Not. Dat weten we niet. We weten niet wat goed is voor de ander. En toch denken we wél altijd te weten wat een ander zou moeten doen om gezond te worden, te ontspannen of hoe die ander (eindelijk!) weer eens gelukkig wordt. We vinden het zelf ook irritant dat we het zo goed weten en dat die ander er niet naar wilt luisteren, waardoor er vele ruzies en ergernissen ontstaan. Tot overmaat van ramp voelt de ander zich daardoor helemaal niet gesteund, en loopt hij of zij van ons weg, terwijl dat het allerlaatste is wat we ermee willen! Want: “ik geef zoveel om je, ik gun je al het geluk van de wereld!”©Anne

Door Anne van der Sligte

Herkenbaar? 

Voor mij ook. Ik heb hier namelijk een zeer groot handje van en ik heb er ook een broertje dood aan.

DAAR WORDT NIEMAND GELUKKIG VAN

Ik vind het helemaal niet leuk om op zo’n manier met iemand bezig te zijn. Het vreet energie en ik wil in alle rust, zonder zorgen, bij een ander kunnen zijn zonder te zien dat die persoon het zo lastig heeft. Daarnaast heb ik genoeg aan mijn eigen leven.
Ik heb heel wat verwoede pogingen achter de rug waarin ik probeerde mijn broers, mijn ouders, mijn vriendje en mijn vriendinnen te bekeren. Ik had hét antwoord, ze moesten alleen even dit en dat doen, en dan zouden alle problemen verdwenen zijn.
Terwijl ik deze preken hield, wist ik welk gevaarlijk gebied ik betrad. Onder mijn voeten lag iedere keer een weg die niet de mijne was.  Ik hoorde ook iedere keer een stem in mij zeggen: “hoe weet jij, wat zijn of haar ziel wilt doorleven in dit leven? Daar heb jij niets mee te maken! Laat de ander met rust!”
Ik luisterde maar een beetje naar die stem. Omdat ik wist dat ‘ie gelijk had, maar ik de betekenis van zijn woorden nog niet echt begreep, besloot ik ‘de treurige mens’ maar een beetje te negeren wanneer ik voelde dat ik weer los wilde gaan. Ook niet echt een oplossing, maar hoe anders?

ALS IK NOG MAAR EVEN TE LEVEN HAD, ZOU IK JE EERLIJK VERTELLEN WAT JE MOET DOEN

Gistermiddag stelde mijn vriend mij de vraag: wat zou je doen als je nog maar 6 maanden te leven had? Na een aantal kuise antwoorden kwam ook dit interessante, bitchy antwoord: “dan zou ik alle mensen die ik liefheb een brief schrijven die ze kunnen openen als ik dood ben. In deze brief vertel ik welke talenten ik in hen zie en hoe ze dit beter kunnen gaan inzetten. Ik zou in alle eerlijkheid vertellen wat ze ‘verkeerd’ doen en waar ze meer de nadruk op kunnen leggen om een leuker leven te leiden.”
(Ai ai ai…) Ik voelde een enorm enthousiasme opborrelen.  Ik haalde mijn schouders op: “tja, als ik dood ben, zijn mijn woorden misschien meer waard. Dan luisteren ze tenminste.” Maar aan de andere kant wist ik dat dit foute boel was. Nog steeds. Ik ben al jaren met het thema ‘de ander in zijn waarde laten en zijn leven laten leiden op zijn manier’ bezig, maar het voelde alsof ik net begon.

Lekker arrogant van me om zoiets te willen doen, wie denk ik wel niet dat ik ben?
Denk ik nou echt dat ik het allemaal zoveel beter weet?  Heil Anne? (Oei.)

En, hoe laag schat ik die mensen in waar ik zoveel van hou? Multi, multi, multi laag. Is dat nou ‘houden van?’…

Dus.
Mijn lief reageerde overigens neutraal, de schat.

EEN VERLOSSEND TELEFOONTJE

Later die dag kreeg ik een telefoontje van een vriend. Hij wilde zijn excuses aanbieden voor ons laatste telefoongesprek. Hij was bang dat hij soms te betweterig overkomt in ons contact. Hm… Herkenbaar… Daar ben ik zelf soms ook bang voor bij mensen. Al had ik dat gevoel niet gekregen bij ons laatste gesprek. Ik bedankte hem, want het was een uiterst vriendelijk gebaar.  Maar toen zei hij: “ik wil gewoon niet dat je lijdt.”…

“LIJDEN? LIJD IK? Nee! Ik voel me beter dan de afgelopen vier jaar bij elkaar!”

“Oh sorry, nou nee, dan is dat alleen maar goed nieuws. Fijn.”
Awkward.

EEN MAK LAMMETJE, BEEE!

We spraken verder nog leuk met elkaar, maar toen ik op het rode knopje van mijn telefoon drukte en in de stilte van de kamer met grote ogen voor me uit staarde, hoorde ik mezelf hardop zeggen: “Ik lijd helemaal niet! Hoe komt ie daar nou weer bij? Ik wil helemaal niet dat hij zo over me denkt! Ik wil dat niémand zo over me denkt! Wat is dit nou weer?”

Ik peinsde en peinsde. Ik liep boos door de kamer, blèrde wat oerkreten en kronkelde bij mijn vriend op de bank: “ik lijd helemaal niet, ik weet dat hij het goed bedoelt, maar ik vind het helemaal niet fijn dat hij zo over me denkt!”
Wat voelde het kut als iemand van je denkt dat je aan het lijden bent en dat je hulp nodig hebt, terwijl je dat zelf helemaal niet zo ziet.

Ik liep de kamer uit en ging de pannen afwassen om een beetje nuttig bezig te zijn in mijn verwarring. Het kwartje viel. Mijn vriend kwam achter me staan en ik zei voorzichtig:
“volgens mij ben ik genezen…”
– “Waarvan?”
Ik draaide me om: “van het altijd beter weten wat goed is voor anderen. Ik hoef die brieven niet meer te schrijven als ik nog maar 6 maanden te leven heb. Hij dacht dat ik leed, terwijl ik me best goed voel. Hij geeft me tips, terwijl dat echt niet hoeft. Ik voel me slecht omdat hij misschien zit te denken dat ik een mak lammetje ben. Een mak lammetje! Ik wil echt niet dat anderen zich zo voelen als ik denk dat ze lijden. Ik ben veel sterker dan een lam en andere mensen zijn dat ook! Ik doe het alleen anders dan anderen misschien verwachten. En zo is dat ook bij andere mensen! Wat goed om dit eens van de andere kant mee te maken!”
Mijn vriend en ik dansten vrolijk door de keuken en vierden mijn succes. (En hij vierde zijn succes; hij wist dat hij voortaan met rust gelaten zou worden. Haha!)

VIER VRAGEN OM TE WETEN WANNEER JE MOET STOPPEN


Dit klinkt allemaal mooi en aardig, maar het is niet voor niets dat ik anderen wil helpen. Vaak heeft iemand het ook echt moeilijk. En die vriend heeft natuurlijk wel een beetje gelijk, want af en toe kan ik blaten als een zielig lammetje bij hem. Geen wonder dat hij dat tegen me zegt.
Zijn adviezen zijn vaak heerlijk en komen op het juiste moment, zo werken de adviezen die ik aan anderen geef ook vaak uitstekend. Maar je moet weten wanneer je moet stoppen.
De volgende keer als ik weer in mijn advieshulpmodus zit, zal ik mezelf deze vragen stellen:

VRAAG 1. Heb ik dit advies al eens gegeven aan hem of haar?
A. Ja. -> STFU, oftewel: ik geef de ander ruimte. Stop met de vragen. Ik ga iets voor mezelf doen, luister alleen of ik ga iets liefs voor de ander doen.
B. Nee. -> Adviseren is te proberen waard! Maar doe het voorzichtig en de vraag-vorm werkt goed. (Bv: heb je er al eens aan gedacht om..?) Ga naar vraag 2.

VRAAG 2. Denk ik de ander écht te helpen met wat ik wil vertellen?

VRAAG 3. Laat ik hiermee de ander in zijn waarde? Spreek ik hem aan op zijn eigen wijsheid? Of zie ik hem of haar nu als een mak lammetje?
VRAAG 4. Zullen mijn woorden stress bij de ander veroorzaken of zullen ze verlichten?
Grote kans dat ik de ander als een mak lammetje aan het zien ben en dat ik alleen maar meer stress veroorzaak als ik de ander een kant op aan het duwen ben, waar die ander (nog) geen zin in heeft.
De mensen die we liefhebben zijn net zo wijs en slim als wij, en als ze dat nog niet gedaan hebben waarvan wij denken dat het goed is, ben er dan maar zeker van dat jouw tip niet dé oplossing is. Dan is dat op dit moment ook even geen optie voor die persoon. Wat wel het juiste is, zal de ander zelf moeten doorleven om bij het antwoord te komen. (Zie het gedicht aan het einde van deze tekst.)

HOE STEUN JE DE ANDER ÉCHT?

We hebben allemaal een uniek, complex mensenleven gekregen en het enige dat we kunnen doen, is elkaar daarin steunen. De ander steunen in zijn keuzes en diep van binnen weten dat het ook de enige juiste keuze is op dit moment als de ander zegt dat het zo is. We kunnen niemand dwingen, we hebben niet de waarheid in pacht, we hebben niet alle macht van de wereld. Mij helpt het vaak om te denken dat er een groep engelen om alle mensen staan die nog betere steun kunnen bieden dan ik alleen.
Overgave en vertrouwen hebben is misschien wel de enige manier om er voor iemand te kunnen zijn.

developingspaceplease

To be continued, want ik ben er zelf ook nog lang niet!

VOOR WIE DURFT

Aan wie dacht je toen je deze tekst las? Hoe zou je hem/haar kunnen laten zien dat je er voor hem/haar bent? Maak er werk van! Stuur een kaartje, kook een maaltijd, smeer een boterham, of iets anders liefs.
Ik heb zojuist een kaartje gestuurd naar mijn broer.  (-: Spiritualiteit in actie.

LEESVOER

Ongestoorde ontwikkeling

Men moet de dingen
de eigen stille
ongestoorde ontwikkeling laten
die diep van
binnen komt.
Die door niets gedwongen of versneld
kan worden.
Alles in het leven is groeien
en
vormt zich,
rijpt zoals de boom,
die zijn sapstroom niet stuwt
en rustig in
de lentestormen staat,
zonder de angst
dat er straks geen zomer kan komen.
Die zomer komt toch!
Maar slechts voor de geduldigen
die leven alsof de eeuwigheid voor hen
ligt,
zorgeloos,
stil en wijds.

Men moet geduld hebben
tegen onopgeloste zaken in ons hart
en proberen de vragen zelf te koesteren
als gesloten kamers
en als boeken,
die in een zeer vreemde taal geschreven
zijn.
Het komt erop aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
leef je misschien langzaam maar zeker,
zonder het
te merken,
op een goede dag
het antwoord in.

Schrijver onbekend, internet zegt Rilke, maar internet zegt ook: dit is niet van Rilke (http://www.janantoon.be/rilke-schrijft-gedicht-na-zijn-dood/)

© Anne van der Sligte 

www.zieltje.com/

31 REACTIES

  1. Echt heel mooi geschreven Anne.
    Ik herken het wel, je wilt zo graag een ander helpen, soms frustreert het gewoon om niks te kunnen doen.

    Iemand zei ooit eens:
    “Het zou mooi zijn als mensen problemen konden ruilen, want iedereen weet hoe die het probleem van een ander moet oplossen”.

    Dat vond ik heel treffend. 🙂

    Liefs, Erna (je weet wel van zaterdag 😉 )

    • @Erna, ik ben blij dat het niet zo is, want dan zou niemand zo rijk en interessant zijn. Maar leuk is ie wel! Ik bedacht daar laatst een spelletje op: als ik jou was dan…
      Dat kan je doen met iemand die je vertrouwt: wat zou iemand doen in jouw schoenen met jouw leven en jouw talenten? Ik deed dit spel overigens ook met mijn vriend, maar uiteindelijk werd er een kopje tegen de muur op gegooid. :p Dankje voor het lezen ERNA, ja natuurlijk, van zaterdag!

  2. Ik krijg een warme hartelijke glimlach van dit verhaal….
    een paradoxale glimlach…
    een onbekende schrijver wil ons een advies geven om te stoppen met advies te geven??

    ik begrijp de context……maar ergens zie het woord paradox toch steeds voorbij drijven in mijn hoofd.

    • @Soulspeaker, Paradoxaal is het op een manier wel, maar ik denk dat ik het dan niet juist verteld heb. Er is een verschil tussen mensen iets verplichten te doen (dat we vaak doen met dat vele adviseren, maar dan mooi verpakt) en mijn tekstje dat op vrij op internet staat. Ik gooi met dit artikel een balletje op en ik zie hoe hij neerkomt. Ik wil je niets verplichten, niemand niet.

      Ik ben overigens misschien geen bekende schrijver, maar mijn naam kan je wel lezen!

      • @Anne, ik las het nog eens terug en ik zie dat ik in de titel het woordje ‘je’ gebruik en daarna spreek ik in de ik-vorm. Daarom schrijf ik oa graag persoonlijk, zodat de ander zich nog vrijer voelt om ermee te doen wat hij/zij ermee wilt.

      • @Anne,
        anne ik bedoel je zeer zeker niet aan te vallen hoor lieverd…
        en bij onbekend (foute aanname van mij en slecht lezen) dacht ik dat dit verhaal was geplukt(gevonden) van het net waarbij de schrijver onbekend lees: anonieme was…

        de kunst van het advieseren is:
        iemand op een dusdanige manier vertellen dat ie naar de hel moet lopen, dat diegene zich er op verheugd om de reis naar de hel te beginnen

        liefs Soulspeaker

  3. Ben het er helemaal mee eens en herken het bij mijzelf. Du ik zal er zeker op gaan letten. Maar ik weet wel dat de mensen die dit doen alleen maar willen helpen uit liefde. Maar ja dat kan dus beter zoals hier beschreven word.

  4. Herkenbaar.. Ik kom net weer uit een relatie waarbij ik dit ook aan het doen was naar mijn vriend toe… Ik weet dat dit een van de redenen is dat hij het benauwd kreeg… Maar wat als ik zie dat hij last heeft van zijn verleden en dit in het heden tot uitdrukking brengt? En ik met mijn gevoeligheid patronen zie en ontdek die te maken hebben met zijn jeugd? En wat als hij hierin echt geen verband ziet? Moet ik dan verder proberen te leven met zo’n man? Terwijl hij mij en zichzelf pijn doet met die patronen? Dat is pas vermoeiend.. Dus voor mij zijn er dan twee opties: óf hij stelt zich open voor hulp, óf we gaan uit elkaar want blijkbaar passen we dan niet bij elkaar… Tja, lastig… groetjes Lenny

    • @anoniem, ja… Bij vriendschappen is het allemaal nog wel te overzien, maar bij familieleden en je geliefdes is het pittig. Ik herken wat je zegt. Het opstellingenwerk van Bert Hellinger heeft me hier ook vaak bij geholpen om de ander met zijn bagage te laten. Voor als je het nog niet kent, is het misschien interessant mocht je er nog een beetje mee rondlopen!

      • @Anne, het opstellingenwerk ken ik, heb zelf al diverse keren een opstelling gehad. Maar op dit stuk heb ik het nog niet onderzocht. Ik besef dat ik bij een volgende relatie niet teveel moet ‘wroeten’ in het leven van de ander.. Maar het zal makkelijker worden als ik een man tref die al openstaat voor andere visies, bewustwording, reflectie e.d…

  5. Wat een geweldig goed geschreven stuk.
    Precies het antwoord wat ik zocht.
    Vanmiddag zou ik net naar een mak lammetje gaan en hem wie weet nog meer ellende aanpraten met mijn net verzonnen rede hoe hij voortaan zijn leven zou moeten lijden.
    Heerlijk, ik weet nu precies wat ik moet zeggen zonder hem, hopelijk, te kwetsen.
    Dank je wel hiervoor
    Petra.

  6. Waar het me aan deed denken? Aan mezelf van jaren geleden, maar sinds ik de zin “niks is zo vervelend als ongevraagd advies” goed tot me door heb laten dringen (en vele malen heb ervaren) kan ik goed mn mond houden. Iedereen heeft namelijk recht op zijn eigen “proces” en ik ben niet “mijn broeders hoeder”. Heerlijk rustig hoor, ik hoef niet meer voor een ander te denken, alleen maar voor mezelf heerlijk!!

  7. Prachtig weer, dit stuk van Zieltje (Anne).
    Ze schrijft zo recht uit het hart.
    Haar schrijfstijl spreekt me erg aan.
    Bovenstaande is zeer zeker ook heel herkenbaar voor mij.
    Ik probeer al jaren mijn zoon te helpen, en weet als geen ander hoe moeilijk het is om hierin zijn grenzen niet te overschrijden…..
    Maar met vallen en opstaan ben ik al een heel eind gekomen.
    Je kunt (denk ik) best mensen helpen, maar zij moeten het inderdaad zelf willen en eraan toe zijn…..anders ben je een roepende in de woestijn.

    Het helpen van dwarse pubers is geen sinecure, maar als je in plaats van veel tegen ze te praten begint met naar ze te luisteren,(heeeeeel veel luisteren)dan zetten ze de deur wagenwijd voor je open ( is mijn ervaring 😉
    En inderdaad:een(gezonde) maaltijd koken voor iemand die je lief hebt doet ook wonderen 🙂

    Bedankt voor het delen van dit prachtige (menselijk geschreven) stuk tekst.

  8. Anne, dank je wel. O zo herkenbaar jouw tekst (ook ik worstel nog steeds en heb niet zoals jij een vriend maar wel een heel lief hondje, Doesha genaamd, en 2 oude poezen en mijn tuin. Het gras in de tuin gebruik ik momenteel vooral om mijn boosheid en frustraties te kanaliseren: gelijk de koeien met hun tong doen, trek ik met m’n rechter dan wel m’n linkerhand de graspollen uit … (beetpakken, halve draai, trekken en loslaten) heerlijk en helend voelt dat en zittend op mijn hurken ben ik dan weer volledig aan het aarden. Ik heb het jaargetijde mee want het gras groeit als kool (haha!). Ik weet dat ik op het goede pad ben aangekomen, en hoewel het nog wat onwennig voelt, ben ik langzaam aan het stabiliseren. O.a. jouw tekst en ook die van anderen zijn me tot hulp. Nog maals dank je wel. Hartvolle groet, Edith.

    • @Edith Oukes, hahaha dankjewel voor je gedetailleerde omschrijving van het graspollen trekken. Heel erg leuk! Als kool, haha.
      Leuk geschreven reactie. 🙂 Misschien is het voor jou ook wat om je proces te beschrijven? 🙂

  9. Hi Anne ik vind het een echte opsteker en herkenbaar en ik geloof langzaam echt in vertrouwen en loslaten. Echte vrienden vinden elkaar als het nodig is. PS geniet trouwens erg van deze wijsheden dank je wel

  10. omdat alsnog hetzelfde te doen ….anderen vertellen hoe het moet…….”Vier vragen om te weten wanneer je MOET stoppen”
    waarom MOETEN? Misschien zou Anne ’s kunnen overwegen om dat woord te verruilen voor MOGEN ?!

  11. Zo herkenbaar en onuitstaanbaar als “men” voor de zoveelste keer de goed bedoelde adviezen en “wijze”raad in de wind slaan en wat een rust als je het loslaat en de ander zijn/haar eigen proces gunt.

    • @Ingrid de Geus,
      Ja, het voelt inderdaad als een bevrijding. Een ander artikel zou mogen zijn: waarom blijven we soms doorgaan met adviezen geven? Wat zegt dat over onszelf?
      Hoe kunnen we die goed bedoelde adviezen omkeren naar onszelf?

      Maar, daar is Byron Katie al mee bezig geweest. ;p
      Dankjewel voor het lezen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in