je innerlijk kind omarmen

De stem van je innerlijk kind
‘Ik voel je rennen,
het ritme van je voetjes weerkaatst in mijn hart,
je energie stroomt door mijn bloed.

Je laat me de dingen zien die ik vergeten ben,
je hebt ze voor me bewaard,
omdat je wist dat ik terug zou komen,
Je neemt me mee in jouw wereld met een nieuwsgierigheid die ik nooit ben kwijt geraakt en
een kwetsbaarheid krachtig genoeg om het innerlijk vuur opnieuw te ontvlammen’.

Als je de stem van je innerlijk kind niet meer hoort

In de huidige consumptiemaatschappij, die van jagen en presteren, waar schone schijn, materialisme en oppervlakkigheid zo vaak de boventoon voeren in plaats van echt contact en authenticiteit, heb ik al vroeg mogen ervaren hoe waardevol het is om in contact te komen, en dan te blijven, met het kind in jezelf. Voor mij was dit een moeilijke les, maar wel één die mij heeft geholpen om bij mezelf te blijven, om mijn gevoeligheid beter te aanvaarden en mijn balans te vinden in de hectiek van het dagelijks bestaan.

Iedereen heeft er één: je innerlijk kind. Jij in de meeste pure en open vorm. De essentie van wie je eigenlijk echt bent, met al je kwaliteiten, unieke eigenschappen en geschenken aan deze wereld. Zonder schaamte en zonder masker.

Door je innerlijk kind te leren kennen en ernaar te leren luisteren kan je dichter bij balans, evenwicht en liefde komen. Dichter bij wie jij in wezen bent, dichter bij jouw levenspad, wensen en doelen.

Op het moment dat wij ter wereld komen en zelfs nog daarvoor, voordat ons wezen fysieke vorm aanneemt, kunnen wij alleen maar ‘zijn’. Naarmate we opgroeien en volwassen worden, worden wij in ons wezen verder gevormd. Het kind in ons krijgt, naast zijn eigen stem, te maken met de stem van de opvoeders, de stem van de maatschappij en nog veel meer stemmen.

In dit artikel ligt de focus op het kind versus de ouder in onszelf, omdat juist deze stemmen vaak de meeste invloed hebben en onbewust door het kind worden geïntegreerd. Wij allen dragen deze stemmen voor de rest van ons leven met ons mee. Het kind in ons staat voor: onbevangenheid, puurheid, nieuwsgierigheid, creativiteit, loslaten en overgave. De ouder staat voor: begrenzing, beheersing, veiligheid, verantwoordelijkheid en actie. Wanneer er balans is, zullen de ouder en het kind in ons in harmonie samenwerken en ons vergezellen op ons levenspad; energie stroomt, emoties mogen er zijn. Ontspanning wordt afgewisseld met actie. We hebben het gevoel dat we er mogen zijn.

De ouder in ons zorgt ervoor dat de rekeningen worden betaald, dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat we afspraken nakomen en plannen maken. Dat we opstaan, ons verzorgen en gezonde voeding tot ons nemen. Het kind in ons voelt zich veilig en geaccepteerd en schenkt ons in ruil daarvoor zijn unieke kwaliteiten, creativiteit, de kracht van kwetsbaarheid en stelt ons in staat te leven in het ‘nu’. Er is voldoende balans tussen wat wij willen en moeten. Het kind in ons voelt de ruimte om te mogen spelen. We kunnen lachen en huilen, boos worden, dansen, liefhebben en genieten, vallen en weer opstaan. We leven bipolair.

Gaandeweg ons leven gebeurt het echter veelal dat het contact met het innerlijk kind verloren gaat. Dat is het moment waarop de balans omslaat. We gaan unipolair leven. Energie stroomt niet, emoties worden geblokkeerd, we duwen aspecten in onszelf weg en doen er alles aan om niet te hoeven voelen. Om niet stil te hoeven staan. Als dit gebeurt kan de balans twee kanten opslaan:

1. De ouder in ons overheerst.

Onbevangenheid maakt plaats voor bekrompenheid en schaamte. Puurheid voor schijn, doen wat van ons wordt verwacht, presteren en meelopen met de rest, nieuwsgierigheid en loslaten slaan om in controlebehoefte. We weten niet meer hoe we moeten ontspannen en verkeren continu in de actie-modus. In deze fase heeft de ouderlijke stem vaak een strenge, veroordelende en negatieve toon. De ouder in ons accepteert niet wie we zijn, emoties worden geblokkeerd. We draven door. We veranderen in ons werk, we worden hoe anderen ons zien, worden slachtoffer van de prestatie- en consumptie maatschappij en verliezen het contact met onszelf, met onze essentie en ons wezen. We weten niet meer wie we waren voordat we werden gevormd. Kwaliteiten worden vergeten, alles draait om presteren en perfectionisme. Kwetsbaarheid staat gelijk aan zwakte. We schamen ons en willen meelopen in het gareel. Hier houden we aan vast alsof ons leven ervan afhangt. Beheersing, veroordeling en geldingsdrang voeren de boventoon. We worden afhankelijk van wat anderen van ons denken en halen daar onze erkenning uit. Anderen kunnen ons maken of breken. Het verliezen van een baan kan de spreekwoordelijke druppel zijn die de emmer doet overlopen. We zijn bezig met overleven in plaats van met leven.

Relaties worden aangegaan vanuit oppervlakkigheid waarin je niet echt durft te laten zien wie je bent. Je kiest voor een schijnveiligheid (iemand die volgens de maatschappij aan de norm voldoet) maar mist de echte verbinding. Durven zijn wie je bent en je kwetsbaar opstellen lukt niet. Vaak voel je een bepaalde afstand, zelfs in je meeste intieme relaties, maar hoe kunnen anderen jou echt zien als je jezelf kwijt bent, als je enkel de rol speelt van verstandige volwassene? In communicatie draait alles om relativeren en bagatelliseren. Emoties worden niet toegelaten, echte behoeften, verlangens en wensen niet geuit.

We vergeten te spelen, we durven niet meer te genieten, los te laten, te lachen en huilen. We vergeten onze unieke eigenschappen en snoeren het kind in ons de mond, duwen het weg en vergeten de schatten en wijsheid die hij/zij ons te bieden heeft. Het kind is onze essentie.

2. Het kind in ons overheerst.

Het innerlijk kind in ons behoort niet de verantwoordelijkheid te dragen om voor ons te zorgen. Als wij ons innerlijk kind toch (onbewust) belasten met deze zorg slaan begrenzing en beheersing om in roekeloosheid en korte termijn denken, veiligheid in onnodig en ongezond gedrag. We verwaarlozen onszelf, geven te veel geld uit, slapen te veel of te weinig en vergeten voor onszelf te zorgen. Het innerlijk kind mist een ouder en kan deze rol niet zelf vervullen. Angsten en passiviteit liggen op de loer. Er is sprake van controleverlies op veel, zo niet alle, leefgebieden. Het kind in ons is bezig met overleven en kan niet meer spelen. Gevoelens van onveiligheid en een gevoel van algeheel onvermogen om staande te blijven in de grote boze wereld overheersen.

Relaties worden aangegaan op kindniveau: bescherm mij, voed mij, hou me vast; claimerig gedrag en ongezonde afhankelijkheid liggen op de loer. Communicatie en reacties zullen daar dan ook naar zijn. Je reageert vanuit jouw gekwetste kind. Er is geen volwassene aanwezig om je te begrenzen, om je met zachtheid te begeleiden en te laten liefhebben vanuit een veilige basis en te kiezen voor een gezonde relatie. Je voelt je snel afgewezen, je relaties zijn vaak een achtbaan en destructief.

In beide gevallen overheersen angsten, lusteloosheid, een gebrek aan energie en een gevoel van algehele onvrede of leegte. Extremen wisselen zich af. De ideale voedingsbodem voor depressie, stemmingswisselingen, paniekaanvallen, verslaving, burn-out en allerhande andere klachten in verschillende gradaties en vormen.

Het geschenk van leren luisteren naar je innerlijk kind

Wat als het ons lukt de balans tussen de ouder en het kind in ons te herstellen? Wat als we het gesprek aangaan met ons innerlijk kind en hem of haar uitnodigen om elkaar opnieuw te leren kennen? Wat als we leren om als ouder liefdevol tegen onszelf te spreken, besluiten om goed voor onszelf te zorgen, zoals we bij ieder ander kind zouden doen. Om dit gewoon te doen, ook al heeft misschien niet iedereen dit geleerd in zijn jeugd. We kunnen nu een beroep doen op onze eigen volwassene om wel te leren hoe dit moet en onszelf te geven wat we nodig hebben en misschien hebben gemist in de jeugd.
Wat als we, op het moment dat we bang zijn en ons een slachtoffer voelen en niet meer weten welke kant we op moeten, op het moment dat we onszelf kwijt zijn, dat we dan op een dag besluiten om eens te luisteren naar ons innerlijk kind? Dit zou betekenen dat we opnieuw leren ontspannen, leven in het nu, energie laten stromen. Ervaren, loslaten en genieten. Accepteren dat emoties komen en gaan.

Op het moment dat je hiervoor kiest, zal het innerlijk kind je hand vastpakken en laten zien welke wijsheid en unieke kwaliteiten jij hebt als wezen. Meegekregen lang voordat we gevormd werden. Het kan een lange weg zijn omdat het kind in jou wil ervaren dat je er nu wel bent, dat zijn of haar stem nu wel wordt gehoord. Dat het niet wordt weggeduwd of genegeerd maar wordt omarmd als dat nodig is en wordt gewaardeerd. Dat het niet meer hoeft te zorgen en dat het veilig is om te zijn wie het altijd al was.

6 tips om contact te leren maken met jouw innerlijk kind

-KIJK, kijk naar andere kinderen. Praat met ze, maak contact met ze. Observeer hoe ze leven in het nu. Hoe ze het ene moment worden bevangen door emoties als verdriet en het andere moment lachend in het gras rennen.

-Laat het kind in jezelf zien dat je je best doet. Neem gezonde voeding tot je, zorg voor voldoende slaap. Werk achterstallig onderhoud in welke vorm dan ook weg. Ruim op. Voorzie in je basale behoeften. Zoek een vorm van therapie die bij jou past als dat nodig is. Er zijn vormen van therapie waarbij je de dialoog met je innerlijk kind en ouder aangaat om patronen te doorbreken.

-Durf alleen te zijn. Visualiseer je innerlijk kind (als je dit lastig vindt: bekijk foto’s van vroeger), vraag wat het wil en hoe het zich voelt. Het kan zijn dat je heel lang niets hoort, een patroon van jaren is niet in enkele dagen of weken doorbroken. Het kind in je zal voorzichtig aftasten voordat het zichzelf durft te laten zien. Bied je excuses er voor aan dat je niet altijd voor jezelf hebt gezorgd zoals je verdiende of dat je niet altijd hebt gedaan waar je behoefte aan had. Oordeel niet en geef troost.

-SPEEL. Onderneem dingen die je vroeger als kind leuk vond. Wat dit ook was, verhalen vertellen, kleuren, schrijven, rennen, zwemmen. Gewoon omdat je dit ontspannend vindt en omdat het van nature aanwezig is. Welke eigenschappen en karaktertrekken herinner je je nog van vroeger die jou typisch ‘jou’ maakten? Laat je deze nu nog zien?

-ACCEPTEER hoe je weg tot nu toe is geweest en sta open voor de rest van de weg. Laat emoties stromen. Hou van jezelf, niet om wat je doet, maar om wie je bent. Hoe je leven er ook uit ziet.

-LAAT LOS, ervaar en beleef. Doe iets wat je niet goed durft, dans, lach, speel. Doe eens gek en laat de schaamte los. Als je kinderen hebt, kruip in hun wereld om echt contact te maken. Je zult merken dat dit heel bevrijdend werkt.

Nadine Roncken

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in