gender
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
gender
Wat mij in eerste instantie wakker geschud heeft is mijn fysieke transformatie

Ik heb veel aan de verhalen die ik op deze site lees. Daarom dacht ik eraan om ook mijn verhaal op te schrijven. Ik ben geboren in 1975. Ik heb me altijd anders gevoeld, ook in het gezin waarin ik opgegroeid ben. Het valt me op dat wel meer indigo’s ‘gekozen’ hebben voor een gezin waarin ze zich zo eenzaam en onbegrepen voelen. Blijkbaar is die pijn voor sommigen noodzakelijk om wakker te worden?

Ik heb me lang afgevraagd: ‘Wat doe ik hier?’ Ik begreep er werkelijk niks van. Geleidelijk aan wordt het duidelijk. Ik voel dat ik begeleid word, maar het is me niet duidelijk door wie precies. Dat hoeft ook niet. Ik weet wat ik moet weten en ik ga ervanuit dat het steeds duidelijker zal worden.

Ik ben altijd een eenzaat geweest. Nergens voel ik me op mijn plek. Ik vlinder van hier naar daar en af en toe hoop ik gelijkgestemde mensen te ontmoeten. Op deze site voel ik me wel thuis. Maar het verschil met ‘the world outside’ is zo groot. Ik heb nog steeds het gevoel dat ‘we’ in de minderheid zijn. Ik erger me wel eens aan het verschil in prioriteiten. Status en rijkdom staan zo vaak op de eerste plaats. Hoe kortzichtig kun je zijn? Worden mensen daar echt gelukkig van? En waarom laten mensen zich zo gemakkelijk een oor aannaaien? Denk toch eens na, denk ik dan!

Wat mij in eerste instantie wakker geschud heeft is mijn fysieke transformatie. Ik werd geboren: ‘Het is een meisje.’ Na een hoop gedoe met operaties en administratie was die complicatie van de baan en was ik eindelijk ook voor de buitenwereld een jongen. Maar dan pas begon het echte werk. Het leek alsof mijn fysieke transformatie de voorbode was van mijn psychische, emotionele en spirituele transformatie.

Ik word steeds gevoeliger, mijn blik op de wereld wordt steeds ruimer en ik durf steeds meer mezelf te zijn. Ik heb jaren rondgelopen als een ‘hoofd zonder lichaam’, niet alleen omdat het niet ‘mijn’ lichaam was, maar ook omdat ik me zo onzichtbaar mogelijk wilde maken uit angst om veroordeeld te worden.

Toen ik na de operaties eindelijk in het juiste lichaam zat was het alsof ik geen excuus meer had om alleen maar in mijn hoofd te leven. Ik kon het ook niet meer opbrengen. Ik was moe van steeds doen alsof ik iemand anders was. Het moment was aangebroken om te doen wat ik moest doen.

Nadat ik erin geslaagd was me emotioneel los te koppelen van mijn familie was er alweer een nieuwe uitdaging: een job vinden die me lag. Na een hoop omzwervingen op en naast de reguliere arbeidsmarkt ben ik uiteindelijk min of meer op mijn pootjes terechtgekomen.

Ik weet nu dat het enige wat zeker is is dat niks zeker is. Maar ik blijf erop vertrouwen dat ik steeds ben waar ik moet zijn, ook al blijft het moeilijk. De heimwee blijft. Maar ik moet verder. Daarbij probeer ik zoveel mogelijk mezelf te blijven. En net als die ene zwarte man heb ik een droom dat er ooit een mooie dag komt waarop mensen verdraagzamer zullen zijn en verder zullen kijken dan hun neus lang is.

tot zover,
sven

Sven’s boek: Jongensdroom, Dagboek Van Een Transseksueel is nu verkrijgbaar bij Bol.com via deze linkof door op het plaatje te klikken

Jongensdroom Dagboek Van Een Transseksueel
Jongensdroom>Dagboek Van Een Transseksueel

3 REACTIES

  1. Hallo,

    Inderdaad, het enige zekere is het eeuwige onzekere… Tegelijkertijd schept dit vrijheid en ongebondenheid, stelt het jou in staat te worden en/of te zijn diegene die jij wensen wil, zoals jij ook letterlijk bewezen hebt. En misschien is het feit, zoals jij stelt “dat mensen niet verder willen kijken dan hun neus lang is” minder van belang dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Het is duidelijk dat er geen mensen zijn met een rasechte “pinocchio-neus”, ze maken dat zichzelf wijs uit een vorm van zelfbescherming, uit onmacht en onvrede met zichzelf. Als men iemand de benen vanonder zijn achterste kan schoppen door gelijk welke vorm van discriminatie, valt de persoon in kwestie zodat ze zichzelf een “denkbeeldig” meerderwaardigheids gevoel kunnen aanmetenen zich “tijdelijk” artificieel beter zullen voelen dan de andere. Overschouw en beschouw zulke situaties en je zal de schreeuw van hun eigen hart horen, tegelijkertijd sterk wetende dat jij de juiste weg volgt, ook al is deze af en toe best lastig. Wees evenwel niet bezorgd, hou vol met volhouden vanuit zuiverheid komende vanuit je diepere zelf en weet simpelweg dat sommigen de weg banen voor anderen. Kortom…ik weet dat “jij” weet…het is aan jou nu om te ontdekken in vreugde en voldoening wat “ik” reeds weet …slagen zal je ongeacht wat zich aandienen zal want je bent in goede handen met het hart op de juiste plaats. Het ga jou goed..zeer goed.

    • @Sensor,
      Bedankt voor je reactie. Ik ben inderdaad op ontdekkingsreis en ik begin stilaan te beseffen dat ik me niet druk moet maken over het ‘drama’ dat sommigen maken uit onzekerheid, onmacht of onvrede. Dit is mijn reis en zij maken hun reis op hun manier en op hun tempo. Ik observeer het en ik ga verder. En zo is het goed.

  2. Ik heb je al persoonlijk gemeld dat ik je kracht om dit pad te lopen buitengewoon respecteer, maar wilde dat langs deze weg nog eens doen.

    Warme groet, Gordon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in