mij persoonlijk thuishoren, maar waar ik wel alle zeilen bij moet zetten om zelf op koers te blijven.
Het vraagt ook heel veel werk om het allemaal te verteren. Vandaar mijn vraag of jullie je herkennen in de omschrijving van een afvalverwerkingsfabriek die dingen aan het omzetten is.

Dat is ook waarom ik niet zoveel kan met het begrip karma

Ik vind mij op dit moment nog het meest in het gedachtengoed achter ho’oponopono. Deze hawaiiaanse geneeswijze is bekend geworden door Dr. Hew Len. Deze psychiater neemt persoonlijk verantwoordelijkheid voor elke disharmonie om het terug te geven aan de bron om het probleem op te lossen. Het radicale uitgangspunt wat hij daarbij gebruik is een combinatie van a. en b. en gaat een stap verder: ik neem deze werkelijkheid waar, dus ben ik mede-creëerder van en als zodanig neem ik mijn verantwoordelijkheid door vergeving te vragen en mijn dankbaarheid en liefde te uiten.
Deze arts is de grootste afvalverwerkingsfabriek waar ik ooit van gehoord heb en beschikt over een buitengewoon genezend vermogen ten opzichte van alles waarmee hij in aanraking komt.

Het komt erop neer dat elke disharmonie een patroon is dat collectief of individueel in stand gehouden wordt, ook al ben je jezelf daarvan niet bewust.

Welke rol spelen wij daar in deze tijd zelf in zonder ons er van bewust te zijn. Uitgaande dat alles één is?

Het antwoord op deze vraag is, merk ik, best belangrijk. Om het plat te zeggen, vind ik het een groot verschil om stront op mijn dak te krijgen, omdat ik nou eenmaal goed ben in afvalverwerking of dat dit is omdat ik niet beter verdiend heb, het zelf gecreëerd heb of een koekje van eigen deeg krijg uit een ver verleden dat ik mij niet kan herinneren.

Sterker nog, als dit één van de kenmerken is, dan wil ik daar goed mee om leren gaan. In de eerste plaats voor mijzelf, en in de tweede plaats om er nog beter in te worden ten behoeve van anderen.

Aika

23 REACTIES

  1. Beste Aika,

    Ik herken veel van wat je zegt! Zelf heb ik ook de eigenschap om negatieve energie te transformeren, vaak ben ik als een soort spons.. ik neem alles in me op.
    Eventjes naar de supermarkt kan soms een enorme opgave zijn, puur en alleen omdat ik alle shit van andere mensen oppik.
    Toch ben ik zelf constant bezig om liefde en licht uit te stralen, mensen te groeten en ze vriendelijk te behandelen.
    Het is een taak die lichtwerkers vaak zwaar valt, maar zodra je iets beter begrijpt hoe het zit dan kun je er misschien wat meer vrede mee hebben.
    De wereld is als een spiegel, het weerspiegelt jouw binnenwereld. Stuur jij liefde maar krijg je geen liefde terug dan kun je jezelf afvragen: in hoe verre ben ik lief voor mezelf?
    Ik geloof niet dat je een ‘koekje van eigen deeg krijgt’ of ‘niet beter verdiend’ want iedereen verdient het beste naar mijn mening.

    Lichtwerkers hebben een taak die vaak als ondankbaar wordt beschouwd en ik begrijp dat als geen ander..
    Toch probeer ik mezelf steeds weer voor te houden dat het prachtig is om vanuit liefde te leven en licht te verspreiden in mijn omgeving, maar vergeet niet: soms leven er dingen in het donker die nog niet aan het licht durven te verschijnen.

    Om een voorbeeld te geven: Afgelopen week liep ik over straat en ik zag 2 honden in een tuin lopen, ik was me er bewust van dat ik wit licht om me heen had en dat ik heel vredig was, deze honden volgde me met hun blik.. op dat moment begon ik in gedachten liefde naar hun te sturen, wat er toen gebeurde verbaasde me heel erg, ze begonnen namelijk heel hard te blaffen tegen elkaar en leken ruzie te zoeken.
    Vreemde reactie zou je denken, maar als je bedenkt dat zij leven in de energie van hun baasjes die misschien nog heel erg leven vanuit een ego bewustzijn dan is het niet erg verwonderlijk.
    De kunst is om dit los van jezelf te zien.. jij brengt licht op plaatsen waar lange tijd misschien geen licht is geweest, dit kan voor sommige mensen doodeng zijn!
    We leven in een tijd waar een onwijs groot bewustwordingsproces in gang is gezet, steeds meer mensen gaan ‘ontwaken’ en beseffen wie ze zijn; puur bewustzijn en eenheid.
    Hoe meer mensen hun identificatie met hun verstand en hun ego los gaan laten hoe mooier de wereld zal zijn, onze missie is om deze mensen hierbij te helpen.
    Dit doen we door dicht bij ons zelf te blijven, mindfull/aandachtig te zijn en zo veel mogelijk van ons licht te manifesteren en te laten stralen hier op aarde.
    Maar dit alles gaat niet zonder slag of stoot want het oude ego bewustzijn zal net zo lang doorvechten totdat het erbij neervalt, dit gaat hoe dan ook gebeuren maar het zal niet prettig zijn.

    Mijn advies is, wees lief voor jezelf! Onthoud wie je bent en zoek contact met mensen die hetzelfde meemaken, zoals op deze site. Het is belangrijk om te weten dat je niet de enige bent.
    Neem op tijd afstand, trek je terug en geef je grenzen aan, anders raak je jezelf kwijt.

    Een mooie oefening om rotzooi van anderen kwijt te raken is een oefening met Aartsengel Michael; je kunt hem het beste staand doen en in gedachte of hardop zeggen: Lieve Aartsengel Michael, wil je nu alle negatieve energie en alle entiteiten bij me verwijderen en mij daarna opvullen met licht en met liefde? ga nu je gang, dankjewel!
    Wat je kunt merken is dat je kunt gaan wiebelen op je benen, eventueel kun je dan een stoel of iets dergelijks vastpakken, blijf net zo lang staan tot je weer stevig staat en het goed voelt. Bij mij duurt het vaak best lang, ongeveer 10 min, maar bij de meeste mensen duurt het korter!

    Ik hoop dat je er iets aan hebt 🙂

    Liefs van Willemein

  2. Het enige wat ik hier nog op wil zeggen is dat het ook voor mij best herkenbaar is, maar dat ik de laatste tijd eruit heb geleerd alles en iedereen op zijn eigen tempo te laten groeien en evolueren (Ik zie soms dat vrienden van me in contact ah komen zijn met hun bron, maar doordat het zo “sureëel” is durven ze er niks mee te doen, zich er niet in te verdiepen); ook dat donker en licht een zijn, en dus enkel in stand gehouden worden door de twee als aparte dingen te bekijken ipv een en dezelfde energie); dingen los te laten; en ook om andere enrgieën wel te voelen, aanvaarden, maar ipv op te slorpen en vast te houden, ze gewoon door me te laten stromen, heel bewust (soms ook door onopvallend energie door te geven met mn handen) en naar de bron te sturen. Ik weet niet of je hier iets aan hebt, ik probeer enkel de inzichten die mij helpen te delen met je 🙂

  3. Op de een of andere manier heeft mijn gevoelsverwoording “afvalverwerkingsfabriek” me op een wonderlijk spoor gebracht.
    Let wel, ik bedoelde geen afvalemmer of afvalberg. Ik bedoelde letterlijk dat je aktief bezig bent met iets te verwerken, wat je op je dak hebt gekregen.
    Ik haalde het gedachtengoed van Ho’oponopono aan, in een poging om ruimte te creëeren in mijn schuld- en slachtofferideëen en en deze los te laten. Ik heb ontdekt dat het niet uit maakt op welke manier, door wie of waarom een situatie ontstaan is, want dat dit voor mijn brein sowieso niet te overzien is.
    Ik kan nu, vol verbazing, maar één ding over dit onderwerp zeggen: Dit is waar het om draait!!!!!
    Dit kleine beetje ruimte was kennelijk genoeg om het schijnbaar onmogelijke mogelijk te maken: Ons droomhuis in een droomomgeving.
    Als het één niet gebeurd was, was ik niet achter de computer gekropen op zoek naar nieuwe woonruimte. Als ik vast had gehouden aan schuld- en slachtoffer dan was wellicht die kleine ruimte niet ontstaan….! Mijn brein is te klein om dit te begrijpen en staat dus weer paf van dit wonderlijk universum.
    Bedankt allemaal voor het luisterend oor, dat me de gelegenheid heeft gegeven om zo iets waardevols te verwoorden, waardoor het ook voor mijzelf meer betekenis ging krijgen.
    Dank je wel!

    Namasté
    Aika

  4. Hallo Aika,

    Je verhaal over afvalverwerking bleef bij me hangen, doorgaans reageer ik niet op artikelen, maar misschien heb je iets aan mijn ervaring/kennis. Doe er mee wat je wilt, het kan natuurlijk zijn dat het een open deur voor je is.

    Dr. Hew Len van de ho’oponopono transformeert weliswaar heel veel energie, maar ik denk niet dat hij zichzelf ziet als een afvalbak. Hij oordeelt niet of iets wel of niet bij hem hoort, hij handelt er naar. Nu heb ik in de loop der jaren veel bewondering gekregen voor de vuilnismannen die in de fysieke wereld onze rommel opruimen, om nog niet te spreken over het leger van schoonmakers en schoonmaaksters dat elke dag overal de boel oppoetst en zorgt dat plaatsen leefbaar blijven. Maar deze mensen houden het vuil dat ze opruimen niet bij zich, dat wordt naar een vuilcontainer gebracht die vervolgens door de vuilnismannen naar een vuilverbranding wordt gebracht.

    Dit fysieke plaatje is eigenlijk een mooi voorbeeld hoe wij zelf met het “energetisch vuil” om zouden kunnen gaan.
    Zelf heb ik jaren geleden met mijn gidsen/begeleiders afgesproken dat, overal waar ik kom en waar iets op te ruimen valt, zij dit automatisch doen. Daardoor kan ik me op m’n wandelingen concentreren op de bloemen, de vogels en al het andere moois dat onze planeet in de aanbieding heeft.

    Een ander aspect is dat ons universum geregeerd wordt door een aantal wetmatigheden, die niet oordelen, niet straffen en niet belonen. En één daarvan is dat dezelfde trillingen of frequenties elkaar aantrekken. De moeilijkheid is vaak om het herkennen wat nu jouw eigen stuk is in het geheel, oftewel, wat wil de situatie je duidelijk maken. Ik kan me heel goed voorstellen dat er situaties op je pad komen waar je absoluut geen idee hebt, waarom je daar in verzeild bent geraakt. Dat heb ik zelf meegemaakt, maar zie ik ook terug bij mensen die in m’n praktijk komen. Maar bijna altijd komt er toch een antwoord op de waarom-vraag. Soms in de vorm van dromen, soms aangereikt door vrienden en soms pas heel veel later in de tijd, op het moment dat ik klaar voor was. Daardoor vormt zich bewustzijn, het je bewust worden van hoe je handelt, hoe je in het leven staat, de acceptatie van je hele wezen en kom je op de diepere lagen van je bewust zijn, van wie je in wezen bent en zak je als het ware dieper naar je kern toe. Het enige dat je hoeft te doen is je open stellen voor het antwoord, zonder oordeel.

    Friedy wisselink

  5. Hey iedereen,

    Hier is het niet bepaald met mensen die ik ken en die wegvallen, die zijn er natuurlijk ook. Maar hier is het vaak echt enkel op energetisch vlak dat ik de indruk heb dat ik laat het mij negativiteit noemen lijk aan te trekken. Het is dan net of ik het heel dicht bij me laat komen om het dan eenmaal het dicht genoeg is te overdonderen met licht. Kan niet echt een voorbeeld geven, maar dat kan soms zo overdonderend zijn, omdat ik dat ook niet bewust doen. Dat gebeurd gewoon. Vaak kan ik me er ook niet voor afsluiten.

    @ Aika, je link vond ik schitterend om te lezen vooral het deel waarin gezegd wordt dat er geen onderscheid is tussen dat van jezelf en dat van een ander. En het feit dat zij het ook puin ruimen noemen. is voor mij alleen een bevestiging dat ik mag verder doen zoals ik intuitief bezig was. Met andere woorden hard werken met ‘puin te ruimen’ 🙂
    Leuk!!

  6. Ontdekte net dat mijn gevoelsterm “afvalverwerkingsfabriek” bijna identiek in een artikel over Dr Len en Ho’oponopono staat:

    Eigenlijk is Len een soort kosmische vuilnisman die de rotsooi van anderen opruimt. De meeste van ons nemen nauwelijks de tijd om negatieve gedachtepatronen – voortkomend uit angst, schuld, schaamte, woede, wraak, wanhoop, depressie, stress, enzovoorts – op te lossen – als we ze al opmerken. Len: “De meeste mensen hebben er geen idee van dat ze als robots leven. Ze worden geleefd door programmeringen en geven deze voortdurend aan elkaar door. Als zij geen verantwoordelijkheid nemen om die oude informatie op te lossen, dan doe ik dat.”

    Citaat uit dit volledige artikel:
    http://www.kristijn.com/?subpage=150

    Erg interessant artikel trouwens!

    Eigenlijk merk ik dat ik met mijn post al een aantal antwoorden aan mezelf had gegeven. Bv. het maakt niet uit wie verantwoordelijk is, op het moment dat er disharmonie optreedt kun je verantwoordelijkheid nemen en het aan je bron geven.
    Ik herken nu dat ik iets dergelijks vaak heb gedaan in moeilijke situaties, met inderdaad onverwachte wendingen als resultaat.
    Kennelijk tijd om me er meer van bewust te worden, dat uiteindelijk alles één is en dat je in die zin niet los staat van elkaar. Dit betekent ook definitief kappen met schuld, zoals we dit hebben meegekregen en vaak in het gebruik van begrippen als karma en eigen werkelijkheid creëeren blijft doorklinken.
    Je weet niet waarom je dingen op je pad krijgt, je kunt alleen verantwoordelijk nemen voor hoe je er vervolgens mee om gaat.

    Namasté
    Aika

  7. Hoi Aika

    ik merk ook veel dingen om me hen die niet meer werken bij me en dan gewoon weg vallen om dat je er niks meer mee kan of dat de ander daar weer van kan leren dat er zo situwatie gebeurd. het doet vak ook veel verdriet en je snap het ook niet waarom de dingen gebeuren ze hebben een reden maar daar kom je pas later achter!dus heb ik het maar los gelaten en ga verder met mij dingen en vertrouw dat het zo moet zijn. anders loop je er maar mee rond en blijf je ergens aan hang wat je groei stopt.
    ik zelf denk dat het gevoel wat je zegt van afvalverwerkingsfabriek dat je het best kan omdraaie naar dat je verschoont en loslaat en het verwerkt zo probeerd ik het.
    want dan heb je weer engerie en kan je weer strallen naar de dingen die wel goed voor je zijn.

    liefs sannie

  8. Hoi Aika,

    Kan je een gedetailleerd voorbeeld geven van wat je ervaart als een afvalverwerkingsbedrijf. Ik kan het niet goed halen uit je bericht. Ik vind het daarom lastig je te helpen of te begrijpen.

    Ik worstel me op dit moment door het familiekharma heen, waarbij ik leer weer te voelen (wat mij pa niet doet) en weer te mogen zijn (wat van mijn ma niet mocht).

    Groet,

    Rob

    • @robertdaniel, ’t Lastige is dat het dan gelijk zo persoonlijk wordt en je verhaal voor eeuwig op internet blijft staan. Maar ik begrijp dat het anders ook maar bij theorieën blijft, terwijl we het over ons dagelijks leven hebben. Dus, hoppekee:
      Twee jaar geleden hadden wij een hele leuke vriendenclub van zeven mensen. We deelden lief en leed met elkaar en konden voor vanalles bij elkaar terecht.
      Onze zoon verongelukte dat jaar en ze hebben ons in het begin geweldig opgevangen.
      Nu weet ik dat bij ingrijpende gebeurtenissen als deze, het heel vaak gebeurd dat je vrienden verliest. Je bent zelf niet de vrolijkste en bovendien ben je ook niet meer dezelfde als daarvoor.
      Maar wat ik niet begrijp is dat er een jaar geleden met twee van hun een conflict is ontstaan, waar niet over gepraat kan worden, maar waarvan ik ook nog steeds niet weet wat mij nou eigenlijk wordt verweten. De gevolgen krijg ik echter nog steeds op mijn bord. En dat gebeurde dus nu ook weer, toen twee anderen waar we nog wel contact mee hadden ons “vriendelijk” kwamen vertellen dat we niet uitgenodigd waren op hun feest omdat ze er te zenuwachtig van werden om ons samen in een ruimte te hebben.
      Dit bedoel ik met dingen op je bordje krijgen, die je niet verdiend hebt en ook niet bij jou thuishoren. Ik begin mij te beseffen dat dit soort dingen mij vaker gebeuren en soms met verregaande gevolgen.
      Ik bedoel vooral het feit dat je woede op je hals haalt zonder te weten waarom. Je probeert zelf een opening te zoeken en te bieden, maar daar wordt geen gebruik van gemaakt.
      Ik steek zo in elkaar dat ik heel lang toch “de fout” bij mijzelf blijf zoeken. Maar nu vraag ik me voorzichtig af of het ook iets anders kan zijn.
      Tijdens een crisis in je leven moet je noodzakerlijkerwijs terugvallen op de diepste kracht in jezelf. Ik ben ook elke keer verbaasd, dat die er ook echt is!
      Tja, en dan krijg ik vragen, zoals ik ze in deze post stel. Zou het kunnen dat bepaalde patronen in mensen, daarop gaan reageren en de drager van de kracht uit hun leven willen bannen? En dat dit zo onbewust gaat, dat ze het zelf niet uit kunnen leggen en er dus ook niet met je over willen praten?

      Ik hoop dat ik in het kort het voorbeeld heb kunnen schetsen, waardoor mijn vraag wat duidelijker wordt.

      Hoor graag van je,
      Namasté
      Aika

      • @Aika,

        Bedankt voor je uitleg.

        Wat ik in je verhaal hoor is het volgende: Je verlangt eerlijkheid, spreekt dat uit en

        Ik heb een aantal inzichtvragen waarvan het mogelijk handig is om ze voor jezelf te stellen:
        -In hoeverre ben je de afgelopen tijd persoonlijk gegroeid en veranderd?
        -In hoeverre is de groep veranderd waar je bij hoort?
        -In hoeverre passen die mensen nog bij jou?
        -Kan deze afwijzing (en afvalverwerking…)een onsubtiele manier van het universum zijn om aan te geven dat je een andere vriendengroep nodig hebt… 🙁
        -Als je het proces van een afziet van veranderingen in de afgelopen maanden/jaren wat jij hebt meegemaakt, wei je geworden bent en wat zij hebben gedaan. Wat valt je dan op?

        Ik hoop je met deze vragen te helpen.

        Persoonlijk ben ik hard gegroeid en ben nu ook enkele vriendengroepen voorbij gegroeid, maar ik weet niet zeker of dat bij jou ook het geval is, vandaar de vragen.

        Als de richting klopt uit mijn vragen, kan het mogelijk helpen de gebeurtenissen allemaal eens van een afstand te gaan bezien.

        Groetjes en succes,

        Rob

        • @robertdaniel,
          Het klopt dat ik veranderd ben, misschien wel gegroeid, en in ieder geval toe ben aan andere vrienden.
          Maar met mijn voorbeeld probeer ik te verduidelijken wat ik in mijn post zeg.
          Het is ook niet meer dan een voorbeeld. En zoals ik al zei komt alles over het algemeen weer in orde op een manier die ik van te voren niet had bedacht.
          Ik vraag me gewoon af of mensen het herkennen.

          Bedankt.
          Namasté
          Aika

          • @Aika,

            Hoi Aika,
            Ik herken me er volledig in. In het begin vond ik het heel lastig. Vooral omdat mijn ego zich krampachtig probeerde vast te klampen om de situaties onder controle te houden.

            Ook de snelheid waarmee ik dingen uitprobeer en verander is hoog, zoals salsa en hardlopen etc. En ja, in het begin is dit niet leuk. Omdat de situaties nu soms zo rap veranderen beschouw ik de situaties van een afstand. Dan lukt het me om mee te komen.
            Op mijn werk komen geregeld afspraken bij en worden valk van te voren afgezegd. Vroeger baalde ik hiervan. NU denk ik het zal wel een reden hebben

            Een goed boekje hierover heb ik van Deepak Choprah, de 7 spirituele wetten van succes.

            In het begin wilde ik ook iedereen overhalen om te veranderen. Dat was beter voor hen… dacht ik. NU weet ik dat alles zijn eigen groeiritme heeft en dat wij aanzienlijk aan het versnellen zijn. Op naar een mooie nieuwe toekomst.

            BEdankt dat je het met me wilde delen.

            Groetjes.

            Rob

            • @robertdaniel, Ter aanvulling, omdat het zo kaal hierboven staat. Het boekje van Deepak Choprah is een algemeen boekje met wijsheden over afstand nemen, elke situatie aanvaarden, verantwoordelijk zijn voor elke situatie en het met weerloosheid aanvaarden. Ik heb er veel wijsheid uitgehaald. Misschien is dit ook wat voor anderen.

              Groetjes,

              Rob

  9. @Aika,
    Ik herken me in wat je schrijft. Zit al een tijdje met hetzelfde gevoel. Kan dikwijls ook gewoon niet anders dan de energie in mijn omgeving transformeren. Heb lang angst gevoeld bij deze gedachte omdat veel werd gezegd dat je je energie kan weggeven en uitgeput kan raken. Maar voor mij is niets minder waar. Voel me steeds zelfzekerder in de gedachte dat dit een deel van mijn taak is hier. De energie transformeren en alles wat donker is omvormen naar licht. En sinds ik dit aanvaard is alles veel minder zwaar rondom me geworden. Ik heb al een tijdje begeleiding en daarin is me geleerd dat men sinds kort mag stralen naar welbehagen en volledig in zijn/haar kracht mag gaan staan. Dat de duister ons niet meer kan raken. Ik weet en voel dat dit zo is. Toch durf ik nog niet goed. De angst zit er nog diep in. De angst om overspoeld te worden door donker. Want tot voor kort werden we ook met alle macht verhinderd om ons licht te spreiden. Nu sinds kort en steeds meer heb ik het gevoel dat het licht aan terrein wint.
    Maar dat wil niet zeggend dat het altijd even makkelijk is. Het is verdomd zwaar soms. Kan er soms echt moe van zijn, omdat het soms lijkt alsof meerdere levens tegelijk doorleef. Kan het moeilijk uitleggen.

    Liefs,
    Nele

    • @Nele, “Voel me steeds zelfzekerder in de gedachte dat dit een deel van mijn taak is hier.”
      Fijn om te horen dat in ieder geval het idee herkend wordt. Ik merk zelf dat het inderdaad een groot verschil maakt in mijn zelfvertrouwen, hoe ik er tegen aankijk en dus ook in hoe ik vervolgens mee omga.
      Ik herken ook dat het met mogen en durven te stralen te maken heeft. Toch is de angst dan niet helemaal onterecht als je ziet hoe mensen daar soms op reageren. Aan de andere kant, als je weet dat dat kan gebeuren, hoef je er ook niet meer zo bang voor te zijn. Meer een kwestie dus van er goed mee om leren gaan.

      En vooral… blijven stralen!
      Namasté
      Aika

    • @Nele, Ik denk dat het ook bemlangrijk is om te beseffen dat er niet per se iets bestaat als licht of duisternis, maar dat alles een is, en dat alles steeds zal gaan hoe het bedoeld is om te gaan… als je dit beseft, hoef je geen angst meer te hebben voor de duisternis, of reacties van mensen. ik denk ook dat het de bedoeling is zulke reacties te krijgen van mensen, om zo te leren loslaten, vergeven, en onvoorwaardelijke universele liefde te hebben/uit te stralen/te zijn.

  10. Beste Aika,
    Ik herken je verhaal enigszins. Waar ik sterk aan moet denken bij je verhaal is dat de maatschappij nog niet klaar is voor ‘onze’ manier van leven. Daardoor kan er onbegrip en afgunst omstaan en dit krijg jij(wij)te verwerken als afval…zoals jij het noemt.
    Er zijn veel zielen die niet in deze tijd hebben willen incarneren maar liever later gekomen waren. Wij zijn de pioniers van de ‘nieuwe wereld’ en dat is geen gemakkelijke opgave. Iemand ‘moet’ dit doen en wij hebben er voor gekozen…..
    Volgens mij heeft het niks te maken met Karma maar met een pioniers-missie.
    Persoonlijk heb ik ook de nodige afval te verwerken maar probeer te blijven staan door liefde, te creëren en vertrouwen te hebben in mijzelf en het universum.
    Warme groet,Regien

    • @Regien, Pionier van de ‘nieuwe wereld’. Heerlijk. Krijg gewoon zin om een visitiekaartje te maken.
      Geeft een gezond gevoel van eigenwaarde.

      Bedankt!
      Aika

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in