DELEN
je kind en tv kijken

Welk ‘beleid’ hanteer jij ten aanzien van je kind en TV kijken? Persoonlijk heb ik weinig met Tv’s. Als ik alleen zou wonen, zou ik er hoogstwaarschijnlijk geen hebben. Echter, man lief is fervent televisiekijker en met zijn komst in mijn leven, kwam ook de TV mee.

Inmiddels moet ik toegeven dat ik anders tegen het fenomeen TV aan ben gaan kijken. Mijn man gebruikt alles wat hij op TV ziet om van te leren. Wellicht klinkt het gek of herken je je er juist in; mijn man leert van films zoals Star Wars, The Lion King en The Matrix.

Door Caroline van Bemmel – http://carolinevanbemmel.com

TV als leraar

Sinds dit inzicht dat je ook via TV lessen tot je kan nemen, heb ik het standpunt ingenomen dat ook de TV een plekje in het leven van mijn zoontje mag innemen. En zoals wel vaker, begint het eigenlijk pas nadat je zo’n besluit hebt genomen: hoe vaak? wat? wanneer, hoe lang etc. Om mijzelf richting te geven hanteer ik KKK: kwantiteit, kwaliteit en kijk-gewoonte.

Kwantiteit

In Nederland zijn er zover ik weet geen officiële richtlijnen voor mediagebruik. In dit artikel vond ik een richtlijn die gebaseerd is op wat gebruikelijk lijkt te zijn in Nederlandse gezinnen: https://www.ouders.nl/artikelen/nieuwe-inzichten-over-kinderen-en-beeldschermgebruik. Het geeft een idee voor de kwantiteit.oude tv

Kwaliteit

Het ‘wat’, ook wel de Kwaliteit, is vooral afhankelijk van de leeftijd van je kind. Voor elke leeftijd is er wat wils. Heb je een baby, kijk dan eens uit naar ‘Nijntje’ of ‘De Wielen van de bus’. De programma’s gemaakt voor deze doelgroep bevatten vaak minder prikkels door het beperken van het aantal primaire kleuren.

Als je wil weten wat je je kind kan aanbieden, biedt een google search op zoektermen zoals “lijst van kinderprogramma’s” of “TV kind leeftijd (de leeftijd van je kind invullen)” je vaak tal van mogelijkheden

Kijk-gewoonte

Naast Kwaliteit en Kwantiteit, is ook de Kijk-gewoonte van belang. ‘Hoe’ laat je je kind kijken? Samen kijken is een veel gehoord antwoord. Of dat juist is, hangt mijns inziens wel af van hoe je je gedraagt. Hoe reageer jij bijvoorbeeld op de beelden?

Ik geloof erin dat het de kunst is om samen te kijken zonder dat je als ouder emoties meegeeft. Toen man lief onlangs met zoontje op National Geographic naar een scène keek waarin leeuwen een gnoes als prooi te pakken namen, liep ik paniekerig te kamer binnen. Veroordelend zei ik dat ik het niks vond om mijn zoontje van bijna 1 daarna te laten kijken.

Even later realiseerde ik mij dat het vooral mijn paniekerige reactie was waarmee ik mijn zoontje de emotie angst meegaf, die hem raakte. Het waren niet de natuurbeelden van de leeuw die zijn eten binnenhaalde.

Toen ik reflecteerde op mijn gedrag dacht ik aan een show van Ivo Niehe die eens ouders interviewden die hun dochtertje Tippi met wilde dieren lieten spelen zoals leeuwen en olifanten. Het kon. Zowel Tippi als haar ouders kende geen angst voor de wilde dieren.

Suggestie

Het lukt mij tegenwoordig steeds vaker om te letten op welke emoties ik meegeef als ik met mijn zoontje TV kijk. Welke emoties heb jij zoal als je samen met je kind TV kijkt?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in