Ik zou volwassen mensen hun geluk weer terug willen geven

Als ik de keuken in kom, staat ze daar. Haar haren verward, haar ogen rood van het huilen. Ze kijkt me aan en steekt haar hand op, die wel een wasbeurt kan gebruiken.
Ik loop naar haar toe en bij iedere stap dat ik dichter bij haar kom, zie ik hoe ze verlangt naar de aanraking, de omhelzing, als ze maar even bij me mag en kan zijn. Ze kan zich bijna niet inhouden om naar me toe te lopen. Als ik bij haar ben, door mijn knieën ga en mijn armen om haar heen sla, drukt ze zich stevig tegen me aan. Zo zijn we even een moment volledig samen in deze energie. Ik wrijf zachtjes over haar rug.
Ik voel hoe ze rustiger wordt.
Dan zucht ze nog een keer heel diep en maakt ze zich los uit haar veilige omhelzing.
‘Mag ik je wat laten zien, Diana?’
Ik knik. Ze draait zich om en loopt richting keukendeur.
Ik sta op en loop het vierjarig meisje achterna. In de deuropening blijft ze staan.
Ze veegt haar haren uit haar gezicht, ze bekijkt haar handen die vies en zwart zijn. Ze zucht nog een keer en dan stapt ze naar buiten. Het lijkt haar moeilijk te vallen om de drempel over te gaan. Net of ze even alle moed bijeen moest rapen om die stap naar buiten te zetten.
Ik ga ook naar buiten en dan staan we in de tuin.
Ze kijkt me aan en pakt mijn hand. We lopen de tuin door en ik zie dat er overal kuiltjes gegraven zijn. Kleine kuiltjes, in de grond, in de aarde. Ik heb zo het vermoeden dat dit meisje hier debet aan is geweest, gezien haar vieze handen.

De tuin lijkt langer te zijn dan ik op voorhand dacht. Hij is eindeloos lang en overal zie ik de kuiltjes. Het meisje is stil en blijft maar doorlopen, hand in hand met mij.
Dan komen we aan bij een houten hek. Het meisje stopt en gaat op de grond zitten. Ze tikt met haar hand naast haar, waar ik aansluitend plaatsneem.
Ze gaat met open handen net boven de grond langs en voelt met haar ogen dicht. Het lijkt of ze naar iets op zoek is. Dan stopt ze en legt haar handen op de grond. Ik zie haar knikken. Vervolgens begint ze met graven. Haar kleine vingers maken het begin van een nieuw kuiltje en dan graaft ze driftig verder met haar handjes. Het duurt drie, vier minuten en dan stopt ze. Grote tranen rollen over haar wangen.
Ik trek haar tegen me aan en til haar gezichtje omhoog.
‘Vertel me eens lieverd, zeg ik. Wat ben jij aan het doen en waarom wil je me dit laten zien?’ Ik veeg de tranen van haar wangen.

Het meisje kijkt me aan. ‘Ik wilde dat je dit zag, Diana’, snift ze nog na.
‘De wereld is op zoek, de volwassen mensen zijn op zoek… ze zoeken en zoeken maar, naar iets wat er niet lijkt te zijn! Net als ik hier aan het zoeken ben. Ik graaf en graaf, ik zoek en zoek… het lijkt eindeloos door te gaan bij de mensen. Net zoals hier de tuin eindeloos lang is.’
Ik knik. ‘Wat zijn de mensen aan het zoeken, lieverd?’ vraag ik.
‘Ze zoeken naar iets wat ze hadden, waar ze blij van werden, terug in de tijd, opgegaan in het verleden, weg. Ze zoeken naar hun kindergeluk. De druk is nu zo hoog, dat ze het niet meer aankunnen om volwassen te zijn. Ze moeten zo veel en menigeen verlangt weer zo sterk terug naar toen ze nog kind waren. Alles minder gecompliceerd, alles overzichtelijk, de druk minder hoog, lachen, springen, hinkelen, zingen… ‘
Ik knik en pak haar handjes vast.
‘Waarom ben jij aan het graven?’ vraag ik.
‘Ik zou de volwassen mensen weer zo graag hun geluk terug willen geven en daarom ben ik daar naar op zoek. Net zoals zoveel kindertjes met mij. Ze zoeken en doen hun best, ze zijn er in alle opzichten voor hun papa en mama, maar ze kunnen het geluk waar de ouder naar op zoek is, gewoon niet vinden!’
‘Och lieve schat,’ zeg ik en ik voel de tranen bij mezelf naar boven komen.
‘Zo lief dat jullie dat voor al die volwassen mensen willen zoeken, maar het is aan alle papa’s en mama’s zelf, om hun eigen geluk weer te vinden. Daar hoeven jullie als kindertjes niets aan te doen, moppie.’ Ik geef haar een kus en ze kijkt me aan en slaakt dan een diepe zucht.
‘Echt niet’, Diana?’ vraagt ze dan zachtjes.
‘Echt niet, lieve schat’, antwoord ik. ‘Daar zijn de papa’s en mama’s zelf verantwoordelijk voor. Jullie mogen fijn kind zijn en jullie eigen geluk ervaren en meenemen jullie eigen leven in!’
Het meisje kijkt me aan, haar ogen beginnen te stralen. Ze kijkt naar haar vieze handen.
‘Wil jij dan met mij mee, even mijn handen wassen, zodat ze weer schoon zijn? Ik hoef niet naar mijn geluk op zoek, ik heb mijn geluk in mijn hart zitten en als mijn handen schoon zijn, kan ik verder gaan met daarvan te genieten!’
Ik geef haar een grote glimlach en we staan op en lopen samen naar de keuken terug. Bij haar mag het verder stromen, menig volwassene mag het terugvinden. Op eigen kracht!

Diana van Beaumont

Diana is schrijver en daarnaast grondlegger van de Luisterkind Methode en schrijft met regelmaat met kinderen in de energie, die op hun eigen wijze de boodschappen voor de volwassenen vertellen.

www.dianavanbeaumont.nl

19 REACTIES

  1. Ik ben zelf nog maar een kind. Nou ja richting de volwassenheid maar ik snap veel. Mijn ouders zijn bijna alergisch als het gaat om kinderen zoals ik ben. Toch heb ik gekozen naar hun te komen omdat ik hun nodig had in mijn leerprocessen. Soms is het best frustrerend dat de volwassenen niet lijken te begrijpen dat zolang ze het kind in zichzelf niet bekijken en ervaren. Ze zichzelf kwijt raken. Dut maakt het voor de kinderen die extra gevoelig zijn lastiger. Wij kunnen soms zelfs automatisch en dus niet volledig gekozen de pijn van anderen gaan dragen. Waardoor wij elke dag een beetje van onszelf verliezen. Dit is een van de redenen waarom Isaak altijd zegt. "De fysieke mens is nooit klaar voor kinderen. De kinderen zijn altijd klaar voor de fysieke mens." Ook mag het voor mijn jongere broeders niet vergeten te worden. Ondanks dat wij veel zo niet alles met liefde doen. We blijven kinderen en hebben nog steeds bescherming nodig. Toch diend het niet overbescherming te zijn. Omdat wij een vrij wezen zijn en zelf ook al keuzes willen maken.

    Wat vooral beperkend is zijn de gedachten van de volwassenen. Ze hebben verwachtingen die bijvoorbeeld ik niet waar kan maken. Ze vergeten dat sommige van ons met een taak komen en dus niet op de leeftijd van vijftien al met een baan op de knoppen komen. Of dat ik misschien een ander pad zou gaan bewandelen dan dat hun voor mij gewild hebben omdat hun de kans nooit gegrepen of gehad hebben. Dus beslissen de volwassenen uit liefde wel eens waar weer voor het kind. Waar is en blijft de gelijkheid? Wie draagt het nog uit? Wij niet. Enkel ervaar ik het met mijn gidsen en vrienden Gene Zijde. Hier komt een van hun.

    Namaste,
    Deze woorden worden universeel begrepen en nu dus ook weer uitgesproken.

    Vele kinderen zijn bang, angst is de emotie van volwassenen. Ze leven enkel in hun hoofd, de kinderen in hun hart. Het is als licht en donker, als ying en yang. Het kan niet zonder elkaar. Juist doordat beide bestaat is het duidelijker te ervaren.

    De fysieke mens, weet wel maar niet meer zoals de kinderen. De kinderen gebruiken geen boeken om iets te leren. Nee ze voelen het.

    Dus vragen wij ons af waar de fysieke mens mee bezig is. De kinderen hebben hun dromen en hun kracht nog. Maar u houdt hen vaak klein. Wel eens waar hun keuze om hier te komen en u te komen helpen. In tegenstelling tot wat u vaak denkt, weten de kinderen echt wel wat er in u om gaat. Heeft u pijn hebben hun pijn. Bent u gelukkig zijn hun dat. Vergeet u het kind in zichzelf, vergeten hun een kind te zijn. Dit is een visieuze circel die niet altijd doorbroken wordt en zo generaties lang doorgaat. Tot een van de kinderen wakker wordt en in zijn kracht gaat staan. Durft te zeggen: Ik ben, Ik zal zijn. En natuurlijk weet dat enkel het loslaten en het vrijlaten van het verleden vrijheid in het heden geeft.

    Namaste mijn naam is Isaak.

    Ik dreigde mijzelf kwijt te raken toen ik negen was. Wat best wel laat is. Ik heb toen overlegd met de gidsen en mocht mijzelf kwijt raken zodat ik de fysieke mens beter zou begrijpen en zelf een moment bepalen waarop ik weer wakker werd. Dat moment is nu. Nu mag ik het kind in mijzelf weer wakker maken en de lessen die ik weer herinner in de praktijk gebruiken. Zodat ik in mijn gehele leven kan zeggen. Ik ben, ik was en ik zal zijn.

    Lichtstraal

    • Niemand draagt de pijn van een ander mens in het leven. Wat de mens mee draagt speelt op het gebied van de ziel. De buitenwereld triggert dat alleen maar, je hele leven lang. De oorzaak ligt wat dat betreft niet eens in het eigen leven. Er is alleen een groot verschil tussen de oudere generaties en jouw generaties. De oudere generaties hebben een slapen bewustzijn. Daardoor zijn ze onbewust en voelen het niet direct. Ze worden er wel mee geconfronteerd maar vanwege het slapende bewustzijn (de ziel) wordt het ego beïnvloed. Daar gaat alles in zitten wat van de buitenwereld (ook het ego) aangeleerd wordt. Dan i dat in strijd met eigen leven en Zelf. Daardoor wordt alles op slot gezet in eigen lichaam: eigen leven en zintuigen.

      Jouw generatie wordt met een wakker bewustzijn geboren. Voor zover ik heb gezien, kan dan niet het ego beïnvloed worden zoals bij de oudere generaties. Door dat wakkere bewustzijn voel je juist bewust wat er in het lichaam speelt. dat speelt op het niveau van de ziel. Vanwege dat wakkere bewustzijn heeft jouw generatie altijd direct met het leven te maken, en wat zich daar in afspeelt (wat weer met de ziel te maken heeft). Ook jouw generatie kan in zijn hoofd zitten maar dan is er alleen drukte, uiting van spanning dat in je eigen lichaam zit. Je voelt dus nooit de zaken van een ander, alleen dat wat er in eigen lichaam spelt. Als je van beide soorten generaties iemand neemt, met een slapend bewustzijn en een wakker bewustzijn, en ze zitten beien n hun hoofd of in hun lichaam dan kun je het zodanig zien dat er dan een dimensie verschil is tussen hen. Vanuit het slapende bewustzijn naar het wakkere bewustzijn schuift het dan een dimensie verder. Maar wat er in beiden om gaat gaat door generaties heen, wordt zwaarder bij elke volgende generatie. Dat gaat over spanning. Die wordt steeds zwaarder omdat iedere generatie het over neemt van de vorige generatie en er de lading van zijn eigen leven bovenop legt. Dat gebeurt in ieder geval door de generatie met een slapen bewustzijn. Het ego zorgt er voor dat die lading zich opbouwt in het leven. Hoe dat bij een wakker bewustzijn zit weet ik niet. Van dichtbij zie ik alleen dat het wel een uiting krijgt als je in je hoofd zit. Zoals ik het zie wordt die hele lading dan in ieder geval geleefd of geuit. Iets wat door de eeuwen heen niet het geval was.

    • Ik heb het stuk geschreven aan het kind. Ik heb even de twee 'karakters' omgedraaid. Ik heb het dus tegen het kind in het verhaal.

  2. Een les voor alle volwassenen vanuit de ziel en het hart van een kind. Mooi, mooi,, mooi. Dankjewel., Lutje

  3. Geweldig verhaal, gezien vanuit een kind. Maar wat ik lees is herkenbaar vanuit het bewustzijn zelf, de ziel. Daar is een herinnering aan het 'verbonden voelen'. Het leven van de mens uit zich in spanning en die spanning is energie die vast zit. Vanuit de ziel gezien is dan niet meer het 'verbonden voelen' te ervaren als mens. Het is dus geen zoektocht want alles zit er al. Er is alleen geen stroom van energie door eigen lichaam waardoor alles vrij is en je je vanuit je Zelf verbonden kunt voelen. Bewust worden betekent dan ook dat gaan ervaren wat er wel is maar niet beleefd wordt. Kinderen voelen zich vaak verantwoordelijk voor ouders maar als manlijk en vrouwelijk van binnen met elkaar verbonden zijn, is het innerlijk kind ook vrij. En DAAR zit het geluk in. Ik noem het dan dat het innerlijk gezin dan compleet of heel is, in zijn geheel in de stroom. Het kind is in die zin een afspiegeling van je innerlijk kind. Zeker de kinderen va deze tijd, die dan nieuwetijdskinderen genoemd worden, ervaren veel meer dan oude generaties. Waarom? Duizenden jaren lang heeft het ego geheerst omdat die te beïnvloeden was vanwege een slapend bewustzijn. Nieuwetijdskinderen zijn kinderen die met een wakker bewustzijn geboren worden. Hun ego kan niet beïnvloed worden en bevat daarom geen geen oordelen, overtuigingen, voorwaarden,verwachtingen verplichtingen, ,vergelijkingen etc. Dat kan niet met een wakker bewustzijn zo lijkt het. Met dat wakkere bewustzijn hebben ze veel directer met het leven te maken en klinken ze zo volwassen. Ze zijn alleen niet verantwoordelijk voor de oude generaties. Dat ze in deze tijd geboren worden is een teken dat de tijden aan het veranderen zijn. Dat heeft, vanuit diverse verhalen en channelings gezien, te maken met kosmische cycli. Het is in die zin dus een veel groter belang dan alleen het leven als mens. Het leven hier en de mens spelen volgens die channelings wel een grote rol in deze tijd. Maar die kinderen zijn dus een teken dat we een nieuwe cyclus in gaan. Ze zijn niet verantwoordelijk, ze zijn er alleen om dat te laten zien.

  4. Mooi. Ik denk dat als we meer de tijd nemen om stil te staan bij datgene dat een kind gelukkig maakt (en dan bedoel ik niet videogames) dan kunnen ook wij weer gelukkig worden van kleine dingen 🙂

  5. Zo mooi, zo lief , zo bijzonder en nog vele kindertjes die gehoord mogen worden. Ze dragen zoveel wijsheid met ze mee. Ik heb bij Diana de opleiding gedaan als Luisterkind Werker en ik heb al naar vele kindertjes mogen luisteren. Ik ben dankbaar .

  6. Ik kan mij een beetje in het verhaal verplaatsen .
    Ik heb vaak heimwee naar vroeger, als kind heb je
    Weinig besef van de echte wereld .
    Je geniet nog ongedwongen van kleine dingetjes .
    Toch kon ik ook weleens intens verdrietig zijn.
    En dan zag ik geen mooie dingen .
    Nu besef ik dat alles wat er om je heen is waarde heeft
    En geluksgevoel kan geven .
    De kleinste dingen kunnen mij ontroeren en blij maken .
    Al is het de bijtjes op de kleurige bloempjes voor .

    Maar mooi hoor diana hoe je het verteld heb .ik geniet er echt van .
    Het kind komt weer even naar boven .

    Liefs Jannie.

  7. Wow Diana, mooi hoe jij reageert met zoveel warmte en openheid. Ik voel het zo diep en zie t helemaal voor me.. ik herken me zelf zo in dat kindje.. <3

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in