universalblueprintMet een blauwdruk zijn we geboren. Een blauwdruk over hoe je leven verloopt, de reden en hoe dat te realiseren. Heel duidelijk en helder. We komen in dit lichaam, we zakken in de stof, de materie. Er zijn meer lichamen, elk op een ander niveau, met andere trillingen en wijsheid met leerprocessen. Onze blauwdruk weet dit. Het stoffelijk lichaam en de geest is dit vergeten. Door het leven te ervaren, de juiste keuzes te maken, de juiste waarden en normen te volgen kunnen we onze blauwdruk waarmaken. We komen blanco bij de geboorte op aarde. Door groei, opvoeding maar vooral mensen raken we af van onszelf. We worden afgeleid door hoe mensen over ons denken, ons ego, status, aandacht. Allemaal om ons waardevol te voelen en te bewijzen naar de mensen om ons heen. We houden dit met zijn allen in stand. W We willen graag aardig gevonden worden en bewonderd. Daar doen we alles voor. We leven niet vanuit ons eigen ik en combineren alle meningen om een karakter en gedrag te krijgen waardoor ieder zegt: wat is dat een leuk, mooi, rijk mens. En dan voelen we ons beter, beter dan anderen, de beste. Zodat we boven hun staan en invloed hebben op hun gedrag. Dat doen we met macht, leugens, winst, manipulatie, bewust of onbewust, wat we maar kunnen inzetten gebruiken we. Ons ego is slim. Waar het echt en nu juist omgaat en wat ontbreekt is rechtvaardigheid, liefde, samenwerken, kwetsbaar zijn, hulp durven vragen. Juist dit zijn elementen waardoor we aan onze blauwdruk worden herinnerd. Wat komen we ook alweer doen hier, hoe doen we dat en voor wie?

Het is eigenlijk heel simpel.  We beperken onszelf, door ons lichaam, onze gedachten en ego. Wanneer je leert dat je lichaam en ego geen beperkingen zijn en ook je gedachten niet, ontstaat er ruimte. Ruimte in je hoofd. Je kunt kijken naar iemand en er doorheen kijken, naar zijn of haar kern. En dan weten wat zijn of haar blauwdruk is, intuïtief. Dan kunnen we elkaar helpen door deze kennis te delen zodat we naar onze oorspronkelijke blauwdruk kunnen handelen. Vergeet niet  dat je daarbij ook mag en kan genieten, je doet je werk, je verdient je geld, sticht een gezin, reist, alles wat bij het leven hoort. Ook de verdrietige dingen. Maar vergeet niet dat het vooral gaat om bij je blauwdruk te blijven, bij jezelf dus. Het kan dan zomaar dat je niemand nodig hebt om je goed te voelen en gewaardeerd.

Ann Kooijman – www.sensibalans.com

156 REACTIES

  1. dag,
    kansloos? geen idee hoe dat voelt. Ik heb nog altijd de kans om bezwangerd te geraken 🙂 Ik vind ook niet dat ik meer of minder waard zou zijn met een kind… dat van dat afmeten? Ik ervaar gewoon verdriet en gemis als ik aan dat beeld denk. Misschien omdat er gevoelsmatig wel een ingebakken ideaalbeeld in me zit.

    Inderdaad, ik zie ook alleen maar voordelen aan het hebben van een levensplan. Maar dat en het feit dat jij zegt dat het bestaat en zinvol is, is voor mij blijkbaar niet genoeg om erin te geloven.

    Ik zie ook in dat te veel je geweten volgen inderdaad ‘deurtjes dichtdoet’. Ik vind het geen kwestie van een ‘negatieve overtuiging over mezelf’. In mijn geval heeft het meer te maken met een gebeurtenis. Iemand die dicht bij me stond heeft iets heel gewetensloos gedaan wat veel ellende heeft veroorzaakt. Vandaar dat ik zoveel belang hecht aan het juiste doen. Het definieert me dus op een bepaalde manier ook. Wie ben ik nog als ik mijn eigen principes overboord gooi. Dat doe je niet zomaar. Ook al weet ik (of kies ik ervoor om te geloven) dat we in wezen definitieloos zijn.

    Oei, die artikel-tip van je … je pikt er nu net een artikel uit waarbij er allerlei opmerkingen in me naar boven welden tijdens het lezen 🙂

    Eigenlijk doen we allemaal toch gewoon maar wat, hé. ‘de waarheid’, ‘het weten’… Uiteindelijk weten we niks. Dat zei einstein op zijn sterfbed al. We kiezen gewoon waarin we willen geloven. En ik kan blijkbaar niet kiezen!

    • @stien,

      Hoi Stien,

      Je hebt altijd nog kans ja, maar da’s meer een ratio antwoord 🙂 Ik bedoel… ; bij mij vroeger zou er niks in de weg moeten zitten om een presentatie voor 100 man te doen, immers waar zou ik bang voor moeten zijn? Toch nergens voor nodig?! Da’s ratio. Mijn gevoel schreeuwde wat anders 😉
      Je gedachten willen wel eens dat gevoel wegpraten, teniet doen, etc.

      Dus je bent ok met jezelf als je kinderloos door het leven zou gaan?

      Dat ideaalbeeld klinkt mij als iets wat je in de weg zit, meer dan gewoon een leuk streven / een wens. Daar kom je achter door je jezelf af te vragen als je dat ideaalbeeld niet haalt. Zie ook de vraag hierboven 🙂

      Vwb geloven is een levensplan. Dat begrijp ik maar al te goed. Wat mij betreft is dat iets wat moet groeien, dat je aan den lijve gaat ondervinden hoe dat werkt. Als je er al voor open staan, is dat een goed begin, dan kan het iig tot je komen.

      Vwb geweten. Kan me goed voorstellen dat bepaalde gebeurtenissen je op een bepaalde manier tekenen.
      Je hebt het wel eens over ‘houvast’ : het klinkt nu alsof dat geweten van je, je houvast is. Als je er dus niet op terug kunt vallen (of niet voldoet aan je eisen om gewetensvol te handelen), wat (gebeurt er) dan (met Stien)? Zou daar dan ook ‘ellende’ van kunnen komen? Je zou bijna zeggen dat dit niet ruikt naar innerlijke vrijheid, toch? 😉

      Ik kan me voorstellen dat dit je vertrouwen in de ander een deuk heeft doen opleveren. Maar zoals ik er zelf tegenaan kijk, denk ik dat dit soort gebeurtenissen eerder een bevestiging geven van wat je al “in je droeg”. Dat levensplan he 🙂

      Vwb artikel-tip : leuk toch?! 🙂

      Vwb “eigenlijk doen we allemaal toch maar wat” 🙂
      Ik denk dat hoe bewuster je geraakt de minder je dat gevoel hebt…
      Je kunt inderdaad kiezen waar je in wil geloven, maar wat zou het mooi zijn dat als die keuze en dat geloof nu strookt met heel je wezen. Dan twijfel je op een gegeven moment toch niet meer?! Mijn ervaring althans 🙂

      In liefde,
      Lex

    • @stien, ‘En ik kan blijkbaar niet kiezen!’

      Stien, jij kiest voor controle, toch?

      Jij kiest om niet te leven vanuit het moment maar vanuit het hoofd, toch?

      Jij kiest om niet blindelings te vertrouwen op het bewustzijn bij jou nu aanwezig, toch?

      Jij kiest om niet de boel de boel te laten en maar te reageren of te creëeren in het moment zelf, toch?

      http://www.youtube.com/watch?v=ZvgNjSgAeZQ

      • @Aart, de boel de boel te laten… dat heb ik eigenlijk wel gedaan. M’n job opgezegd en anderhalf jaar in m’n schommelstoel gaan zitten. Zo goed als alle levenslust weg. Het leven strontmoe zijn. Staken. Niet meer reageren of creëren. Ik had er heel m’n verdere leven mee kunnen doorgaan, ware het niet dat ik merkte dat ik toch van twee dingen kon genieten: mijn kat en de zon. Ja, en dan begint het toch naar meer te smaken!

        • @stien, ik weet niet in welke fase jij je bevindt, ik kan enkel voor ‘mezelf’ spreken en schrijven dat ik een jaar of 6 in de schommelstoel heb moeten zitten om alle oude ellende (mechanismes, ego-energie) naar boven te zien komen, die te zien oplossen en nu nergens meer mee bezig te zijn.

          Mee bezig te zijn in de zin van dat iets in die buitenwereld of binnenwereld voor wat de mens waarschijnlijk ‘gelukkig, genieten, fijn, ontspanning’ noemt/voelt meer zorgen kan.

          Het leven is gewoon geheel okay zonder dat daar 1 enkele voorwaarde voor nodig is.

          Ik hoef helemaal niets meer en dat is HEERLIJK, het moment Nu doet zijn ding en doet het mij zo de laatste adem uitblazen is dat niet anders dan dat ik nu wat toetsen in zit te drukken.

          MAAR zolang jij nog van dingen genieten kan, lekker doen en als je nog verlangens of wensen hebt, leef ze geheel uit.

          Niet van die wensen of verlangens vanuit het hoofd maar die vanuit Nu opkomen, net zoals de blaas die een seintje geeft.

          Wie weet is er de fase van het ego met zijn/haar levenslust, de fase van het sterven van het ego met zijn/haar levenslust en leven vanuit wie je werkelijk bent en van niets of iemand afhankelijk te zijn en gewoon lekker te doen wat in je op komt, niet om iets maar gewoon omdat je het niet laten kunt/het vanzelf gaat.

          Ik kom zelf niet verder dan; ik heb nog wel trek in een kopje koffie.

  2. Hoi Stien,

    Wat betreft het afmeten van jezelf aan het hebben van een kind. Nou ja, als je zegt dat je verdrietig wordt als je jezelf voorstelt als kinderloze vijftiger… dan heb je met jezelf geen vrede als je op je 50e nog geen kind hebt. Voelt het soms ‘kansloos’ voor je aan, die voorstelling?
    Dat verdriet en gevoelens van gemis gaan toch over jezelf?

    Ja, toen ik helder kreeg dat er zoiets was als een levensplan en wat de mijne was, en bovenal waarom ik last had van de dingen die ik had… daarmee kon ik vrede hebben met mijn verleden. Het was niet alleen een mentale kwestie maar ook een innerlijk besef wat gewoon meeveranderde naarmate dat ik ‘shit’ losliet. Het lukte me steeds beter om de dingen te zien zoals ze waren, zonder lading. Ik kon mijn pad, mijn proces, steeds beter accepteren.

    Volgens mij is het een ego-truukje (beter gezegd : een mechanisme van jou) dat je een optie openhoudt dat het hebben van een levensplan een ego-truukje is 🙂 Wat is het ergste dat er kan gebeuren : dat je je leven wel als zinvol kunt ervaren en dat je in beweging moet komen? 😉 😉

    Wat betreft liefde en waarheid. De weg van liefde is ook de weg van ‘waarheid’. Er vanuit gaande dat teveel het goede willen doen een zelfopgelegde eis is, dan zit achter die bewijsdrang doorgaans een negatieve overtuiging over jezelf, wat de liefde voor jezelf dus belemmert. Zonder die negatieve overtuiging ben je niet meer zo bezig met het geweten, dan hoef je daar niet meer aan te twijfelen. Gewoon onderdeel van je zijn… immers rechtschapenheid is een kwaliteit van de ziel.

    Tip vwb gevoelens onderscheiden : https://www.nieuwetijdskind.com/heldervoelen-energieen-onderscheiden/

    In Liefde,
    Lex

  3. ‘Met een blauwdruk zijn we geboren.’

    ‘Door het leven te ervaren, de juiste keuzes te maken, de juiste waarden en normen te volgen kunnen we onze blauwdruk waarmaken.’

    ‘Door groei, opvoeding maar vooral mensen raken we af van onszelf.’

    ‘zodat we naar onze oorspronkelijke blauwdruk kunnen handelen.’

    Zoals ik het vertaal.

    Ja Aart, daar zitten we nou echt op te wachten.

    Ik ben met een blauwdruk geboren.

    Door afhankelijk geboren te zijn wordt me een ego aangemeten en denk/voel ik dat te zijn.

    Doordat het ego tegen dingen aanloopt in het leven kan ik me bewust van dingen worden.

    Ik word mij bewust van het ego, dingen die niet bij mij passen, die niet bij mij blauwdruk horen.

    Als dat allemaal heeft plaats gevonden dan resteert er enkel ‘mijn blauwdruk’.

    Een blauwdruk is net als gras, gras grast, een naaimachine naait, een mixer, mixt.

    M.a.w. de blauwdruk, blauwdrukt.

    Het ego kan daar niets mee, een ego wil controle, een ego wil doen.

    Dat terwijl die blauwdruk niet bezig is met denken, voelen of wat dan ook, het blauwdrukt gewoon.

    Zoals ik nu zit te blauwdrukken.

    Die blauwdruk is ook niet bezig met zich goed voelen, liefde, eenheid of wat meer van die ego-spirituele-ongein maar die blauwdrukt vanuit ‘zichzelf’.

    Het blauwdrukken is enkel waar het om gaat.

    Het blauwdrukken ligt er niet wakker van als het niet kan blauwdrukken, het is op zich al compleet.

    Bedoel ik mee, gras is gras en hoeft daar geen bevestiging of waardering van dat gras zijn, het hoeft niet te bewegen in de wind of opgegeten te worden of wat dan ook, het is zichzelf als gras zijnde.

    Zo ook de blauwdruk.

    Ja maar Aart, ik ben hier om te healen, dat is mijn blauwdruk en ik krijg geen praktijk van de grond.

    De blauwdruk zit daar niet mee, die kan healen in elk vorm, enkel het ego zet de blauwdruk in t.b.v. hoe het ego denkt dat iets moet plaatsvinden.

    Even voor mijn Stientje, ik heb geen enkel passsie, geen enkele wens, geen enkele behoefte, wat er hooguit is is een beetje blauwdrukken en als dat bij wijze van spreken niet zou kunnen dan is het er toch niet, bij mij gaan er dan geen alarmbellen rinkelen.

    Ik dacht altijd wel een passie te moeten hebben en heb me rot gezocht, mijn leven moest toch een nut en doel hebben, etc, etc.

    Door burnout, etc, etc was ik niet meer in staat om te zoeken, om daar mee bezig te zijn en plots was er geen zoeken, geen afvragen, geen controle of willen weten meer.

    Alles is gewoon okay, er is ‘gras-zijn’.

    Ik hoef nergens over na te denken, ik hoef niet te voelen, met iets als een ‘mezelf’ bezig te zijn.

    Er is simpelweg dat wat er was als klein kind wat maar wat doet (dat doet gaat vanzelf).

    Vraag een kind of het een keuze maakt of nadenkt of voelt of iets wel of niet goed is.

    Ik wil een lollie.

  4. Stien,

    Durf jij dat ook? Twijfelen? Ik heb je nog nooit iets in vraag horen stellen eigenlijk, misschien wel bij een ander maar nooit bij jezelf. Je verkondigt altijd je mening. Die is soms best interessant, hoor. Toch iets dat jij en aart gemeen hebben

    Puntje 1.
    Ik twijfel soms wel even aan iets, maar nooit lang. Er valt eigenlijk niets te twijfelen. Dus valt er op dit gebied ook niets te durven. Kom altijd weer bij mijzelf terecht. Ik ken twijfel wel van vroeger. Twijfel komt uit dualistisch denken voort.

    Puntje 2. Ik stel inderdaad weinig vragen. Ben gewend om zelf antwoorden te verzinnen. Vandaar.

    Dag Lia

    • @Lia,
      “ik twijfel soms aan iets” versus “ik ken twijfel enkel van vroeger”
      the answer my friend, is blowing in the wind, the answer is blowing in the wind

  5. Hoi Stien,

    Ik heb ook niet gezegd dat een gevoel begint met een gedachte. Het kan, maar het hoeft niet. Door dat te veronderstellen kom je naar mijn idee minder snel tot de kern. Dus laat die veronderstelling eens los, als je wilt. 🙂

    Bedenk dat je innerlijke motivaties en intenties hebt, die allang geboren zijn voordat je denken/jij geboren bent. Je kunt dat wel onder het mom van het denken stoppen en wellicht als ‘onwenselijk’, maar dan stop je naar mijn idee meer weg dan je lief is. Waarom zou je dat willen, vraag ik me dan af.

    Over je voorbeeld, dat je voelt dat je een kind wilt. Eens kijken hoe ik daar een voorstelling van kan maken, althans hoe ik er nu naar kijk.

    OF : Je kiest vanuit zuivere motieven voor een kind. Het is een hartewens, je hart spreekt. Met zuiver bedoel ik zonder afhankelijkheid, dus dat je kind jou niet gelukkig moet maken.

    OF : Je kiest vanuit onzuivere motieven voor een kind. Daarmee is je geluk afhankelijk van de komst van een kind. Je doet het bijvoorbeeld omdat het zo hoort, om geaccepteerd te worden, om te kunnen zorgen voor een ander, om je eenzaamheid te verbloemen, om je relatie te redden etc. Al deze zaken zijn eigenlijk je eigen onzuivere aspecten die nog geheeld kunnen worden in jouzelf.

    We zitten allemaal in dat helingsproces, dus het hoort erbij dat er mogelijk nog onzuivere keuzes gemaakt worden. Ook dat hoort bij je helingsproces. Dan ben je op een later moment weer wat bewuster geworden en begrijp je je eigen keuzes uit je verleden (en jezelf) beter, en waarom. Je maakt altijd op een bepaald moment de beste keuze die je dan kunt maken. Vergeef jezelf als je nog niet met jezelf in het reine bent gekomen.

    O ja, en je kunt jezelf gewoon de vraag stellen : weet ik waarom ik voor een kind wil kiezen? 🙂

    In liefde,
    Lex

      • @Lexicon, owké, ik wandel even met je mee…
        Dat je zielsafspraken maakt, vind ik een mooie aanname. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat het de waarheid is, maar oké, ik neem het even aan. Fijne gedachte en gevoel trouwens, geeft wel houvast!
        Ik voel niet in mijn hart dat ik een kind wil. Hoe voelt dat in het hart? Ik voel alleen dat ik verdrietig ben als ik mezelf als kinderloze vijftiger voorstel. (Komt van de gedachte dat ik al zoveel in mijn leven gemist heb > onzuiver motief me dunkt?)
        Ik kan me niks voorstellen bij iets in het hart voelen en de zekerheid (duh?) die je dan hebt dat het zuiver is. Ik heb wel de gewoonte om op mijn geweten voort te gaan, maar ik kan niet met zekerheid zeggen dat die nergens beïnvloed wordt door ego. Ik kan alleen maar naar best vermogen dat geweten volgen.

        • @stien,

          Hoi Stien,

          Geeft ook niet dat je met zekerheid kunt zeggen dat het de waarheid is. Door er voor open te staan kan het je bereiken.
          Zielsafspraken is 1 ding, maar er is zoveel meer tussen hemel en aarde. Ik heb er zelf enorm veel vertrouwen uit kunnen putten.

          Op de eerste plaats is het soms moeilijk om die gevoelens te onderscheiden, waar komen ze vandaan en wat willen ze me vertellen.
          Als je het in je hart voelt, dan gaat dat gepaard met een gevoel van liefde, zonder voorbehoud. Als dat is wat je wil, dan wil je dat, zonder bezig te houden met mitsen en maren.
          Als je vooral denkt hoe je als kinderloze 50er zal eindigen om zo te komen om nu een kind te nemen, alsof je kind jouw gemist zou moeten ‘goedmaken’, dan zou ik dat inderdaad niet zuiver noemen. Je keuze is dan niet ingegeven door liefde.

          Je keurt jezelf dus af als je tegen je 50e nog geen kind hebt. Je zegt dat je zoveel in je leven gemist hebt. Verwijt je jezelf dat? Heeft dat met dat niet in beweging komen te maken?

          Je geweten is denk ik ook een groot goed, het is je gevoel voor rechtschapenheid, to do the right thing. Je vraagt je af of dat niet beïnvloed wordt : misschien als jij van jezelf eist om volgens jouw hoge maatstaf van geweten te blijven handelen. 🙂

          In liefde,
          Lex

          • @Lexicon, nou laat maar komen… als het komt, zal ik waarschijnlijk wel de eerste zijn om me af te vragen of het geen eigen mentale constructie is, mezelf kennende 🙂

            Ik kan eigenlijk niks bedenken dat ik wil, persé, kost wat kost.

            nee, ik zou mezelf niet afkeuren. Nu doet het verdriet als ik me dat voorstel. Ik verwijt mezelf ook niet dat ik het gevoel heb dat ik veel gemist heb… de omstandigheden waren zwaar en ik was jong en niet krachtig toen, eerder ‘gekraakt’. Het doet gewoon verdriet. Ik zie niet goed in dat dat de reden is van een ‘vastzitten’. Je zou eerder denken dat je dan juist vanalles wil inhalen?

            Hoe bedoel je? vind je dat een mens de lat niet te hoog moet leggen wat geweten betreft? ‘Zuivere gevoelens uit het hart en onverwaardelijke liefde’, da’s toch ook een hoge lat hé?

            groetjes!

            • @stien,

              Hoi Stien,

              Mentale constructies zie ik als mechanismes die je belemmeren, je gevoel van vrijheid, liefde, je zelfbeeld. Soms wel lastig om te herkennen.

              Okay, dan weet je nu niet wat je graag zou willen doen, dat is dan even zo. Ik heb dat zelf overigens ook heel lang niet geweten. Ik dacht dat het er niet was of dat ik niet zo veel in me had.

              Over dat afkeuren als je tegen je 50e nog geen kind hebt. Ik kwam daar op omdat je jezelf afmeet aan het hebben van een kind. Als jij geen kind hebt als je 50 bent, wat zegt dat dan over Stien? Is er dan iets mis met Stien?

              Wat betreft dat gevoel dat je zoveel in je leven gemist hebt. Dan heb je denk ik geen vrede met dat stuk verleden. Ik kan me dan inderdaad voorstellen dat je dan het gevoel hebt dat je iets wilt gaan inhalen. Ik heb dat zelf ook aan de hand gehad. Naar mijn ervaring verdween dat gevoel van iets gemist te hebben of iets in te halen, omdat ik het verleden ging accepteren als een wezenlijk onderdeel van mijzelf en mijn levensplan. Dat de relevante gebeurtenissen (of ontbreken daarvan) voor een goede reden hebben plaatsgevonden. Ik begrijp nu dus waarom ik niet in beweging kon komen, waarom ik moeite had om het leven aan te gaan. Mijn verleden is ook wie ik ben en kan het omarmen, en maakt niet de dienst uit, zodat ik niet meer het gevoel heb om mezelf onder druk te moeten zetten om iets in te halen. Wil niet zeggen dat ik geen wensen heb voor de toekomst 🙂

              Je zei dat je toen niet krachtig was. Vind/voel je jezelf nu wel krachtig?

              Over dat vastzitten. Ik had even een a-b-c-tje 🙂 Ik stelde me even voor dat als je moeite hebt om in beweging te kunnen komen, dat je het gevoel kunt krijgen dat je veel gemist hebt, waar je jezelf de schuld van kan geven. En het jezelf de schuld geven is iets waar doorgaans wat dieper ligt, daar willen we liever omheen stappen, of een ander de schuld geven. Maar was slechts even een gedachtengang 🙂

              Wat betreft geweten. Klopt, die lat niet te hoog. Je merkt dat als het steeds in je doen en laten terugkomt, en je jezelf feitelijk onder druk gaat zetten. Dan weet je dat dat geen vrijheid in jezelf is.

              Zuivere gevoelens uit het hart en onvoorwaardelijke liefde. Jij kon toch ook niet rennen toen je geboren werd? 🙂 Wees geduldig met jezelf en heb vertrouwen!
              En, het is geen eis die je jezelf gaat opleggen, het is omdat je het zelf graag wilt.

              In liefde,
              Lex

            • @lexicon, ja mentale constructies werken temperend, maar soms ook stimulerend. Soms zijn ze wel nodig om alert en kritisch te blijven, vind ik. Om niet om het even wat te geloven dat knus voelt.

              Het frustreerde me een tijdje geleden dat ik geen passie had of wist wat ik wou, maar nu kan ik het accepteren en zie ik er zelfs nog voordelen van in.

              Ik vind niet dat ik mezelf afmeet aan het hebben van een kind. Ik ging voort op een gevoel van verdriet en gemis.

              Ja dat klopt. Er is nog niet helemaal vrede met het verleden. Ik vermoed dat jij dat kon accepteren op het moment dat voor jou helder was wat je levensplan is? Ik kan me voorstellen dat dat helpt. Ik weet niet wat mijn levensplan is en ik hou de optie open dat het hebben van een levensplan een egotruukje is voor houvast 🙂

              Ja, ik voel me nu wel krachtig.

              Ik zal er eens dieper over denken/voelen over dat schuldig voelen, of dat er misschien toch zit…

              Dat vind ik een moeilijke… de lat lager leggen wat betreft geweten! Kan me voorstellen dat ‘te veel het goeie willen doen’ inderdaad ook wel temperend werkt, ja.

              Tsja, misschien dat ik nog liever waarheid wil dan liefde… Als liefde illusie is hoeft het niet. Ik hoop dus dat ‘waarheid = liefde’ is 🙂

              groetjes!
              Ik ga een paar dagen niet meer in de mogelijkheid zijn om eventueel te reageren. (Dit is je kans lia om het laatste woord opnieuw te halen 😉 grapje)

  6. Stien,

    waarom zou ik daarover nu met jou een open gesprek aangaan als jij dan mogelijks voor de derde keer gaat opperen dat ik teveel vragen stel en niet moet zeuren of onzeker zijn. Dat doodt elk gesprek en dat lijkt me zinloos 🙂 Let op de smiley! Maar wel bedankt voor de tip om nog eens diep in die zinloosheid te duiken. ciao!

    Tja, waarom? Waarom je iets wilt of niet wilt moet je helemaal zelf bepalen. Van mij hoef je niet te reageren. Trouwens, ouwe koeien uit de sloot halen riekt volgens mij toch wel naar zeuren. 😆 Je hebt alleen zelf maar last van die ouwe koeien.

    Boehhhh (= dag) Lia

      • Stien,
        Het is mij niet om iets speciaals te doen.
        Maar in het algemeen ben ik meer voor nieuwe koeien dan ouwe koeien (beetje taai).
        Maar goed, ik zal ogenblikkelijk je erf verlaten, hoor.
        😆

        Dag Lia

  7. Hallo Stien,

    Ik zou alle mogelijkheden open houden als ik jou was. Dat wat jou belemmert kan meerdere oorzaken hebben, in zowel gevoel als gedachte als gedrag, en combinaties daarvan. Als je het openhoudt hoef je je hoofd wellicht niet meer zo te breken om te begrijpen hoe het komt dat je verdriet hebt om een omgezaagde boom, of je aan je eigen gevoelens gaat twijfelen als ze een wens of behoefte uitspreken.

    In de praktijk zul je zien dat vaak veel belemmeringen een gevoel én een gedachte component hebben. Dus als je geraakt wordt in je belemmering dat het én een pijnlijk gevoel oplevert én – als je bewust hiervan zou zijn – een mentale negatieve overtuiging over jezelf. Je hoofd speelt dus wel een rol, maar slechts een gedeelde hoofdrol.

    Wat betreft de kruisvaart. Dat zijn eigenlijk religieuze oorlogen, en die beginnen denk ik bij de religieze fanatiekelingen leiders vanuit angst en onbegrip. Als je het hebt over de uitvoerders, dan denk ik dat ze in die tijd niet zo veel keuzevrijheid hadden en dat niet zo veel nadachten als wij nu doen. Mischien geloofden ze ook wel in dat doel, anders werd het ze vanzelf aangepraat om dat te geloven en ook te geloven in een doel, dat wellicht werd voorgesteld als een hoger goed.
    Passie wil zeggen dat het vanuit het hart komt, ik denk niet dat de kruisvaart vanuit het hart kwam, eerder vanuit angst.

    Passie is overigens een mooi voorbeeld, een gevoel wat niet uit je hoofd komt. Het is iets wat specifiek voor jou geldt, iets waar jij energie van krijgt. Je zou bijna zeggen een innerlijke motivatie om te vinden wat bij jou past. 🙂

    In liefde,
    Lex

    • @Lexicon, hoi mister in liefde!
      Ik krijg energie van een warm bubbelbad, maar wel enkel in de winter. Maar om nu te zeggen dat ik een passie heb voor bubbelbaden… of dat bubbelbaden echt goed bij me passen 😉
      Nee, grapje, ik vind het ook vervelend als jullie de dingen (kruisvaarttochten bv) zo letterlijk nemen 🙂
      Passie is tegenwoordig een must hé. Zonder passie in een job stevenen we allemaal loodrecht op burnout af (is nog waar ook in mijn geval). Gewoon geld verdienen is niet genoeg. Voor minder dan een levensmissie gaan we niet.
      Wel pech als je enige passie dan ‘ronddobberen in een bubbelbadje’ is. Ik kan natuurlijk wachten tot er misschien toch ergens een passie zich manifesteert. Dan zou ik chance hebben. Probleem van niet in actie komen meteen opgelost. Ik hou de optie in ieder geval open.
      Passie voelen we voor dat waarvan we hopen dat het ons geluk brengt? Dieren, kindjes, mensen helpen, mensen coachen, motorracen, spiritualiteit… Eigenlijk is passie dus behoeftigheid. Dankzij de passie lost de zinloosheid op. Mijn theewater zegt vandaag dat passie gewoon een truukje is. Er is nou eens niemand die passie heeft voor zichzelf, die energie krijgt van zichzelf, wiens hart sneller klopt voor zichzelf 🙂

      • @stien,

        Hoi Stien,

        Heerlijk toch, een warm bubbelbad? 🙂 Sorry, als ik je iets te letterlijk neem, misschien heb ik je verkeerd begrepen.

        Over passie. Als jij iets hebt gevonden waar je energie van krijgt, waar je hartje van gaat tikken, waar je blij van wordt, dan is dat toch niet verkeerd? Van niemand moet je een passie hebben, maar als jij merkt dat als je je passie uitvoert, de boel bij jou begint te stromen en dat je enthousiast wordt en tomeloze energie blijkt te hebben… klinkt jou dat dan verkeerd in de oortjes? Eigenlijk help je jezelf ermee dus.

        Dit is voor iedereen persoonlijk, en ik denk dat velen het nog niet hebben gevonden voor zichzelf. Ik ken een masseur die zijn werk gepassioneerd doet. Ik vind het een wereld van verschil met iemand die het gewoon doet om zijn geld te verdienen. Da’s ook verder prima hoor, maar je merkt het gewoon aan mensen als ze doen wat ze echt leuk vinden.

        Je zegt dat je kunt wachten totdat zich je passie manifesteert. Ik ben bang dat het niet zomaar uit zichzelf voorbij komt. Daarvoor zul je in beweging moeten komen.
        Het lijkt net alsof je weerstand hebt tegen het in beweging te komen, alsof het voor jou altijd op ‘niets’ lijkt uit te draaien, en die gevoelens van zinloosheid ontstaan. Gevoelens van zinloosheid kunnen ook ontstaan omdat je jezelf steeds veel in de weg legt (en daar je energie in stopt) om iets te ondernemen. Slechts wat gedachtes hierover.

        Passie is denk ik eerder een behoefte dan een behoeftigheid.

        Passie voor zichzelf is toch gewoon liefde voor jezelf. En passie om iets te doen is dat je het doet met liefde, even platgezegd.
        Passie is geen truukje… dat komt denk ik uit je hoofd 😉

        In liefde,
        Lex

        • @Lexicon,
          Dag lex,
          Als ik een passie had zou ik ze ook met hand en tand verdedigen. En er keihard van genieten!
          Het is misschien omdat ik het idee (ting ting) heb dat ik geen passie heb, dat ik een mentale constructie opbouw over de zin en onzin van passie. Het is mogelijk.
          Ik heb geen uitgesproken passie, maar er zijn wel heel veel dingen die ik leuk vind en die maken dat ik het leven momenteel als oké ervaar. Benieuwd of het leven meeer oké wordt als ik wel een passie zou ervaren.
          Een passie zou eigenlijk wel makkelijk zijn (houvast geven!) bij het maken van een beroepskeuze bv. Misschien is het feit dat ik momenteel geen passie ervaar wel een les om inderdaad met weinig houvast te leren omgaan.

          I agree with the masseur! Een wereld van verschil inderdaad!

          Je vindt dat ik passie moet gaan zoeken? In beweging komen om zo eventueel pardoef passie tegen te komen? Ik vind dat ik best wel wat onderneem: dingen die ik leuk vind dan. Het lijkt me nogal geforceerd om naar passie op zoek te gaan. Ik heb dat ooit wel letterlijk gedaan aan de hand van een boek en loopbaanbegeleiding. Nou, dat was tijdverspilling 🙂

          Wat is het verschil tussen behoefte en behoeftigheid? Passie is alleszins geen basisbehoefte. Het is wel mooi meegenomen waarschijnlijk. Misschien kan ik er ook wel voor kiezen. Als ik vandaag beslis dat dansen mijn passie is, ja, dan heb ik er ook eentje!

          • @stien,

            Hallo Stien,

            Wat je zegt over die mentale constructie die je opbouwt, ik denk dat je er niet ver van af zit! Misschien zijn het allemaal dingen die je er tussenzet om niet in beweging te hoeven komen. Al begrijp ik nu uit je schrijven dat je wel ondernemend bent. Dan hoef je ook niet lang meer vast te zitten 😉

            Je zegt dat je het leven als oké ervaart, toch proef ik uit je verhalen wrijving hiermee : namelijk dat gevoel van vast te zitten, en verandering te willen, het zoeken.

            Als je weet waar je energie van krijgt, waar je speciaal blij van wordt, kan dit je inderdaad helpen om werk te vinden wat (beter) bij je past. Kijk naar elementen die je graag in je werk zou willen tegenkomen. Kijk naar je leven naar elementen die je graag deed en goed afgingen.

            Kijk, mocht het zou zijn dat je somehow steeds op de rem trapt of gaat denken dat iets ondernemen niet zinvol zou zijn, dan kan ik me goed voorstellen dat je niet snel zoiets als passie ervaart. Dan zou je zeggen dat de les gaat over hoe/waarom jij je eigen toekomst beinvloed door deze mechanismes. Mijn gedachtes hierover, althans.

            Het begint met een keuze om het anders voor jezelf te willen en daarmee aan de gang te gaan, dat is wat ik bedoel met in beweging te komen. Ik bedoel niet dat jij (van mij) een passie MOET gaan zoeken.

            Behoefte zie ik meer als een innerlijke wens, dat wat jij graag WILT. Behoeftigheid klinkt als een afhankelijkheid.

            In Liefde,
            Lex

  8. Hoi Stein, als ik zo vrij mag zijn. Ik herken het in vraag stellen van alles wat je doet. Het is ook allemaal zo’n zoek plaatje en onduidelijk vaak. Maar ik denk dat leren vertrouwen op wat voor jou waarheid is je meer rust kan geven. Ik ervaar ook veel onveiligheid in wat nu juist is en wat niet en laat/liet anderen bepalen wat te geloven. Als je ergens weerstand bij voelt is dat een graadmeter over jou waarheid. Er klopt iets niet helemaal denk je dan. Ik dacht/ denk ook wel eens, er zijn hier mensen die vast al zolang in het proces zitten, zei zullen het wel weten. Een valkuil dus. Durven vertrouwen op jou waarheid. Maar dat doe je vast al, met horten en stoten;-) net als de meesten

    • Vind ik een goeie suggestie!

      Wees alleen wel kritisch op het moment dat je denkt/voelt dat er iets niet klopt, want juist die weerstand kan je op het spoor brengen naar iets waar je nog niet naar wilde kijken…

    • Rob,
      Ja, ja, ja. Helemaal waar. Je weet het hooguit voor jezelf. Volg je eigen waarheid en doe er niet onzeker over. Waarom zoveel denken en redeneren alvorens iets te willen ervaren. Je gaat toch niet meteen dood? 😆

  9. Stien,

    We voelen ons hoe we denken en omgekeerd.

    Dat komt vanwege de nauwe relatie (wisselwerking) tussen denken en voelen. Je denkt iets en er komt een bijpassend gevoel op. Je voelt iets en er komt een bijpassende gedachte op.
    Nogmaals, het draait m.i. om het evenwicht tussen die twee polariteiten: niet denken, niet voelen maar Zijn. Ofwel wie is de Waarnemer van het denken en voelen?

    Ik las nog een interessant stukje:http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/windvandegeest/10beschaving.html

    Beschaving gebaseerd op denken? In mijn ogen dus niet. Beschaving zou gebaseerd moeten zijn op Zijn. D.w.z. op Eén Zijn en Heel Zijn. Wanneer dit uitgangspunt is, zullen denken en voelen eveneens gebaseerd zijn op Eenheid en Heelheid.

    Van waar kwam de passie (zelfs bij kinderen!) om op kruisvaart te trekken? Uiteindelijk toch ook maar van een idee dat groeide in de geest van de mensen…

    Bij de Kruistochten draait het uiteraard om religieuze motivaties. Kruisvaarders ontvingen een aflaat. En het leefde onder horigen en boeren om hun arme bestaan te ontvluchten.

    Dat er kinderen deelnamen aan de kruistochten wordt steeds vaker ontkend. Het woord dat met kinderen werd vertaald zou in feite betrekking hebben op onderhorigen. Kinderen in de zin van kleingeestigen, slaven, arme lui.

    Dag Lia

    • @Lia, ja awel, dus die zogenaamde ‘passie’ van die kruisvaarders, het vuur dat ze voelden branden in hun hart en moesten volgen kost wat kost… dat sloeg eigenlijk op niks! Dat is het hem net.
      Ik vind dat zinloos. Ik vermoed dat het daarmee is dat ik niet in gang geraak.

      • Stien,
        OK, er is nu een aanknopingspuntje in de chaos.
        Je vindt het zinloos, en daardoor kom je niet op gang.
        Even los van de kruisvaarders.
        Wat vind jij precies zinloos.
        Is die zinloosheid iets wat je denkt of iets wat jij voelt, of zit het dieper? Wat vertelt die zinloosheid jou?
        Als je het nu hebt over onderzoeken…misschien zou je eens kunnen onderzoeken wat die zinloosheid betekent voor jou?
        (En zonder vragen te stellen aan anderen :smile:)Zoals ook Rob zegt: vertrouw op jezelf.

        Dag Lia

        • @Lia, ik vermoed dat je het goed bedoelt, maar denk je nu echt dat ik nog niet met dat zoekproces bezig ben? En waarom zou ik in godsnaam geen vragen mogen stellen aan anderen? Ik loop hier niemand achterna, niet jou en niet aart. Maar wat aart uitkraamt vind ik toevallig wel verfrissend. Soms zorgt het wel voor extra vragen bij me, maar wat is daar mis mee? Alles mag er toch zijn hé lia, dat zeg jij zo vaak.
          Maar jij plakt meteen een sticker onzeker en ‘niet willen ervaren’ op me. Dat vind ik nu zo bekrompen: mensen die met hun oordeel klaar staan en je menen te kennen. Ik zit echt niet 24u per dag m’n hoofd te breken over waarom ik verdriet ervaar bij het kappen van een boom. Ik hou het 90% van de tijd graag luchtig. Maar dit forum leent zich nu eenmaal wel tot wat uitwisseling van gedachten/gevoelens hé.
          Laten we het gewoon bij de kwestie houden en als het je begint tegen te steken, kijk dan naar het wielrennen?

          • Stien,

            Ik bedoelde het inderdaad goed en steken voel ik er niet bij. Zie mijn smiley (die helaas niet goed uit de verf kwam). Ik zie eerder dat jij het niet makkelijk hebt met jouzelf. 🙂

            Ik ontken ook niet dat jij met een zoekproces bezig bent. Maar kennelijk ervaar je iets wat zinloos is waardoor er geen beweging is en jij vast zit in de zoektocht. Ik vroeg jou met de beste wil van wereld wat dat zou kunnen zijn: of die zinloosheid uit gevoel of verstand voortkomt of dat het dieper zit. 🙂

            Daarbij leek het mij een goeie zaak om dit eens onafhankelijk van andermans mening en in vol vertrouwen in jezelf te onderzoeken. Vandaar mijn opmerking: geen vragen stellen, omdat ik benieuwd was naar hetgeen JIJ Stien op dit gebied ervaart. Dus even los van wat Lexicon, Aart, Rob of ene Lia vinden van zinloosheid. 🙂

            Blijf dus inderdaad bij de kwestie: vanwaar zinloosheid? Wat is er zo zinloos?

            • @Lia, waarom zou ik daarover nu met jou een open gesprek aangaan als jij dan mogelijks voor de derde keer gaat opperen dat ik teveel vragen stel en niet moet zeuren of onzeker zijn. Dat doodt elk gesprek en dat lijkt me zinloos 🙂 Let op de smiley! Maar wel bedankt voor de tip om nog eens diep in die zinloosheid te duiken. ciao!

            • @Lia, oh ja en nog één ding. Natuurlijk ben ik onzeker. En daar nog trots op ook. Ik ben niet van mijn eigen meninkjes en overtuigingen zeker. Dat maakt dat ik trouwens open kan staan. Het maakt me misschien op een bepaalde manier kwetsbaar, maar dat durf ik aan. Durf jij dat ook? Twijfelen? Ik heb je nog nooit iets in vraag horen stellen eigenlijk, misschien wel bij een ander maar nooit bij jezelf. Je verkondigt altijd je mening. Die is soms best interessant, hoor. Toch iets dat jij en aart gemeen hebben 🙂

  10. Voelen is een eigenschap van het astraal –of gevoelslichaam. De vibraties die hierop worden afgedrukt zijn merkbaar door voelen. Voelen is hier dus een manier van waarnemen. En gevoelslichaam een waarnemingsapparaat. Ook gedachtetrillingen kunnen op die manier voelbaar zijn. Gevoeligheid betekent dat het astraal lichaam werkzaam is. Wat er met name gevoeld wordt is dualiteit zoals tegenstellingen verdriet en vreugde, angst en moed, enz. Astraal lichaam wordt daarmee een soort strijdveld tussen polariteiten. Net zolang tot er evenwicht is bereikt. Bijv. evenwicht tussen denken en voelen.

      • @stien,

        Waarom neem je dan wel aan dat voelen (enkel) bestaat vanuit gedachtes? Is dan wel je eigen ervaring? In je vorige reactie kom je er volgens mij ook niet helemaal uit, en ontstaat er twijfel.

        Maar is het eigenlijk niet de vraag waarom het je niet lukt om in beweging te komen?

            • @Lexicon, of voelen enkel ontstaat vanuit gedachtes? Daar heb ik tijd voor nodig hé om dat elke keer te onderzoeken! Ik kan er me wel iets bij voorstellen… dat bij een gevoel van passie of vrijheid, dat daar eigenlijk ook eerder een gedachte van vrijheid achter zit. Maar ja, ’t is makkelijker met concrete voorbeelden, vandaar dat het tijd vergt hé. Misschien zijn ze beiden eigenlijk één. We voelen ons hoe we denken en omgekeerd.
              Ik las nog een interessant stukje:http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/windvandegeest/10beschaving.html
              Van waar kwam de passie (zelfs bij kinderen!) om op kruisvaart te trekken? Uiteindelijk toch ook maar van een idee dat groeide in de geest van de mensen…

      • @stien, au, spijker op mijn kop.

        Als er ruimte/aandacht/bewustheid genoeg is dan kun je waarnemen wat mogelijk aan het voelen vooraf gaat.

        Kijk, ik ga natuurlijk niet beginnen waarom we in Lia’snaam bezig zijn met voelen en denken.

        Mij maakt het niet uit of er denken en voelen is, gedachtes of gevoelens.

        Ik ervaar, neem het waar net als de ademhaling en de hartslag.

        M.a.w. daar doe en hoef ik ook niets mee.

        Wat is nou de reden dat we zoveel waarde aan denken en voelen geven.

        Dat lijkt mij de vraag der vragen.

        Waarom is ons hele leven op die onzinnigheid gebaseerd?

        Neen Stien, dat is geen denken maar bewustwording in aktie.

        Mijn pillen, ik moet de bus van 9.20 uur hebben, al gaat er later ook wel eentje maar ja, morgen gaat er ook eentje en volgend jaar ook.

        • @Aart,
          wat is nou de reden dat we zoveel waarde aan denken en voelen geven.
          Het geeft ons houvast.
          Als het met het denken niet lukt, proberen we het met het voelen.
          Grote grap, want niks staat vast.

          Toch, het leven dat we leven houdt wel keuzes in. Ga ik werken om in mijn levensonderhoud te voorzien of leef ik van het loon van mijn man of een uitkering. Bij het nemen van die keuzes doe je wel een beroep op je denken en voelen. Je kiest voor wat je denkt en voelt dat het meeste oké is.

          • Stien,

            Dus het denken (en voelen) geven houvast, vastigheid. En dit terwijl er niks vaststaat.
            Ik zou zeggen: het is dan hetzelfde denken waardoor iemand niet in beweging kan komen met zijn onderzoek. Stien, wat is er dan zinloos als er niks vaststaat? Dat is dan toch jouw manier van denken en voelen? 🙂

            Je kiest voor wat je denkt en voelt dat het meest OK is. Maar wie/wat bepaalt dan het OK zijn?
            🙂

            • @Lia,
              Het onderzoekje is wel in beweging hé lia. De keuze is nog een beetje afhankelijk van het resultaat van het onderzoek…

              Het feit dat we zoveel waarde hechten aan denken en voelen is eigenlijk zinloos. Maar ik vind inderdaad ook dat we bij het maken van keuzes wel een beroep doen op dat denken en voelen. We kunnen niet anders. Anders zouden we onze keuzes door iemand anders laten maken. Dus eigenlijk doen we beroep op iets zinloos om toch maar een pad uit te stippelen.

              Het zinloze bepaalt dan wat oké is 🙂 Aan zinloos hoeft geen negatieve connotatie te hangen hé.

          • @stien,

            Klopt, in de praktijk zet je zowel voelen als denken in.
            Als je een keuze gaat maken weet je van binnen doorgaans heel snel wat je wilt. Zodra we er over gaan nadenken en peinzen, wordt het er niet beter op. Daarbij komen er vanzelf ook allerlei mitsen en maren voorbij (mag niet, kan niet, durf niet, lukt me niet, etc.). Als je nou eens zou kunnen ‘vasthouden’ aan die eerste wens/beslissing die je binnenkreeg 🙂

            En misschien ben je nu zelf tot de conclusie gekomen, als ik je zo belees, dat denken en voelen eigenlijk niet zinloos zijn 😉

            • @Lexicon, ja maar lex, nu zijn we terug bij af. Want het eerste gevoel dat binnenkomt… dat is eigenlijk ook een vermomde gedachte. Als je voelt dat je een kind wilt, is dat eigenlijk het gevolg van bv de gedachte dat je iets zou missen als je geen kind zou hebben. Of van de gedachte dat je als mens toch liefde moet geven. of van de gedachte dat het nu eenmaal de natuur is en je anders een mislukt biologisch schepsel zou zijn of…

  11. heey stien,

    Wat Aart bedoelt is dat 99,99999% van de emoties uit het denken voortkomt doordat je bv iets moet doen wat je eng vind, zodra je daar over na gaat denken komt de angst vanzelf…deze emotie komt dus uit het hoofd.
    Denk je terug aan de ruzie die je had met je vriendin, komt de boosheid vanzelf weer naar boven, deze emotie komt dus uit het hoofd.

    Zo kan je hier vele voorbeelden van geven.

    Gewoon lekker doen Stien wat je doen wil, wat dat ook moge zijn. Ga die ervaring in(zonder er bij na te denken) en de emoties die dan vrij komen zijn van hele andere orde….die doorvoelen, er laten zijn, luister maar wat het je wil vertellen. DUS NIET OVER NADENKEN, MAAR LUISTEREN!!!!

    liefs Sabine

    • @sabine, Dag!
      Den aart stelde toch dat voelen voor 99,99% gebaseerd is op ego/denken? Eigenlijk zei hij dus tegen me: ga nu maar es lekker je ego volgen en ervaren! Ik vond dat grappig 🙂
      Wij dwepen inderdaad toch allemaal met voelen hé? We hopen dat dat ons antwoorden geeft. We gaan ervan uit dat ons voelen ‘zuiver’ is en nu zegt die dekselse aart weer dat ook dat een illusie is 🙂
      groetjes!

      • @stien, Liefje, jij kan ons vast wel uit de droom helpen m.b.t. dat ‘voelen’.

        Wat is ”voelen” nou eigenlijk?

        Ik kom niet verder dat voelen een functie van het lichaam is.

        Het voelt warmte, kou, hard, zacht, nat, droog, ik kom ff niet op iets anders, dat soort voelen zal ook wel een naam hebben. Voelt ook directe werkelijke dreiging.

        Het lichaam voelt zich niet minderwaardig, angstig, vrolijk, verdrietig, onzeker, boos, eenzaam, speciaal, in strijd met zichzelf, etc, etc.

        Wat is dat dan wat dat wel zo voelt?

        EN is dat wel een voelen?

        Ik voel me nu verschrikkelijk eenzaam en nog misselijk ook en ik voel dat ik moet overgeven.

        Hee, dat kun je ook nog voelen, de maag die zijn inhoud aan het ronddraaien is en het naar boven stuwen wil.

        De blaas kun je ook voelen, een gaatje in de tand ook trouwens.

        Bij de les blijven, hoe was je naam ook al weer, Aart, ik voel me eenzaam, oh nee, verschrikkelijk eenzaam.

        Ik voel het echt, ohhhh wat voel ik me eenzaam. Ik voel me ook verward. Verward, verward verward. Wacht effe ik voel blijheid opkomen, mijn hemel wat krijgen we nou, waar komen jullie vandaan, blijheid en vreugde, wat gezellig, ga zitten, koffie?, oh jullie moeten er weer vandoor, nou gezellig hoor, ben ik weer alleen.

        Ben zelf ook benieuwd wat er komen gaat.

        Spannend gevoel is dat.

        Hoofdpijn dat kun je ook voelen, heeft mijn vrouw op een typisch zelfde tijdstip en lokatie vaak last van.

        Eenzaamheid voelen.

        Sorry Ann, mijn blauwdruk is verkleurd in een zwartdruk en zo langdradig, voelt voor mij ook niet goed hoor.

        Eenzaamheid voelen, daar moet een voorwaarde voor zijn.

        Er moet iets zijn wat zich eenzaam voelen kan.

        Ook moet je daar meestal voor in je eentje zijn.

        En waarom voelt de 1 zich in zijn/ haar eentje eenzaam en de ander niet.

        Zou toch voor ons allen gelijk moeten zijn als eenzaamheid een gevoel is.

        M.a.w. he he, einde in zicht, er moet zich toch eerst iets in het hoofd plaats vinden, een herinnering zijn dat alleen zijn niet okay is, wil daardoor het hoofd signalen afgeven aan het lijf dat er iets niet okay is.

        Het hoofd heeft al de herinnering; alleen zijn is niet okay. Het constateert dat er niemand is dus er is alleen zijn. Het hoofd zegt: dat is niet okay en doet het lichaam signalen afgeven dat het niet okay is. Gevoel van eenzaamheid.

        Had het hoofd de herinnering dat alleen (opvoeders sloegen je altijd en als ze er niet waren, je dus alleen was dan was dat okay) zijn okay was dan zou gevoel van eenzaamheid niet kunnen ontstaan.

        Dus eenzaamheid komt voort uit het hoofd.

        Het voelt echt maar is gebaseerd op het hoofd met zijn/ haar verleden/herinnering.

        Ik voel me blij.

        Wat voelt zich blij?

        Kun je je blij voelen of blij denken?

        Het wordt me zwart voor de ogen, ik voel me plots onwel.

        Nou Stien, ik maak de dansvloer voor je vrij.

        Wat is voelen.

        • @Aart,

          Er bestaan zelfs mensen die er een kunst van hebben gemaakt om maar niet te hoeven voelen. Die hebben bijvoorbeeld hun eenzaamheid diep weggestopt. Het zit er dan wel, maar ze voelen het (nog) niet. Het komt vanzelf aan het licht…

        • @Aart, ja, ’t is maf. Als je in een dip geraakt dan slaan ze je om de oren met de boodschap: “ga uit je hoofd, stop met denken en ga voelen”.
          En dan blijkt dat wat we voelen ook maar gebaseerd is op wat we denken. Ironisch. Dan heeft al dat in je lichaam zitten en voelen ook niet veel zin. Tenzij om via een bocht uit te vissen wat je eigenlijk denkt en dat dan te manipuleren (als het een negatieve gedachte is, want de positieve die laten we dan wel weer voor wat ze zijn).

          Maar wacht hé, als ik dus een verdriet voel (een krop in de keel) als een mooie boom wordt omgehakt, dan komt dat omdat mijn hoofd zegt: bomen zijn oké want ze zijn mooi en zorgen voor zuurstof en dat is belangrijk. En dat komt dan weer door een angst voor een tekort aan zuurstof ofwat? Moest ik dat niet denken dan zou een omgehakte boom me inderdaad niks doen. Maar ja… ik kan mezelf nu wel niet wijsmaken dat bomen lelijk zijn en zuurstof niet belangrijk is. Het was ook niet mijn betrachting om geen emoties meer te voelen anyway.

          Wel sneu vind ik dat mijn wensen en verlangens (die ik baseer op mijn gevoelens) dan eigenlijk gebaseerd zijn op mijn denken en uiteindelijk dus op angst. Waarom zou ik dat nog lekker gaan doen en ervaren dan. Leuk, nu zit ik weer vast 🙂
          Kom stien, dat onaangename gevoel van vastzitten komt ook maar van de gedachte dat er iets mis zou zijn met vastzitten. pfff had je maar gewoon gezwegen na je mooie advies van ‘ga ervaren’ 🙂

          • @stien, wonderlijk, ik vind niets zo heerlijk als vastzitten.

            Wat zit er vast?

            Tuurlijk het DENKEN.

            Nou is dat even een mooie ERVARING.

            Okay, nou weet ik dat enkel het denken de boel van eieren maakt, wat nu?

            Sjips, dat ‘wat nu’ komt ook uit het denken.

            Ik zit weer vast.

            Nou bij wijze van spreken dan.

            Ohh jee, tis stil in het hoofd, dat is eng.

            Hallo is daar iemand.

            Stil, stil, stil, stil, rust, rust, rust, rust.

            Neeeeee, ga weg met dat moment NU.

            Ik wil controle, weten wat er gaat gebeuren, ik wil leven, ik wil voelen, me goed voelen, ik wil eigenwaarde, ik wil gewoon een aai over mijn bolletje en horen, voelen dat ik gewenst ben, pappie, mammie.

            Niet het NU, niet die stilte en rust en totale ontspanning.

            Geranium, mijn Stien, ben ik nou dood?

            Neen Aart, je bent je medicatie vergeten.

            Kan ik nou nooit eens serieus zijn?

            Het leven is een hele serieuze bezigheid, schijnt.

            Zit gewoon niet in mijn blauwdruk.

  12. “stien’s reactie :
    juli 5th, 2014 at 14:32

    @Aart, en aart, uit nieuwsgierigheid… Je hebt nu niemand nodig voor je geluk, eigenwaarde enzovoort, maar kies je er tegelijk toch ook niet voor om je wel te verbinden met mensen (of dieren of engelen voor m’n part)? Gewoon omdat het wel lekker is om je te verbinden? Omdat dat beter voelt, niet verstandelijk, maar gevoelsmatig (oeh griezelig woord :-))?
    “De mens is een kuddedier!” Dat hoor ik m’n vader tot vervelends toe uitroepen. Hij bedoelde dat nooit positief, maar misschien zat hij er wel knal op Je maakt in ieder geval toch ook contact op dit forum, hé.”

    Stien, even kort door de bocht hoe ik het leven ervaar, hoe het in de praktijk bij mij is.

    Er is bij mij niets bezig met geluk, zich lekker voelen, eigenwaarde, etc, die dingen zijn er niet meer.

    Mij zegt geluk, lekker voelen, eigenwaarde helemaal niets meer.

    Ik kan me niet verbinden omdat er bij mij niets is wat zich kan verbinden, ik ervaar ook niets waar ik mij mee zou kunnen verbinden.

    Gevoelsmatig ken ik niet.

    Ik maak geen contact op dit forum.

    Jij bent mij.

    Stien, ga gewoon voor wat je voelt, als jij ergens behoefte aan hebt, ga voor die behoefte, ga voor dat buikgevoel.

    Pas als je ergens voor gaat, ERVAART, kom je tot inzichten.

    Met het denken ga je geen inzichten krijgen.

    Ik heb iedere wens, iedere behoefte nagestreefd en door dat nastreven, ze te ervaren, ze uit te leven is er bij mij dat waar ieder mens in basis naar op zoek is.

    Stien, wees dan een kuddedier.

      • Is het wel een mooi advies?
        Luisteren naar buikgevoelens?
        Ik vertaal die als lagere emoties, begeerten en gehechtheden van het ego, en daar moeten we toch juist vanaf?

        Ik zou zeggen luister naar de stem van je hart. Die vertelt wat je écht nodig hebt.

        • @Lia, nee hoor alles mag er gewoon Zijn.

          Juist het ergens vanaf willen is ego.

          Verdriet, boosheid, begeerten het hoort allemaal bij deze duale wereld van mens Zijn.

          Emoties zijn gewoon emoties en als je op zijn kop gaat staan dan zijn lagere emoties plots hogere emoties.

          Als je hart een stem heeft dan kan je daarmee op de kermis gaan staan.

          Flauwe kul allemaal.

          Het hart pompt bloed meer niet.

          Je lijf heeft zuurstof, bouwstoffen en een bepaalde temperatuur nodig.

          De rest is ego en/of spiritueel ego.

          Niets mis mee.

          Maar niet mooier maken dan het in werkelijkheid is.

          Luisteren naar de stem van je hart, het moet niet gekker worden.

          Het ego is zo slim, zo slim, het laat je van alles voelen maar het komt allemaal voort uit het hoofd, wat hersencellen die zichzelf in stand houden door verering van het voelen.

          Voor 99,9999999% is voelen gebaseerd op denken.

          Niet leuk voor de voelertjes onder ons maar wel een feit als je de boel echt gaat onderzoeken.

          Maar ja, de aarde is plat en voelen staat nog hoog in de ego top 10.

          Je kunt voelen dat je luier vol zit maar veel meer dan dat is er niet.

          Dat het ego of spirituele ego denkt te voelen is wat anders, dat is als angst voor muizen. Dat gevoel voelt echt maar komt voort uit de gedachte dat muizen gevaarlijk, bedreigend zijn.

          Zonder die gedachte, geen gevoel, angst.

          Onderzoek, onderzoek en ga van niets uit ook al voelt het nog zo echt en waar.

          • @Aart,

            Ja lia wat zeg jij nou. Alsof m’n darmpjes minder waard zijn dan m’n kransslagader! Het enige dat bij mij momenteel in de onderste schuif ligt zijn m’n wijsheidstanden. Die hoeven er niet te ZIJN!

            Maar aart, jij bent ook wel een leukerd. Zit je me eerst te begeesteren om m’n buikgevoel te volgen… ontkracht je dat een uurtje later meteen met de boude stelling dat voelen voor 99,99% gebaseerd is op denken en dus een doodlopend straatje 🙂
            In welke 0,01% is voelen volgens jou dan niet gebaseerd op denken?

            • Stien,

              Wat Lia zegt, is dat je beter naar de stem van je hart kunt luisteren en niet naar je buikgevoelens (gehechtheden van het ego).

              En verder zeg ik dat alles er gewoon mag zijn.

              En ik zeg er nu nog bij, dat als mensen zich persé willen identificeren met (of afstemmen op) buikgevoelens (angst, verdriet, haat, gehechtheden, begeerte, enz.) ze dan niet moeten klagen dat ze zo ongelukkig en zielig zijn, en hun leven een en al lijden is.

              Maar goed, ieder zijn meug.

              🙂

              Dag Lia

            • @stien,

              Ik zou het als volgt bekijken. Gevoelens willen je ALTIJD wat vertellen, waar ze ook vandaan komen.

              De ene soort gevoelens vertellen je iets over waar het nog pijn doet (emotioneel). Daar kun je mee aan de slag als je dat zou willen, om zo bijvoorbeeld je zelfvertrouwen te vergroten. Je weet het zelf het beste waar je pijnpunten zitten en of je daar verandering in zou willen.

              De andere soort gevoelens vertellen je iets over wat je graag wilt, je behoefte, je wens. Ik zou ze niet wegstoppen, je zou er gefrustreerd van kunnen raken.

              Vanzelfsprekend zijn er ook zovele plezante gevoelens 🙂 Ook die vertellen je wat… over jezelf als mens. Soms ook iets over wat je graag wilt. En zo zou je je leven sturing kunnen geven op basis van dat gevoel. Dat is wat mij betreft een belangrijk aspect van de bewuste mens in actie.

              In liefde,
              Lex

            • @stien, het voelen van nattigheid.

              Het kwam hier net met bakken uit de hemel.

              Mijn gevoel zei me dat God bedroeft was.

              Ze/hij/het wilde me daarmee laten weten dat ik me vergist had met die 99,999999 of zoiets, het moest Zijn 98,9799999%.

        • @Lia, er is ook zoiets als instinct, gut feeling, intuïtie. En hoezo ervan af? Running around in cirkels.waar jij hebt over hebt zijn emoties denk ik. Gevoelens zijn je leraren en emoties je kinderen heb ik eens horen zeggen.

  13. Stien, Aart,
    We zijn afhankelijk én onafhankelijk.
    We zijn alleen (op onszelf) én samen.

    De mens zou een onafhankelijk op zichzelf staand wezen moeten zijn te midden van zijn groep. Dat is iets anders dan kuddedier (als kip zonder kop achter de meute aanrennen).

    Je kunt keuze maken tussen alleen of samen. Maar wanneer je ziet dat zowel samen en alleen OK zijn, valt de gedachte aan keuze weg. Alles is dan immers prima zoals het is en komt. Dan valt ook de twijfel en onzekerheid weg tussen dit of dat. Dit geeft Rust en Vrede. D.w.z. Evenwicht tussen paren van tegenstelling.

    Groet van Lia

    • @Lia, waar komt die afhankelijkheid om de hoek kijken?

      De mens is toch enkel afhankelijk van dingen wat het lichaam betreft?

      De rest van het afhankelijke gevoel komt toch voort uit het hoofd?

      Ik heb echt nooit het gevoel samen te zijn.

      Heeft waarschijnlijk met mijn blauwdruk te maken.

      Dat Stien nou afhankelijk is van mijn zaad om een kind te laten ontstaan is een ander verhaal, dat noem ik niet afhankelijk.

      Als haar gemoedstoestand bepaald wordt door het wel of niet hebben van een kind dat noem ik afhankelijk.

      • Aart,
        Volgens mij komen afhankelijk en onafhankelijk allebei uit het hoofd. Ik verwijs trouwens naar het Evenwicht ertussen: Zijn.

        En verder heb ik in het algemeen wel mijn twijfels over de motivatie van mensen om kinderen op de wereld te zetten.

        Wat betreft jouw blauwdruk. Die kleurt oranje vanavond.
        PS vergeet niet je goudvissen van een oranje bril + snor te voorzien. 😆

  14. “Lia’s reactie :
    juli 3rd, 2014 at 16:58

    Aart,
    Laat ik ook eens kort door de bocht.
    Dan schiet het misschien een beetje op.

    Voorbeeldje 1:
    Als kind speelde ik graag met poppen. Was een echt zorgzaam moedertje en had wel 20 kinderen. Was er elke dag mee in de weer, en ze sliepen allemaal bij mij in bed. Tranen met tuiten als er een arm of been kapot was.
    Later taalde ik er niet meer naar.

    Ik identificeer mij dus niet meer met die rol van poppenmoeder, maar waarom zou het eigenbelang zijn als ik er goede herinneringen aan heb, en ik kan onthouden dat ik het zelf was die met poppen speelde.
    Waarom zou ik die herinneringen kwijt moeten? Ik vind jouw redenatie over eigenbelang zwaar overtrokken, hoor!

    Voorbeeldje 2:
    Ik lees in de yoga sutra’s van Patanjali. Sutra 18:
    Kennis van vorige incarnaties komt beschikbaar, wanneer het vermogen om gedachtebeelden waar te nemen wordt verworven.

    Jawel, het gaat hier om mentale polarisatie en het kunnen lezen van de akashaverslagen.
    Dan kun je toch niet beweren dat het bij natuurlijk geheugen enkel om praktische zaken gaat en oude ervaringsfilters verdwijnen, niet bij mijzelf zouden horen, en het om ego-energie zou gaan?
    Je bent dan vreselijk ongenuanceerd bezig.
    Kortom je kletst uit je nekharen.”

    Als IK er goede herinneringen aan heb.

    Lia daar is alles mee gezegd; eigenbelang/ego.

    Ik kan een praktische handleiding van een Pamper geven, dat is hetzelfde als Sutra 18 of 56 of 456 of 123.

    M.a.w. in een fase kan het een hulpmiddel zijn om dat ego flexibeler te maken MAAR waar ik het over heb is EGOLOOSHEID.

    Een daadwerkelijk weggevallen/opgelost zijn van ego-energie.

    Als dat werkelijk gebeurd is dan kan er wel nog wat in het geheugen zitten van wat er ooit was MAAR er is geen ik/ik-beleving die daar iets mee heeft.

    Je hoeft niets kwijt maar het zegt voldoende als bepaalde dingen er nog zijn.

    Het eigenbelang is het ego, het ego met zijn herinneringen, het ego wat goede herinneringen heeft, het ego wat zichzelf blijft in stand houden, het ego wat herinneringen heeft m.b.t. zichzelf, wat hij/zij als zichzelf ziet/ervaart/voelt.

    Waar is nou dat beroemde moment NU?

    Dat ZIJN?

    Daarin komen geen herinneringen, behalve als ze puur praktisch zijn.

    Tuurlijk als ik moeite doe kan ik mij gisteren herinneren MAAR waarom zou ik dat doen, bij mij gebeurd dat hooguit als iemand mij daarnaar vraagt en dan bid ik heel hard dat het geheugen mij iets zegt.

    We zijn weer niets opgeschoten.

    • Aart,

      “Als IK er goede herinneringen aan heb”.
      Lia daar is alles mee gezegd; eigenbelang/ego.

      Beetje flauw, om dat IK (mijn ik) weer als argument aan te grijpen. Ik heb meerdere malen aangegeven dat je er in het contact met mensen niet onderuit kan om het woordje ik te gebruiken. Jij doet dat toch ook? Zie hieronder.

      Ik kan een praktische handleiding van een Pamper geven,…

      Als je zo blijft redeneren, schiet het inderdaad niet op.

      Wat betreft de rest van je verhaal: het is niet mijn ervaring. Als jij het prettig vindt om als kip zonder kop rond te lopen, mij best hoor.

      Voor mij betekent Nu: onbegrensd tegenwoordig Zijn, en in dit bewust Zijn kan er van alles verschijnen. Dus ook gedachten, gevoelens en herinneringen uit verleden.

      Dag Lia

      • @Lia,

        Uit deze ‘discussie’ ga je nooit uitkomen. Het komt er m.i. steeds op neer dat het gedachtengoed teveel verschilt.

        In z’n algemeenheid :
        Volgens mij hoeven we ons enkel maar af te vragen waar het ons werkelijk in het leven om gaat. Het leren luisteren naar ons gevoel. Dat bepaalt welke kant we willen opgaan en wat bij ons past.

        In Liefde,
        Lex

        • Lexicon,

          Ik vat het allemaal niet zo zwaar op, hoor. Tuurlijk kom je uit de discussie als je dat wilt.
          Kwestie van gewoon eruit stappen.
          En verschillend gedachtegoed is er overal.
          Van mij mag het allemaal en hoort het er allemaal bij.
          Je bent het met iets eens of niet, maar hoe dan ook er gebeurt iets met jezelf.

          In wezen verschillen we niet van elkaar.
          Dat is voor mij het meest essentieel.

          • @Lia,

            Ik geloof ook niet dat je het zwaar oppakt. Met uitkomen bedoel ik dan dat je er iets mee bereikt, het loopt immers toch steeds ‘vast’ op hetzelfde? Wil niet zeggen dat je daar geen lol aan kunt hebben 🙂

            In essentie verschillen we inderdaad niet van elkaar!

            In liefde,
            Lex

            • Ha Lex,
              Ik hoef ook niets te bereiken, maar desondanks gebeurt er van alles.
              Ja, ik vind een beetje lol erg belangrijk. Lekker ontspannen. Ik lig hier soms in een deuk.
              Maar ’t is bij mij niet enkel lol hoor wat de klok slaat. Ben bloedje serieus, en leer best e.e.a.

              En ja soms loopt er iets vast, maar dit is dan altijd een persoonlijke grens in begrijpen, denken of voelen, waar je om een of andere reden niet overheen kan. Dat accepteer ik dan maar. Kan toch niet verder kijken dan mijn neus lang is. Komt tijd, komt raad.

              Liefs terug, Lia

  15. “stien’s reactie :
    juli 2nd, 2014 at 12:51

    @Aart, dat is toch niet waar, dat een gevoel van verdriet enkel uit oude pijn komt.
    De koude feiten (dat je kind bv dood is), dan keer je je eigenlijk af van iets heel natuurlijks: hechting.
    Terwijl, voor een baby (en volwassene!!) in het nu, is hechting wel een natuurlijk iets en volgens mij niet enkel een kwestie van hulpbehoevendheid. Een koppeltje volwassen duiven hecht zich ook aan mekaar, terwijl dat in principe niet hoeft. (Pimpelmezen zijn dan weer keiontrouw 🙂
    Het lijkt alsof je rationele beweegredenen zoekt om je niet te hoeven hechten, terwijl je dan eigenlijk vecht tegen je menszijn?”

    Stien, het spijt me maar tis echt waar.

    Het natuurlijke is dat je weet dat wat je ter wereld brengt niet voor zichzelf zorgen kan en zorg behoeft (oerinstinct of zoiets).

    Dat is iets geheel anders dan ‘hechten’.

    Hechten komt voor uit ego, eigenbelang, eigenwaarde, etc, etc.

    Ik ben net zo aan jou gehecht als jij aan mij.

    Ik kan je redenatie wel volgen maar mogelijk redeneer jij vanuit een oud stukje (je willen hechten, gewenst willen zijn, eigen waarde, etc, etc).

    Ik ken de fase bij mij dat ik mij wilde onthechten.

    Ik was gehecht aan de relatie en materiele shit en plots moest dat na een workshop gevolgd te hebben de deur uit.

    Dat ‘de deur uit’ was toen vanuit de fase; of alles of niets, zwart/wit.

    M.a.w. als tegenhanger van de gehechtheid.

    Was dus niet vanuit de natuurlijke energietrilling maar vanuit het hoofd/verstandelijke.

    Zo werkte dat toen bij mij en had als nut dat ik ervaarde dat het zonder de gehechtheden (huis, relatie, mooie spullen) goed leven was. Ik werd op mezelf geworpen en dat gaf inzichten waarom er gehechtheden ontstaan waren.

    Nu zou ik theoretisch alles om me heen kunnen hebben van relaties tot noem maar op maar de behoefte daar toe is er niet meer.

    Ik heb de noodzakelijke praktische spullen (ik ben verhuist in 1 ritje in een Fiat Panda) en heb een relatie met iedereen, ik hoef iedereen enkel niet om me heen om me goed te voelen.

    Een mens hoeft nergens aan gehecht te zijn, een mens is hier om de heelheid in zichzelf te vinden.

    Alleen 99,99999999999 der mens heeft die heelheid nog niet ontdekt en daarom is een relatie of gehechtheid zo gewoon.

    En worden dingen ook gezien/gedacht/ervaren vanuit die behoeftigheid.

    Het leven is zo anders als een mens in zijn/haar heelheid staat.

    Je kunt dan wel dingen samen doen maar er zit niet meer dat ‘samen’ achter, die behoefte, fijn vinden van ‘samen’.

    We zijn toch leuk bezig zo Stien, wij saampjes.

    • @Aart, Mja, misschien heb je gelijk. Die heelheid heb ik zelf nog niet ervaren en geen idee of dat ooit zal gebeuren.
      Ik schipper voor de moment wel tussen een onafhankelijk willen zijn (niemand nodig willen hebben) en anderzijds mij juist wel durven te hechten. Het klinkt wat contradictorisch, maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
      Het is soms ook uit eigenbelang dat een mens zich niet durft te hechten (angst om gekwetst te worden).
      Het ‘niet willen nodig hebben’ uit zich dan weer in een twijfel over een kinderwens. Ik voel dat ik een wens heb, maar ik ben bang dat er inderdaad een soort ‘nodig hebben’ achter zit en dat wil ik dan ook weer niet.
      Alle gehechtheden loslaten… pjoew, daar komt veel durf bij kijken. of wanhoop.
      En het probleem is dat als ik dan over heelheid en afhankelijkheid begin na te denken, ik weer erg in dat denken zit hé.
      Enne dat koppeltje duiven heeft er echt geen eigenbelang bij om samen te blijven, ze hebben meer belang bij rondpoepen naar het schijnt!

      • @stien, die heelheid is niet te ervaren, is niet een gevoel of zoiets, het is een ontbreken, een weggevallen, een opgelost zijn van alle ellende, angsten, gehechtheden die er voor die tijd waren.

        Heelheid is als geen angst meer voor muizen hebben, angst is de onheelheid en het weggevallen zijn van die angst, wat op zichzelf niets is, is heelheid.

        Ik ken toevallig dat koppeltje duiven, het zijn iedere keer als je ze ziet andere duiven, ze hebben enkel hetzelfde verenpakje aan.

        Ik kan ook wel eens een weekje bij mijn ex zijn dan zijn we samen en dan is er wat mij betreft geen eigenbelang maar dat samen daar word ik niet warm of koud van. Het brengt of geeft me niets meer dan dat ik alleen ben.

        Stien, het leven is ERVAREN.

        Als er 1 over dingen nadacht dan was ik het wel, ik kon een kwartier nadenken over wat ik in 1 minuut door te telefoon zeggen wilde.

        Tot ik door kreeg waar ik mee bezig was en ben iedere angst aangegaan, niet zo zeer uit durf maar omdat ik gewoon van die klerezooi (belemmerende angst, onvrijheid, spanning) af wilde, ik had geen keuze daarin.

        Je zou je kunnen afvragen wat ‘je durven hechten’ is.

        In wezen ben je altijd onafhankelijk en ben je onkwetsbaar (dat is echt zo).

        Het kan behulpzaam zijn om te onderzoeken wat datgene nou is wat die onkwetsbaarheid en onafhankelijkheid niet zo ervaart.

        Door je te hechten kom je er achter wat hechten nou eigenlijk is.

        En als er bv angst zit om gekwetst te worden dan kan die angst ook in de ogen gekeken worden.

        Ik heb hier nog een kind liggen, je mag het lenen totdat je er achter bent hoe het nou zit.

        Ik zou bijna zeggen; als je echt een kinderwens hebt dan was je al zwanger, toch?

        Bedoel ik mee; als ik pissen moet dan loop ik naar het toilet.

        Lastige fase Stien, wat ik allemaal wel niet heb moeten ervaren om helderheid in dingen te krijgen, oud zeer op te laten lossen, leerproces te ervaren, je wilt het niet weten, WAANZIN achteraf gezien.

        MAAR het is allemaal nodig geweest en met het denken alleen was ik er niet gekomen, ERVAREN, ERVAREN, ERVAREN.

        Mijn verhaaltje hoor en ik bedoel er niets mee.

        Het gaat ooit gebeuren.

        Er is teveel bewustheid bij je om het niet te laten gebeuren.

        Over poepen gesproken, ik voel een wens aankomen.

        Stien,

        http://www.youtube.com/watch?v=r2-jM-t_3tQ

        • die heelheid is niet te ervaren, is niet een gevoel of zoiets, het is een ontbreken, een weggevallen, een opgelost zijn van alle ellende, angsten, gehechtheden die er voor die tijd waren.

          Heelheid is niet te ervaren als een gevoel.
          Heelheid is wél kenbaar.

        • @Aart,
          Ik denk ook dat het toch weer neerkomt op je angsten aangaan. En zoals je zegt, misschien niet vanuit durf, maar meer vanuit een drive om van de spanning/angst verlost te willen zijn.

          Terwijl je ego nog eigenbelang zou kunnen hebben met bv ‘het loslaten van gehechtheden’ – omdat je zo bv hechting mijdt uit angst, kan je er vanuit gaan dat je ego geen belang heeft bij angsten aangaan. Want dan vrezen we de pijn.
          Of zou er toch ook nog ergens belang kunnen zijn bij angsten aangaan? Het verlangen misschien om uiteindelijk onkwetsbaar te zijn? 🙂

          Ik ben er nog niet van overtuigd of hechting alleen maar ego is. Het lijkt me ook echt ‘de aard van de mens’ net zoals het de aard is van een duif, maar dan weer niet de aard van een damhert.
          Maar jij hebt dus ervaren dat al je gehechtheid is weggevallen nadat je al je angsten aangegaan bent en hebt zien verdwijnen… Ja, boeiend.

          nog even over verdriet, waarvan jij vindt dat er altijd oude pijn mee gemoeid is… als je verdrietig bent omdat er een boom omgehakt wordt, omdat het zo’n zinloze daad van verlies van schoonheid is… welke oude pijn wordt er dan getriggerd? Ik zie dat niet meteen.

          groetjes!

          • @stien, ‘de aard van de mens’ is dat hij/zij afhankelijk geboren wordt en dan zorg behoeft.

            Eenmaal voor jezelf kunnen zorgen kun je het letterlijk allemaal alleen.

            Uiteindelijk gaat het om ‘jezelf’, de heelheid/eenheid in ‘jezelf’.

            MAAR de impact van het ‘afhankelijk geboren zijn’, de ervaringen dat er een samen is (opvoeder kind) zijn zo diep in het celgeheugen gebeiteld en zo vanzelf sprekend dat het al voor de meeste mensen niet goed voelt om alleen te zijn.

            Ik heb zelf dat gebeitelde in het celgeheugen zien slijten.

            Ik wist verstandelijk en in de praktijk wel dat ALLEEN geen enkel punt was maar toch was er ergens van binnen iets wat er weerstand mee had. Door dat er te laten zijn was het plots er niet meer.

            Okay, verdriet om omgehakte boom keur ik bij deze goed.

            In werkelijkheid is er enkel een omgehakte boom.

            Verdriet is ego-energie, het is denken.

            Het is niet een reactie, functie van het lichaam.

            MAAR ik blijf het goed keuren.

            • Aart, Stien,
              Je wordt afhankelijk geboren en daarom ben je samen (met ouders). Zo gaat het al je levens lang.
              De voortplanting kan niet zonder samen (man/vrouw).

              Ook al ben je inmiddels volwassen (en je mag aannemen onafhankelijk geworden), dan blijft je bestaan toch afhankelijk van andere mensen.
              We leven nu eenmaal niet alleen op de aardbol.

              Je kunt zowel weerstand hebben tegen alleen zijn, als tegen samen zijn. Wat mij betreft moet die weerstand dus opgelost worden die mensen hebben tegen van alles en nog wat.

              Weerstand tegen dit of tegen dat, en zo verblijf je in dualistisch denken en voelen.

              Gewoon inzien dat alleen en samen beide OK zijn. Dat verdriet en vreugde beide OK zijn. Dat is voor mij heelheid.

              Groetjes Lia

            • @Aart en Lia, Aart, ik vind verdriet geen denken. Verdriet is samen met angst, kwaadheid en vreugde een basisemotie, een expressie. Iets dat opwelt uit je buik 🙂 Eigenlijk wel een reactie van je lichaam dus. (Naar het schijnt zijn er ook secundaire emoties en die zijn wel gebaseerd op denken).

              Nog een ideetje over kindjes: hoeveel mensen zouden nog aan kinderen beginnen als kindjes geen liefde teruggaven? Kindjes maken lijkt mij ook een kwestie van behoeftigheid.

              Maar zoals Lia zegt, in wezen zijn we eigenlijk afhankelijk. Waarom er tegen vechten? We zijn ook onafhankelijk in wezen. ’t Is maar hoe je het bekijkt. Waarschijnlijk ook weer een kwestie van keuzes maken, balans vinden en weerstand opruimen inderdaad.

            • @Aart, en aart, uit nieuwsgierigheid… Je hebt nu niemand nodig voor je geluk, eigenwaarde enzovoort, maar kies je er tegelijk toch ook niet voor om je wel te verbinden met mensen (of dieren of engelen voor m’n part)? Gewoon omdat het wel lekker is om je te verbinden? Omdat dat beter voelt, niet verstandelijk, maar gevoelsmatig (oeh griezelig woord :-))?
              “De mens is een kuddedier!” Dat hoor ik m’n vader tot vervelends toe uitroepen. Hij bedoelde dat nooit positief, maar misschien zat hij er wel knal op 🙂 Je maakt in ieder geval toch ook contact op dit forum, hé.

  16. Aart, Lexicon,

    Dan hoor ik mezelf zeggen; Elles, ik ben ook alleen maar vindt dat geen enkel probleem en als je uit het leven stappen wilt gezien je omstandigheden dan vind ik dat geen probleem.

    Maar ergens begrijp je dus dat dit hard over zou kunnen komen bij je moeder? Zou het een probleem voor je zijn als je daar wel gevoelens over zou ervaren?

    Wat eventueel allemaal wel of niet zou kunnen, is voor mij niet relevant.
    Waarom zou het hard overkomen?

    Ik ervaar hier precies het tegenovergestelde: een soort mildheid. Heb ongeveer hetzelfde met mijn overleden ouders ervaren. De vrijheid om uit het leven te stappen, zonder je zorgen te maken of kinderen en familie je gaan missen, niet zonder jou kunnen, staan te huilen bij het afscheid, etc.

    Bovendien gaat het leven na de dood gewoon door.

    • @Lia,

      Wat ik wilde aangeven is dat Aart blijkbaar een beeld had hoe dit bij zijn moeder zou kunnen overkomen. Anders praat je (gekscherend) niet over het nakijken van je hart.

      Ik vroeg me ook even af wat hij nou eigenlijk vertelde. Daar kwam bij mij binnen de vraag : Zou het een probleem voor je zijn als je daar wel gevoelens over zou ervaren?

      • Ha Lexicon,
        Ja, het valt niet mee om op schrift te stellen wat je bedoelt te zeggen. Vooral als het om dit soort thema’s gaat.
        Ik heb er soms ook moeite mee.
        Fijne dag, hoor Lia

      • Dag Lexicon,

        Je vraagt je af of het een probleem zou zijn voor je mocht je er gevoelens voor hebben.

        Die gevoelens blijven toch moeilijk he. Met alles en iedereen meeleven kan er voor gaan zorgen dat je niet meer zelf leeft. Ik denk dat in het voorbeeld van Aart het anders zou zijn geweest mocht zijn mama gewoon gevraagd of gezegd hebben dat ze hem of de kinderen graag meer had gezien. Door uit eigenmedelijden schuldgevoel en medeleven bij anderen te gaan opwekken kan je ze vast zetten. Iets dat je trouwens redelijk vaak ziet bij parentificatie. Indien je aangeeft iets of iemand leuk te vinden graag te zien, zonder deze ‘nodig’ te hebben is het een ander verhaal om mee te leven en te voelen.

        Ik voel dit als trekken aan mij, op energetisch vlak. Nu herken ik het zo, het is niet ok voor jezelf. Vroeger gaf ik zo volledig mezelf weg en dan nog was het niet genoeg.

        groetjes,
        Nele

        • @nele,

          Die vraag had ik zo letterlijk gesteld aan Aart in eerste instantie. Dit, naar aanleiding van zijn keuze om dit verhaal over zijn moeder te vertellen.

          Ik weet niet hoe Aart in een ander geval zou reageren, ik kan er wel naar raden 🙂

          Als er schuldgevoel bij je ontstaat dan zou je dat overigens kunnen onderzoeken, blijkbaar moet je iets van je zelf, of mag je iets niet van jezelf. Zoiets.

          In liefde,
          Lex

          • @Lexicon, “Die vraag had ik zo letterlijk gesteld aan Aart in eerste instantie. Dit, naar aanleiding van zijn keuze om dit verhaal over zijn moeder te vertellen.”

            Dat verhaal over mijn moeder kwam in mij op n.a.v. de schrijvens over compassie en betrokkenheid.

            Dat ik die dus letterlijk in de praktijk niet heb (ik heb ze zien verdwijnen) en dat dat de natuurlijkste zaak van de wereld is.

            Dat de mens zich eens zou kunnen gaan afvragen wat compassie en betrokkenheid nu eigenlijk is.

            En mogelijk tot de conclusie komen kan dat het gaat om eigenbelang.

            Eigenbelang in een mooi verpakt spirituele verpakking (compassie, betrokkenheid).

            • Aart,
              Licht van de Ziel. Yogasutra Patanjali nr 23.

              Vereniging met anderen is door éénpuntige meditatie over de drie toestanden van gevoel
              (mededogen, tederheid en ongehechtheid) te bereiken.

              Ik citeer: Door mededogen is hij niet langer bezig met zijn eigen zelfzuchtige belangen, maar leeft hij mee (…) hij kan de trilling van zijn broeder aannemen (…) hij wordt in staat gesteld alles wat in het hart van zijn broeder plaatsvindt mee te maken.(…) Door tederheid wordt dit alles begrijpende mededogen tot uitdrukking gebracht.

              Dus Aart…Wat eigenbelang??

            • @Aart,

              Compassie is liefde in uitvoering. Voor je zelf en voor de ander. Jezelf accepteren zoals je bent, en de ander accepteren zoals die is. Jezelf en anderen vergeven. Zonder oordeel. Het zien van een ander zoals die werkelijk is, voorbij zijn gedragingen en uiterlijkheden.
              Dat vergt dus liefde, dat vergt een open hart. Het doet geen afbreuk aan jezelf, het belemmert je in geen enkel manier. Integendeel, het bewerkstelligt eenheid. Dat is het tegengestelde van eigenbelang.

              Ik kan compassie ervaren en ik vind het de natuurlijkste zaak van de wereld 🙂

  17. Lia, heb jij wel eens een bosbrand gezien, het horen knetteren van het hout.

    Heb jij wel eens een plat gereden naaktslak op het fietspad zien liggen.

    Snap u, eigen belang.

    Onberoerd is wat anders dan verdriet, toch?

    Neen mijn liefste, de dingen zijn zoals ze zijn en vanuit eigenbelang, eigen werkelijkheid krijgen ze een betekenis en ontstaan er gevoelens/emoties.

    We liggen er niet wakker van omdat er geen eigenbelang is.

    Toch?

    Alles laat mij onberoerd, heus.

    Al moet ik bekennen dat een dood vogeltje mij meer zou kunnen doen dan een uitgebrande bus met mensen.

    Maar dan moet ik daar wel het moment/het Nu voor verlaten en wat Is gaan inkleuren met ‘mijn werkelijkheid/beleving bij wat Is.

    Als ons hoofd stil is en niet vanuit eigenbelang/ herinnering reageert en zodoende geen gevoelens laat ontstaan dan zouden wij niet wat simpelweg Is inkleuren, er weerstand mee hebben.

    Een brandend kind is gewoon een brandend kind, een stompje is een stompje.

    Ik heb gisteren 3 kwartier gejankt terwijl mijn buurman het gras in zijn tuin heeft lopen maaien.

    Ja maar Aart, we zijn mens.

    Oh ja?

    En dat alles 1 dan.

    Gras is gelijk, is 1, aan mensenkind, toch.

    En dat Zijn dan.

    Hè jakkie dat komt nou net niet goed van pas.

    Toch?

    • heey aart,

      ik bedoel meer als ik hoor dat mijn kind een dodelijk ongeluk heeft gehad, dus dood is. dan ben ik wel echt verdrietig.

      wat zegt dat dan over mij , volgens jou?

      liefs sabine

    • Aart,

      We liggen er niet wakker van omdat er geen eigenbelang is. Toch? Alles laat mij onberoerd, heus.

      Aart ik geloof wel dat jij het zo beleeft zoals je het schrijft. En ik kan een heel eind met je meegaan. Het is alleen niet in alle opzichten mijn ervaring. En ik twijfel soms.

      Als alles je onberoerd laat, een brandend kind gewoon een brandend kind is kan dit net zo goed uit ego voortkomen, een dikke schil om je heen. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit bij jou het geval zou zijn, hoor.

      Ik kijk ook wat anders aan tegen die eenheid. Ik zou zeggen: juist omdat wij 1 zijn, onderdeel uitmaken van eenheid is er vanzelfsprekend een betrokkenheid voor andere mensenkinderen. Eenheid impliceert volgens mij het besef dat de ene cel niet zonder de andere cel kan. Dus ontstaat daaruit de wil om zorgzaamheid, bewogenheid en medeleven te tonen naar andere cellen.

      Dan ontstaat medeleven niet uit eigenbelang maar dient het de eenheid. Je kunt het dan ook niet meer zien als afhankelijkheid vanuit ego. Het is veel meer besef dat de kleine mens afhankelijk is van het groter geheel en daar dus aan mee moeten werken.

      Je kunt hout, dooie slak, maaien van gras niet over één kam scheren met lijden van mensen. Alles is wel 1, maar niet alles is gelijk. Uiterlijk zijn er grote verschillen.

      Wat ik ook niet begrijp is dat jij onberoerd blijft bij een uitgebrande bus mensen, maar wel blij wordt als je kind uit een boom valt. De ene emotie is er wel, de andere niet. Is er dan zoveel verschil tussen verdriet en blijheid?

      Ach, volgens mij zit je maar weer wat te zwetsen om de boel op stang te jagen. 😆

      Lia

      • @Lia, neen Lia ik zit niet te zwetsen, ik bied enkel de gelegenheid dat mensen verder gaan kijken dan hun eigenbelang/ikje.

        Dat ze zich mogelijk eens gaan afvragen hoe het komt dat ze de dingen beleven zoals ze beleven.

        Maar ik zie aan de opmerkingen van bv jou en Lexicon dat toch uitgegaan wordt van de eigen beleving en dat het schijnbaar verdomde lastig is om alles te zien zonder de eigen invulling/oude ervaringsfilters/belevingsfilters.

        En natuurlijk is mijn woordenbrij heel beperkend.

        • Aart,

          Maar ik zie aan de opmerkingen van bv jou en Lexicon dat toch uitgegaan wordt van de eigen beleving en dat het schijnbaar verdomde lastig is om alles te zien zonder de eigen invulling/oude ervaringsfilters/belevingsfilters.

          Ja, zo werkt het nu eenmaal. We herkennen van alles in andere mensen. Ik herken ook van alles en nog wat in jou. Daar is op zich toch niks mee mis? Ik ben er wel van overtuigd dat het altijd met jezelf heeft te maken, toch? Er gaat pas iets mis als je dat niet ziet.

          Ik zie niet in waarom oude ervaringsfilters geëlimineerd moeten worden. Ze horen bij mij, geven mijn achtergronden aan. Zolang ik mij er niet mee identificeer (als een soort ik-beleving) en er niet door getriggerd wordt, is er m.i. niets aan de hand.
          Volgens mij kunnen ze niet eens geëlimineerd worden, behalve wanneer het geheugen niet meer werkt.

          • @Lia, effe kort door de bocht; ‘oude ervaringsfilters’ verdwijnen vanzelf als er niet meer gesproken/gevoeld wordt over een ‘ze horen bij mij, geven mijn achtergronden aan’.

            Dat is dus nog het ego, de ik, de ik-beleving.

            Het natuurlijke geheugen werkt anders dan als er nog ego-energie is.

            Ego-energie onthoudt zichzelf.

            Het natuurlijk geheugen enkel praktische zaken.

            Dat niet mee identificeren is een verstandelijk truckje, zolang iets nog opkomt, zit die energie er nog.

            • Aart,
              Laat ik ook eens kort door de bocht.
              Dan schiet het misschien een beetje op.

              Voorbeeldje 1:
              Als kind speelde ik graag met poppen. Was een echt zorgzaam moedertje en had wel 20 kinderen. Was er elke dag mee in de weer, en ze sliepen allemaal bij mij in bed. Tranen met tuiten als er een arm of been kapot was.
              Later taalde ik er niet meer naar.

              Ik identificeer mij dus niet meer met die rol van poppenmoeder, maar waarom zou het eigenbelang zijn als ik er goede herinneringen aan heb, en ik kan onthouden dat ik het zelf was die met poppen speelde.
              Waarom zou ik die herinneringen kwijt moeten? Ik vind jouw redenatie over eigenbelang zwaar overtrokken, hoor!

              Voorbeeldje 2:
              Ik lees in de yoga sutra’s van Patanjali. Sutra 18:
              Kennis van vorige incarnaties komt beschikbaar, wanneer het vermogen om gedachtebeelden waar te nemen wordt verworven.

              Jawel, het gaat hier om mentale polarisatie en het kunnen lezen van de akashaverslagen.
              Dan kun je toch niet beweren dat het bij natuurlijk geheugen enkel om praktische zaken gaat en oude ervaringsfilters verdwijnen, niet bij mijzelf zouden horen, en het om ego-energie zou gaan?
              Je bent dan vreselijk ongenuanceerd bezig.
              Kortom je kletst uit je nekharen.
              🙂

        • Aart,

          neen Lia ik zit niet te zwetsen, ik bied enkel de gelegenheid dat mensen verder gaan kijken dan hun eigenbelang/ikje.

          Jawel Aart
          Je kunt behoorlijk zwetsen.
          Drie longoperaties bij goudvissen?
          Is dat zwetsen of niet!

          Maakt verder niet uit, hoor.
          Ik moet vreselijk lachen om je grappen en grollen.

      • @Lia, waar twijfel je aan en van waar de twijfel.

        Mogelijk die twijfel vanuit eigenbelang?

        1 is 1 en dat houdt in; Alles, toch?

        Niet enkel de mensheid, toch?

        Er is vanuit dat 1 daadwerkelijk geen enkel verschil tussen een lijdend mens en gemaaid gras.

        Enkel wij mensen ervaren dat verschil uit eigenbelang.

        Wij zijn dan nog niet 1 met het geheel.

        Dat uit de boom vallen was maar een mogelijkheid om anders naar de dingen te kijken, dat alles voortkomt uit eigen invulling/eigenbelang.

        • Ha Aart,

          waar twijfel je aan en van waar de twijfel. Mogelijk die twijfel vanuit eigenbelang? 1 is 1 en dat houdt in; Alles, toch? Niet enkel de mensheid, toch? Er is vanuit dat 1 daadwerkelijk geen enkel verschil tussen een lijdend mens en gemaaid gras. Enkel wij mensen ervaren dat verschil uit eigenbelang. Wij zijn dan nog niet 1 met het geheel. Dat uit de boom vallen was maar een mogelijkheid om anders naar de dingen te kijken, dat alles voortkomt uit eigen invulling/eigenbelang.

          Ik zou graag iets van je aannemen, maar ik vind je niet altijd overtuigend. Vind het ook nogal eenzijdig en buiten proportie om voortdurend te hameren op eigenbelang. Alsof er niets anders bestaat. Denk dan gutte gut, daar komt-ie weer met z’n eigenbelang.

          Ben het in sommig opzicht totaal oneens. Vandaar mijn twijfel.

          Inderdaad 1 = 1 en dat houdt in: alles. Het gaat om het gehele lichaam, waarin bijv. bloedcel samenwerkt met huidcel. Nieren met lever, etc. Het een kan niet zonder het ander. Ieder heeft zijn speciale functie, maar er is wél verschil tussen (bijv. de functie van) nier en lever.
          Zo werkt het ook bij mensen, dieren, planten en andere zaken in de Natuur. Dat is toch gewoon een feit, en heeft volgens mij toch niets te maken met eigenbelang; of ben ik nou een beetje van Lotje. Kijk, daar gaat mijn twijfel soms over.

          • @Lia, niets van mij aannemen, zelf onderzoeken.

            Je kunt toch zien dat je enkel in het straatje van jezelf, de mensheid praat (dus eigenbelang).

            M.a.w. niet vanuit het geheel, 1 = 1, de bron, essentie, Zijn.

      • @Lia, stel nou eens dat er een stad met 100.000.000 mensen in vlammen staat en een flink bos met bomen.

        Er is maar water genoeg om 1 van die 2 op tijd te blussen.

        Wat gaat er geblust worden?

        Met in het achterhoofd dat er 6 miljard mensen zijn.

        Er te weinig zuurstof geproduceerd wordt als dat bos zal verdwijnen.

        Door het verdwijnen van het bos bepaalde organismen gaan verdwijnen waardoor de natuurlijke cyclus op aarde verstoort raakt en dat dat gevolgen heeft voor het geheel op aarde.

        Wat gaat er geblust worden, jij mag het zeggen.

        Ik kies voor het bos, ik kies voor het geheel.

        Snap u waar ik heen wil?

        Zolang de mens met een ego behept is gaat alles t.b.v. het ego.

        De mond vol over eenheid, gelijkheid, hart, bron, essentie, liefde maar zijn/haar daden zijn enkel t.b.v. eigenbelang, eigen voordeel.

        Toch?

        • Aart,
          Ik snap heel goed waar je heen wilt. Uiteraard is het geheel meer dan de mens, en zou de mens niet altijd voorrang moet krijgen boven dieren, milieu. Mee eens dat is puur ego.

          Wat betreft je voorbeeld kun je ook redeneren dat het verbrande bos (kappen van regenwoud) en te weinig zuurstof ertoe leiden dat er veel mensen omkomen van de 6 miljard en er zodoende verlichting komt inzake de overbevolking.
          Dat werkt ook in het voordeel van het geheel.

          Bovendien kun je nog wel compassie hebben voor de omgekomen mensen en wat zo’n ramp verder voor mensen te weeg brengt. Het een sluit het ander toch niet uit? Compassie betekent niet dat je het geheel niet ziet. Elke keuze die je maakt heeft voor –en nadelen.

          Door ons ego dreigt de mens zichzelf en zijn leefklimaat te vernietigen. Dan zal er daarna wel weer een nieuw aarde onstaan. Zo is het altijd gegaan met oude culturen. Opgaan, blinken en verzinken.

          🙂

          • @Lia, wat is compassie, wat gedachten, wat mooie woorden, wat diepe gevoelens?

            Waarom enkel compassie voor de mens?

            Waarom niet voor alles om ons heen?

            Neen, compassie is eigenbelang/ego, het inlevingsvermogen dat als iets jezelf zou overkomen.

            Uit compassie vreet ik me dik en rond en koop shit waar ik even blij van wordt.

            M.a.w. geen daden maar woorden, gevoelens, niets zeggends dus.

            Als er geen ego-energie meer speelt dan heb je niet de keuze om iets wel of niet te doen.

            Dan is je handelen er 1 vanuit het geheel.

            Je kunt dan geen dingen meer doen t.b.v. jezelf, je goed willen voelen.

            We gaan het nog meemaken, die vernietiging van onszelf.

            Ik ben hier niet voor niets.

            Ik wilde het nu eens aan den lijve ondervinden.

            • Hey Aart,

              Als er geen ego-energie meer speelt dan heb je niet de keuze om iets wel of niet te doen.

              Dan is je handelen er 1 vanuit het geheel.

              Is er dan nog handelen? Als je geen ego mee hebt en geen eigenbelang en ageert vanuit het geheel, dan is er ook geen noodzaak meer om jezelf in stand te houden en actie te ondernemen.

              Naar mijn ervaring is het eerder een probleem van bewustzijn eerder dan een probleem van ego. Elke actie als mens zijnde vraagt volgens mij ego.

              Liefs,
              Nele

  18. Aart,

    wat ik maar niet begrijpen kan is als de mens volledig bewust is/ present-Zijn in het Nu is, hoe er dan zoiets als verdriet of boosheid kan ontstaan.
    Mijn inziens en zoals dat bij mij geschied kan er enkel verdriet en boosheid ontstaan als er iets ouds getriggerd is m.a.w. als er niet dat present-Zijn in het Nu is.

    En ik kan maar niet begrijpen dat jij mij niet kan begrijpen 😆
    Jouw uitleg komt op mij over als een present in Nu, (d.w.z. bewust-Zijn) en meer dan dit is er niet. Een leeg vacuüm of plantjes-leven, zoiets. Aart is toch geen Geranium? Wij mensen zijn toch meer dan dat?

    “Als ik aan iets oudst uit het verleden denk, kan ik niet Nu-Zijn.”
    Hiermee zet je zet verleden en toekomst tegenover Nu. Die redenatie klopt volgens mij niet, hoor.
    Ik bedoel als er iets ouds gedacht wordt uit het verleden, vindt dit altijd plaats in tegenwoordig-Zijn.
    Want tegenwoordig-Zijn is toch een staat van bewustzijn? Het Nu-present Zijn heeft toch niets te maken met tijd (verleden of toekomst)?
    In mijn beleving is er dat present-Zijn in het Nu (wat ik uiteindelijk zelf Ben), en in dit tegenwoordig-Zijn blijft het geheugen (denken aan het verleden) gewoon in tact.
    Beelden (herinneringen) uit het verleden komen vanzelf in mij op. Bijv. dat ik boos was of verdrietig. Daarvoor hoef ik niet getriggerd te worden. Door dit geheugen blijf je volgens mij dingen herkennen.
    Verschil is enkel dat er door tegenwoordig Zijn afstand gecreëerd wordt waardoor zaken zoals verdriet en boosheid beleefd worden als voorbijtrekkende filmbeelden. Alles wat er is en is geweest, blijft toch in Hier en Nu aanwezig? In mijn beleving gaat er niets verloren, dus ook boosheid, verdriet, enz. niet. Er komt alleen iets bij, namelijk bewust-Zijn wat een andere kijk geeft op boosheid en verdriet. Je gaat er anders mee om.

    Prima toch als jij geen boosheid, verdriet en weerstand meer voelt? Maar ik kan soms nog best even boos worden of verdrietig. Zoiets als krijg de hik allemaal. Ik ervaar het eerder als opluchting en niet als energie die vastzit. Voel er geen weerstand bij. Heb er ook weinig of geen oordeel over. Het is iets wat er gewoon even uit moet.
    Plof. Heerlijk!
    Anders zou mijn blauwdruk alleen maar stijgen.
    😆

    Dag Lia

    • @Lia, Aart,

      Volgens mij is het heel simpel : gevoelens hoeven niet altijd hun oorzaak in ‘oud zeer’ te vinden. Waarom zou je bijvoorbeeld niet verdriet kunnen hebben om een dierbare naaste die je verliest, of ongenoegen met een bepaalde gang van zaken?

      Het gaat er wat mij betreft om dat je gaat zien waar je gevoelens vandaan komen en wat ze je proberen te vertellen.

      In liefde,
      Lex

      • Ha Lex,
        Ja hoor Lexicon. Dat vind ik ook. Ik noemde “oud zeer” i.v.m. Aarts opmerking over Nu en verleden.

        Als ik alle ellende op TV zie, dan laat mij dat zeker niet onberoerd.

        Ik merk wel dat ik zaken als verdriet boosheid anders beleef. Voor mij zijn het meer signalen dat er iets niet klopt in de wereld.

        Ik vind het ook erg belangrijk dat je die opkomst van verdriet en boosheid opmerkt (en liefst zo snel mogelijk), zodat je het ook weer langs je kan laten afglijden. Je moet er niet te lang in blijven. hangen.
        Emoties hoeven helemaal niet zo persoonlijk te zijn. Vaak zijn ze collectief en vibreer ik gewoon even mee.

        Uiteraard zal er wel een achtergrond in mijzelf aan ten grondslag liggen. Bijv. als oude herinnering. Maar of ik mij daar druk om moet maken? Denk eerlijk gezegd van niet. 🙂

        Liefs terug Lia

        • @Lia,

          Het is maar net hoe ver je op je eigen gevoelens wilt inzoomen en er wat mee wilt gaan doen. Want als je zegt dat de wereld niet klopt en vol ellende zit, heb je mogelijk wel een bepaalde kijk op de wereld die tegen je zou kunnen werken. Althans, als je last hebt van gevoelens en/of gedragingen die hier uit voortkomen. Slechts wat open gedachtes 🙂

          Hoe dichterbij het komt voor mij, de meer gevoelsimpact het voor me heeft. Zou mijn zoontje verongelukken, dan heeft dat grote impact. Wellicht niet als 10 jaar geleden, ik heb inmiddels wel een dieper/groter besef verworven.

          In liefde,
          Lex

          • Lexicon,

            Want als je zegt dat de wereld niet klopt en vol ellende zit, heb je mogelijk wel een bepaalde kijk op de wereld die tegen je zou kunnen werken

            Als je zegt dat de wereld wél klopt, heb je óók een bepaalde kijk op de wereld. Uiteindelijk kan alles dus tegen je werken. Het is maar net hoe je met alles omgaat en in hoeverre je kunt Zijn en daarin jezelf kunt blijven.

            Dag Lia

            • @Lia,

              Wat ik wil zeggen is dat een oordeel of besluit over de wereld je liefde kan vernauwen. Elke keer dat dit aangeraakt wordt, voel je dat, komt dat tot uitting. Soms zelfs in projectie naar anderen.

              Zonder een dergelijk oordeel of besluit is er meer ruimte voor liefde, en een schouwing van de werkelijkheid die is.
              Dan hoef je niet meer te leren omgaan met pijn of verdriet die je hierover in je draagt. Er zal er op een gegeven moment geen noodzaak meer zijn voor zelfbeschermingsmechanismes om niet te hoeven voelen. Om niet geraakt te kunnen worden.

              Geen idee of het van toepassing op je is, ik wilde het gewoon even met je delen.

              In liefde,
              Lex

      • @Lexicon, vanuit ‘oud zeer/oude ervaringen’ bestaat er zoiets als een dierbare naaste.

        Vanuit ‘oud zeer’ bestaat er het gevoel van verlies en daardoor verdriet.

        De mensenwereld bestaat voor mij uit 99,999999999% uit waanzin maar ik loop daar glimlachend door heen en voel geen ongenoegen meer opkomen.

        M.a.w. de mensenwereld is niet ‘mijn wereld/energie’ maar ik hoef en vind niets van die mensenwereld, ik reageer gewoon vanuit de ontspanning/openheid die er bij mij is omdat iets in die buitenwereld mij niet uit het moment meer haalt.

        Als er iets gebeurt wat niet bij mijn energie past hoeft er toch geen ongenoegen op te komen. Er vind dan simpelweg een directe praktische reactie plaats.

        Als iemand op mijn voet gaat staan dan vraag ik vriendelijk of diegene zijn voet weghalen wil en gebeurd dat niet dan zal ik diegene waarschijnlijk een duwtje geven.

        Daar hoeft geen ongenoegen aan te pas te komen toch, zo is het met alles.

        Lexicon, ik ken je niet maar je bent me even dierbaar als alles hier op deze planeet.

        Alleen, ik hoef en wil niets van je, net zoals ik niets van deze planeet wil of behoef.

        M.a.w. dat gevoel van dierbaar en naaste komt ergens vandaan en als dat herkent wordt dan bestaan er geen dierbare en naaste meer.

        Als ontdekt wordt wat het gevoel van verlies veroorzaakt dan zal dat gevoel nooit meer opkomen/ kunnen bestaan.

        Zo zal verdriet ook nooit meer opkomen.

        Ik word enkel nog verdrietig van al die zooi aan letters die ik weer heb zitten indrukken, ik heb nog zo’n oude Triumph typmachine met zo’n zware aanslag.

        Waar ik ook van janken moet is dat mijn blauwdruk aan het verkleuren is.

        Ik bof maar dat onze Ann bij haar (ik ga er vanuit dat Ann een damesnaam is) blauwdruk blijven kan.

          • @sabine, waarom is er geen verdriet als er een ongeluk gebeurd bij andere kinderen?

            Er sterft om de seconde een mens en velen meer zullen een ongeluk hebben, lig jij er wakker van, ik niet.

            We kunnen wel zeggen; ‘oh wat erg of zoiets’ en een traantje laten maar daar blijft het bij.

            Wat is verdriet?

            Wat is de reden van verdriet?

            Wat is de voorwaarde van verdriet?

            M.a.w. wat moet er stap voor stap zijn om verdriet te kunnen laten plaatsvinden.

            Waarom geen verdriet als oude schoenen worden weggegooid.

            Als er een ongeluk met je kinderen gebeurd dan gebeurd er simpelweg een ongeluk met je kinderen.

            Meer is er in de werkelijkheid niet.

            Wat er verder geschied is ‘eigen werkelijkheid’.

            Daar (eigen werkelijkheid) is niets mis mee of wat dan maar uiteindelijk zal die ‘eigen werkelijkheid’ gaan wringen om tot werkelijkheid te komen.

            De totale vrije werkelijkheid die we in wezen zijn.

            Als 1 van mijn kinderen een ongeluk krijgt dan word ik blij. Dan zeg ik; heb je ook eens wat en gaan we samen stukkie hard rijden in de ambulance.

            Laatst sprong de kleinste uit zichzelf van een hoge ladder, was een hele hoge ladder dus ik vroeg hem halverwege zijn val; ‘waarom doe je dat’, hij zei; ik heb zin om hard te rijden.

            Ik zal maar niet vragen wat dit allemaal over mij zegt.

            • Aart,
              Je mag dan hard rijden in die ambulance, ’t is wel een beetje kort door de bocht.
              Het gaat mij niet om de normale ongelukjes bij kinderen zoals een gebroken pootje of vingertje tussen de deur, waar ouders van in paniek kunnen raken.

              Heb jij wel eens verbrande kindertjes gezien, die gillen van de pijn? Of afgehakte armpjes en beentjes door bermbommen? Ik kan mij niet voorstellen dat jou dit onberoerd blijft. Als je nu vraagt naar de reden van verdriet, dan is ernstig lijden (vooral bij kinderen) een goeie reden.

              We liggen er niet wakker van omdat het ver-van-mijn-bed is. We zijn er geen persoonlijk getuige (van behalve dan op TV). En dan blijken veel mensen het niet eens aan te kunnen zien.

              Dan kun je niet zeggen: gut kind heb jij ook eens wat. Pappie wordt hier blij van.

        • @Aart,

          Maar dat gevoel van verlies en verdriet hoeft je volgens mij niet per definitie te ‘herinneren’ aan oude situaties, aan een oude pijn.

          Als je aan alles dezelfde waarde hangt, dan is er geen waarde, dan maakt het allemaal niet uit. Dan maakt het voor jou wellicht niet uit als je de keuze moet maken om of je kind of een vogeltje te redden van een dodelijk ongeluk. Dit is toch dezelfde soort ‘waanzin’ als de rest van de wereld, alleen noem ik het anders : dat we allemaal onderweg zijn en in de basis hetzelfde komen ervaren/doen.

          Is het mogelijk voor jou om in het moment betrokkenheid te ervaren, of compassie?

          Was jij niet op een gegeven moment helemaal klaar met het leven zoals het was?

          In liefde,
          Lex

          • @Lexicon, ik bedoel dat er enkel gevoel van verlies en daardoor verdriet kan ontstaan vanuit oude situaties, oude pijn.

            Als we nu een gevoel van verlies, verdriet hebben dan komt dat enkel voort doordat er een trigger heeft plaats gevonden.

            Als die trigger er niet zou zijn dan is er bv simpelweg je kind die dood is.

            Meer niet.

            Dat is leven in het Nu.

            Het Nu waar de dingen zijn zoals ze zijn.

            Geheel zonder die eigen invulling van het ego/ mind.

            • @Aart,

              Ik kan me wel voorstellen dat je de dingen beschouwt zoals ze zijn, alsof je enkel een constatering doet. Ik kan dat tot op zekere hoogte ook, maar dat is dan gebaseerd op een dieper besef waar het in het leven om gaat, wat we komen doen. Dat is voor mij geen hersenspinsel, maar een diepere werkelijkheid. Laat ik het zo zeggen : ik heb het niet verzonnen.

            • @Aart, dat is toch niet waar, dat een gevoel van verdriet enkel uit oude pijn komt.
              De koude feiten (dat je kind bv dood is), dan keer je je eigenlijk af van iets heel natuurlijks: hechting.
              Terwijl, voor een baby (en volwassene!!) in het nu, is hechting wel een natuurlijk iets en volgens mij niet enkel een kwestie van hulpbehoevendheid. Een koppeltje volwassen duiven hecht zich ook aan mekaar, terwijl dat in principe niet hoeft. (Pimpelmezen zijn dan weer keiontrouw 🙂
              Het lijkt alsof je rationele beweegredenen zoekt om je niet te hoeven hechten, terwijl je dan eigenlijk vecht tegen je menszijn?

          • @Lexicon, als dat hoofd/ de mind zijn kop houdt dan bestaat er ook niet zoiets als waarde.

            De dingen zijn dan zoals ze werkelijk zijn.

            Ik weet niet wat er gaat gebeuren als ik een gewond vogeltje of kind langs de kant van de weg zie liggen.

            Wie weet is er bij mij geen reactie, het moment bepaalt wat er geschied.

            Niet mijn eigen beleving der dingen bepaalt wat er geschied.

            Ik kan geen betrokkenheid of compassie ervaren/hebben.

            Ik ben net God wat dat betreft.

            Betrokkenheid en compassie komt voort uit ego.

            Kijk maar eens waar de mens compassie en betrokkenheid bij heeft.

            Allemaal eigenbelang.

            Als ik een spijker in een boom zie of steen die ergens helemaal in zijn eentje ligt dan huilt mijn hart.

            Bedoel ik mee, wonderlijk toch dat die mens enkel met eigenbelang bezig is.

            Mond vol over compassie en betrokkenheid en Liefde en onvoorwaardelijkheid maar ondertussen zijn omgeving verkloten, zich vol vreten, onnodige shit vergaren en dat alles t.b.v. eigen genot, om zich maar goed, tevreden te voelen.

            Op een gegeven moment was ik klaar met de eigen invulling/de eigen betekenis die ik aan het leven gaf.

            • Aart,

              Mond vol over compassie en betrokkenheid en Liefde en onvoorwaardelijkheid maar ondertussen zijn omgeving verkloten, zich vol vreten, onnodige shit vergaren en dat alles t.b.v. eigen genot, om zich maar goed, tevreden te voelen.

              Het zal wel aan mij liggen, maar komt dit voort uit ongeraaktheid?

            • @Aart,

              Als ik je zo hoor praten, dan lijkt het alsof je wat van jezelf bent kwijtgeraakt. Misschien dat je zoiets hebt van : blij toe!

              Compassie en betrokkenheid komen uit jezelf voort. Het kan uit eigenbelang zijn, als je er iets persoonlijks mee te winnen hebt, maar het kan ook vanuit het grotere belang zijn. Namelijk dat je bepaalde eigenschappen hebt (meegekregen) teneinde je uitvoering hier op aarde waar te kunnen maken.
              En zelfs als je er persoonlijk iets mee te winnen hebt, enkel ten gunste van jezelf, dan nog is dat onderdeel van het grotere belang. Dan gaat het nog steeds om die ervaring die je wilde opdoen, wat je wilde leren. En dan leren/ervaren doe je nooit solo, je bent altijd onderdeel.

              Wat is dat voor afkeuring, Aart, over de mensenwereld? Is dat niet de aanleiding geweest om eruit te stappen?

          • @Lexicon, gisteren belde mijn moeder, ze zit in een verzorgingshuis, heeft longkanker, Parkinsonisme, had sinds een paar dagen door de extra morfine geen controle meer over blaas en darmen en zei dat het slechter met haar ging en dat ze het maar niets vond om enkel met haar partner zo oud en ziek te zijn en dat ze haar kinderen bijna nooit zag.

            Dan hoor ik mezelf zeggen; Elles, ik ben ook alleen maar vindt dat geen enkel probleem en als je uit het leven stappen wilt gezien je omstandigheden dan vind ik dat geen probleem.

            Ik heb daarna gelijk een afspraak voor mezelf gemaakt bij de huisarts met het verzoek of hij wilde kijken of ik nog wel een hart heb.

            Ik ben benieuwd.

            Ik heb trouwens wel 2 loten van de postcode loterij.

            Voor goede doelen mag je me wakker maken.

            Dat van mijn moeder is waar, de rest een beetje plagen.

            • @Aart,

              Maar ergens begrijp je dus dat dit hard over zou kunnen komen bij je moeder?

              Zou het een probleem voor je zijn als je daar wel gevoelens over zou ervaren?

  19. “Maar vergeet niet dat het vooral gaat om bij je blauwdruk te blijven, bij jezelf dus. Het kan dan zomaar dat je niemand nodig hebt om je goed te voelen en gewaardeerd.”

    Bij jezelf blijven heeft niets te maken met een goed gevoel.

    Als er nog een goed gevoel is dan ben je niet bij jezelf.

    Een goed gevoel en gewaardeerd voelen komt voort uit het ego.

    Niets mis mee en kan in een fase een logisch gevolg zijn van die fase en leiden tot een voldaan ego, wat in een mogelijke volgende fase door die voldaanheid kan oplossen.

    Jezelf is niet bezig met goed voelen, het kan niet eens een goed gevoel hebben, net zoals het geen slecht gevoel hebben kan.

    Jezelf is helemaal niet met zichzelf bezig, het is simpelweg enkel jezelf, je hoeft of kunt er niets voor doen, jezelf is ook van niets afhankelijk en wordt niet beinvloed door omstandigheden.

    Als dat nog wel het geval is dan heb je te doen met ego en heb je nog niet jezelf herkent/ontdekt.

    http://www.youtube.com/watch?v=rp1QSqbJRGI&index=3&list=TLDZ4iFdcEEGJ3_Gp4Ew7wKqnZESyuUTmo

    • @Aart, ik werd vanochtend eens niet wakker in mijn bed maar in die bron van eenheid waar de mens de mond van vol heeft. Ik dacht (wist gelijk al; niet doen) ik zal er eens een filmpje van maken op mijn Nokia uit 1938 maar zoals zichtbaar, de techniek kon het prachtige goddelijke licht niet vastleggen.

      Heb ik daar met God gesproken over HPS, Liefde, Onvoorwaardelijke Liefde, blanco en meer van die zaken die bij Appie niet verkrijgbaar zijn en zie het resultaat.

      Ach dan moet de mens er zelf maar wat van maken.

      Waar ging het ook al weer over, BLAUWDRUK.

      Het nadeel van leven vanuit je blauwdruk is dat je leventje wel heel simpel en eenvoudig wordt en je niet meer met jezelf zult bezig zijn.

      En dat moet je maar willen en aankunnen.

      http://www.youtube.com/watch?v=rp1QSqbJRGI

      • Aart,

        Het nadeel van leven vanuit je blauwdruk is dat je leventje wel heel simpel en eenvoudig wordt en je niet meer met jezelf zult bezig zijn.

        Blauwdruk is enkel middel. Het gaat om het doel: realisatie bewust Zijn.
        🙂

        Dag Lia

        • @Lia, wil je mij aub vertellen hoe dat in het dagelijks leventje van de mens er dan uitziet, dat realisatie bewust Zijn.

          Heb je dan bv een simpel en eenvoudig leventje zonder zorgen, verdriet, boosheid, etc of zijn die zorgen, verdriet, boosheid, etc er wel maar ben je je daar van bewust en beïnvloeden ze je leventje niet of …………….

          • Aart, in mijn beleving is het allebei mogelijk, een subtiele combinatie van verschillende factoren wellicht?

            Ik maak mij over de meeste dingen in het dagelijks leven in ’t geheel niet druk. Als ik terug kijk op mijn leven, heb ik de normale ups en downs meegemaakt die iedereen meemaakt (ben echter nooit mishandeld of misbruikt).
            Ik ben verdrietig en boos geweest en van alles en nog wat, en toch op de een of andere vreemde wijze heeft het mij nooit geraakt. Het ging allemaal zo’n beetje langs mij heen. Ben overal doorheen gesleept. Builen gevallen en weer opgestaan. Paar keer kantje boord dood geweest. De familie was er meer door ontdaan dan ikzelf.

            Ik besef nu dat wat mij heeft beschermd het bewustzijn zelf was.
            En de engel natuurlijk :smile:.
            Een van binnenuit gadeslaan, dat niet gekwetst kan worden. Het gaat wat mij betreft dus om de combinatie. Van alles meemaken + denken + voelen + wil én het eeuwige aanschouwen dat je in feite zelf bent.
            Je merkt boosheid, verdriet, vreugde, kortom van alles op. Juist door die opmerkzaamheid die constant op de achtergrond meespeelt, verschijnt en verdwijnt het weer. Als golfjes die aanspoelen en oplossen.

            Het is dus niet een ik die denkt of voelt. Meer dat het bewustzijn een vibratie/impuls opmerkt, die door het denken wordt vertaald in begrijpelijke woorden. Of een impuls die de wil activeert om iets te doen. En omdat het bewustzijn leider is, kan er vanuit die eenheid en heelheid ook niets mis gaan.

            Die opmerkzaamheid kan ik ook waakzaamheid noemen. Een present-Zijn in het Nu. Een altijd en overal bewust erbij aanwezig zijn.
            Ik heb een tijd gehad dat ik dat zuiver bewust Zijn enkel in meditaties kon ervaren en elk geluidje storend was. De laatste jaren is het steeds makkelijker te combineren met dagelijks leventje en gaat het allemaal vanzelf. Het is alsof ik door een raam naar buiten kijk.

            Volgens mij werkt het bij iedereen hetzelfde, maar hebben mensen het simpelweg niet in de gaten omdat ze hun aandacht op de buitenwereld richten. Ze willen altijd anders dan zoals het is.

            Groetjes Lia

            • @Lia, wat ik maar niet begrijpen kan is als de mens volledig bewust is/ present-Zijn in het Nu is, hoe er dan zoiets als verdriet of boosheid kan ontstaan.

              Mijn inziens en zoals dat bij mij geschied kan er enkel verdriet en boosheid ontstaan als er iets ouds getriggerd is m.a.w. als er niet dat present-Zijn in het Nu is.

              Ik ken wel de fase van een kijken naar boosheid en verdriet maar dat voelde als nog onverwerkte, vastzittende energie in het lijf.

              Ik heb die energie zien oplossen en heb verdriet en boosheid tot op heden niet meer zien opkomen.

              Het is zo erg dat ik ergernis of weerstand met iets ook al tijden niet heb gezien.

              Ik moet nodig naar de huisarts want dat kan toch niet goed zijn.

              Ik moet toch zwaar in de ontkenning zitten of iets onder de leden hebben.

              Ik lees of hoor nou nooit dat mensen geen weerstand met iets hebben.

              Zouden ze het niet durven zeggen omdat het niet als gewoon/ normaal wordt gezien.

              Ik hoop dat ze van zich laten horen want dat scheelt mij weer een ritje naar de huisarts.

              Al moet ik wel mijn blauwdruk weer eens laten meten.

  20. Mooi, jullie reacties. Dank. En inderdaad zoals Henriette beschrijft, is dat uitleg van dit stuk. Zoals ik het later terug las nadat ik dit intuitief had neergepend. Ik had er geen oordeel over. Het kwam, ik pende en dacht, oke….

    • Worden wij blanco geboren?
      Heeft blanco betrekking op een blanco geheugen, waarbij de volledige herinnering aan vorige levens ontbreekt?

      We komen met een bepaald Plan (uitgestippeld concept, blauwdruk) op aarde. Het Doel is bereiken van bewust-Zijn. Bijgevolg krijgt de mens een heel pakket bagage en karmische lessen uit vorige levens mee om het Plan uit te voeren. Het feit dat herinnering daaraan ontbreekt kun je blanco noemen, maar wil niet zeggen dat er ineens geen achtergronden (vruchten uit vorige levens) meespelen.
      Ik zou dan zeggen: de mens wordt juist niet blanco geboren.

      Bovendien rijst voor mij de vraag wat je onder geheugen verstaat. De herinnering aan vorige levens loopt volgens mij niet via het denken, maar via het gevoel (zoals Henriëtte ook opmerkt). Dit “gevoelsgeheugen” is alles behalve blanco. Heel wat mensen zitten met gevoelens die zij in het huidige leven niet kunnen plaatsen. Jawel, omdat zij uit een vorig leven stammen.

      Wat mij betreft is enkel de Zijns-kern (het wezenlijke van de mens) blanco. Die kern (je kunt het Ziel of Zelf noemen) daalt tijdens de geboorte in een fysiek lichaam, en in die context kun je zeggen dat de mens blanco wordt geboren. Ik versta daaronder: zonder “ik”. Echter, de schillen om die kern zijn gekleurd. De kleuren worden deels bepaald door ervaringen uit vorige levens en deels door ervaringen in het huidige leven. De schillen bedekken een zuiver Zijn. In die zin betekent vergeten niet een verstandelijk geheugenverlies, of verlies aan gevoelsgeheugen, maar een onbewustzijn. Men is zich onbewust te Zijn. Dus moet de ui afgepeld worden, laag voor laag tot er niets overblijft: blanco transparantie.
      Kortom, het lijkt mij dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn van blanco.

      Maar goed, de enige die er écht verstand van heeft is natuurlijk Grote Smurf. Hij is toch de wijste en oudste van alle smurfen, namelijk 542 jaar oud. 😆

  21. “Allemaal om ons waardevol te voelen en te bewijzen naar de mensen om ons heen. We houden dit met zijn allen in stand. We willen graag aardig gevonden worden en bewonderd. Daar doen we alles voor.”

    Hoe is die waanzin ontstaan.

    Waarom is de mens daar in hemelsnaam mee bezig.

    Waarom leven we gewoon niet onze blauwdruk.

    Lekker doen wat je niet laten kunt.

    Niet om daar iets mee te willen bereiken.

    Niet om je goed te voelen.

    Niet om een ander te helpen.

    Maar gewoon omdat dat is wat je hier kwam doen/je blauwdruk is/je niet laten kunt.

    Net zoals gras grast, de boom boomt en de zon zont.

    Zou wat zijn dat de natuur zich iets ging afvragen.

    Heee grassprietje daar, vind je me aardig, wat ben ik mooi groen he, kan ik je ergens mee helpen want dat geeft me zo`n voldaan gevoel. Heb ik me gisteren toch pijn geleden, ging zo`n onbewuste 2 voeter zomaar op me staan, zat ik helemaal onder de modder. Oh oh oh het leven is toch maar niet gemakkelijk, kwestie van flink aan jezelf werken, nou dat is niet altijd even eenvoudig gezien de omstandigheden.
    Had ik je al vertelt van die grasmachine, nou wat ik toen niet doorstaan heb, je wilt het niet weten. Ik kon nauwelijks bij mezelf blijven.

    Mijn blauwdruk is gewoon een idioot te zijn.

    Er was een tijd dat ik daar weerstand mee had en dat was geen prettig en ontspannen leven.

    Maar nu die weerstand er niet meer is ben ik gewoon wat ik ben, een idioot en dat is heerlijk, ik ben simpelweg mezelf.

    Zo hoop ik in een mogelijk volgend leven ‘aardig en gewenst gevonden te willen worden’. Lijkt me heerlijk. Of verdrietig en eenzaam voelen, al zal dat wel te hoog voor me gegrepen zijn want daar komt een hoop voor kijken.

    Ik blijf maar bij het nu.

    http://www.youtube.com/watch?v=G3cwdJqExg0

  22. Hallo Lieve mensen,

    Ik lees jullie reacties, met name over het “blanco” gedeelte,

    Jullie interpretatie hierover is niet helemaal correct, we worden allemaal wel degelijk Blanco geboren,

    Wat hiermee bedoeld wordt: Niemand van ons heeft een volledige herinnering aan onze vorige levens en onze “rol” hierin, dat zou ook niet goed zijn…..

    Je zou dan je lessen in DIT LEVEN… namelijk niet kunnen leren….. Jouw BLAUWDRUK bevat de informatie die je nodig hebt in dit leven en wie je daadwerkelijk bent….. niet je volledige herinnering van je vorige levens of wanneer je voor het eerst als mens hier op aarde je Karma ging creëren en hoe vaak je moest terug komen om dit allemaal te leren…

    Dit zijn allemaal verschillende aspecten.

    De Akasha oftewel de Bibliotheek heeft wel al deze herinneringen opgeslagen…. maar daar kregen wij geen van allen een volledige inkijk in… met dezelfde reden:

    Een blanco geheugen om NU al je lessen in kaart te brengen…dat is dus wat met BLANCO wordt bedoeld en daarom
    zei ik ook: Correct weer gegeven. 😀 😉

    Je zou namelijk met een ENORM schuldgevoel geboren zijn…in paniek wellicht als je toen al had geweten…wat je in vorige levens allemaal hebt gedaan…. Mensen hebben dat al in dit leven…. door wat ze NU hebben gedaan…. begrijpen jullie dit??? Wellicht dat je dan het anders kunt interpreteren…zoals het is bedoeld lieverds 😉 <3 xxx

    Via jouw gevoel, emotie lichaam..had je vaak wel "flitsen" van vorige levens en het gevoel van….ergens komt me dit bekent voor en soms wist je dingen gewoon… maar geen volledige herinnering in details en woord en beeld…. dat komt NU langzaam aan aan de orde…. want zou je ineens alles herinneren en alles in woord en beeld vanaf het begin weten…zou je "exploderen" hihi Zoveel energie kan je lichaam niet verwerken…dat gebeurd bij beetjes…

    Ikzelf heb ook altijd geweten dat ik anders was en zag ook de dingen zoals ze waren…alleen die werden niet geaccepteerd….maar ik had nooit echt een bewust weten over wie ik volledig was in woord en beeld en hoe vaak ik hier al was geweest….om dezelfde reden: NU in dit leven je lessen leren…zodat je NU kan helpen om een nieuwe wereld te creëren…. allen te samen… 😀 daarom zijn we hier gekomen

    En om alle Karma in te leveren…uit te werken te begrijpen accepteren en los te laten…. Me Liefdeslicht en Geduld

    Er wordt gelukkig ook geen nieuwe Karma meer gemaakt … maar je zult wel het "oude karma" moeten opruimen om geheel vrij te zijn… en een nieuw leven op te kunnen bouwen in en met Onvoorwaardelijke Liefde ,Licht, Geduld… Open en eerlijk naar jezelf toe en dankbaar zijn dat we deze kans hebben gekregen…. daar hebben we zelf voor gekozen… 😉

    Hier laat ik het even bij, hoop dat jullie het NU wel beter begrijpen en dit verhaal op waarde kunnen Be-oordelen 😉

    Dikke Knuf, Liefs, Henriëtte <3 xxx

  23. In het artikel staat dat wij blanco bij de geboorte op aarde komen.
    Wel, ik kan zelfs uit eigen herinnering vertellen, dat dit niet zo is. Wij nemen al veel conditioneringen en blokkades en mee naar de aarde. We starten al met een rugzakje gevuld uit eerdere levens.
    Daar komen ook onze gedragingen uit voort en een denkwijze. Een eigen-wijsheid. Ziekte’s aandoeningen, waarmee we geboren worden kunnen hier al uit voort komen.
    En het wordt allemaal nog eens extra benadrukt/versterkt door wat er zoal beschreven staat in dit artikel.

  24. Hallo Ann, even mijn mening hierover:
    De blauwdruk is volgens mij een ‘upload’, gekregen bij onze geboorte bij de indaling uit de Eenheid, en de passage door het astrale. Het geeft ons een persoonlijkheid, een karakter, een eigen programmatie met positieve en negatieve eigenschappen, waar we moeten leren mee omgaan…
    Tijdens ons leven doen we (liefst!) ons best om de negatieven te overstijgen, en de positieven te voeden, en zo, inzicht na inzicht, een harmonisch mens te worden…
    Komen we BLANCO te wereld?
    Ja en nee.
    NEE: Ons gevoelslichaam, (deel van het ego,en het instrument van de ziel in wording) draagt ALLE herinneringen aan de onverwerkte gevoelens uit AL onze vorige levens, en dus komen we niet echt ‘blanco’ ter wereld,de emo-ballast is (onbewust) mee-geboren!
    JA: Het ”blanco’ waar jij het over hebt Ann, noem ik zo: ‘de sluier der vergetelheid’, die ons geheugen uitwist bij onze geboorte, zodat we ons niets meer (bewust!) herinneren over onze vorige levens. Anders zou dit een te grote belasting vormen.
    🙂 Grts!
    Emelle

    • @leen,
      Leen, ik ben akkoord met jou, er worden in dit zrtikel over de blazuwdruk verschillende beweringen gedaan die niet helemaal kloppen…
      Het is zeker niet de goede uitleg om te geven aan mensen die volledig openstaan, en dit als waar zullen aannemen, en dat ‘weet’ ik zeker, want mijn ziel was ook niet akkoord hiermee. Wat voelde jij Leen?
      Ik denk dat Ann met dit onderwerp beter nog eventjes wacht vooraleer ze lesgeeft, tot ze alle inzichten kreeg. Grtjs!
      Emelle

  25. Mooi, kort en duidelijk…. en helemaal correct 🙂

    Blijf bij jezelf, hou van jezelf <3 xxx

    Wees liefdevol voor alle lichamen van jezelf en voor je medemens….het pad zal zich ontvouwen….je zult weten waarom je hier bent…. en gelukkig zijn met wie je bent…
    Daar heb je niemand voor nodig..of diens toe-stemming 😀 <3
    Wees open en eerlijk, geef toe aan je behoeften en vraag om hulp…dat is geen schande of ver-zwakking!

    Das Moedig en goed! Laat je tranen de vrije loop als je gefrustreerd bent en het allemaal niet meer weet… Tranen reinigen je ziel 😉 vráág: Er wordt geluisterd en gegeven..
    sta open om te ontvangen…. Goed geregeld toch?! 😀 <3

    Je bent mooi…Blauwdruk/jezelf…. zoals je bent.. 😉 <3 xxx

    Liefs, Henriëtte <3 xxx

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in