Onlangs bekeek ik de presentatie van Jef Staes (Belgisch consultant in change management, innovation and learning) over zijn nieuwe boek “Ik was een schaap”. Dit heeft zo’n herkenning opgeroepen en zo’n diepe indruk nagelaten dat ik besloten heb de pen zelf ook op te pakken in de vorm van een blog.
De auteur pleit voor diplomavrij onderwijs, functievrij werken en pensioenvrij leven. Volgens hemzelf zijn dit de 3 figuurlijke omheiningen die in het maatschappelijk leven mensen tot “schapen” maakt.  Al wat mensen aan passies en talenten in zich hebben verdwijnt binnen die omheiningen. Na zijn pleidooi gehoord te hebben, kan ik het alleen maar met hem eens zijn.
Volgens mijzelf wordt geen enkel kind geboren met een schapenmentaliteit. Kinderen zijn vrije, creatieve wezens die nog volop hun intuïtie en gevoel volgen. Vanaf ze naar de lagere school gaan wordt die creativiteit en vrijheid stilletjes aan gesmoord. Een ganse dag stil zitten op een stoel, luisteren naar de leerkracht vooraan en kennis opdoen, waar ze al dan niet interesse voor hebben of al dan niet rijp voor zijn om deze te leren. Het staat voorgeschreven wat ieder kind moet kennen & kunnen en dat is quasi in elke school hetzelfde. Men houdt geen rekening met de persoonlijke passies en talenten die in een kind zitten, noch met de persoonlijke capaciteiten en vaardigheden. Er is een vast lessenpakket en er zijn normen bepaald die kinderen moet halen. De eerste omheiningen worden gebouwd.

Scholen

In de middelbare en hogere scholen zet deze trend zich onverminderd verder. De paden zijn voorgelopen en geëffend, er zijn zelfs geen andere paden. Wil je in onze maatschappij iets bereiken, dan moet je een diploma hebben, toch ? Dus mensen gaan naar school, blokken een heleboel vakken waar ze niet in geïnteresseerd zijn en waar ze later ook niets meer aan hebben en niets meer mee doen, oefenen daarna een job uit die ze toch nooit helemaal graag doen of helemaal goed kunnen, en beginnen dan af te tellen naar hun pensioen. Tot ze eindelijk mogen stoppen met werken. Terwijl het leven één groot passioneel avontuur kan zijn, van de dag dat je geboren wordt tot de dag dat je sterft.
En wat betekent dat papiertje nu écht ? Ik herinner mij mijn eerste werkervaring na mijn bacheloropleiding. Dat was een fiasco. Ik kon niets. Ik had niet geleerd met klanten om te gaan, ik had niet geleerd hoe een kantoor werkt, wat het betekent om collega’s te hebben, hoe ik moest communiceren. Ik kon nochtans 3 vreemde talen nagenoeg perfect spreken, schrijven en begrijpen. Maar die kennis was helaas niet echt van nut in een situatie waar ik mijn plan moest zien te trekken. Sindsdien ben ik mij aan het afvragen wat voor nut het onderwijs heeft als het je niet voorbereidt op het echte leven, en wat voor nut het heeft jaren na elkaar kennis op te doen die je niet onmiddellijk in de praktijk kan omzetten en die je, geef het allemaal maar toe, ook nooit meer toepast of benut in je dagelijkse leven.
De vaardigheden die ik nodig had om mijn plan te trekken in het leven had ik niet op school geleerd.  En de vaardigheid “blokken” blijkt achteraf compleet overbodig.

Hokjes en stickers

Na die eerste werkervaring kwamen er nog 9 andere. 9 alstublieft. En ik ben nu 8 jaar afgestudeerd. Dus reken maar uit. De wereld heeft mij lang doen geloven dat er iets mis was met mij. Want zo zit onze maatschappij toch in elkaar. Je haalt je diploma (liefst zo hoog mogelijk want dan pas ben je écht iemand), je gaat werken en daar blijf je tot je pensioen. En als je niet in dat hokje past, dan is er iets mis met jou. Je bent onbetrouwbaar, onstabiel, chronisch ontevreden, en ga zo maar door. En hetzelfde principe doet zich de laatste jaren steeds vaker voor op de lagere schoolbanken. Kinderen moeten presteren, een bepaald cijfer halen, een niveau, in het hokje passen en zowat elk kind dat daar niet in past, krijgt een dikke sticker (ADHD, ASS, enzovoort) en belandt bij de logopedist. En mijns inziens binnen 15 jaar bij de psycholoog omdat ze denken dat er iets mis is met hen.
En valt het de rest van de wereld ook op dat er steeds meer en meer kinderen met stickers bij komen ? Straks worden de ‘normale’ kinderen nog een uitgestorven ras. Zullen we dan eindelijk beseffen dat het probleem niet bij de kinderen ligt, maar bij het systeem ? (zowel school als maatschappij)

Open minded

Het is door mensen te ontmoeten met de open mind van Jef Staes dat ik zelf ben gaan geloven dat het ook anders kan en dat er niks mis is met mij, en dat ik niet alleen ben met mijn ideeën. En ondertussen ben ik er heilig van overtuigd geraakt dat het ook anders moet voor de huidige generatie, onze kinderen. En daar ga ik absoluut voor strijden en voor ijveren.  Sinds ik zelf gestopt ben met de voorgelopen paden te bewandelen en eindelijk doe wat ik zelf wil diep vanbinnen, mijn passies uitleef, en eindelijk mezelf ben, ben ik alvast een pak gelukkiger. En ik ben ook nog eens een betere werknemer.  Maar ik kan zeggen dat het mij bijna 5 jaar gekost heeft om de omheiningen rond mij af te breken en mijn intuïtie, mijn passie en mijn creativiteit terug te vinden. Zo erg was ik afgestompt geraakt. Dat wens ik geen enkel ander mens toe.
Mijn persoonlijke zwaartepunt ligt bij het onderwijs en mijn uiteenzetting draait dan ook vooral daarrond, maar Jef Staes verhaalt, met heel veel humor, voornamelijk over hoe de mensen zich binnen organisaties gedragen. Doordat deze man zijn woorden zo’n diepe indruk nalieten, wil ik deze dan ook heel graag met de wereld delen.  Op die manier wordt er hopelijk op alle vlakken waar hij over spreekt een revolutie ingezet.
Je vindt de presentatie hier: (duur +/- 46min)
Ik vraag ook, als de inhoud van de presentatie jou raakt en aanspreekt, deel ze dan verder.
Bedankt.
Sara

22 REACTIES

  1. DIEP ontroerd en eer herkenbaar als onderwijsman. Ik week in het onderwijs altijd af van de gangbare eisen en normen en wilde alleen het kind zijn, zijn dromen en passies. Velen zijn goed terecht gekomen omdat ze kozen voor hun talenten: schrijver, beeldend kunstenaar. Velen zijn echter ook achter de afrastering terechtgekomen als schapen. Dat doet me tot vandaag pijn.
    Toen ik het lied hoorde van de Brabantse zanger Gerard van Maasakkers: Bloempjes zijn rood, viel het me op hoe ik altijd gereageerd heb op dit beklemmende systeem wat school heet. Ik zag leerkrachten zelfs de grapjes in de kantlijn schrijven van hun boek. Hoe pijnlijk! Waar is authenticiteit en passie gebleven?
    Ik droomde ervan om mijn passie uit te dragen binnen de lerarenopleiding, want dààr zou ik immers gepassioneerde mensen tegenkomen. Wat een desillusie!!
    Ben daarna een eigen counselllorsopleiding begonnen waarbij we alleen selecteren op TALENT en PASSIE. de 3 pijlers zijn dan ook: kennis, kunde en kunst/attitude.
    Jef Staes zegt wat ik al jaren probeer te doen.
    Loek Knippels
    sociaal-pedagoog/auteur en directeur van de L.K.A. (Loek Knippels Academie)

  2. Ik ben met die stelling van Jef Staes al jaren mee eens en denk altijd aan het nummer van Stef Bos " Is dit nu later ", een diploma vol mét leugens!

    In het onderwijs wordt de persoonlijkheid en andere menselijke vaardigheden zoals empathie,
    sociale vaardigheden niet onderwezen en getest maar wordt gewoon de leerstof die men moet
    geven onderwezen en men daarvoor moet blokken om een examen te doen voor het behalen
    van het diploma, dat maar een velletje papier is en waar je later als werknemer wordt onder-
    verdeeld in vakjes en waar ook de levenservaring van een werknemer niet van belang is!

    Zo zie je dat het onderwijs daar in tekort schiet en dat levenservaring, sociale vaardigheden
    meer van tel zijn dan een diploma, dat maar een velletje papier is en géén enkele waarde
    bijdraagt bij iemand zijn persoonlijkheid!

    Dus is er nog enorm véél werk aan de winkel voor het onderwijs en ook voor de werkgevers
    en is er moed en inzet voor nodig om een mentaliteitsverandering in het onderwijs en bij
    de werkgevers door te voeren!

    Als men van goede wil is en de moed heeft om dit te veranderen, kan men dit bereiken
    maar de wil moet er zijn om deze mentaliteitsverandering door te voeren, anders blijft men bij
    het oude en verandert er tenslotte niets!

  3. De basis is ANGST.
    .
    Ontstaan enkel door het afhankelijk geboren zijn.
    .
    ANGST (oude nog aanwezige ervaringsenergie van het afhankelijke kind) doet het schaapzijn ontstaan.
    .
    Maar zie dat maar eens in jezelf te ontdekken/herkennen.
    .
    Want het zit zo diep dat je eerste reactie is; ik, angst?, ik niet hoor, ik doe wat ik wil.
    .
    Mooi niet dus, je doet hoogst waarschijnlijk wat het schaapzijn je doen laat.
    .
    Anders zou je gewoon doen wat je niet laten kunt (talent, creativiteit, etc).
    .
    De wereld is niet de oorzaak van je probleem.
    .
    De ANGST in je is de oorzaak.
    .
    Toch maar mooi dat de mens dat ontdekken mag en zich zo werkelijk bewust kan worden van de scheppende (niet-schapende) kracht die hij/zij is.

  4. De systemen willen een eenheidsworst maken van de mensheid. Het liefst iedereen in het gareel in die schaapskudde. Het lijkt wel complete hersenspoeling. Slikken wij alles voor zoete koek? Heel slim uitgedacht allemaal van diegenen die de touwtjes in handen hebben. Ze weten dat mensen erbij willen horen en zonder geld zitten is een nachtmerrie voor de meesten onder ons. Het draait om diploma's, prestige en wat doe jij voor de kost? Slaaf van het systeem dus. Ra ra, hoe kan dat, dat steeds meer mensen thuis zitten met een burn-out of depressief zijn? Het niet meer zien zitten voor de toekomst? Dan trekt je ziel voor de zoveelste keer aan de bel, om je duidelijk te maken dat je op de verkeerde weg zit. Hoe zit het met je talenten, wat ben jij waard als MENS? Het kan ook anders.

    Nog een filmpje: You are Worth More than You Know – door Jocelyn Daher

    http://www.youtube.com/watch?v=sdwGgc5NRhs

  5. Was al een onwillig schaap dat niet in het gareel wilde lopen, hoe hard mensen het ook probeerden. Nee, je mag niet op maandag de zaterdagkrant lezen, je moet niet 's middags maar 's ochtends vroeg douchen! Ik ga mijn eigen gang, al wordt me dat niet in dank afgenomen. Al jaren chronisch arbeidsongeschikt, hoewel ik best zou kunnen werken. Een hoop shit gehad en als je burenshit hebt wil 'men' je direct naar de ggz hebben. Stankoverlast is al een conflict waarvoor je naar de ggz moet. Nu krijg ik binnenkort weer ongevraagd hulp op mn dak omdat mn huis ernstig vervuild zou zijn. Nou ja, het is niet helemaal opgeruimd en schoon maar je bent meteen dat psychische geval dat hulp nodig heeft, niet om je huis op te ruimen of geld om een paar kasten te kopen, waar het aan ontbreekt maar hulp voor je bovenkamer. Ik zie het eerder als tegenwerking.
    Zou wel willen werken maar pas niet in het -oude- systeem en met vrijwillgerswerk walsen mensen algauw over me heen. Wat zou het mooi zijn als ieder z'n steentje bijdraagt in de maatschappij, zonder dat je bezigheden een onduidelijke maar indrukwekkende naam hebben. Gewoon bezig zijn, dat wil toch elk mens. Je betrokken voelen, minder haat en nijd en mensen die buiten de boot vallen, om dan opgevreten te worden door haaien. Ik hoop het nog mee te kunnen maken dat het die richting opgaat.

  6. Hartelijk dank! Wat een fijn stuk om te lezen, want het geeft mij hoop. Mijn leef wereld heeft ook mij altijd in de 'Norm-aal' willen drukken, maar ik paste er niet in. Ik bewandel het zware levenspad van de dwarsdenker en opdekopdenker. Ik ben nu 54 en mag, door het verliezen van mijn baan mezelf als werkend mens weer uitvinden. En als ik dit lees vind ik dat totaal niet erg. Ik ben een talentvol en gepassioneerd mens en voel met blijdschap de frisse wind van de verandering. Bedankt dus voor deze inspiratie!!

  7. hallo Sara,

    dankjewel voor je prachtige herkenbare verhaal. Zelf ben ik moeder van 5 kinderen tussen de 18 en 30 jaar. Wij hebben onze kinderen ook zien vastlopen in het onderwijs, terwijl ze zo graag dingen wilden leren.

    Vaak ben ik naar school gegaan om te zeggen dat een school naar mijn idee een plek zou moeten zijn waar je je talenten mag ontwikkelen en waar je zelfvertrouwen mag groeien.

    En altijd weer kreeg ik te horen: ja, dat klinkt mooi, maar we hebben nu eenmaal deze systemen en die worden door de regering opgelegd.

    Toch zijn onze kinderen op hun eigen manier op hun plek terecht gekomen en daar hadden ze vaak niet een diploma voor nodig.

    Onze oudste zoon is zelf een bedrijf gestart waar hij mensen aanneemt op wat ze kunnen en op wat hun passie is. Ze mogen zich daarin ontwikkelen en diploma’s zijn bij hem niet het belangrijkst. Ze moeten natuurlijk wel wat kunnen, maar dat zit meestal wel goed. Je krijgt zo mensen die gemotiveerd en met plezier werken.

    Wat de scholen betreft zie ik wel veranderingen komen. We zijn er nog niet maar als we allemaal vanuit ons hart laten zien dat je ook op andere manieren dingen kunt leren , want we leren allemaal op onze eigen manier, zullen we toch met zijn allen die andere manieren moeten gaan gebruiken. En het wordt steeds duidelijker dat het zo niet langer gaat.

    De rugzakjes-periode loopt op zijn eind. Het geld is gelukkig op en we moeten nu gaan veranderen. Ik vertrouw erop, dat steeds meer mensen gaan zien dat iedereen uniek is en goed zoals hij is. Het proces van verandering is al bezig en wat mij betreft gaan we een prachtige nieuwe tijd tegemoet.

    groetjes Henny

  8. Hoi Sara,

    Mooi stukje tekst, mooi om te lezen wat jij zelf denkt en vind 🙂
    Ik ben het met je eens.

    Vaak denk ik wat is dit voor een wereld? Wat is dit voor een maatschappij? Wat is dit voor een leven?
    Ik bedoel dit niet in negatieve zin, maar ik denk dat wij als mensen, allemaal bij elkaar een beetje vergeten wat ”echt leven” is.
    Deze maatschappij lijkt naar mijn inziens opgebouwd uit angst, angst is de ondertoon en daarom verzinnen wij als mensen van alles en nog wat zodat wij in hokjes kunnen passen, zodat wij ”overzicht” hebben en het liefst willen behouden.

    In iedereen is een bron van wijsheid, liefde, inzicht aanwezig, waarom kunnen wij als mens ons niet daarop concentreren? En vanuit dat punt het ”leven” leven.

    Liefs Anne

  9. Dat het huidige onderwijssysteem onze kinderen afstompt ipv ze creatief leert denken, ze tot slaven van de economie maakt (een systeem dat ook geheel in verval is geraakt) en als ze niet willen (of kunnen) leren we ze maar een label opplakken (ADHD) zodat ze met medicijnen in het gareel kunnen worden gehouden, wordt prachtig geïllustreerd in deze video van Sir Ken Robinson:

    http://youtu.be/zDZFcDGpL4U

  10. Nele, dat is een hele interessante opmerking van jou zeg 🙂 Daar had ik nog niet aan gedacht dat ook het politiek stemsysteem wel eens radicaal mag veranderd worden!

    En waarschijnlijk heb je gelijk: de ene methode werkt nooit voor echt iedereen en de andere ook niet. Het zou al mooi zijn als er in België (en elders) méér opties kwamen qua onderwijsvorm, zodat er voor iedereen een keuze is waar hij/zij zich goed bij voelt.

    • @Sara,

      Ja ik denk daar al aan sinds je voelt dat mensen niet meer op 1 partij stemmen maar hoppen van de ene op de andere. Je merkt ook dat met uitzondering van de extremen de partijen steeds dichter naar elkaar komen qua partijprogramma’s. Wat volgens mij ook niet anders kan. Je hebt namelijk geen sterke maatschappij zonder sterke economische basis, maar wil die sterk blijven zal die toch duurzamer en socialer moeten. En dat we over het algemeen meer rekening moeten houden met het milieu is denk ik ook duidelijk. Dus ja politiek in extremen, zal naar mijn gevoel steeds minder werken. Bovendien beginnen de mensen dat politieke ego spelletje te doorzien. Dus ja naar mijn gevoel is dat systeem aan hervorming toe omdat het simpelweg niet meer functioneert. Onze regeringsvorming heeft dat denk ik ook bewezen en ik verwacht daar in de toekomst geen verandering in. 🙂
      Maar ja ik ben maar een simpele burger he 😉

      En waar je verhaal me ook aan deed denken was aan het sprookje waarbij het overnacht goudstukken regende en iedereen rijk was de volgende ochtend. De boer, de bakker, de slager en alle andere mensen stopten met werken en na een dag, wilden de mensen het geld weer weg, want niemand was nog bereid om te werken. Er was geen eten meer, omdat niemand dit nog wou voorzien. Mochten we echt alleen op onze talenten inzetten, wie gaat er dan bvb voor de minder leuke taken in de maatschappij zorgen? Maar zoals je zelf al aangaf, ik denk dat dat inderdaad niet voor iedereen zou werken, maar wel voor een grote groep! Er zou minder schoolmoeheid zijn en jongeren zouden zich volgens mij ook beter kunnen ontplooiien.

      Er is denk ik nog veel werk aan de winkel 🙂

      Een schitterend 2012 voor jou en al de anderen!
      Groetjes

      • @nele,

        wat betreft de banen die ‘minder leuk’ zijn. Er zijn mensen die juist die minder leuke banen zouden willen doen. Bijvoorbeeld mensen die altijd heel erg schoon zijn en schoonmaken kunnen de verantwoordelijkheid op zich nemen voor het schoonhouden van de straten. Maar dat zal alleen gebeuren wanneer mensen ophouden met het ene baan hoger te plaatsen dan de andere baan. Als dat gebeurt dan wordt elke baan gewaardeerd voor zijn waarde en niet meer op neergekeken. Dan zullen er echt wel mensen opstaan die dat werk heel graag zouden willen doen om hun steentje bij te dragen voor de maatschappij. Dit zal echter pas kunnen veranderen na het einde van 2012 waar we nu naar toe gaan.
        Zoals ik bedacht heb dat als het geldsysteem zal instorten, en dat zal gebeuren, zal ik gratis mijn werk blijven doen voorlopig, want ik kan de cliënten waar ik nu voor zorg niet in hun sop gaar laten koken. Want ik houd zoiezo van ze en van mijn werk. Alleen is het nu te zwaar voor mij om 8 uur per dag , 32 uur in de week te werken. Andere mensen zullen hun werk ook gratis gaan doen. Andere beroepen zullen afgeschaft worden zoals administratie. En die mensen die nu in zulke sector aan het werk zijn zullen andere banen zoeken waar ze echt hun passie in kwijt kunnen.
        Zoiezo zullen de uren dat we aan het werk gaan drastisch verminderen, omdat er minder banen zullen zijn en meer mensen die de werkzaamheden kunnen verrichten.
        Ik heb hoop op de toekomst en ik weet dat alles goed zal komen. Dat voel ik in het diepste van mijn wezen!

        Iedereen een heel liefdevol 2012!

  11. Hey Sara,

    Dank je voor deze boeiende en interessante introductie!! Ook al heb ik nog bedenkingen bij de visie van Jef omdat ik denk dat extremen nooit werken. Ben ik er van overtuigd dat dit een goede zaak zou zijn voor het grootste deel van de bevolking!! En vooral voor onze kinderen in het onderwijs. Spijtig genoeg zijn ze daar nog steeds ver af van dit. Ook al komen de alternatieven stilaan uit de grond gerezen. Ik hoop eigenlijk vooral dat er snel in de politiek en de bestuursvormen dergelijke wijziging ontstaat. Dat we niet meer moeten stemmen op personen die zich enkel anbieden omdat ze toevalling de juiste connecties hadden op het juiste moment en uit zijn op eigenbelang ipv maatschappelijk belang. Hoe dat weet ik niet maar mss al door te stemmen op wat we veranderd willen zien. Jef Staes zou ik bvb zo als minister van onderwijs willen benoemen ;-).

  12. Bedankt allemaal voor de reacties en ervaringen. Fijn zeg om te lezen 🙂

    Wat ik nog snel wil toevoegen is dat er stilletjes aan ‘andere’ scholen als paddestoeltjes uit de grond opkomen. Ze zijn nog in de minderheid, maar ik merk toch dat er meer ontstaan. Zowel in Nederland als in België verschijnen er verschillende scholen volgens het sudbury principe. De Kampanje en De Koers zijn voorbeelden in Nederland. Sudbury School Gent en Vlinderwijs in België. Zij vallen allen onder het Democratisch onderwijs. Helaas worden deze scholen (nog) niet gesubsidieerd.

    Dus wil je iets doen, meehelpen aan een ander systeem, ga eens horen bij zo’n school, kijk of het je ligt, spread the word en als je zelf kinderen hebt, stuur ze daarheen 🙂

    Daarnaast bestaat er in België een organisatie genaamd Flanders Synergy die bedrijven ondersteunt bij het omgooien van hun bedrijfsstructuur +/- naar de principes van Jef Staes. Ik werk momenteel voor een bedrijf dat zo’n omschakeling doorvoert van 2D naar 3D. Een hele uitdaging want ik werk voor een sociale werkplaats 🙂 Maar we gaan er voor!

  13. De meeste mensen zijn het er over eens dat het anders moet in het onderwijs – door eigen ervaring, door de ervaring met hun kinderen – en zetten zich hier ook voor in! Hoe moet dit aangepakt worden? Het probleem is dat er een groep is, die dit niet ziet. Zij zijn juist degenen die het voor het zeggen hebben op dit gebied, die het beleid maken. Natuurlijk zijn er ook mensen binnen deze groep die het zien, alleen zijn ze in de minderheid. Waarschijnlijk hebben we eerst een crisis nodig om dit aantoonbaar te maken of moeten we massaal in de pen klimmen om dit voor elkaar te krijgen!? Maar er komt een omslagpunt, alleen is het de vraag wanneer?

    • Sara, sorry, maar ik was helemaal vergeten om te "zeggen" dat ik het een goed en duidelijk artikel vind! Dit moet zeker gedeeld worden!!!

  14. Erg interessante denkpiste, helemaal in de geest van deze eindtijd en in feite helemaal 5D. Heb met veel plezier zijn presentatie gevolgd. Alleen stelt Jef Staes een maatschappij voor als een een tekenstrip. Als een 2D tekening, terwijl de levende (nu ja) wereld er een is in 3D.
    Ik vermoed dat Jef Staes de algemene denkwereld bedoelt wanneer hij het over van 2D naar 3D gaan heeft. En dat is inderdaad een ware catastrofe. Het denken van de mens holt gewoon twee dimensies achter de werkelijkheid aan ! Dat moet wel fout lopen ! Wij zijn met z’n allen bewust of onbewust naar een 5D mensheid aan het evolueren, maar de denkwereld van onze maatschappij moét nog naar 3D groeien. Enkel een quatumsprong kan dit gat dichten. Wellicht gebeurt het in december 2012…

  15. Beste Sara,

    Al sinds de lagere school houdt dit onderwerp ook mij bezig. Als kind heb ik, na een verhuizing op mijn tiende, ervaren hoe het huidige systeem tekort schiet en hoe het onderwijs achter loopt op het gebied van creatieve ontwikkeling van de kwaliteiten van het kind (ik ging van een progressieve, leuke (proef)basisschool (’83) naar een ouderwetse ‘rijtjes-opdreun-school’ waar je nog in de hoek moest staan als je iets ‘fout’ had gedaan.

    De middelbare school die daarop volgde maakte alles alleen maar erger. Voornamelijk het gegeven dat je braaf je huiswerk moest doen, zonder dat er echt aan je gevraagd werd wat je leuk vond, deed mijn argwaan en gebrek aan vertrouwen in de ‘volwassenen’ toenemen. De genadeklap kwam in 4-HAVO, toen bleek dat je niet zelf mocht kiezen wat je wou lezen, maar moest kiezen uit de ‘boekenlijst’. Ik had -tig boeken waar ik graag creatieve uittreksels (uittreksels waarbij je iets van je eigen belevingswereld prijsgeeft, maar dit wordt niet op prijs gesteld) van had willen schrijven (bijvoorbeeld kinderboeken van Otfried Preussler en Thea Beckman, maar ik las toen ook ‘Niet morgen, maar Nu’ van Wayne Dyer). Maar nee, ‘zij’ weten altijd wat goed voor je is natuurlijk (aanpassing aan het systeem, zodat je leert ‘overleven’, wat niets anders is dan ‘over het leven heen te gaan’.

    Ik vat de situatie graag zo samen; Onze maatschappij LEEFT niet, aangezien we het tot nu toe hebben gedaan met de erfenis van mensen als Johannes Calvijn; ‘In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen’. Het is in wezen een visie (of het gebrek daaraan) ‘via negativa’. Tot nu toe ging men niet uit van overvloed en creativiteit. Het probleem ligt hem volgens mij in de ontkenning van de schepper in de mens, oftewel van het plaatsen van een God buiten de schepping. Degenen die zich (beginnen te) herinneren wie zij zijn, zullen op zoek gaan naar dat wat werkelijk waarde heeft, naar de schepper in henzelf. Om het met de woorden van Sting samen te vatten; ‘I have only come here seeking knowledge, things they would not teach me of in college’ (The Police- Wrapped around your finger).

    Interessant pleidooi van Jef Staes; diplomavrij onderwijs, functievrij werken en pensioenvrij leven. Ik heb zelf wel eens gedacht aan de mogelijkheid van ‘roulerend werken’ waarbij je ervaring opdoet in verschillende vakgebieden, te beginnen als stages via school, zodat je de wereld waarin je leeft leert kennen en met ‘verschillende ogen’ waar kan nemen. Ik geloof dat we het beste naar een situatie toe kunnen werken waarin mensen volledig uit motivatie leren en werken en de nadruk ligt op inspiratie om zodoende onze maatschappij en de wereld waarin we ons ontwikkelen ‘LEVEN in te blazen’.

    Met vriendelijke groet,

    Vincent Lievense

    • @Vincent Lievense,

      Beste Vincent,
      Ik las net je verhaal en het raakte me echt. Bijzonder hoe jij zo tegen deze maatschappij aankijkt. Ik kan ook ontzettend boos/geirriteerd raken bij bijvoorbeeld zo’n boekenlijst die voor jou wordt gemaakt. Jammer dat niet iedereen doorheeft wat voor prachtige wereld is en waar mensen allemaal toe in staat zijn als je de systemen anders herschikt. Ik hoop dat dat niet lang meer duurt en dat deze wereld en alles wat er op leeft een andere weg kiest voor leven en omgaan met elkaar. Bedankt voor je reactie!

      Groeten Koen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in