Je levensverhaal als doorgang tot een verruimd bewustzijn

Als zelfstandig psycholoog ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn professionele ontwikkeling. En laat dat professionele maar weg, want de ontwikkeling van iemand die anderen wil helpen, gaat altijd over zichzelf.

Door Jentein Keijzer – www.kernzaak.com

Ik geloof dat je als hulpverlener op geen enkele wijze mensen kunt helpen die jou ‘voorbij’ gegaan zijn. En dan heb ik het niet over een lineaire vorm van voorbijgaan, in de zin van ‘been there, done that’ en dat je moet hebben meegemaakt wat die ander doorstaat. Het gaat over je bewustzijn, over de omvang hiervan en de verfijningen en nuances die je door dit groeiend bewustzijn kunt waarnemen. Het gaat over het bereik dat je hebt met je voelsprieten om te voelen ‘waar’ de ander zich bevindt.

In mijn werk gaat het om het ontvangen van mensen. Letterlijk omdat ik praktijk aan huis houd, maar vooral figuurlijk. Ik moet hun verhaal kunnen ontvangen, hier ruimte voor hebben in mijn bewustzijn en hen vanuit deze ruimte inzicht geven en licht schijnen op wat voor dat individu nog onderbewust of onzichtbaar is.

Hoe maak je nou je bewustzijn, je ontvangstruimte groter als mens?

Ik ben erachter gekomen dat je hiervoor niet op zoek hoeft te gaan naar grootste leraren, geen dure cursussen hoeft te volgen of je volledig terug hoeft te trekken uit onze drukke wereld. Dat is niet de weg naar ontwaken voor ons in de westerse maatschappij. Deze maatschappij, ons eigen plekje en onze inbreng hierin, ons eigneste karakter en unieke levensverhaal, dat samen is die weg tot bewustzijnsverruiming. Want hierin, in al onze rollen, activiteiten en de verbindingen die we met anderen aangaan, worden we constant gespiegeld.

En als we in die spiegels durven kijken, kunnen we er alles van leren. Over onszelf, de ander en over de wereld om ons heen. Daar ligt de kans voor het vergroten van die ruimte om te ontvangen en geven.

Dat durven kijken betekent je ogen opendoen en kritisch kijken naar wat je over jezelf in in die spiegels om je heen ziet. Niet veroordelend, maar wel heel eerlijk en van alle kanten. Niet opgaan in jouw eigen verhaal. Het verhaal dat je wilt vertellen, waarin je gelijk hebt. Het verhaal dat je slachtoffer bent, of waarin je teleurgesteld bent. Het verhaal waarin het ‘niet goed gaat’ met je, en dat wat er zich in jouw leven afspeelt niet de bedoeling is. Deze verhalen zijn enkel wolken aan de lucht. Die lucht, dat ben jij.

Van een afstandje naar jezelf kijken

Soms kan ik naar mezelf kijken als een bundeltje reactieve patronen, overtuigingen, aannames en plannen, en dat is het moment dat ik er boven uit kan stijgen. Als ‘ik’ naar ‘mezelf’ kan kijken, dan zijn we ineens met z’n tweeën: mezelf -die van alles overkomt- en ik – die er naar kan kijken. En daarmee schep ik afstand van het verhaal wat zich misschien goed of fout ontvouwt in mijn leven. Dan schep ik ruimte om mezelf te beschouwen en vanaf die afstand zie ik een veel groter plaatje. Ik ben me bewust van een veel ruimer ‘zijn’.

Vanuit dat ruimtere perspectief kan ik vragen gaan stellen aan mezelf: is dit echt de enige manier waarop ik kan reageren? Wat zegt mijn oordelende houding over me op dit moment? Waarom word ik hier werkelijk boos of verdrietig van? Waarover gaat mijn weerstand nou wezenlijk? Welke kant van mezelf wil ik naar voren laten komen in deze situatie? Wie wil ik zijn, nu op dit moment?

Natuurlijk komen de antwoorden op zulke vragen niet per direct kant en klaar in mijn hoofd op. Ik zie deze vragen ook meer als uitnodigingen voor het oprekken en uitbreiden van mijn bewustzijn. Eerlijk, nieuwsgierig en ontvankelijk voor alles wat zich vervolgens aandient in de tijd er op volgend.

Je eigen verhaal overstijgen

Zo heb ik geleerd uit mijn verhaal te stappen, uit mijn eigen ‘Goede tijden Slechte Tijden’. Ik creëer een plek in mijn bewustzijn waar ik mijn aannames en overtuigingen heroverweeg, ze aanscherp en zo eerlijk mogelijk probeer te belichten. Dit is een enorme uitdaging, want onder druk en tijdens uitdagingen, klamp ik me maar al te graag vast aan mijn verhaal. Maar hoe meer ik me daarvan losmaak, ook al is het maar even door de mogelijkheid te overwegen ‘dat er meer achter m’n verhaal zit dan mijn eigen interpretatie ervan’- komt er direct ruimte.

En door zo steeds verder te leren mijn eigen verhaal te overstijgen, mijn ruimte uit te rekken, creëer ik tegelijkertijd een grotere ontvangstruimte. Waarin niets wat de ander inbrengt vastgetimmerd wordt door aannames, theorieën, overtuigingen of labels.

Ik maak wel gebruik van deze zaken; wetenschappelijke theorieën verschaffen me analyses en houvast, iemands overtuigingen geven hem karakter en kleur, en labels hebben we simpelweg nodig om zaken te kunnen benoemen en verwoorden. Maar het zijn enkel middelen, geen eindstation. Net als ons dagelijks leven, dat is niet het eindresultaat, dat is het middel. Die druk die hier ontstaat door onze rollen, onze relaties en interacties, in alles wat we lief hebben en alles waarmee we zo vreselijk mee kunnen worstelen, die druk duwt ons weg uit dat verhaal.

Je dagelijkse leven is jouw unieke kans om te groeien

Ons dagelijks leven met al haar uitdagingen ís de druk waardoor we groeien. Want enkel als we onder druk komen te staan, komen we in beweging, alleen zo worden we gedwongen ons uit onze comfortzone te komen te begeven naar nieuwe plek met ruimere perspectieven.

Mijn professionele ontwikkeling vind ik dan ook thuis, bij mijn mijn lief, mijn kind en bij mijn katten. Als dochter, als zus, als schoonzus als vriendin en als buurvrouw. Maar ook in de verbindingen die ik leg tijdens het wachten op de bus, of in de rij bij de kassa. En bovenal de verbinding met mezelf, de ruimte en het geduld opbrengen om alles wat zich hier aandient waar te nemen en te ontdekken als was het voor de eerste keer.

2 REACTIES

  1. Wow, wat een goed en helder verhaal!

    Wat zou het mooi zijn als alle psychologen zo naar zichzelf en de ander konden kijken, in plaats vanuit hun eigen beperkte (en beperkende) opleiding en ontwikkeling. Want wat ik nu vaak zie gebeuren, helpt mensen niet wezenlijk vooruit en houdt ze soms juist vast.

    Dank voor het delen,
    Marjolein.

  2. Ja leuk he 🙂 vanaf die afstand zie ik ook ineens de humor van het hele leven in. Ik ben altijd zo ontzettend serieus geweest. Wat bij mij ook wel helpt wanneer ik weer heel erg in mijn verhaal zit, is om emoties of gevoelens te doorleven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in