thuis
Credit: Ilse Fleur

De droge grond stuift op in het zonlicht, de aarde en de bomen kleuren bijna goud. Om me heen rennen kinderen met lange haren en gebruinde huidjes. Ze spelen vrij en onbezonnen, zonder zorgelijke ouders die hen achter de broek aanzitten. Na een goede danssessie tijdens het optreden van Sam Garret, een muzikant die Indiase mantramuziek heeft weten om te toveren in een heerlijke reggae-achtige sound, besluit ik even weg te lopen en alleen te gaan zitten op een kleedje aan de rand van de dansvloer. Ik voel de grond onder mij trillen door de bonzende beats van de muziek. Het kleinschalige festival waar ik ben heet Azula, in no mans land in het zuidelijke deel van Portugal. De mensen hier hebben een glimlach in hun ogen. Ze dansen, praten en knuffelen met blootgestelde zielen en hun harten gericht op het warme zuiden. In waarheid, of midden in de zoektocht daarnaar. Waar ik voorheen geïntimideerd kon raken door deze blootgestelde zielen, voel ik nu een sudderend gevoel van liefde en hoop. Het begint in mijn tenen en groeit uit tot een bijna overweldigende sensatie in mijn hele lijf, wat een bewegingen en wat een vrijheid!

Besef van thuiskomen

Terwijl ik hier zit, besef ik ineens dat ik me thuis begin te voelen in deze intimiderende en vurige energie. Ondanks dat het intenser is dan mijn stadse leven in Amsterdam. De plek die het raakt is rauw, dichtbij mijn hart. Daar lijk ik hier beter bij te komen dan in de dagelijkse drukte van de stad. Waarom is dat? De behoefte om die vraag te beantwoorden heb ik op dit moment eigenlijk niet eens. Het enige wat ik nu moet doen, voel ik, is hier zitten. Op mijn kleedje. Uit mijn hoofd. Ik laat me zinken in de sensaties en indrukken van deze plek.

Na het festival rijden we terug naar ons verblijf. Het stof is gaan liggen en tijdens de autorit is er, naast mijn vriend en zoontje, geen ziel te bekennen op de weg. Alle intimiderende en inspirerende indrukken vinden een plekje, ik voel mijn ademhaling weer verdiepen. Het avondritueel met mijn zoontje begint. Zoals alle andere keren, help ik hem in bad en wacht ik met een kop thee tot hij is uitgespeeld. Na afloop kleurt het water bruin van het Azulastof. De klok slaat inmiddels 22:00 uur; zijn kalmte en slaperige oogjes vertellen me dat mijn zoontje het nu zelf ook wel tijd vindt om deze dag af te sluiten.

Pressure cookers

De vertrouwde simpelheid van de dagelijkse dingen: met mijn vingers door het warme water van het bad, het gebabbel van mijn zoontje, knuffelen met het lichaampje waarvan ik de zoete geur zo goed ken. In alles het tegenovergestelde van het onbekende en vreemde dat ik ervoer op mijn kleedje bij Azula. Beide tegenpolen, beide thuiskomen.
In ‘pressure cookers’ als dit festival voel ik me vaak in eerste instantie niet helemaal veilig. Die onveiligheid herken ik van andere situaties uit mijn leven. Mijn eerste dag op school, de begindagen van een nieuwe baan, de eerste date met mijn liefde. Ik voel me op zulke momenten door elkaar geschud, een beetje wankel. Maar als ik mezelf de tijd gun om rustig te reflecteren en het te laten zijn, zie ik het positieve effect dat ze op mij hebben. Ze maken me vrijer, stoutmoediger, eerlijker. Die transformatie weegt voor mij zwaarder dan de onveiligheid en onzekerheid. Ik heb mezelf geleerd om de onveilige momenten bewust op te zoeken, de keuze te maken ze te doorvoelen en niet weg te lopen van de pijn die ze kunnen brengen. Me thuis voelen in de onveiligheid van transformatie, wie had dat gedacht?

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Laura Fleur, doula en Ayurvedisch specialist

Wellicht is jouw pressure cooker wel het verkeer, of een gesprek waarin je je niet thuis voelt. Laat jezelf op zo’n moment meebewegen op het ritme van buitenaf. Voel de spanning, misschien zelfs de paniek. Besef dat deze gevoelens verstopplekjes zijn om de intimiderende stilte of bewegingen niet op te hoeven zoeken omdat we zo gewend zijn om eraan voorbij te gaan en niet te kijken wat daar nou eigenlijk gebeurde.

Laat die pressure cookers je krachtmomenten zijn, waarin je je onveilig, geïntimideerd en tegelijkertijd volledig vrij kunt voelen. Dat is het medicijn om tot verruiming te komen, zoals men dat zolang de mensheid bestaat heeft gedaan. En wat ben ik daar dankbaar voor.

Inner Purpose retreat

Na zelf veel pressure cookers opgezocht te hebben kreeg ik de inspiratie om mij twee jaar geleden bij het collectief van ‘Inner Purpose’ te voegen en zelf zo’n soort medicijn te ontwikkelen. In de prachtige natuur op het Land van Yemaya in Groningen, hebben wij een plek gecreëerd waar vrouwen samenkomen om in een warme en veilige omgeving in diepere verbinding te treden met zichzelf. Tijdens dit retreat helpen we je de creativiteit, intuïtie en hartenwensen in jezelf te verkennen, waar je door het ritme van buitenaf niet altijd bij kunt komen. Door middel van rituelen en workshops gaan we de confrontatie liefdevol en op een zachte manier aan, om intensiteit en simpelheid elkaar te laten ontmoeten. De eerstvolgende editie van het Inner Purpose retreat is van 29 september tot 2 oktober 2022. Ik nodig je uit om samen met ons deze pressure cooker in te stappen op weg naar transformatie.

Dit artikel werd geschreven door Laura Fleur, doula en Ayurvedisch specialist. Dit is het tweede artikel van een reeks van 6 artikelen, geschreven door Inner Purpose. In deze artikelen belichten wij het thema ‘verbinding maken met jezelf’ vanuit verschillende invalshoeken.

beschermengelmeditatie
beschermengelmeditatie
beschermengelmeditatie
beschermengelmeditatie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in